ગુજરાતી દૂધવાળાની વાર્તા: સવારનો ડબ્બો

આ ગુજરાતી દૂધવાળા સેક્સ વાર્તા શરૂ થઈ એક સવારે, જ્યારે દૂધનો ડબ્બો મારા હાથમાંથી છટકીને સીધો મારી સાડી પર ઢોળાયો. હું હેતલ, છવ્વીસ વર્ષની, અમદાવાદના એક સોસાયટીમાં રહું છું. મારો પતિ નિલેશ સવારે આઠ વાગ્યે ઓફિસ જતો રહે, અને દૂધવાળો રમેશ સાડા આઠે આવે. તે દિવસે બધું બદલાઈ ગયું.

રમેશ અઠ્ઠાવીસ વર્ષનો, ઊંચો, મજબૂત બાંધાનો છોકરો. દરરોજ સવારે એ સાયકલ પર દૂધના ડબ્બા લઈને આવે. એની બાંયો હંમેશા ચડાવેલી હોય, હાથની માંસપેશીઓ દેખાય. હું એને દરવાજે મળું, ડબ્બો લઉં, પૈસા આપું. બસ, એટલી જ અમારી ઓળખાણ હતી. પણ તે સવારે ડબ્બો મારા હાથમાંથી સરક્યો.

ગરમ દૂધ મારી સાડીના પાલવ પર, મારી છાતી પર ઢોળાયું. હું ચીસ પાડી ઊઠી. રમેશ તરત આગળ આવ્યો. "અરે, બેન, લાવો, હું સાફ કરી દઉં," એ બોલ્યો. પણ એની નજર મારી ભીની સાડી પર અટકી ગઈ હતી. ભીની સાડી મારા શરીરને ચોંટી ગઈ હતી, મારા બ્લાઉઝની અંદરનું બધું સ્પષ્ટ દેખાતું હતું.

"ના, ના, હું કરી લઈશ," હું બોલી, પણ મારો અવાજ ધ્રૂજતો હતો. રમેશે મારા હાથમાંથી ખાલી ડબ્બો લીધો. એના હાથ મારા હાથને અડ્યા. એ સ્પર્શમાં કંઈક હતું. એણે મારી સામે જોયું, સીધું મારી આંખોમાં. "બેન, તમારી સાડી બગડી ગઈ. અંદર જઈને બદલી લો, હું અહીં ઊભો છું."

હું અંદર ગઈ, પણ દરવાજો બંધ ન કર્યો. ખબર નહીં કેમ. હું બેડરૂમમાં ગઈ, ભીની સાડી કાઢી. અરીસામાં મેં જોયું તો દરવાજામાં રમેશ ઊભો હતો. એ મને જોઈ રહ્યો હતો. મારા શરીર પર માત્ર બ્લાઉઝ અને પેટીકોટ. મારું દિલ જોરથી ધડકવા લાગ્યું.

"રમેશ, તું..." હું બોલી, પણ આગળ બોલી ન શકી. એ ધીમે ધીમે અંદર આવ્યો. "બેન, હું રોજ તમને જોઉં છું," એ બોલ્યો, એનો અવાજ ભારે હતો. "રોજ સવારે તમે દરવાજે આવો, અને હું વિચારું..." એ મારી નજીક આવ્યો. એના શરીરમાંથી પરસેવા અને દૂધની મીઠી સુગંધ આવતી હતી.

એણે મારા ગાલ પર હાથ મૂક્યો. હું પાછી ન હટી. છ મહિનાથી નિલેશ કામમાં એટલો વ્યસ્ત હતો કે અમારી વચ્ચે બધું ઠંડું પડી ગયું હતું. મારું શરીર કોઈના સ્પર્શ માટે તરસતું હતું. રમેશની આંગળીઓ મારા ગાલ પરથી મારી ગરદન પર ગઈ.

"તમે ખૂબ સુંદર છો, બેન," એ બોલ્યો. પછી એણે મને પોતાની તરફ ખેંચી. એના હોઠ મારા હોઠ પર આવ્યા. પહેલાં ધીમે, પછી જોરથી. એનું ચુંબન જંગલી હતું, ભૂખ્યું હતું. મેં એને પાછું ચુંબન કર્યું. મારા હાથ એના ખભા પર, એની મજબૂત પીઠ પર ફરવા લાગ્યા.

એણે મારા બ્લાઉઝના બટન ખોલવા માંડ્યા, એક પછી એક. બ્લાઉઝ ખૂલતાં જ મારી છાતી બહાર આવી. એણે બંને હાથમાં લીધી, દબાવી. "આહ," મારા મોંમાંથી નીકળી ગયું. એણે મારી ડીંટી મોંમાં લીધી, ચૂસવા લાગ્યો. હું એના વાળમાં આંગળીઓ ફેરવવા લાગી.

એણે મને પલંગ પર બેસાડી. મારો પેટીકોટ ઉપર ચડાવ્યો. મારી પેન્ટી ભીની થઈ ગઈ હતી. એણે એને નીચે ખેંચી કાઢી. "બેન, તમે તો તૈયાર છો," એ હસ્યો. એની આંગળી મારી યોનિમાં ગઈ. હું ધ્રૂજી ઊઠી. એની આંગળીઓ જાડી અને ખરબચડી હતી, અને એ બરાબર જાણતો હતો કે શું કરવું.

એણે ઘૂંટણિયે બેસીને મારી યોનિમાં મોં મૂક્યું. એની જીભ અંદર ગઈ. હું ચીસ પાડી ઊઠી. એ ચાટતો રહ્યો, ચૂસતો રહ્યો. મારા હાથ એના માથાને દબાવતા હતા. મારું શરીર ધ્રૂજતું હતું. "રમેશ, બસ, હવે બસ..." પણ એ અટક્યો નહીં. એણે મને પહેલી વાર પરાકાષ્ઠાએ પહોંચાડી.

હું હાંફતી હતી. એ ઊભો થયો, એનું પેન્ટ ખોલ્યું. એનું શિશ્ન બહાર આવ્યું, મોટું અને કડક. હું એને જોઈ રહી. "લો, બેન," એ બોલ્યો, "આ તમારા માટે રોજ સવારે તડપે છે." એણે મને પલંગ પર સુવડાવી. મારા પગ એના ખભા પર મૂક્યા.

એણે પોતાનું શિશ્ન મારી યોનિના મોં પર મૂક્યું. હું એની સામે જોઈ રહી. એણે એક જોરદાર ધક્કો માર્યો, અંદર સુધી ઘૂસી ગયો. "આઆહ..." હું ચીસ પાડી ઊઠી. એની લંબાઈ અને જાડાઈએ મને ભરી દીધી. એ ધીમે ધીમે હલવા લાગ્યો.

દરેક ધક્કા સાથે પલંગ હલતો હતો. એની ગતિ વધતી ગઈ. એના હાથ મારી છાતીને દબાવતા હતા. પરસેવો અમારા શરીર પરથી ટપકતો હતો. "બેન, તમે ખૂબ ગરમ છો," એ હાંફતો બોલ્યો. "તમારી અંદર તો આગ છે."

એણે મને ઊંધી ફેરવી. હું ઘૂંટણિયે થઈ. એ પાછળથી મારામાં ઘૂસ્યો. એના ધક્કા હવે વધુ ઊંડા હતા. એણે મારા વાળ પકડ્યા, મારી પીઠ પર હાથ ફેરવ્યો. "આહ, રમેશ, જોરથી, વધુ જોરથી..." હું બોલી રહી હતી, મને પોતાને નવાઈ લાગતી હતી.

એણે ગતિ વધુ વધારી. હું બીજી વાર પરાકાષ્ઠાએ પહોંચી, મારું શરીર ધ્રૂજતું હતું. એણે થોડા વધુ ધક્કા માર્યા, પછી મારી અંદર જ ઝરી ગયો. અમે બંને હાંફતા પલંગ પર પડ્યા. બહાર સોસાયટીમાં કોઈકનું સ્કૂટર વાગ્યું, પણ અમને કોઈ પરવા નહોતી.

એણે કપડાં પહેર્યા. જતાં જતાં એ મારા કાનમાં બોલ્યો, "બેન, કાલે સવારે દૂધ સાથે કંઈક ખાસ લાવીશ." હું હસી. "શું?" "એ તો કાલે ખબર પડશે." એણે આંખ મારી અને સાયકલ પર નીકળી ગયો. હું દરવાજામાં ઊભી એને જતી જોઈ રહી.

બીજી સવારે હું વહેલી ઊઠી. મેં ખાસ તૈયારી કરી. નિલેશ ઓફિસ ગયો. સાડા આઠે ઘંટડી વાગી. દરવાજો ખોલ્યો તો રમેશ, હાથમાં દૂધનો ડબ્બો અને એક ગુલાબનું ફૂલ. "આ તમારા માટે," એ બોલ્યો. મેં ફૂલ લીધું, એને અંદર ખેંચ્યો. દરવાજો બંધ કર્યો.

"આજે કંઈ ઢોળવાનું નથી," હું બોલી, શરમાતી. એ હસ્યો. "આજે તો હું જ ઢોળાવાનો છું." એણે મને દીવાલ સાથે દબાવી. એનું ચુંબન ગઈકાલ કરતાં વધુ ભૂખ્યું હતું. એના હાથ સીધા મારી સાડીની અંદર ગયા. "બેન, તમે આજે અંદર કંઈ પહેર્યું નથી?" એણે પૂછ્યું, આશ્ચર્યથી.

હું હસી. "તારા માટે." એની આંખોમાં આગ સળગી. એણે મારી સાડી ઉપર ચડાવી, મને દીવાલ સાથે જ દબાવી રાખી. એનું પેન્ટ ખૂલ્યું. એ મારામાં ઘૂસ્યો, ઊભા ઊભા, દરવાજાની પાસે જ. મારો એક પગ એની કમર પર હતો. અમે બંને હાંફતા હતા.

એણે મને ઉપાડીને સોફા પર લઈ ગયો. મને સુવડાવી, મારા પર ચડ્યો. એના ધક્કા જોરદાર હતા. સોફો દીવાલ સાથે અથડાતો હતો. "રમેશ, ધીમે, કોઈ સાંભળશે," હું બોલી. "ભલે સાંભળે," એ બોલ્યો, "બધાને ખબર પડવા દો કે બેન કેટલા ખુશ છે."

હું શરમથી લાલ થઈ ગઈ, પણ અંદરથી વધુ ગરમ થઈ. એણે મને ફેરવી, હું એના ઉપર આવી. હું એના શિશ્ન પર બેઠી, ઉપર નીચે થવા લાગી. એણે મારી છાતી પકડી, દબાવી. મારા વાળ એના ચહેરા પર પડતા હતા. અમે બંને પરાકાષ્ઠાની નજીક હતા.

હું ઝડપથી હલતી હતી. એણે મારી કમર પકડી, નીચેથી ધક્કા મારવા લાગ્યો. અમારી ગતિ મળી ગઈ. હું ચીસ પાડીને ઝરી પડી. એ પણ મારી અંદર ઝર્યો. અમે સોફા પર પડ્યા, એકબીજાને વળગીને. દૂધનો ડબ્બો દરવાજા પાસે પડ્યો હતો, ભુલાઈ ગયેલો.

તે દિવસે સાંજે ઘંટડી વાગી. દરવાજો ખોલ્યો તો રમેશ. "બેન, સવારે ડબ્બો રહી ગયો હતો," એ બોલ્યો, ખાલી ડબ્બો બતાવતા. પણ એની આંખોમાં શરારત હતી. નિલેશ હજુ ઓફિસેથી આવ્યો નહોતો. મેં એને અંદર બોલાવ્યો.

એણે દરવાજો બંધ કર્યો. "ડબ્બો તો બહાનું હતું, બેન," એ બોલ્યો. "સવારનો સ્વાદ હજુ મોંમાં છે." એણે મને રસોડામાં દીવાલ સાથે દબાવી. મારી નાઈટી ઉપર ચડાવી. "રમેશ, નિલેશ આવી જશે," હું બોલી, પણ મારું શરીર પહેલેથી ગરમ થઈ ગયું હતું.

"દસ મિનિટ," એ બોલ્યો. "બસ દસ મિનિટ." એ મારામાં ઘૂસ્યો, રસોડાની દીવાલ સાથે. એના ધક્કા ઝડપી અને ઊંડા હતા. મારા હાથ સ્લેબ પર હતા, વાસણો ખખડતા હતા. "આહ, ધીમે..." હું બોલી, પણ એ અટક્યો નહીં.

એણે મને ફેરવી, સ્લેબ પર બેસાડી. મારા પગ એના ખભા પર. એ ફરી મારામાં ઘૂસ્યો. રસોડામાં અમારા શ્વાસનો અવાજ ગુંજતો હતો. હું ઝડપથી પરાકાષ્ઠાએ પહોંચી, મારા નખ એની પીઠમાં ખૂંપી ગયા. એ પણ મારી અંદર ઝર્યો.

અમે ઝડપથી કપડાં સરખા કર્યા. બરાબર ત્યારે બહાર સ્કૂટરનો અવાજ આવ્યો. નિલેશ આવી ગયો. રમેશે ડબ્બો ઉઠાવ્યો, મને આંખ મારી, અને દરવાજેથી નીકળ્યો. નિલેશ અંદર આવ્યો ત્યારે હું રસોડામાં શાક સમારતી હતી, જાણે કંઈ જ થયું ન હોય.

"દૂધવાળો કેમ આવ્યો હતો?" નિલેશે પૂછ્યું. "ડબ્બો રહી ગયો હતો," મેં શાંતિથી કહ્યું. મારા ચહેરા પર કોઈ ભાવ નહોતો, પણ મારી અંદર હજુ રમેશની ગરમી હતી. નિલેશ ટીવી જોવા બેસી ગયો, અને હું હસતી હસતી રસોઈ કરવા લાગી.

તે રાત્રે પથારીમાં નિલેશે મને અડવાનો પ્રયત્ન કર્યો. પણ હું થાકી ગઈ હતી, સાચે જ થાકી ગઈ હતી. "આજે નહીં," મેં કહ્યું. એણે મોં ફેરવી લીધું. મને હસવું આવ્યું. એને શું ખબર કે એની પત્ની આજે ત્રણ વાર સ્વર્ગ જોઈ આવી છે, અને એમાં એનો કોઈ ફાળો નથી.

એક સવારે વરસાદ પડતો હતો. રમેશ ભીનો થઈને આવ્યો. મેં એને ટુવાલ આપ્યો. એણે શર્ટ કાઢ્યો, એનું ભીનું શરીર જોઈને મારું દિલ ધડકવા લાગ્યું. "બેન, વરસાદમાં દૂધ ઠંડું થઈ ગયું," એ બોલ્યો, "પણ હું ગરમ છું." એણે મને વરંડામાં જ, વરસાદના અવાજ વચ્ચે, પોતાની કરી. વરસાદની છાંટ અમારા પર પડતી હતી, અને અમારી ગરમી વધતી જતી હતી.

ત્યારથી દરરોજ સવારે રમેશ આવે છે. ક્યારેક દૂધ વહેલું આવે, ક્યારેક મોડું. સોસાયટીના લોકો કહે છે, "હેતલબેનના ઘરે દૂધવાળો બહુ ટકે છે." હું હસું છું. એમને શું ખબર કે દૂધની સાથે શું શું મળે છે. નિલેશને પણ ખબર નથી કે એની ગેરહાજરીમાં એનું ઘર કેટલું ગરમ રહે છે. ક્યારેક હું વિચારું છું, આ ક્યાં સુધી ચાલશે. પણ પછી સવાર પડે છે, ઘંટડી વાગે છે, અને બધા સવાલો ઓગળી જાય છે.

ગઈકાલે રમેશે કહ્યું, "બેન, મારા ગામમાં મારી મા બીમાર છે. મારે બે દિવસ જવું પડશે." મારું દિલ બેસી ગયું. "બે દિવસ દૂધ કોણ આપશે?" મેં પૂછ્યું. એ હસ્યો. "દૂધ તો બીજો છોકરો આપી જશે. પણ..." એ અટક્યો. "પણ શું?" "પણ તમારી સવાર કોણ ગરમ કરશે?"

મેં એને જોરથી ભેટી. "તું જલ્દી પાછો આવજે," હું બોલી. "તારા વગર મારી સવાર અધૂરી રહેશે." એણે મારા કપાળ પર ચુંબન કર્યું. "બે દિવસ, બેન. પછી રોજ સવારે, પહેલાં કરતાં વધુ." હું દરવાજામાં ઊભી એને જતો જોઈ રહી, અને મારા હોઠ પર હાસ્ય હતું. દૂધવાળો જશે, પણ સવારો તો રોજ આવશે. અને જે સવારે એ પાછો આવશે, એ સવાર સૌથી ગરમ હશે, એની મને ખાતરી છે. હું દરવાજો બંધ કરીને અંદર આવી, અને મારા હોઠ પર એ જ હાસ્ય હતું જે ફક્ત અમે બે જ સમજીએ છીએ.