ગુજરાતી ચોદવાની વાર્તા: ગરબા નાઇટનો ખેલ

"તમારી દાંડિયા સ્ટાઇલ જોઈને લાગે છે કે તમે દર વર્ષે પ્રેક્ટિસ કરો છો!" મીરા હસી, દાંડિયાના સ્ટીક્સ હવામાં ફેરવતી. આ ગુજરાતી ચોદવાની વાર્તા શરૂ થાય છે નવરાત્રિની એ જ રાતથી, જ્યારે અમદાવાદની સોસાયટીના ગરબા ગ્રાઉન્ડમાં લાઇટો ઝગમગતી હતી અને ઢોલના તાલે સેંકડો લોકો ઘૂમતા હતા. મીરાને ખબર નહોતી કે આ રાત તેની જિંદગીની સૌથી યાદગાર રાત બનવાની છે.

મીરા, ઉંમર અઠ્ઠાવીસ, લગ્નને છ વર્ષ થયાં. પતિ રાકેશ ફેક્ટરીમાં નાઇટ શિફ્ટમાં હતો, એટલે તે તેની બહેનપણી કાજલ સાથે ગરબા રમવા આવી હતી. તેણે ઘેરા લાલ રંગનો ચણિયાચોલી પહેર્યો હતો, કમર પર કંદોરો, હાથમાં બંગડીઓનો ઝણઝણાટ. તેના સામે દાંડિયા રમતો હતો જય, સોસાયટીમાં નવો ભાડૂત, છવ્વીસ વર્ષનો, ઊંચો, ખભા પહોળા.

જયની આંખો મીરા પરથી હટતી નહોતી. દર વખતે જ્યારે તેમના દાંડિયા ટકરાતા, તે થોડો વધુ નજીક આવતો. "તમે બહુ સારું રમો છો," તેણે કહ્યું, તેની આંખોમાં એક તોફાની ચમક સાથે. મીરાનું હૃદય જોરથી ધડક્યું. છ વર્ષના લગ્નજીવનમાં રાકેશે તેને ક્યારેય આવી નજરે જોઈ નહોતી, ઓછામાં ઓછું છેલ્લા બે વર્ષથી તો નહીં.

દાંડિયાના એક રાઉન્ડમાં, જયે જાણી જોઈને પોતાનો સ્ટીક મીરાના હાથ પર હળવેથી ટકરાવ્યો, પછી તેની આંગળીઓ તેના હાથને સ્પર્શી. મીરાએ હાથ પાછો ખેંચ્યો નહીં. તેમની આંખો મળી, અને એ નજરમાં કંઈક એવું હતું જે શબ્દોમાં કહી શકાય નહીં. ઢોલના તાલે તેઓ ઘૂમતા રહ્યા, પણ હવે દરેક ઘૂમરીમાં તેમની વચ્ચેનું અંતર ઘટતું જતું હતું.

એક વખત ભીડમાં ધક્કો લાગતાં મીરા જય સાથે અથડાઈ. જયે તેને પકડી લીધી, તેના હાથ તેની કમર પર એક ક્ષણ વધુ રોકાયા. "સંભાળીને," તેણે ધીમેથી કહ્યું, તેનો શ્વાસ તેના કાન પર ગરમ લાગ્યો. મીરાના શરીરમાં એક ઝણઝણાટી દોડી ગઈ. તેણે પોતાને છોડાવી, પણ તેના ગાલ લાલ થઈ ગયા હતા.

ગરબા પૂરા થયા પછી, લોકો વિખેરાવા લાગ્યા. કાજલનો ફોન આવ્યો, તેના પતિ તેને લેવા આવ્યા હતા. "મીરા, તું એકલી જઈશ?" કાજલે પૂછ્યું. "હા, ઘર તો બાજુમાં જ છે," મીરાએ કહ્યું. કાજલે તેની સામે જોઈને હળવું સ્મિત આપ્યું, જાણે કંઈક સમજી ગઈ હોય. "સાચવીને જજે," તેણે કહ્યું, અને ચાલી ગઈ. જય ત્યાં જ ઊભો હતો. "હું તમને મૂકી જાઉં?" તેણે પૂછ્યું. મીરા એક ક્ષણ અચકાઈ, પછી હસીને કહ્યું, "ચાલો."

સોસાયટીના રસ્તા પર તેઓ સાથે ચાલ્યા. રાતના અગિયાર વાગ્યા હતા, હવા થોડી ઠંડી. જય તેની બાજુમાં ચાલતો હતો, તેમના ખભા ક્યારેક અડકતા. "તમારા પતિ ઘરે નથી?" જયે પૂછ્યું, સીધું જ. મીરા ચોંકી. "નાઇટ શિફ્ટમાં છે, સવારે આવશે," તેણે કહ્યું. જયના હોઠ પર એક હળવું સ્મિત આવ્યું. "તો તમે આખી રાત એકલા?"

મીરાના ઘરના દરવાજે પહોંચ્યા. તેણે ચાવી કાઢી, પણ દરવાજો ખોલતાં પહેલાં તે અટકી. તેના મનમાં એક વિચાર આવ્યો, એક ખતરનાક વિચાર. "ચા પીશો?" તેણે પૂછ્યું, તેનો અવાજ થોડો ધ્રૂજતો હતો. જયની આંખો ચમકી. "હા, કેમ નહીં."

ઘરમાં પ્રવેશતાં જ મીરાએ દરવાજો બંધ કર્યો. ઘર શાંત હતું, ફક્ત ઘડિયાળના ટકટકનો અવાજ. "બેસો, હું ચા બનાવું," તેણે કહ્યું, રસોડા તરફ જતાં. જય સોફા પર બેઠો, પણ તેની નજર મીરા પર જ હતી. રસોડામાંથી તે તેની હલનચલન જોતો હતો, ચણિયાચોલીમાં તેની કમરનો વળાંક, તેના વાળની લટ.

મીરા જ્યારે ચા ગાળતી હતી, જય રસોડાના દરવાજે આવીને ઊભો રહ્યો. "મદદ કરું?" તેણે પૂછ્યું. "ના, બસ તૈયાર છે," મીરાએ કહ્યું, પણ જય ત્યાં જ ઊભો રહ્યો. તે તેની પાછળ આવ્યો, એટલો નજીક કે મીરા તેના શરીરની ગરમી અનુભવી શકતી હતી. "તમારા વાળમાંથી સરસ સુગંધ આવે છે," તેણે ધીમેથી કહ્યું. મીરાના હાથ ધ્રૂજ્યા, ચાનો કપ લગભગ છલકાયો.

"જય..." તેણે કહ્યું, પણ ફરી નહીં. જયે તેના ખભા પર હાથ મૂક્યો, ધીમેથી તેને પોતાની તરફ ફેરવી. તેમની આંખો મળી. રસોડાની ટ્યુબલાઇટના પ્રકાશમાં મીરાનો ચહેરો ચમકતો હતો, તેના હોઠ થોડા ખુલ્લા. જયે તેના ગાલ પર હાથ ફેરવ્યો, અંગૂઠો તેના હોઠ પર. મીરાએ આંખો બંધ કરી.

મીરા ચા લઈને આવી, બે કપ. તે જયની બાજુમાં બેઠી, થોડી વધુ નજીક, જરૂર કરતાં. "તમે સોસાયટીમાં નવા છો, કેમ આવ્યા?" તેણે પૂછ્યું. "નોકરી માટે, અમદાવાદ ટ્રાન્સફર થયું," જયે કહ્યું, ચાનો ઘૂંટ પીતાં. "અને તમે? તમારા પતિ હંમેશા નાઇટ શિફ્ટમાં હોય છે?" મીરાએ નિસાસો નાખ્યો. "મોટા ભાગે. ફેક્ટરીનું કામ એવું."

તેમની વચ્ચે એક અજીબ શાંતિ છવાઈ. જયે ચાનો કપ ટેબલ પર મૂક્યો અને મીરા તરફ ફર્યો. "મીરા," તેણે ધીમેથી કહ્યું, "તમે બહુ સુંદર લાગો છો આજે." મીરાનું હૃદય ધડકવા લાગ્યું. કોઈએ તેને વર્ષોથી આવું કહ્યું નહોતું. તે કંઈ બોલી નહીં, ફક્ત તેની આંખોમાં જોઈ રહી.

જયે ધીમેથી તેનો હાથ પકડ્યો. મીરાએ તેને રોક્યો નહીં. તેનો હાથ ગરમ હતો, મજબૂત. જય તેની નજીક સરક્યો, તેમના ચહેરા હવે થોડા ઇંચના અંતરે હતા. મીરા તેના શ્વાસની ગરમી અનુભવી શકતી હતી. "જય..." તેણે ધીમેથી કહ્યું, પણ તેના અવાજમાં કોઈ રોક નહોતી, ફક્ત એક વિનંતી જેવું.

જયે તેના હોઠ પર પોતાના હોઠ મૂક્યા. પહેલો ચુંબન ધીમો હતો, અજમાયશી. પછી મીરાએ તેના હોઠ ખોલ્યા, અને જયની જીભ અંદર સરકી. મીરાના હાથ આપમેળે જયના વાળમાં ગયા. તે તેને વધુ નજીક ખેંચી. વર્ષોની તરસ એક ક્ષણમાં ફૂટી નીકળી.

જયના હાથ મીરાની કમર પર ફરવા લાગ્યા, ચણિયાચોલીના કાપડ પરથી તેના શરીરની ગરમી અનુભવતા. મીરા તેના ખોળામાં સરકી, તેના પગ જયની આસપાસ વીંટાળ્યા. જયે તેની ચોલીની દોરી ખોલવાનું શરૂ કર્યું. મીરાએ તેને રોક્યો નહીં, ઊલટું તેણે પોતાની પીઠ તેના તરફ ફેરવી, જેથી તેને સરળતા રહે.

ચોલી ખૂલતાં જ જયના હાથ તેના સ્તનો પર ગયા. તે મોટા હતા, ભરેલા, તેની હથેળીમાં સમાતા નહોતા. જયે તેમને દબાવ્યા, મીરા ચીસ પાડી ઊઠી. "આહ..." તેણે જયનું માથું પકડીને પોતાની છાતી તરફ ખેંચ્યું. જયે એક સ્તન મોંમાં લીધું, ચૂસવા લાગ્યો, જીભથી ડીંટડી ફેરવવા લાગ્યો. મીરાનું શરીર કંપવા લાગ્યું.

"બેડરૂમમાં જઈએ," મીરાએ શ્વાસ લેતાં કહ્યું. જય તેને ઉપાડીને ઊભો થયો, મીરા તેના ગળામાં હાથ વીંટાળીને લટકી. બેડરૂમમાં પહોંચતાં જ જયે તેને પલંગ પર સુવડાવી. મીરાએ પોતાનો ચણિયાચોલી સંપૂર્ણ કાઢી નાખ્યો. હવે તે ફક્ત અંદરના કપડાંમાં હતી, ટ્યુબલાઇટના પ્રકાશમાં તેનું શરીર ચમકતું હતું.

જયે પોતાના કપડાં ઉતાર્યા. તેનું શરીર કસાયેલું હતું, જીમ જતો હોય એવું. મીરાની નજર તેના લંડ પર પડી, જે સંપૂર્ણ તંગ થયેલો હતો. તેનું હૃદય જોરથી ધડક્યું. "આવ," તેણે હાથ લંબાવીને કહ્યું. જય પલંગ પર ચઢ્યો, મીરાની ઉપર.

જયે મીરાની અંદરની પેન્ટી કાઢી. તેની ચૂત ભીની હતી, તૈયાર. જયની આંગળી અંદર સરકતાં જ મીરા ઉછળી. "આહ, જય!" જયની આંગળી અંદર ફરવા લાગી, મીરાનું પાણી તેના હાથને ભીંજવવા લાગ્યું. મીરાએ પોતાના પગ વધુ પહોળા કર્યા. "વધુ... વધુ અંદર," તે હાંફતી બોલી.

જય નીચે સરક્યો, મીરાની જાંઘો વચ્ચે તેનું મોં મૂક્યું. તેની જીભ મીરાની ચૂતને સ્પર્શતાં જ મીરાનું શરીર ધનુષ્યની જેમ વળ્યું. "આહ્હ!" જયની જીભ અંદર ઘૂસી, ફરવા લાગી. મીરાના હાથ જયના વાળમાં ખૂંપ્યા, તેણે તેનું માથું વધુ દબાવ્યું. જય વધુ જોરથી ચૂસવા લાગ્યો, મીરાની ચીસો વધવા લાગી.

મીરાએ જયને ઉપર ખેંચ્યો. "હવે, જય, હવે જોઈએ છે," તેણે કહ્યું, તેની આંખોમાં વાસના. જયે પોતાનો લંડ પકડીને મીરાની ચૂતના મોં પર મૂક્યો. ધીમેથી અંદર ધકેલ્યો. મીરા અંદરથી ગરમ, ચુસ્ત, ભીની હતી. જય સંપૂર્ણ અંદર ગયો ત્યારે બંને એકસાથે ચીસ પાડી ઊઠ્યા.

જયે ધક્કા મારવાનું શરૂ કર્યું, પહેલાં ધીમે, પછી ઝડપથી. દરેક ધક્કે મીરાનું શરીર પલંગ પર હલતું. જયે તેના સ્તનો પકડ્યા, દબાવ્યા. મીરાના નખ જયની પીઠમાં ખૂંપ્યા. "ઝડપથી! વધુ ઝડપથી!" મીરા બૂમો પાડતી હતી. બેડરૂમમાં તેમના શ્વાસ અને શરીરોના ટકરાવાનો અવાજ ગૂંજતો હતો.

જયે મીરાને ફેરવી, તેને ઘૂંટણિયે બેસાડી. પાછળથી તે તેનામાં ઘૂસ્યો, આ વખતે વધુ ઊંડે. મીરાનું માથું પાછળ ઢળ્યું, મોં ખુલ્લું. જય તેની કમર પકડીને જોરથી ધક્કા મારતો હતો. મીરાની ચૂત તેના લંડને ચુસ્ત રીતે પકડી રાખતી હતી.

જય નીચે નમ્યો, મીરાની પીઠ પર ચુંબન કરતાં કરતાં ધક્કા મારતો રહ્યો. તેના હાથ આગળ સરકીને મીરાના સ્તનો પકડ્યા, તેમને જોરથી દબાવ્યા. મીરા ચીસો પાડતી હતી, તેના અવાજમાં દર્દ અને આનંદ બંને. "હા, જય, એમ જ! બંધ ના કરતો!" જયના ધક્કા વધુ ઊંડા, વધુ ઝડપી બનતા ગયા.

મીરાએ એક હાથ પાછળ લંબાવીને જયના વાળ પકડ્યા. "મારી અંદર જ," તેણે હાંફતાં કહ્યું. જયે તેની વાત સાંભળી, તેના શરીરનું દરેક સ્નાયુ તંગ થયું. તેમના શરીર પરસેવાથી ચમકતા હતા, પલંગની ચાદર ભીની થઈ ગઈ હતી.

"હું આવવાની છું, જય! હું આવવાની છું!" મીરા ચીસ પાડી. જયે ગતિ વધારી, તેનું શરીર તંગ થયું. પછી તે ક્ષણ આવી. જયે પોતાનું પાણી મીરાની અંદર છોડ્યું, ધગધગતું. મીરા પણ તે જ ક્ષણે પરાકાષ્ઠાએ પહોંચી, તેનું શરીર કંપ્યું, તે મોટેથી ચીસ પાડી ઊઠી.

બંને હાંફતા પલંગ પર પડ્યા, પરસેવે રેબઝેબ. જય હજુ મીરાની અંદર હતો, પછી ધીમેથી બહાર આવ્યો. મીરાએ તેને પોતાની બાજુમાં ખેંચ્યો, તેની છાતી પર માથું મૂક્યું. "છ વર્ષમાં," તેણે ધીમેથી કહ્યું, "પહેલી વાર મને એવું લાગ્યું કે હું જીવું છું."

જયે તેના વાળમાં હાથ ફેરવ્યો. "રાકેશને ખબર નહીં પડે," તેણે કહ્યું. "આ આપણું રહસ્ય રહેશે." મીરાએ તેની સામે જોયું. "દર નવરાત્રિએ?" તેણે તોફાની સ્મિત સાથે પૂછ્યું. જય હસ્યો. "દર નવરાત્રિએ નહીં," તેણે કહ્યું, તેના હોઠ પર ચુંબન કરતાં, "દર અઠવાડિયે."

મીરા હસી, તેના ગાલ પર શરમની લાલી. બહાર, દૂર ક્યાંક ઢોલનો અવાજ હજુ સંભળાતો હતો, નવરાત્રિની રાત હજુ પૂરી થઈ નહોતી. પણ મીરા માટે, આ રાત પહેલેથી જ સંપૂર્ણ બની ગઈ હતી. તેણે જયનો હાથ પકડ્યો, તેને પોતાની નજીક ખેંચ્યો. "એક રાઉન્ડ વધુ?" તેણે ધીમેથી પૂછ્યું. જયની આંખો ચમકી. "હંમેશા તૈયાર," તેણે કહ્યું.

બીજો રાઉન્ડ પહેલા કરતાં વધુ ધીમો, વધુ ઊંડો હતો. આ વખતે ઉતાવળ નહોતી, ફક્ત બે શરીરો એકબીજાને શોધતાં હતાં. મીરા જયની ઉપર આવી, તેના હાથ તેની છાતી પર, તેની ગતિ પોતાના હાથમાં. જયે તેની કમર પકડી, તેને માર્ગદર્શન આપ્યું. મીરાના વાળ તેના ચહેરા પર પડ્યા, પરસેવાની બુંદો તેની ગરદન પરથી વહેતી. "તું... તું અદ્ભુત છે," જય હાંફતો બોલ્યો.

જ્યારે બંને ફરી પરાકાષ્ઠાએ પહોંચ્યા, ત્યારે રાતના બે વાગ્યા હતા. મીરા જયની છાતી પર સૂતી હતી, તેના ધબકારા સાંભળતી. "રાકેશ સવારે છ વાગે આવશે," તેણે ધીમેથી કહ્યું. "તારે પાંચ વાગ્યા પહેલાં જવું પડશે." જયે તેના માથા પર ચુંબન કર્યું. "હું એલાર્મ મૂકીશ," તેણે કહ્યું.

સવારે પાંચ વાગે, જય ચૂપચાપ ઘરની બહાર નીકળ્યો. મીરાએ દરવાજે ઊભા રહીને તેને જતો જોયો. તેના હોઠ પર એક સંતોષભર્યું સ્મિત હતું. છ વર્ષ પછી, પહેલી વાર તેને લાગ્યું કે તે કોઈની નજરમાં ખરેખર સ્ત્રી છે, ફક્ત પત્ની નહીં. તેણે દરવાજો બંધ કર્યો, પલંગ પર પાછી ફરી, અને જયની સુગંધવાળી ચાદરમાં લપેટાઈને સૂઈ ગઈ.