ਪੰਜਾਬੀ ਹਲਦੀ ਦੀ ਰਾਤ ਕਹਾਣੀ: ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹਰਮਨ ਦਾ ਲੁੰਨ ਚੁੱਸ ਕੇ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲਿਆ
ਹਲਦੀ ਦੀ ਰਸਮ ਆਪਣੇ ਜ਼ੋਰਾਂ ਤੇ ਸੀ ਜਦੋਂ ਅਚਾਨਕ ਹਰਮਨ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਟਰੇ ਫੜੀ ਅੰਦਰ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੈਰ ਚਾਦਰ ਨਾਲ ਅੜ ਗਿਆ, ਟਰੇ ਉੱਲਟ ਗਈ ਅਤੇ ਹਲਦੀ ਦਾ ਕਟੋਰਾ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਸੂਟ ਤੇ ਡੁੱਲ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਹਲਦੀ ਦੀ ਰਾਤ ਕਹਾਣੀ ਉਸੇ ਇੱਕ ਪਲ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ। ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਹੱਸ ਪਈਆਂ, ਢੋਲ ਦੀ ਥਾਪ ਰੁਕ ਗਈ, ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹਰਮਨ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ।
ਹਰਮਨ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਮਾਫ਼ ਕਰੋ ਜੀ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਮਦਦ ਕਰਨ ਆਇਆ ਸੀ, ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਹਲਦੀ ਹੀ ਮੇਰੇ ਹੱਥੀਂ ਡੁੱਲ ਜਾਵੇਗੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਟੋਰ ਰੂਮ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਆਓ, ਮੇਰਾ ਸੂਟ ਸਾਫ਼ ਕਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਗੰਦਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਾਫ਼ ਕਰੋਗੇ।
ਸਟੋਰ ਰੂਮ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਲੇ ਰਹਿ ਗਏ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦੁਪੱਟਾ ਉਤਾਰਿਆ ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਸਾਫ਼ ਕਰੋ, ਫਿਰ ਬਾਹਰ ਜਾ ਕੇ ਸਾਰਿਆਂ ਸਾਹਮਣੇ ਮਾਫ਼ੀ ਮੰਗੋ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਦੁਪੱਟੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸੂਟ ਤੇ ਲੱਗੀ ਹਲਦੀ ਪੂੰਝਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਤੇ ਲੱਗੇ।
ਸਟੋਰ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਹਲਦੀ ਅਤੇ ਗੇਂਦੇ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਬਿਸਤਰੇ ਪਏ ਸਨ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਵਿਆਹ ਦੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੇ ਬੈਗ ਸਨ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੂਟ ਤੇ ਲੱਗੀ ਹਲਦੀ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਵੇਖੋ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰਾ ਨਵਾਂ ਸੂਟ ਖਰਾਬ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਇਹ ਤਾਂ ਮੈਂ ਖਾਸ ਵਿਆਹ ਲਈ ਸਿਲਵਾਇਆ ਸੀ।
ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ, ਸੂਟ ਤਾਂ ਧੋਤਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਪਰ ਜੋ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਤੇ ਲੱਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਧੋਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੱਚਾਈ ਸੀ, ਇੱਕ ਚਾਹਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੀ।
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਫੜ ਲਏ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਹਰਮਨ, ਤੁਸੀਂ ਹਲਦੀ ਪੂੰਝ ਰਹੇ ਹੋ ਜਾਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਸੂਟ ਸਾਫ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੀ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਹੋ ਕਿ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਰੁਕਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ।
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਹੱਸ ਪਈ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹਰਮਨ, ਤੁਸੀਂ ਲਾੜੇ ਦੇ ਦੋਸਤ ਹੋ, ਮੈਂ ਲਾੜੀ ਦੀ ਭੈਣ ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਵਿਆਹ ਵਾਲੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ, ਇੱਥੇ ਤਾਂ ਹਲਦੀ ਵੀ ਪਿਆਰ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਉਸ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧੱਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਖੁਦ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਸ ਚੁੰਮਣ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਭੁੱਖ ਸੀ, ਇੱਕ ਪਿਆਸ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਇਸ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ।
ਉਹ ਚੁੰਮਣ ਲੰਬਾ ਹੁੰਦਾ ਗਿਆ, ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਚਿਪਕ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਈਆਂ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਹੱਥ ਹਰਮਨ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਸਨ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਨੂੰ ਫੜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚ ਰਹੀ ਸੀ।
ਹਰਮਨ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹੇ, ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਮਲੇ, ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਰੁਕੇ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹਲਕੀ ਕਰਾਹ ਨਿਕਲੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਹੋਰ ਉਕਸਾਇਆ।
ਹਰਮਨ ਦੇ ਹੱਥ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਕਮਰ ਤੇ ਆ ਗਏ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲੱਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਪੈ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਕਰ ਲਿਆ।
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹਰਮਨ, ਰੁਕੋ, ਕੋਈ ਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ, ਸਾਰੇ ਬਾਹਰ ਹਲਦੀ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹਨ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਹਾਂ। ਉਸ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਏ।
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਹੌਲੀ, ਹਰਮਨ, ਮੈਨੂੰ ਦਰਦ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਚੰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਇੱਕ ਮੰਮੇ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਚੁੱਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਦਬਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਹਾਂ, ਇੰਝ ਹੀ, ਮੈਨੂੰ ਇਹੀ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ।
ਹਰਮਨ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦੀ ਡੋਰੀ ਖੋਲ੍ਹੀ ਅਤੇ ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪਾਈਆਂ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕੰਧ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹੋਰ ਅੰਦਰ, ਹਰਮਨ, ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ।
ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਅੰਗੂਠਾ ਉਸ ਦੇ ਦਾਣੇ ਨੂੰ ਮਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਕਮਰ ਉੱਠਣ ਲੱਗੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹਰਮਨ, ਬੱਸ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡਾ ਲੁੰਨ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਹੁਣੇ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਭੁੱਖ ਸੀ।
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਹੇਠਾਂ ਬੈਠ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਹਰਮਨ ਦਾ ਲੁੰਨ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਸਖ਼ਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰਾ ਹੈ, ਸਮਝੇ, ਅੱਜ ਰਾਤ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰਾ ਹੈ।
ਉਸ ਨੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਡੂੰਘਾਈ ਤੱਕ ਚੁੱਸਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰੇ ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਨੇ ਕੰਧ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ, ਇੰਝ ਨਾ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਹੁਣੇ ਝੜ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੁੱਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹਰਮਨ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੰਧ ਵੱਲ ਮੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕੰਧ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਹਾਂ, ਇੰਝ ਹੀ, ਮੈਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਹੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਟੋਰ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਢੋਲ ਦੀ ਥਾਪ ਆ ਰਹੀ ਸੀ।
ਹਰਮਨ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਮੋੜਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਕ ਲੱਤ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗਾ। ਇਸ ਕੋਣ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਨਹੁੰਆਂ ਨਾਲ ਖੁਰਚਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਇਹ ਥਾਂ ਹੈ, ਹਰਮਨ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਚੌੜੀਆਂ ਕਰ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਬਿਸਤਰੇ ਦੀ ਚਾਦਰ ਫੜ ਲਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਸਨ, ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਹਰਮਨ ਦਾ ਨਾਂ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਦੀ ਗਈ, ਉਸ ਦੇ ਧੱਕੇ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਲੱਗਣ ਲੱਗੇ।
ਹਰਮਨ ਦੇ ਧੱਕੇ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦੇ ਗਏ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਵਗਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਹਰਮਨ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਯਾਦ ਰੱਖਣਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਹੋ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਫੜ ਕੇ ਹੋਰ ਡੂੰਘੇ ਧੱਕੇ ਲਾਏ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਹੀ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਝੜ ਗਏ।
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਵਗਣ ਲੱਗਾ ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਦਾ ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲੱਗੀ ਖੜ੍ਹੀ ਰਹੀ ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਚੱਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਕੁਝ ਦੇਰ ਤੱਕ ਸਟੋਰ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਹਲਦੀ ਦੀ ਰਸਮ ਦੀ ਹਲਚਲ।
ਹਰਮਨ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਹੋ, ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਹਰਮਨ, ਇਹ ਰਾਤ ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਾਂਗੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਸਨ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਸੀ।
ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਕੱਪੜੇ ਠੀਕ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹਰਮਨ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਹਥੇਲੀ ਤੇ ਹਲਦੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਨੰਬਰ ਲਿਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਫ਼ੋਨ ਕਰਿਓ, ਛੱਤ ਤੇ ਮਿਲਾਂਗੇ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਚਲੀ ਗਈ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਚੱਲਿਆ।
ਰਾਤ ਦੇ ਗਿਆਰਾਂ ਵਜੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਛੱਤ ਤੇ ਗਈ, ਹਰਮਨ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਉੱਥੇ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ। ਚੰਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਾਏ ਛੱਤ ਤੇ ਪੈ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਸਾਰੀ ਸ਼ਾਮ ਤੁਹਾਡਾ ਹੀ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹਰਮਨ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੀ ਸ਼ਾਮ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸੀ, ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਮੈਂ ਵੀ ਵੇਖਿਆ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਹੱਸ ਪਏ, ਚੰਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਛੱਤ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਫਿਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਇਸ ਵਾਰ ਹੋਰ ਹੌਲੀ, ਹੋਰ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਹੋਣ ਲੱਗੀ, ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਆ ਰਹੇ ਸਨ।
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹਰਮਨ, ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੁਸੀਂ ਚਲੇ ਜਾਵੋਗੇ, ਫਿਰ ਮੇਰਾ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ, ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਫਿਰ ਆਵਾਂਗਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ।
ਦੋਵੇਂ ਫਿਰ ਇਕੱਠੇ ਝੜ ਗਏ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਹਰਮਨ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ ਲੇਟ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹਰਮਨ, ਇਹ ਹਲਦੀ ਦੀ ਰਾਤ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਰਾਤ ਹੈ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ।
ਸਵੇਰੇ ਜਦੋਂ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਵੇਖੀ ਤਾਂ ਹਲਦੀ ਨਾਲ ਲਿਖਿਆ ਨੰਬਰ ਅਜੇ ਵੀ ਉੱਥੇ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਫ਼ੋਨ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਿਆ, ਵਿਆਹ ਤੇ ਮਿਲਾਂਗੇ, ਅਤੇ ਇਸ ਵਾਰ ਕੋਈ ਸਟੋਰ ਰੂਮ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਮਿਲਾਂਗੇ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ, ਜ਼ਰੂਰ ਮਿਲਾਂਗੇ।
ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਜਦੋਂ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਵੇਖੀ ਤਾਂ ਹਲਦੀ ਨਾਲ ਲਿਖਿਆ ਨੰਬਰ ਅਜੇ ਵੀ ਉੱਥੇ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਫ਼ੋਨ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਿਆ, ਵਿਆਹ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਮਿਲੋ, ਉਸੇ ਸਟੋਰ ਰੂਮ ਵਿੱਚ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਮਿਲਾਂਗਾ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ, ਤੁਹਾਡਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਰਹੇਗਾ।
ਵਿਆਹ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਬਰਾਤ ਆਈ ਤਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੌਣਕ ਸੀ, ਢੋਲ ਵੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਸਟੋਰ ਰੂਮ ਵੱਲ ਗਈ, ਹਰਮਨ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਉੱਥੇ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।
ਹਰਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ, ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਵੀ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਹੋ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪੱਗ ਨੂੰ ਹੱਥ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਵੀ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮਣ ਲੱਗੇ, ਬਾਹਰ ਢੋਲ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਹਰਮਨ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਸਟੋਰ ਰੂਮ ਦੇ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਲਹਿੰਗਾ ਉੱਪਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਹਰਮਨ, ਅੱਜ ਆਖ਼ਰੀ ਵਾਰ ਨਹੀਂ, ਅੱਜ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਹੈ।
ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਝੜ ਗਏ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹਰਮਨ, ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਨੰਬਰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਿਟਾਵਾਂਗੀ, ਇਹ ਹਲਦੀ ਦਾ ਨੰਬਰ ਮੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਹੈ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਨੰਬਰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਤੇ ਲਿਖ ਲਿਆ ਹੈ।
ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ ਹਰਮਨ ਬੱਸ ਸਟੈਂਡ ਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਬੈਗ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਕੋਲ ਪਿਆ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੌੜਦੀ ਹੋਈ ਆਈ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਹਰਮਨ, ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਵਾਰ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੱਸ ਸਟੈਂਡ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।
ਉੱਥੇ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਆਖ਼ਰੀ ਵਾਰ ਮਿਲੇ, ਜਲਦੀ, ਪਰ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹਰਮਨ, ਵਾਪਸ ਜ਼ਰੂਰ ਆਇਓ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰਾਂਗੀ। ਹਰਮਨ ਬੱਸ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਅਤੇ ਖਿੜਕੀ ਤੋਂ ਹੱਥ ਹਿਲਾਇਆ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਉੱਥੇ ਹੀ ਖੜ੍ਹੀ ਰਹੀ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਬੱਸ ਨਜ਼ਰੋਂ ਓਝਲ ਨਾ ਹੋ ਗਈ।
Support VasnaLok
VasnaLok is free for every reader, no paywall, no sign-up. If our stories keep you company, a small UPI support from you keeps the site alive and new stories coming every day.
Readers who enjoyed “ਪੰਜਾਬੀ ਹਲਦੀ ਦੀ ਰਾਤ ਕਹਾਣੀ: ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹਰਮਨ ਦਾ ਲੁੰਨ ਚੁੱਸ ਕੇ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲਿਆ” also read
8 curated storiesਪੰਜਾਬੀ ਡੀਜੇ ਵਾਲਾ ਕਹਾਣੀ: ਵਿਆਹ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਡੀਜੇ ਹਰਮਨ ਨੇ ਨਵਦੀਪ ਨੂੰ ਚੋਦਿਆ
ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੇ ਇੱਕ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਡੀਜੇ ਹਰਮਨ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਲਾੜੀ ਦੀ ਭੈਣ ਨਵਦੀਪ ਤੇ ਟਿਕ ਗਈ। ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਡੀਜੇ ਵਾਲਾ ਕਹਾਣੀ ਉਸ ਰਾਤ ਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਡਾਂਸ ਫਲੋਰ ਦੀ ਚਮਕ ਸਟੋਰ ਰੂਮ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਰਾਜ਼ ਬਣ ਗਿਆ।
ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਸਾਖੀ ਕਹਾਣੀ: ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਚੁਦਾਈ
ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਵਿਸਾਖੀ ਦੇ ਮੇਲੇ ਦੀ ਰਾਤ, ਭੰਗੜੇ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਗੁਰਦੀਪ ਨਾਲ ਹੋਈ, ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਸਾਖੀ ਕਹਾਣੀ ਉਸੇ ਰਾਤ ਦੀ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਡੀਜੇ ਵਾਲਾ ਕਹਾਣੀ: ਜੈਸਮੀਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਹਰਮਨ ਦਾ ਲੁੰਨ, ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੀ ਉਹ ਰਾਤ
ਪੰਜਾਬੀ ਡੀਜੇ ਵਾਲਾ ਕਹਾਣੀ: ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਡੀਜੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮੈਸੇਜ ਆਇਆ। ਵਿਆਹ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਦਾ ਗਾਣਾ, ਇੱਕ ਕੁੜੀ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਰਾਤ ਜੋ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਗਈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਕੋਰੀਅਰ ਕਹਾਣੀ: ਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿਚ ਕੋਰੀਅਰ ਅਮਨ ਦਾ ਲੁੰਨ, ਪਾਰਸਲ ਤੋਂ ਬੈੱਡਰੂਮ ਤੱਕ
ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਕੋਰੀਅਰ ਕਹਾਣੀ ਜਲੰਧਰ ਵਿਚ ਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇਕ ਪਾਰਸਲ ਅਤੇ ਇਕ ਸੁਣੀ ਗਈ ਗੱਲ ਉਸ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਬਦਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਬੱਸ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬੀ ਕਹਾਣੀ: ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਬੱਸ ਵਾਲੇ ਅਮਨ ਨਾਲ ਜੰਮ ਕੇ ਚੁਦਾਈ
ਬੱਸ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬੀ ਕਹਾਣੀ: ਮੀਂਹ ਵਾਲੀ ਰਾਤ, ਆਖਰੀ ਬੱਸ ਅਤੇ ਇੱਕ ਅਜਨਬੀ ਸਫ਼ਰ ਜੋ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਗਿਆ।
ਪੰਜਾਬੀ ਬਰਾਤ ਕਹਾਣੀ: ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਡਾਇਰੀ ਨੇ ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ
ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੀ ਇੱਕ ਬਰਾਤ ਵਿੱਚ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਘਾਹ ਤੇ ਇੱਕ ਗੁਲਾਬੀ ਡਾਇਰੀ ਮਿਲੀ। ਉਸ ਡਾਇਰੀ ਵਿੱਚ ਲਾੜੀ ਦੀ ਭੈਣ ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਇੱਛਾਵਾਂ ਲਿਖੀਆਂ ਸਨ।
ਪੰਜਾਬੀ ਹੋਟਲ ਕਹਾਣੀ: ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਹੋਟਲ ਵਿਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿਚ ਜਸਕਰਨ ਦਾ ਲੁੰਨ, ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਦੀ ਚੁਦਾਈ
ਪੰਜਾਬੀ ਹੋਟਲ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਹੋਟਲ ਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਕਹਾਣੀ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਗਲਤ ਦਸਤਕ ਨੇ ਇੱਕ ਅਜਨਬੀ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਰਾਤ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਖਾਸ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪੰਜਾਬੀ ਟ੍ਰੇਨ ਸੈਕਸ ਸਟੋਰੀ: ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਰਾਤ ਦੀ ਯਾਤਰਾ
ਪੰਜਾਬੀ ਟ੍ਰੇਨ ਸੈਕਸ ਸਟੋਰੀ: ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਤੋਂ ਦਿੱਲੀ ਦੀ ਰਾਤ ਦੀ ਗੱਡੀ ਵਿੱਚ ਨਰਸ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਫੌਜੀ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਦੀ ਅਚਾਨਕ ਮੁਲਾਕਾਤ, ਜੋ ਹੋਟਲ ਦੇ ਕਮਰੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀ।