ગુજરાતી મેઇડ સેક્સ વાર્તા: અમદાવાદનો બંગલો અને કાજલ

"તમે નહીં જાવ, કાજલ." જયે દરવાજા પાસે એનો બેગ પકડી રાખ્યો, અને કાજલ (૩૨ વર્ષની વિધવા, બે વર્ષથી આ ઘરમાં કામ કરતી) આંખોમાં આંસુ સાથે નીચે જોઈ રહી હતી. આખા બંગલામાં એવી તંગ શાંતિ હતી કે દીવાલ ઘડિયાળની ટકટક પણ ચીસ જેવી સંભળાતી હતી, અને એ જ ક્ષણથી આ ગુજરાતી મેઇડ સેક્સ વાર્તા ખરેખર શરૂ થઈ.

સવારે અગિયાર વાગે મુંબઈથી મમ્મીનો ફોન આવ્યો હતો. "મારી સોનાની બંગડી ગાયબ છે, કાજલ સિવાય કોણ લે?" કાજલે ફોન પર રડતાં રડતાં સોગંદ ખાધા, પણ મમ્મી સાંભળવા તૈયાર નહોતી. અને હવે એ પોતાનો બેગ લઈને દરવાજે ઊભી હતી, નોકરી છોડીને જતી હતી.

જયના હાથમાં હજી એનો બેગનો હેન્ડલ હતો. "રાહ જુઓ. બેસો પહેલાં." કાજલે માથું હલાવ્યું. "ના, જય ભાઈ. ચોરનું નામ લાગ્યા પછી આ ઘરમાં હું એક મિનિટ નહીં રહું."

પણ જય જાણતો હતો. બે દિવસ પહેલાં એણે પોતાની આંખે જોયું હતું, મમ્મી પોતે એ બંગડી પોતાના ડ્રેસિંગ ટેબલના જમણા ખાનામાં મૂકતી હતી. એ ક્ષણ એને યાદ આવી, અને એના જડબામાં તણાવ ઊતરી આવ્યો.

"કાજલ, હું જાણું છું બંગડી ક્યાં છે." કાજલે ચોંકીને જોયું. "શું?" "તમે ચોરી નથી કરી. હું સાબિત કરીશ. અત્યારે જ." જયે એનો બેગ નીચે મૂક્યો અને ફોન કાઢ્યો.

"જય ભાઈ, રહેવા દો. મોટા લોકોની વાતમાં હું શું બોલું?" કાજલનો અવાજ તૂટતો હતો. જયે એના ખભા પર હાથ મૂક્યો. "તમે બે વર્ષથી આ ઘર સંભાળો છો. આજે હું તમને આમ જવા નહીં દઉં."

એણે મમ્મીને વિડિયો કૉલ લગાવ્યો. મમ્મી સ્ક્રીન પર દેખાઈ, ચહેરા પર ચીડ. "શું છે, જય?" "મમ્મી, તમારી બંગડી કાજલે નથી લીધી. તમારા ડ્રેસિંગ ટેબલના જમણા ખાનામાં જુઓ."

"એ ખાનું તો મેં જોયું..." મમ્મી અટકી. જય પોતાના માતા પિતાના રૂમ તરફ ચાલ્યો, કાજલ પાછળ પાછળ. એણે ખાનું ખોલ્યું, કપડાં હટાવ્યાં, અને ત્યાં લાલ ડબ્બીમાં બંગડી ચમકતી હતી.

ફોન સ્ક્રીન પર મમ્મીનો ચહેરો ઝંખવાઈ ગયો. "અરે... કદાચ હું ભૂલી ગઈ હતી." જયનો અવાજ ઠંડો થઈ ગયો. "કદાચ નહીં, મમ્મી. તમે એક નિર્દોષ સ્ત્રી પર ચોરીનો આરોપ મૂક્યો. હવે તમે એને સૉરી કહેશો."

થોડી ખચકાટ પછી મમ્મીએ ધીમા અવાજે કહ્યું, "કાજલ, માફ કરજે." કાજલની આંખોમાંથી આંસુ વહેવા લાગ્યાં, પણ આ વખતે અપમાનનાં નહીં. એણે ફોન સામે હાથ જોડ્યા.

કૉલ પૂરો થયો. ઘરમાં ફરી શાંતિ. કાજલ દરવાજા પાસે પડેલા બેગ સામે જોઈ રહી, જાણે હવે જવું કે નહીં એ નક્કી ન કરી શકતી હોય. જય એની સામે આવીને ઊભો.

"જુઓ, આજે ઘરમાં કોઈ નથી. પપ્પા ટૂર પર, મમ્મી મુંબઈ. તમે આમ રડતાં રડતાં બહાર નીકળશો તો લોકો શું વિચારશે?" કાજલે આંસુ લૂછ્યાં. "જય ભાઈ, તમે આજે મારી ઈજ્જત બચાવી. હું આ ઉપકાર ક્યારેય નહીં ભૂલું."

જયે એના ગાલ પરથી આંસુનો ટીપો આંગળીથી લૂછ્યો. એનો સ્પર્શ કાજલના ગાલ પર થંભી ગયો. બંનેની નજર મળી, અને હવામાં કંઈક બદલાઈ ગયું, જાણે બપોરનો તડકો બારીમાંથી આવીને એમની વચ્ચે ઊભો રહી ગયો.

"કાજલ..." જયનો અવાજ ધીમો પડી ગયો. કાજલે એનો હાથ પકડ્યો, પણ હટાવ્યો નહીં. "આવું... આવું ઠીક નથી, જય ભાઈ." પણ એના શબ્દોમાં રોકવાની તાકાત નહોતી, માત્ર ધ્રુજારી હતી.

જયે એનો ચહેરો બંને હાથમાં લીધો અને એના હોઠ પર હોઠ મૂક્યા. પહેલાં ધીમે, પછી ઊંડે. કાજલે એક ક્ષણ વિરોધ કર્યો, પછી એના હોઠ ખૂલી ગયા અને એણે જવાબ આપ્યો, બે વર્ષની દબાયેલી તરસ સાથે.

એમના શ્વાસ એકબીજામાં ભળી ગયા. જયના હાથ કાજલની પીઠ પર ફરવા લાગ્યા, એની સાડીનો પાલવ ખભા પરથી સરકીને નીચે પડ્યો. કાજલના બૂબ્સ એના બ્લાઉઝમાં ભારે થઈને ઊપસી આવ્યા હતા.

જયે એને સોફા તરફ દોરી. કાજલ બેઠી, અને જય એની સામે ઘૂંટણિયે બેઠો. "તમે આજે ક્યાંય નહીં જાવ," એણે કહ્યું, અને એના બ્લાઉઝના હૂક ખોલવા લાગ્યો. કાજલના હાથ એના ખભા પર હતા, ન રોકતા, ન ધકેલતા.

બ્લાઉઝ ખૂલતાં જ એના ગોરા ભરેલા બૂબ્સ બહાર આવ્યા. જયે એક બૂબ્સ મોઢામાં લીધો, જીભથી નિપલને ગોળ ગોળ ફેરવવા લાગ્યો. કાજલના મોઢામાંથી પહેલી સિસકારી નીકળી, "ઓહ... જય ભાઈ..."

એણે બીજા બૂબ્સને હાથથી દબાવ્યો, નિપલને આંગળીઓ વચ્ચે મસળ્યો. કાજલની કમર સોફા પર તણાવા લાગી. બે વર્ષથી વિધવા સ્ત્રીના શરીરમાં જે આગ દબાયેલી હતી, એ હવે ભભૂકવા લાગી હતી.

જયના હાથ નીચે સરક્યા, સાડી ઉપર કરીને એની જાંઘો પર ફરવા લાગ્યા. કાજલની ચૂત પેન્ટીની અંદર ભીની થઈ ચૂકી હતી. એણે પેન્ટી બાજુએ ખસેડી અને આંગળી એની ચૂતના હોઠ પર ફેરવી.

"આહ..." કાજલે એની ગરદન પકડી લીધી. જયની આંગળી એની ચૂતમાં ઊંડે ઊતરી, ભીનાશમાં સરકતી. એણે આંગળી અંદર બહાર કરવા માંડી, અને કાજલના પગ ધ્રૂજવા લાગ્યા.

પછી જયે પોતાનો શર્ટ કાઢ્યો. કાજલની નજર એની છાતી પર થંભી, પછી નીચે એની પેન્ટ પર. એણે જાતે જ જયની પેન્ટની ઝિપ ખોલી, અને એનો લુંડ બહાર કાઢ્યો, તંગ અને ગરમ.

કાજલે એક ક્ષણ એને જોયો, પછી નીચે ઝૂકીને એને મોઢામાં લીધો. જયના મોઢામાંથી ઘૂંઘવાટ નીકળી ગયો. એની જીભ લુંડના ટોપ પર ફરતી હતી, અને એ ધીમે ધીમે ઊંડે લેતી જતી હતી.

જયે એના વાળ પકડ્યા. "હા, કાજલ... એમ જ..." કાજલની ગતિ વધી. એના હોઠ લુંડની આસપાસ કસાયેલા હતા, અને એના હાથ જયની જાંઘોને દબાવતા હતા. ઓરડામાં માત્ર ભીના અવાજો ગુંજતા હતા.

થોડી વારે જયે એને ઊભી કરી. એણે કાજલની સાડી સંપૂર્ણ ખોલી નાખી, બ્લાઉઝ પહેલેથી ખૂલેલું હતું. હવે એ માત્ર પેટીકોટમાં હતી, અને પછી એ પણ નીચે સરકી ગયો.

કાજલ સંપૂર્ણ નગ્ન સોફા પર સૂતી. જય એની ઉપર આવ્યો, એનો લુંડ એની ભીની ચૂતના મોઢા પર ઘસવા લાગ્યો. કાજલે એની કમર પોતાના પગોથી વીંટાળી લીધી. "અંદર મૂકો... પ્લીઝ..."

જયે એક જ ધક્કામાં લુંડ અંદર ધકેલ્યો. કાજલના મોઢામાંથી મોટી ચીસ નીકળી, "આહ! જય!" એની ચૂત એના લુંડને કસીને પકડી રહી હતી, ગરમ અને ભીની. જયે ધક્કા મારવા શરૂ કર્યા.

દરેક ધક્કા સાથે સોફો હલતો હતો. કાજલના બૂબ્સ ઉપર નીચે ઊછળતા હતા, અને જયે એક હાથે એને દબાવતા ધક્કા ચાલુ રાખ્યા. "તમારી ચૂત કેટલી ટાઈટ છે, કાજલ..." "તમારો લુંડ... ઓહ... અંદર ઊંડે..."

ગતિ વધતી ગઈ. કાજલના નખ જયની પીઠમાં ખૂંપી ગયા. એનું શરીર તંગ થવા લાગ્યું, શ્વાસ ઝડપી. "હું... હું ઝડવાની છું..." અને પછી એનું પાણી નીકળી ગયું, એની ચૂત લુંડની આસપાસ ધબકતી.

જયે એને ઊંચકીને બેડરૂમ તરફ દોરી. કાજલ હવે સંપૂર્ણપણે એના હવાલે હતી, પણ એની આંખોમાં હવે શરમ નહોતી, માત્ર ભૂખ હતી. પલંગ પર પડતાં જ એણે જયને પોતાની ઉપર ખેંચ્યો.

આ વખતે કાજલે કમાન સંભાળી. એણે જયને પલંગ પર સુવડાવ્યો અને એની ઉપર ચડી બેઠી. એણે લુંડ પકડીને પોતાની ચૂતમાં જાતે ગોઠવ્યો અને ધીમે ધીમે નીચે બેઠી. બંનેના મોઢામાંથી એકસાથે સિસકારી નીકળી.

કાજલ ઉપર નીચે થવા લાગી, પહેલાં ધીમે, પછી ઝડપથી. એના બૂબ્સ જયના ચહેરા સામે ઊછળતા હતા, અને જયે બંને હાથે એને પકડીને મોઢામાં લીધા. કાજલના વાળ છૂટા થઈને એના ચહેરા પર પડતા હતા.

"જય ભાઈ... તમારો લુંડ મારી ચૂતમાં... આહ... કેટલો સારો લાગે છે..." કાજલ હવે બોલ્ડ થઈ ગઈ હતી, શબ્દો ખુલ્લા. જયે એની કમર પકડીને નીચેથી ધક્કા મારવા શરૂ કર્યા, ગતિ બમણી કરી.

પછી જયે એને પલટાવી. કાજલ ઘૂંટણિયે થઈ, હાથ પલંગ પર. જય પાછળથી આવ્યો અને એક જોરદાર ધક્કામાં અંદર ગયો. કાજલે ચાદર પકડી લીધી. "હા! એમ જ! જોરથી!"

પાછળથી દરેક ધક્કો ઊંડો પડતો હતો. જયે એના વાળ પકડ્યા અને એની પીઠ પર ઝૂકીને એના કાનમાં કહ્યું, "આજ પછી તમે આ ઘર છોડીને ક્યાંય નહીં જાવ." કાજલે માથું હલાવ્યું, બોલી શકતી નહોતી, માત્ર સિસકારીઓ.

એની ચૂત ફરી તંગ થવા લાગી. "હું ફરી... ઓહ..." બીજી વાર એનું પાણી નીકળ્યું, આ વખતે વધુ જોરથી. એના પગ ધ્રૂજતા હતા, પણ જયે એને પકડી રાખી અને ધક્કા ચાલુ રાખ્યા.

જયને પણ હવે રોકાવું મુશ્કેલ હતું. એણે લુંડ બહાર કાઢ્યો, કાજલને પલટાવી, અને એના બૂબ્સ વચ્ચે ઘસવા લાગ્યો. કાજલે જીભ કાઢીને ટોપને ચાટ્યો. થોડી જ ક્ષણોમાં એનું વીર્ય છૂટ્યું, એના પેટ અને બૂબ્સ પર.

બંને હાંફતા પલંગ પર પડ્યા. બહાર સાંજ ઢળવા આવી હતી, બારીમાંથી નારંગી તડકો આવતો હતો. કાજલ જયની છાતી પર માથું મૂકીને સૂતી, એની આંગળી એની છાતી પર ફરતી હતી.

"બે વર્ષમાં પહેલી વાર..." કાજલ ધીમેથી બોલી, "મને કોઈએ આટલું... પોતાનું લાગ્યું." જયે એના માથા પર ચુંબન કર્યું. "અને પહેલી વાર મેં કોઈ માટે મારી મમ્મી સામે અવાજ ઉઠાવ્યો."

થોડી વારે કાજલ ઊભી થઈ. "હું ચા બનાવું?" જયે હસીને એનો હાથ પકડ્યો. "પહેલાં બાથરૂમ. સાથે." કાજલની આંખોમાં શરારત ચમકી. "તમે તો બહુ બગડી ગયા, જય ભાઈ."

શાવર નીચે ગરમ પાણીમાં બંને ફરી એકબીજામાં ખોવાઈ ગયાં. પાણીના ટીપાં કાજલના ભીના શરીર પર સરકતાં હતાં. જયે એને દીવાલ સાથે દબાવી, એનો લુંડ ફરી તંગ થઈ ચૂક્યો હતો.

કાજલે એને જોયો અને ઘૂંટણિયે બેસી ગઈ. શાવરના પાણીમાં એણે ફરી લુંડ મોઢામાં લીધો. પાણી અને એની જીભનો સ્પર્શ જયને પાગલ કરી રહ્યો હતો. એણે એના વાળમાં હાથ નાખ્યા.

પછી જયે એને ઊભી કરી, એક પગ ઊંચો કરાવ્યો અને દીવાલના ટેકે અંદર ગયો. પાણીમાં ભીની ચૂતમાં લુંડ સરળતાથી સરક્યો. કાજલે એની ગરદન વીંટાળી લીધી. "ઓહ... જય... આ તો..."

શાવરના અવાજમાં એમની સિસકારીઓ દબાઈ જતી હતી. જયના ધક્કા ઝડપી થયા, કાજલનો પગ એની કમર પર કસાયેલો. "હું... હું આવી રહી છું..." ત્રીજી વાર એનું પાણી નીકળ્યું, એ જયને વળગી પડી.

જયે એને ફેરવી, એના હાથ દીવાલ પર ટેકવ્યા, અને પાછળથી ફરી અંદર ગયો. થોડા જોરદાર ધક્કા પછી એનું વીર્ય એની ચૂતમાં જ છૂટ્યું. બંને શાવર નીચે ઊભા હાંફતા રહ્યા, પાણી એમના પર વરસતું રહ્યું.

ટુવાલથી એકબીજાને લૂછતાં બંને હસી પડ્યાં. કાજલે જયના ભીના વાળમાં આંગળીઓ ફેરવી. "સવારે હું આ ઘર છોડીને જતી હતી, અને હવે જુઓ," એ બોલી, "નસીબ કેવા ખેલ કરે છે." જયે એને પોતાની નજીક ખેંચી, "નસીબ નહીં, કાજલ. આ તો મારી જીદ હતી."

રાત્રે આઠ વાગે કાજલ રસોડામાં રોટલી વણતી હતી, જાણે કંઈ જ ન બન્યું હોય. પણ એના ચહેરા પર એક અલગ જ ચમક હતી. જય પાછળથી આવ્યો અને એની કમરમાં હાથ નાખ્યા.

"બેગ પાછો તમારા રૂમમાં મૂકી આવું?" કાજલે પૂછ્યું, તવો ફેરવતાં. જયે એના કાનમાં ધીમેથી કહ્યું, "ના. આજે રાત્રે તમારો બેગ મારા રૂમમાં રહેશે."

કાજલનો હાથ એક ક્ષણ થંભ્યો, પછી એ હસી. તવેથી ઊઠતી વરાળમાં એણે પાછું ફરીને જયના હોઠ પર એક ઝડપી ચુંબન કર્યું. "તો પછી રોટલી બેની જગ્યાએ ચાર બનાવવી પડશે."