નવી ગુજરાતી સેક્સ વાર્તા: જૂની ચોપડીમાં મળેલી ચિઠ્ઠી

"મારા પ્રિય, આ ચિઠ્ઠી હું તને ક્યારેય આપી શક્યો નહીં, પણ આ શબ્દો મારા દિલમાં વર્ષોથી સળગે છે..." હેતલે એ હાથથી લખેલી ચિઠ્ઠી ત્રીજી વાર વાંચી, અને એના હાથ ધ્રૂજી રહ્યા હતા। આ નવી ગુજરાતી સેક્સ વાર્તા એ જ રવિવારથી શરૂ થાય છે જ્યારે અમદાવાદના એલિસબ્રિજ પાસેના જૂના પુસ્તક બજારમાંથી હેતલે એક જૂની નવલકથા ખરીદી હતી, અને એના પાનાં વચ્ચેથી આ ચિઠ્ઠી સરકીને નીચે પડી હતી।

હેતલ એકત્રીસ વર્ષની હતી, પરિણીત ગૃહિણી। એનો પતિ નિરવ સુરતમાં કાપડનો વેપાર કરતો હતો, અને મહિનામાં બે વાર ત્રણ ત્રણ દિવસના ધંધાના પ્રવાસે જતો। એ રવિવારે હેતલ એકલી જ પુસ્તક બજાર ગઈ હતી, જૂની નવલકથાઓ શોધવા। કાંજીભાઈની દુકાને એને એક જૂનું પુસ્તક મળ્યું, જેના પીળા પડેલા પાનાં વચ્ચે એક કવર વગરની ચિઠ્ઠી દબાયેલી હતી।

ચિઠ્ઠી ગુજરાતીમાં હતી, ઘાટા અક્ષરે લખેલી। "મારા પ્રિય, આ ચિઠ્ઠી હું તને ક્યારેય આપી શક્યો નહીં, પણ આ શબ્દો મારા દિલમાં વર્ષોથી સળગે છે। તારી આંખોમાં મેં જે જોયું હતું, એ હું કોઈને કહી શક્યો નહીં। તારા હોઠોનો સ્વાદ મારી જીભ પર આજે પણ છે, એ એક સાંજ જે આપણે ક્યારેય જીવી ન શક્યા। જો તું આ વાંચે, તો જાણજે કે કોઈક તને હજુ પણ એટલો જ ચાહે છે, એટલો જ ઝંખે છે। તારો, જ।" હેતલે એ વાંચી, અને એના ગાલ ગરમ થઈ ગયા।

એ ચિઠ્ઠીમાં એક ધગધગતો પ્રેમ હતો, એક અધૂરી ઝંખના હતી। હેતલે પુસ્તક ખરીદ્યું, પણ એનું મન ચિઠ્ઠીમાં અટક્યું રહ્યું। કોણ હતો આ જ? કોના માટે લખી હતી આ ચિઠ્ઠી? એ રાત્રે એણે ચિઠ્ઠી ઓશીકા નીચે મૂકી, અને ઊંઘમાં એને સપનું આવ્યું, એક અજાણ્યા પુરુષના હાથોનું, એના હોઠોનું। સવારે એ જાગી ત્યારે એનું શરીર ગરમ હતું, અને એની અંદર કંઈક જાગી ગયું હતું।

બીજા રવિવારે હેતલ ફરી પુસ્તક બજાર ગઈ। એ સીધી કાંજીભાઈ પાસે ગઈ। "કાંજીભાઈ, આ પુસ્તક ક્યાંથી આવ્યું હતું?" એણે પૂછ્યું। કાંજીભાઈએ ચશ્માં ઉપર ચડાવ્યા। "બેટા, આ તો મારા દીકરા જયના સંગ્રહમાંથી હતું। એને જૂના પુસ્તકોનો શોખ છે, પણ હવે દુકાન સંભાળે છે।" હેતલનું દિલ ધડક્યું। "જય અહીં જ છે?" "હા, પાછળના રૂમમાં હિસાબ કરે છે।"

હેતલ પાછળના રૂમમાં ગઈ। ત્યાં એક સત્તાવીસ વર્ષનો યુવાન બેઠો હતો, ઊંચો, ઘઉંવર્ણો, આંખોમાં એક ઊંડાણ। એ જય હતો। હેતલે ચિઠ્ઠી એના હાથમાં મૂકી। "આ તમે લખી હતી?" જયનો ચહેરો સફેદ પડી ગયો। એણે ચિઠ્ઠી જોઈ, અને એની આંખોમાં એક જૂનો દુખાવો તરી આવ્યો। "તમને ક્યાંથી મળી?" એણે ધીમેથી પૂછ્યું।

"તમારા પુસ્તકમાંથી," હેતલે કહ્યું। "કોના માટે લખી હતી?" જય થોડી વાર ચૂપ રહ્યો, પછી બોલ્યો, "એક છોકરી માટે। કોલેજમાં હતી। અમે એક સાંજ સાથે વિતાવી હતી, પછી એ શહેર છોડીને ચાલી ગઈ। આ ચિઠ્ઠી હું એને આપી ન શક્યો।" હેતલે એની આંખોમાં જોયું। "અને હવે? હજુ પણ ઝંખો છો?" જય હસ્યો, એક દુખભર્યું હસવું। "ઝંખના ક્યારેય મરતી નથી, ભાભી। એ ફક્ત રૂપ બદલે છે।"

એ શબ્દો હેતલના દિલમાં વાગ્યા। એ દિવસે એ દુકાનેથી નીકળી, પણ એનું મન ત્યાં જ રહી ગયું। રાત્રે એણે નિરવને ફોન કર્યો, એ સુરતમાં હતો। "ક્યારે આવશો?" "બે દિવસ પછી।" હેતલે ફોન મૂક્યો, અને એની નજર ઓશીકા નીચેની ચિઠ્ઠી પર ગઈ। એણે ચિઠ્ઠી કાઢી, ફરી વાંચી, અને એના શરીરમાં એક લહેર દોડી ગઈ।

ત્રીજા દિવસે હેતલ ફરી દુકાને ગઈ, એક બહાનું કાઢીને। જય પાછળના રૂમમાં એકલો હતો। "હું એ છોકરી નથી," હેતલે સીધું જ કહ્યું, દરવાજો બંધ કરતાં। "પણ તમારા શબ્દોએ મને જગાડી છે।" જય ઊભો થયો। "ભાભી, તમે શું કહો છો?" હેતલ એની નજીક ગઈ। "એ જ જે તમે સાંભળવા માંગો છો।"

જયે હેતલનો હાથ પકડ્યો। એના હાથ ગરમ હતા, મજબૂત। એણે હેતલને પોતાની તરફ ખેંચી, અને એના હોઠ હેતલના હોઠ પર મૂક્યા। પહેલાં ધીમે, પછી જોરથી। હેતલે વિરોધ ન કર્યો। એણે જયના વાળમાં આંગળીઓ ફસાવી અને એને વધુ નજીક ખેંચ્યો। એમની જીભો એકબીજામાં ગૂંચવાઈ, અને બંને એકબીજાનો સ્વાદ ચાખવા લાગ્યા।

જયના હાથ હેતલની સાડીના પાલવ નીચે સરક્યા। એણે એનો બ્લાઉઝ ખોલ્યો, અને હેતલના ગોરા સ્તનો બહાર આવ્યા। જયે એક સ્તન મોંમાં લીધું અને ચૂસવા લાગ્યો। હેતલે દીવાલ પકડી લીધી। "આહ... જય..." એના મોંમાંથી નીકળી ગયું। જયે બીજા સ્તનને હાથથી મસળતાં પહેલાને દાંતથી હળવું કરડ્યું, અને હેતલના શરીરમાં ઝાટકો લાગ્યો।

હેતલે જયનો શર્ટ ખોલ્યો। એનું શરીર કસાયેલું હતું, છાતી પહોળી। એણે જયના પેન્ટની ઝિપ ખોલી અને અંદર હાથ નાખ્યો। એનું લિંગ પૂરેપૂરું ઊભું હતું, ગરમ અને કઠણ। હેતલે એને મુઠ્ઠીમાં પકડ્યું અને હલાવવા લાગી। જયે આંખો બંધ કરી દીધી અને એક લાંબો શ્વાસ લીધો।

"ભાભી... તમે મને પાગલ કરી દેશો," એણે કહ્યું। હેતલ એની સામે ઘૂંટણિયે બેઠી। એણે જયના લિંગને મોંમાં લીધું અને અંદર બહાર કરવા લાગી, જીભથી એના ટોચને ચાટતાં। જયે એના વાળ પકડી લીધા। "આહ... હેતલ..." એ હાંફી રહ્યો હતો। હેતલે એને વધુ અંદર લીધું, ગળા સુધી। એણે એના ગોટાને હાથથી સહેલાવ્યા।

જયનું શરીર ધ્રૂજી રહ્યું હતું। "હું ઝરવાનો છું," એણે ચેતવણી આપી, પણ હેતલ હટી નહીં। એણે વધુ ઝડપથી ચૂસ્યું, અને જયે એક જોરદાર કરાહ સાથે પોતાનું વીર્ય એના મોંમાં છોડી દીધું। હેતલે એ ગળી લીધું અને હસી। પણ આ તો માત્ર શરૂઆત હતી।

જયે હેતલને ઊભી કરી અને એને ટેબલ પર બેસાડી। એણે એની સાડી ઉપર ચડાવી અને એની ચડ્ડી ઉતારી। હેતલની યોનિ ભીની હતી, એનો રસ છલકી રહ્યો હતો। જય એની સામે ઘૂંટણિયે બેઠો અને પોતાનું મોં એની યોનિ સાથે લગાવી દીધું। એની જીભ હેતલની યોનિ પર ફરી, ઉપરથી નીચે, પછી અંદર।

હેતલે ટેબલની ધાર પકડી લીધી। જયની જીભે એના દાણાને શોધી કાઢ્યો અને એને ચૂસવા લાગી। હેતલના પગ ધ્રૂજવા લાગ્યા। એણે જયના વાળ પકડ્યા અને એનું મોં પોતાની યોનિ સાથે વધુ દબાવી દીધું। "બસ... બસ ત્યાં... આહ..." એના મોંમાંથી નીકળતું રહ્યું। જયે બે આંગળીઓ એની યોનિમાં નાખી અને અંદર બહાર કરવા લાગ્યો।

હેતલનું શરીર તંગ થયું। એને લાગ્યું જાણે એની અંદર કોઈ બંધ તૂટી રહ્યો હોય। એક તેજ લહેર એની યોનિમાંથી ઊઠી અને આખા શરીરમાં ફેલાઈ ગઈ। એનું પાણી નીકળી ગયું, જયના મોં પર, એની આંગળીઓ પર। એ હાંફતી ટેબલ પર ઢળી પડી। જય ઊભો થયો અને એને સંભાળી।

પછી જયે પોતાનું લિંગ હેતલની યોનિના મોં પર ઘસ્યું। હેતલે પોતાની કમર હલાવી, એને અંદર લેવા બેતાબ। "નાખી દે... અંદર નાખી દે..." એ બોલી। જયે એક ઝાટકા સાથે પોતાનું લિંગ એની યોનિમાં નાખી દીધું। હેતલે એક તેજ સિસકારો ભર્યો। એની યોનિ એટલી ભીની હતી કે લિંગ સરળતાથી અંદર ચાલ્યું ગયું, મૂળ સુધી।

જયે ધક્કા મારવાનું શરૂ કર્યું। પહેલાં ધીમે, પછી ઝડપથી। દરેક ધક્કા સાથે હેતલની યોનિમાં એક નવી લહેર ઊઠતી। ટેબલ હલી રહ્યું હતું। જયે હેતલના વાળ પકડ્યા અને એની પીઠ પર ઝૂક્યો, એના કાનમાં ફુસફુસાવતાં, "તારી યોનિ બહુ ગરમ છે... બહુ ટાઈટ..." હેતલે પોતાની કમર એના ધક્કાઓ સાથે મેળવીને હલાવી।

"વધુ જોરથી... મને જોરથી ચોદ..." હેતલના મોંમાંથી નીકળી ગયું। જયે એની કમર પકડી અને પૂરી તાકાતથી ધક્કા મારવા લાગ્યો। એનું લિંગ હેતલની યોનિની અંદર બહાર થઈ રહ્યું હતું, અને બંનેના પરસેવા મળી રહ્યા હતા। હેતલને લાગ્યું કે એ ફરી ઝરવાની છે। "હું આવી રહી છું... હું આવી રહી છું..." એ ચીસ પાડી।

એક ભયાનક લહેરે હેતલને પોતાની લપેટમાં લઈ લીધી। એની યોનિએ જયના લિંગને કસીને જકડી લીધું, અને એનું પાણી ફરી નીકળી ગયું। આ વખતે જય પણ રોકાઈ ન શક્યો। એણે છેલ્લો જોરદાર ધક્કો માર્યો અને પોતાનું ગરમ વીર્ય હેતલની યોનિની અંદર રેડી દીધું। બંને ત્યાં જ ઢળી પડ્યા, એકબીજાને વળગેલા, હાંફતાં।

એ દિવસ પછી હેતલનું જીવન બદલાઈ ગયું। જ્યારે પણ મોકો મળતો, એ પુસ્તક બજાર જતી, અને જય પાછળના રૂમમાં એની રાહ જોતો। એમની મુલાકાતો વધતી ગઈ, દરેક વખતે વધુ હિંમતવાન, વધુ બેફામ। જયે હેતલને એ બધું શીખવ્યું જે નિરવે ક્યારેય શીખવ્યું ન હતું।

એક સાંજે નિરવ સુરતથી ફોન પર બોલ્યો, "હેતલ, મારે બે દિવસ વધુ રોકાવું પડશે।" હેતલે ફોન મૂક્યો, અને એના ચહેરા પર એક સ્મિત આવ્યું જે એણે અરીસામાં જોયું। એણે જયને સંદેશો મોકલ્યો, "કાલે સાંજે, મારા ફ્લેટ પર।" જયનો જવાબ તરત આવ્યો, "રાહ જોઈશ।"

એક બપોરે હેતલે જયને ફોન કર્યો। "દુકાનેથી વહેલા નીકળી શકશો? મારે તમારી સાથે ચા પીવી છે, મારા ઘરે।" જય હસ્યો। "ભાભીનો હુકમ, માથે ચડાવીને।" બપોરે ત્રણ વાગે જય ફ્લેટ પર આવ્યો। હેતલે રસોડામાં ચા મૂકી, અને જય પાછળથી આવીને એની કમરે હાથ વીંટાળીને ઊભો રહ્યો।

હેતલે ગેસ બંધ કર્યો અને જય તરફ ફરી। "ચા પછી પીશું," એણે કહ્યું, અને જયના હોઠ પર પોતાના હોઠ મૂક્યા। રસોડાના એ નાના ખૂણામાં એમના શરીરો એકબીજા સાથે દબાયા। જયે હેતલની સાડીનો પાલવ ખેંચ્યો અને એના બ્લાઉઝના બટન ખોલવા લાગ્યો। હેતલે એને રોક્યો નહીં, ઊલટું એણે જયનો હાથ પોતાના સ્તન પર મૂક્યો।

"અહીં? રસોડામાં?" જયે પૂછ્યું, આંખોમાં શરારત। "કેમ? ડર લાગે છે?" હેતલે પડકાર ફેંક્યો। જયે એને ઉપાડીને રસોડાના ઓટલા પર બેસાડી। એણે એની સાડી ઉપર ચડાવી, એની ચડ્ડી બાજુએ ખસેડી, અને પોતાનું લિંગ બહાર કાઢ્યું। હેતલે પોતાના પગ જયની કમરે વીંટાળ્યા।

જયે એક જ ઝાટકામાં પોતાનું લિંગ હેતલની યોનિમાં નાખી દીધું। હેતલે ઓટલાની ધાર પકડી લીધી। જય ધક્કા મારવા લાગ્યો, દરેક ધક્કો વધુ ઊંડો, વધુ જોરદાર। હેતલના સ્તનો હલી રહ્યા હતા, અને જયે એક હાથે એને પકડીને મસળ્યો। "આહ... જય... આવું તો કોઈએ ક્યારેય નથી કર્યું..." હેતલ બોલતી રહી।

રસોડાની બારીમાંથી આવતો તડકો એમના પરસેવાથી ભીના શરીરો પર પડતો હતો। જયે હેતલને ઓટલા પર સુવડાવી અને એના પગ પોતાના ખભા પર મૂક્યા। આ સ્થિતિમાં એનું લિંગ વધુ ઊંડે જતું હતું। હેતલ ચીસો પાડતી રહી, અને જયે એના મોં પર હાથ મૂકીને કહ્યું, "ધીમે, પાડોશી સાંભળશે।" પણ હેતલ રોકાઈ નહીં।

એક જોરદાર લહેર સાથે હેતલ ઝરી ગઈ, અને જયે પણ પોતાનું વીર્ય એની યોનિમાં છોડી દીધું। બંને હાંફતાં એકબીજાને વળગી રહ્યા। પછી હેતલે ચા ફરી ગરમ કરી, અને બંનેએ બાલ્કનીમાં બેસીને ચા પીધી, જાણે કંઈ જ ન બન્યું હોય। પણ એમની આંખોમાં એક રાઝ હતો જે ફક્ત એ બે જ જાણતા હતા।

બીજે દિવસે સાંજે જય હેતલના ફ્લેટ પર આવ્યો। હેતલે દરવાજો ખોલ્યો, લાલ સાડીમાં, વાળ ખુલ્લા। જય અંદર આવ્યો, અને દરવાજો બંધ થતાં જ એણે હેતલને પોતાની બાહોમાં લઈ લીધી। એમના હોઠ મળ્યા, અને એમના શરીરો એકબીજામાં ઓગળવા લાગ્યા। હેતલ એને બેડરૂમમાં લઈ ગઈ।

પથારીમાં એમણે ઉતાવળ ન કરી। જયે હેતલની સાડી એક એક કરીને ઉતારી, દરેક ભાગને ચૂમતાં। એણે હેતલને પથારીમાં સુવડાવી અને એના શરીર પર પોતાની જીભ ફેરવી, ગરદનથી છાતી સુધી, છાતીથી પેટ સુધી, અને પછી એની યોનિ સુધી। હેતલે એ રાત્રે ત્રણ વાર પાણી છોડ્યું, દરેક વખતે ચીસો પાડતાં।

પછી એણે જયને પોતાની ઉપર ખેંચ્યો અને એના લિંગને પોતાની યોનિમાં લઈ લીધું, એની ઉપર બેસીને। એ એની ઉપર ઊઠતી બેસતી રહી, જ્યાં સુધી બંને એકસાથે ન ઝરી ગયા। પરસેવાથી ભીના બંને એકબીજાને વળગીને સૂઈ ગયા। સવારે જય જતી વખતે હેતલના કપાળ પર ચૂમી ભરી ગયો।

હેતલે એ ચિઠ્ઠી ફરી કાઢી, જે હવે એના ઓશીકા નીચે નહીં, પણ એના દિલની સૌથી નજીકની જગ્યાએ રહેતી હતી। એણે એને છાતી સરસી ચાંપી। "તારો, જ," એ ધીમેથી બોલી, અને બારી બહાર જોતાં એના હોઠ પર એક સંતોષભર્યું સ્મિત ફરક્યું। "હવે આ ચિઠ્ઠી અધૂરી નથી રહી।"