ਪੰਜਾਬੀ ਹਲਵਾਈ ਕਹਾਣੀ: ਗੁਰਲੀਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਅਮਰੀਕ ਦਾ ਲੁੰਨ
ਗੁਰਲੀਨ ਨੂੰ ਅੱਜ ਵੀ ਉਹ ਦਿਵਾਲੀ ਯਾਦ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਮਠਿਆਈ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਅਮਰੀਕ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਦਿਨ ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਟਕਰਾਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਹੱਥ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਖਿੱਚੇ ਸਨ। ਤੇ ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਹਲਵਾਈ ਕਹਾਣੀ ਉਸੇ ਯਾਦ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇੱਕ ਮਠਿਆਈ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਤੋਂ ਜਿੱਥੇ ਮਿੱਠਾ ਸਿਰਫ਼ ਡੱਬਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਅੱਜ ਸ਼ਾਮ ਦੁਕਾਨ ਬੰਦ ਹੋਣ ਦਾ ਵੇਲਾ ਸੀ। ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੀ ਉਹ ਦੁਕਾਨ ਗੁਰਲੀਨ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਅਮਰੀਕ ਉੱਥੇ ਕਾਰੀਗਰ ਸੀ, ਅਠਾਈ ਸਾਲ ਦਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਗੁਰਲੀਨ ਚੌਵੀ ਸਾਲ ਦੀ ਸੀ, ਦੁਕਾਨ ਦਾ ਹਿਸਾਬ ਵੇਖਦੀ ਸੀ। ਸ਼ਟਰ ਅੱਧਾ ਡਿੱਗ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਅੰਦਰ ਸਿਰਫ਼ ਦੋਵੇਂ ਸਨ, ਤੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਗਰਮ ਜਲੇਬੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸੀ।
ਅਮਰੀਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਗੁਰਲੀਨ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਰੁਕੀ ਕਿਉਂ?" ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਹਿਸਾਬ ਦੀ ਕਾਪੀ ਬੰਦ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਰੁਕਿਆ।" ਦੋਵੇਂ ਹੱਸ ਪਏ। ਅਮਰੀਕ ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਆਇਆ, ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਵੀ ਖੰਡ ਦੀ ਚਾਸ਼ਨੀ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਗੁਰਲੀਨ ਦੀ ਉਂਗਲੀ ਫੜ ਕੇ ਉਸਦੀ ਚਾਸ਼ਨੀ ਚੱਟ ਲਈ। ਗੁਰਲੀਨ ਦਾ ਸਾਹ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅਮਰੀਕ, ਇਹ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ?" ਅਮਰੀਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮਿੱਠਾ ਚੱਖ ਰਿਹਾ।"
ਫਿਰ ਅਮਰੀਕ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਕੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਗਹਿਰਾ। ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਫੜ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਅਮਰੀਕ ਦਾ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਸੂਟ ਦੇ ਉੱਤੋਂ ਉਸਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਤੇ ਗਿਆ। ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਹੋਰ ਝੁਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਅਮਰੀਕ ਨੇ ਉਸਦਾ ਸੂਟ ਉੱਤੇ ਕਰਕੇ ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਬਾਹਰ ਕੱਢੇ, ਇੱਕ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਚੂਸਿਆ, ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ। ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਆਹ, ਅਮਰੀਕ, ਹੌਲੀ ਨਾ, ਐਵੇਂ ਹੀ।"
ਅਮਰੀਕ ਨੇ ਗੁਰਲੀਨ ਨੂੰ ਕਾਊਂਟਰ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ। ਉਸਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾਲਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਤੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ। ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਗਿੱਲੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਅੰਦਰ ਪਾਈਆਂ ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗਾ, ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਦਾਣਾ ਰਗੜਿਆ। ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਫੜ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਹੋਰ, ਹੋਰ ਅੰਦਰ।" ਅਮਰੀਕ ਨੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾਈ ਤੇ ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁਰਲੀਨ ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਤੇ ਹੀ ਝੜ ਗਈ।
ਪਰ ਗੁਰਲੀਨ ਰੁਕਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਅਮਰੀਕ ਦੀ ਪੈਂਟ ਦੀ ਚੇਨ ਖੋਲ੍ਹੀ ਤੇ ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ। ਉਹ ਸਖ਼ਤ, ਗਰਮ ਤੇ ਲੰਮਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਹਿਲਾਇਆ, ਫਿਰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਚੂਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਅਮਰੀਕ ਨੇ ਕਾਊਂਟਰ ਫੜ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਗੁਰਲੀਨ, ਐਵੇਂ ਚੂਸੇਂਗੀ ਤਾਂ ਮੈਂ ਛੇਤੀ ਝੜ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਉੱਤੇ ਵੇਖ ਕੇ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਝੜਨਾ ਨਾ, ਅਜੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਬਾਕੀ ਹੈ।" ਉਸਨੇ ਜੀਭ ਘੁਮਾਈ, ਡੂੰਘਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਅਮਰੀਕ ਨੇ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਫੜ ਕੇ ਦੋ ਤਿੰਨ ਧੱਕੇ ਮਾਰ ਕੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਹੀ ਝੜ ਗਿਆ।
ਦੋਵੇਂ ਕੁਝ ਦੇਰ ਚੁੱਪ ਬੈਠੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਇੱਥੇ ਹੀ ਖ਼ਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ। ਮੇਰੇ ਘਰ ਚੱਲ। ਉੱਥੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।" ਅਮਰੀਕ ਨੇ ਸ਼ਟਰ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਉਸਦੇ ਫਲੈਟ ਤੇ ਗਏ। ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੀ ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ ਫਿਰ ਚੁੰਮ ਲਿਆ। ਉਸਦੇ ਕੱਪੜੇ ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗਦੇ ਗਏ, ਅਮਰੀਕ ਦੇ ਵੀ। ਬੈੱਡਰੂਮ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ।
ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਅਮਰੀਕ ਨੇ ਗੁਰਲੀਨ ਨੂੰ ਲਿਟਾਇਆ ਤੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਮੂੰਹ ਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਖੇਡਣ ਲੱਗੀ, ਦਾਣੇ ਨੂੰ ਚੂਸਣ ਲੱਗੀ। ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾ ਕੇ ਚਾਦਰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜੀ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਫਿਰ ਗਰਮ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਝੜ ਗਈ, ਇਸ ਵਾਰ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ। ਅਮਰੀਕ ਉੱਤੇ ਆਇਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਆਹ, ਕਿੰਨਾ ਭਰਿਆ ਭਰਿਆ ਲੱਗ ਰਿਹਾ।"
ਅਮਰੀਕ ਨੇ ਹੌਲੀ ਧੱਕੇ ਦੇਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ, ਫਿਰ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾਈ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਤੇ ਬਿਸਤਰਾ ਹਿੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਉਸਨੇ ਗੁਰਲੀਨ ਨੂੰ ਪਲਟ ਕੇ ਪਿੱਛੋਂ ਲਿਆ। ਗੁਰਲੀਨ ਗੋਡਿਆਂ ਤੇ ਕੂਹਣੀਆਂ ਤੇ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋਈ, ਅਮਰੀਕ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਫੜ ਕੇ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਠੋਕਰਾਂ ਮਾਰਨੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਮਰੀਕ ਨੇ ਹੱਥ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦਿਆਂ ਧੱਕੇ ਮਾਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਅਮਰੀਕ, ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ।" ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹ ਤੇ ਬਿਸਤਰੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਅਮਰੀਕ ਨੇ ਡੂੰਘਾ ਜਾ ਕੇ ਰੁਕ ਗਿਆ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਝੜ ਗਏ।
ਰਾਤ ਤੱਕ ਦੋਵੇਂ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਪਏ ਰਹੇ। ਗੁਰਲੀਨ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ ਬੋਲੀ, "ਪਤਾ ਹੈ, ਦੁਕਾਨ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਚੁੱਪ ਹੈਂ।" ਅਮਰੀਕ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਚੁੱਪ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਜ਼ਿਆਦਾ ਬੋਲਦੇ ਨੇ।" ਗੁਰਲੀਨ ਹੱਸੀ ਤੇ ਬੋਲੀ, "ਫਿਰ ਕੱਲ੍ਹ ਵੀ ਰੁਕੇਂਗਾ?" ਅਮਰੀਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਰੋਜ਼ ਰੁਕਾਂਗਾ। ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤੂੰ ਰੁਕੇਂਗੀ।" ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਫਿਰ ਰੋਜ਼ ਰੁਕਣਾ। ਸ਼ਟਰ ਅੱਧਾ ਹੀ ਡਿੱਗੇਗਾ।"
ਇੱਕ ਸਵੇਰ ਗੁਰਲੀਨ ਦੁਕਾਨ ਜਲਦੀ ਪਹੁੰਚ ਗਈ, ਜਦੋਂ ਅਜੇ ਸ਼ਟਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਉੱਠਿਆ ਸੀ। ਅੰਦਰ ਅਮਰੀਕ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕੜਾਹੀ ਸਾਫ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਬਾਂਹ ਤੇ ਪਸੀਨਾ ਸੀ, ਕਮੀਜ਼ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਚਿਪਕੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਆ ਕੇ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਸਵੇਰੇ ਸਵੇਰੇ ਵੀ ਤੂੰ ਇੱਥੇ, ਕਮਾਲ ਹੈ।" ਅਮਰੀਕ ਨੇ ਮੁੜ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਸਵੇਰੇ ਮਿੱਠਾ ਹੋਰ ਮਿੱਠਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰ ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਹੋਵੇਂ।" ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮ ਲਿਆ, ਤੇ ਸਵੇਰ ਦੀ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ ਦੁਕਾਨ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ।
ਅਮਰੀਕ ਨੇ ਗੁਰਲੀਨ ਨੂੰ ਕਾਊਂਟਰ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਉਸਦਾ ਸੂਟ ਉੱਤੇ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਨਿੱਪਲਾਂ ਨੂੰ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਮਰੋੜਦਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਫੜ ਲਏ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅਮਰੀਕ, ਦੁਕਾਨ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਾਗਲ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।" ਅਮਰੀਕ ਨੇ ਇੱਕ ਮੰਮਾ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਤੇ ਚੂਸਣ ਲੱਗਾ, ਦੂਜਾ ਹੱਥ ਥੱਲੇ ਲੈ ਜਾ ਕੇ ਉਸਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦੇ ਉੱਤੋਂ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਰਗੜਨ ਲੱਗਾ। ਗੁਰਲੀਨ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਕਾਊਂਟਰ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਲੈ ਕੇ ਖੜ੍ਹੀ ਰਹੀ।
ਫਿਰ ਅਮਰੀਕ ਨੇ ਉਸਦੀ ਸਲਵਾਰ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਕਾਊਂਟਰ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਮੂੰਹ ਲਾ ਕੇ ਜੀਭ ਨਾਲ ਚੱਟਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ। ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਆਹ, ਐਵੇਂ ਹੀ, ਰੁਕੀਂ ਨਾ।" ਅਮਰੀਕ ਦੀ ਜੀਭ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਖੇਡ ਰਹੀ ਸੀ, ਦਾਣੇ ਨੂੰ ਚੂਸ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਗੁਰਲੀਨ ਕੁਝ ਹੀ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ ਝੜ ਗਈ, ਉਸਦਾ ਪਾਣੀ ਅਮਰੀਕ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਅਮਰੀਕ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਸਵੇਰ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਮਿੱਠਾ ਤਾਂ ਇਹੀ ਹੈ।"
ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਅਮਰੀਕ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਹੀ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਉਸਦੀ ਪੈਂਟ ਖੋਲ੍ਹੀ ਤੇ ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਕੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਹੋਰ ਵੀ ਸਖ਼ਤ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਜੀਭ ਘੁਮਾਈ, ਡੂੰਘਾ ਲਿਆ, ਹੱਥ ਨਾਲ ਥੱਲੇ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਹਿਲਾਇਆ, ਤੇ ਅਮਰੀਕ ਨੇ ਕਾਊਂਟਰ ਫੜ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਗੁਰਲੀਨ, ਬੱਸ, ਹੁਣ ਅੰਦਰ ਪਾਉਣ ਦੇ।" ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕੁਰਸੀ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਤੇ ਉਸਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਉਤਾਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉੱਤੇ ਥੱਲੇ ਹੋਣ ਲੱਗੀ, ਤੇ ਅਮਰੀਕ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਫੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦਿਆਂ ਉਸਨੂੰ ਚੁੰਮ ਲਿਆ।
ਦੋਵੇਂ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਿੱਲਦੇ ਰਹੇ, ਗੁਰਲੀਨ ਦੀ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ, ਅਮਰੀਕ ਨੇ ਥੱਲਿਉਂ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਕੁਰਸੀ ਹਿੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਫ਼ਿਕਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਦੰਦ ਲਾਏ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਅਮਰੀਕ।" ਅਮਰੀਕ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਫੜ ਕੇ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਮਾਰੇ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਝੜ ਗਏ, ਗੁਰਲੀਨ ਉਸਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਹੀ ਢਹਿ ਗਈ। ਬਾਹਰ ਸ਼ਟਰ ਉੱਠਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਜਲਦੀ ਕੱਪੜੇ ਠੀਕ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਤੇ ਲੱਗ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਇੱਕ ਦਿਨ ਵਿਆਹ ਦਾ ਵੱਡਾ ਆਰਡਰ ਆਇਆ, ਮਠਿਆਈ ਦੇ ਕਈ ਡੱਬੇ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਪਹੁੰਚਾਉਣੇ ਸਨ। ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਵੀ ਨਾਲ ਚੱਲਾਂਗੀ, ਹਿਸਾਬ ਵੀ ਵੇਖ ਲਵਾਂਗੀ।" ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਟੈਂਪੋ ਰੁਕਵਾ ਕੇ ਅਮਰੀਕ ਨੇ ਇੱਕ ਸੁੰਨਸਾਨ ਮੋੜ ਤੇ ਗੱਡੀ ਰੋਕ ਲਈ। ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਰਸਤਾ ਤਾਂ ਪਿੰਡ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।" ਅਮਰੀਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਰਸਤਾ ਦੋ ਮਿੰਟ ਦੇ ਸੁੱਖ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਉਸਨੇ ਗੁਰਲੀਨ ਨੂੰ ਟੈਂਪੋ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਬਿਠਾਇਆ, ਡੱਬਿਆਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਜਗ੍ਹਾ ਬਣਾ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ।
ਟੈਂਪੋ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਮਠਿਆਈ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਿੱਚ, ਅਮਰੀਕ ਨੇ ਗੁਰਲੀਨ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਥੱਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਚੂਸਿਆ, ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਉਂਗਲਾਂ ਫੇਰੀਆਂ, ਤੇ ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਲਦੀ ਕਰ, ਕੋਈ ਆ ਜਾਏਗਾ।" ਅਮਰੀਕ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਡੱਬੇ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗੇ, ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖ ਕੇ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਰੋਕੀ। ਪਰ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਝੜ ਗਈ। ਅਮਰੀਕ ਨੇ ਵੀ ਡੂੰਘਾ ਜਾ ਕੇ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਝੜ ਗਿਆ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਡੱਬੇ ਫਿਰ ਸਿੱਧੇ ਕਰਕੇ ਪਿੰਡ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਏ।
ਇੱਕ ਬਰਸਾਤੀ ਸ਼ਾਮ ਦੁਕਾਨ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਦੋਵੇਂ ਗੁਰਲੀਨ ਦੇ ਫਲੈਟ ਦੀ ਛੱਤ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਮੀਂਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਪੈ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕੱਪੜੇ ਗਿੱਲੇ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਦੋਵੇਂ ਛੱਤ ਤੇ ਹੀ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹੇ। ਅਮਰੀਕ ਨੇ ਗੁਰਲੀਨ ਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ ਚੁੰਮ ਲਿਆ, ਮੀਂਹ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਹੋਰ ਮਿੱਠੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਗਿੱਲੀ ਕਮੀਜ਼ ਫੜ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਮੀਂਹ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਹੋਰ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈਂ।" ਅਮਰੀਕ ਨੇ ਉਸਦਾ ਸੂਟ ਗਿੱਲਾ ਹੀ ਉੱਤੇ ਕਰਕੇ ਉਸਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਤੇ ਮੀਂਹ ਦਾ ਪਾਣੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ।
ਛੱਤ ਤੇ ਹੀ ਅਮਰੀਕ ਨੇ ਗੁਰਲੀਨ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਬਿਠਾਇਆ ਤੇ ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਮੀਂਹ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਚੂਸਿਆ, ਜੀਭ ਨਾਲ ਖੇਡੀ, ਤੇ ਅਮਰੀਕ ਨੇ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਫੜ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਬੱਸ, ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਲੈਣਾ ਹੈ।" ਉਸਨੇ ਗੁਰਲੀਨ ਨੂੰ ਕੰਧ ਵੱਲ ਮੋੜ ਕੇ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੁੰਨ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਮੀਂਹ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਡਿੱਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਮਰੀਕ ਦੇ ਧੱਕੇ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦੇ ਗਏ, ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਕੰਧ ਫੜ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਹੋਰ, ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ।" ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਮੀਂਹ ਵਿੱਚ ਹੀ ਇਕੱਠੇ ਝੜ ਗਏ, ਤੇ ਗਿੱਲੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਚਿਪਕ ਕੇ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹੇ।
ਇੱਕ ਹੋਰ ਰਾਤ ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਅਮਰੀਕ ਨੂੰ ਫਲੈਟ ਤੇ ਬੁਲਾਇਆ, ਇਸ ਵਾਰ ਉਸਨੇ ਨਵਾਂ ਸੂਟ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੀ ਅਮਰੀਕ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਬੈੱਡਰੂਮ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਸਦਾ ਸੂਟ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਤੋਹਫ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਅੱਜ ਹੌਲੀ ਕਰ, ਅੱਜ ਜਲਦੀ ਨਹੀਂ।" ਅਮਰੀਕ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤੇ, ਗਰਦਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪੇਟ ਤੱਕ, ਫਿਰ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਮੂੰਹ ਲਾ ਕੇ ਦੇਰ ਤੱਕ ਚੱਟਦਾ ਰਿਹਾ।
ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਫੜ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਆਹ, ਅਮਰੀਕ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਂਗਾ।" ਉਹ ਦੋ ਵਾਰ ਝੜ ਗਈ, ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਸਨੇ ਅਮਰੀਕ ਨੂੰ ਉੱਤੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਅਮਰੀਕ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ, ਹਰ ਧੱਕੇ ਤੇ ਗੁਰਲੀਨ ਦੇ ਮੰਮੇ ਹਿੱਲਦੇ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਗੁਰਲੀਨ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਮੋੜ ਕੇ ਪਿੱਛੋਂ ਵੀ ਲਿਆ, ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ ਉਸਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਲਿਆ। ਹਰ ਪੋਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੁਰਲੀਨ ਹੋਰ ਗਰਮ ਹੁੰਦੀ ਗਈ, ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੋਰ ਖੁੱਲ੍ਹਦੀ ਗਈ, ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਤੀਜੀ ਵਾਰ ਇਕੱਠੇ ਝੜ ਗਏ।
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿਨ ਲੰਘਦੇ ਗਏ, ਕਦੇ ਦੁਕਾਨ ਵਿੱਚ, ਕਦੇ ਫਲੈਟ ਤੇ, ਕਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ, ਕਦੇ ਮੀਂਹ ਵਿੱਚ। ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਅਮਰੀਕ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠਾ ਰਾਜ਼ ਹੈਂ।" ਅਮਰੀਕ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਤੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਦੁਕਾਨ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠਾ ਹਿਸਾਬ ਹੈਂ।" ਦੋਵੇਂ ਹੱਸ ਪਏ, ਤੇ ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚੁੰਮ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਹਿਸਾਬ ਤਾਂ ਰੋਜ਼ ਬਰਾਬਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤੂੰ ਨਾਲ ਹੈਂ।" ਅਮਰੀਕ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਾਲ ਹਾਂ, ਸ਼ਟਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੀ, ਬਾਹਰ ਵੀ।"
ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਦੁਕਾਨ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਆਮ ਵਾਂਗ ਵਰਤਦੇ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਾਜ਼ ਸੀ। ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਅੱਧਾ ਸ਼ਟਰ, ਗਰਮ ਜਲੇਬੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਤੇ ਇੱਕ ਕਾਪੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਤੇ ਗੁਰਲੀਨ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਅਗਲੀ ਸ਼ਾਮ ਜਦੋਂ ਆਵੇਗੀ, ਉਹ ਫਿਰ ਰੁਕੇਗੀ, ਜਾਣ ਕੇ।
ਅਗਲੇ ਹਫ਼ਤੇ ਅਮਰੀਕ ਨੇ ਜਾਣ ਕੇ ਇੱਕ ਡੱਬਾ ਗਲਤ ਭਰਿਆ। ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਦੁਕਾਨ ਖ਼ਾਲੀ ਹੋਈ ਤਾਂ ਉਹ ਗੁਰਲੀਨ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਡੱਬਾ ਫਿਰ ਭਰਨਾ ਪਏਗਾ।" ਗੁਰਲੀਨ ਹੱਸੀ, "ਕਿਹੜਾ ਡੱਬਾ?" ਅਮਰੀਕ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਗੋਦਾਮ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾ ਕੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਬੋਰੀਆਂ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਸਲਵਾਰ ਉੱਤੇ ਕਰਕੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਮੂੰਹ ਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਉੱਥੇ ਹੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਬੋਰੀਆਂ ਤੇ।
ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ ਤੇ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾਈਆਂ। ਅਮਰੀਕ ਦੀ ਜੀਭ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਖੇਡ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਉਸਦਾ ਸਾਹ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹੋਣ ਲੱਗਾ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਨਾ?" ਅਮਰੀਕ ਨੇ ਉੱਤੇ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਬੰਦ ਹੈ। ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਤੂੰ ਤੇ ਮੈਂ।" ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬੋਰੀਆਂ ਤੇ ਲਿਟਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਬੋਰੀਆਂ ਹਿੱਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਅਮਰੀਕ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾਇਆ ਤੇ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸਨੂੰ ਲੈਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਫੜ ਕੇ ਲੱਤਾਂ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਤੇ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਤੇ ਉਹ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, "ਹੋਰ, ਹੋਰ।" ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਝੜ ਗਏ ਤੇ ਬੋਰੀਆਂ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਹੱਸਦੇ ਰਹੇ। ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਡੱਬਾ ਹੁਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਭਰ ਗਿਆ।"
ਇੱਕ ਸਵੇਰ ਅਮਰੀਕ ਜਲਦੀ ਦੁਕਾਨ ਪਹੁੰਚਿਆ ਤੇ ਗੁਰਲੀਨ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਵਾਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ ਚੁੰਮ ਲਿਆ, ਉਸਦਾ ਸੂਟ ਉੱਤੇ ਕਰਕੇ ਉਸਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਦਬਾਇਆ, ਤੇ ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਪੈਂਟ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕੁਰਸੀ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ ਉਸਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਉਤਾਰ ਲਿਆ ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗੀ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਦੋਵੇਂ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਇਕੱਠੇ ਝੜ ਨਾ ਗਏ।
ਇੱਕ ਮੀਂਹ ਵਾਲੀ ਸ਼ਾਮ ਦੋਵੇਂ ਗੁਰਲੀਨ ਦੀ ਛੱਤ ਤੇ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਅਮਰੀਕ ਨੇ ਗੁਰਲੀਨ ਨੂੰ ਕੰਧ ਵੱਲ ਮੋੜ ਕੇ ਪਿੱਛੋਂ ਲਿਆ। ਮੀਂਹ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਧੱਕੇ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਏ, ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਕੰਧ ਫੜ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਅਮਰੀਕ," ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਗਿੱਲੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਚਿਪਕ ਕੇ ਝੜ ਗਏ।
ਘਰ ਜਾਂਦਿਆਂ ਅਮਰੀਕ ਨੇ ਮੈਸੇਜ ਕੀਤਾ, "ਕੱਲ੍ਹ ਫਿਰ ਰੁਕਣਾ?" ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਰੋਜ਼। ਸਿਰਫ਼ ਡੱਬਾ ਗਲਤ ਭਰਨਾ।" ਤੇ ਤਦ ਤੋਂ ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਮੈਸੇਜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਸੰਦੀਦਾ ਮੈਸੇਜ ਬਣ ਗਿਆ।
Support VasnaLok
VasnaLok is free for every reader, no paywall, no sign-up. If our stories keep you company, a small UPI support from you keeps the site alive and new stories coming every day.
Readers who enjoyed “ਪੰਜਾਬੀ ਹਲਵਾਈ ਕਹਾਣੀ: ਗੁਰਲੀਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਅਮਰੀਕ ਦਾ ਲੁੰਨ” also read
8 curated storiesਪੰਜਾਬੀ ਮਾਮੀ ਕਹਾਣੀ: ਗੁਰਲੀਨ ਮਾਮੀ ਨੇ ਹਰਮਨ ਕੋਲੋਂ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਚੁਦਵਾਇਆ
ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਮੀ ਕਹਾਣੀ: ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਆਈ ਗੁਰਲੀਨ ਮਾਮੀ ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਵਿਚਕਾਰ ਰਿਮੋਟ ਦੀ ਬਹਿਸ ਕਿਵੇਂ ਇੱਕ ਗਰਮ ਦੁਪਹਿਰ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਖੇਤ ਚ ਕਹਾਣੀ: ਵਿਆਹੀ ਸੁੱਖੀ ਦੀ ਖੇਤ ਵਿਚ ਲੁੰਨ ਦੀ ਭੁੱਖ
ਪੰਜਾਬੀ ਖੇਤ ਚ ਕਹਾਣੀ: ਪਤੀ ਦੇ ਵਿਦੇਸ਼ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਕੱਲੀ ਸੁੱਖੀ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਬਲਵਿੰਦਰ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਕਹਾਣੀ: ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੀ ਭਾਬੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ
ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਕਹਾਣੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਇਕ ਘਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇਕ ਸ਼ਾਮ ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਹੋਣ ਨਾਲ ਦਿਓਰ ਤੇ ਭਾਬੀ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕ ਲੰਮੀ ਰਾਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪਿੰਡ ਦੇ ਮੇਲੇ ਪੰਜਾਬੀ: ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਭਾਬੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਚੋਦ ਕੇ ਪਾਣੀ ਕੱਢਿਆ
ਪਿੰਡ ਦੇ ਮੇਲੇ ਦੀ ਸ਼ਾਮ ਸੀ। ਸੁੱਖੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਆਈ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਤੇ ਟਿਕ ਗਈ। ਪਿੰਡ ਦੇ ਮੇਲੇ ਪੰਜਾਬੀ ਦੀ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਦੀਦੀ ਕਹਾਣੀ: ਨਵਦੀਪ ਦੀਦੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਲੁੰਨ ਦੁਪਹਿਰੇ
ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੇ ਇੱਕ ਘਰ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਦੀਦੀ ਕਹਾਣੀ ਪਰਾਂਠਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਅਤੇ ਚੂੜੀਆਂ ਦੀ ਛਣਕ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਬੱਸ ਸਫ਼ਰ ਕਹਾਣੀ: ਬੱਸ ਵਿਚ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਗਿੱਲੀ ਫੁੱਦੀ ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਖ਼ਤ ਲੁੰਨ
ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਤੋਂ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਜਾਂਦੀ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਬੱਸ ਵਿਚ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਪਿੱਛੇ ਬੈਠੇ ਅਜਨਬੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਲਈ। ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਬੱਸ ਸਫ਼ਰ ਕਹਾਣੀ ਉਸ ਰਾਤ ਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਫ਼ੋਨ ਕਾਲ ਨੇ ਦੋ ਅਜਨਬੀਆਂ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆ ਦਿੱਤਾ।
ਦੁੱਧ ਵਾਲਾ ਸਵੇਰੇ ਪੰਜਾਬੀ: ਭਾਬੀ ਨੇ ਸਵੇਰੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਚੋਦਿਆ
ਦੁੱਧ ਵਾਲਾ ਸਵੇਰੇ ਪੰਜਾਬੀ: ਲੁਧਿਆਣੇ ਵਿੱਚ ਸਵੇਰੇ ਸਾਢੇ ਪੰਜ ਵਜੇ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਭਾਬੀ ਜਸਲੀਨ ਦੀ ਚਾਹ, ਇੱਕ ਛੋਹ ਅਤੇ ਰੋਜ਼ ਦੀ ਉਡੀਕ।
ਪੰਜਾਬੀ ਸੱਸ ਬਹੂ ਕਹਾਣੀ: ਸੱਸ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੇ ਜਾਂਦਿਆਂ ਹੀ ਬਹੂ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਜਤਿਨ ਦਾ ਲੁੰਨ, ਸਾਰੀ ਦੁਪਹਿਰ ਚੁਦਾਈ
ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਸੱਸ ਬਹੂ ਕਹਾਣੀ ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਸਾਂਝੇ ਘਰ ਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸੱਸ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੇ ਜਾਂਦਿਆਂ ਹੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾ ਤੇ ਜਤਿਨ ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਪੂਰਾ ਘਰ ਇਕੱਲਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।