ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਧਵਾ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ: ਗੁਰਮੀਤ ਦੀ ਨਵੀਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤ

ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਕੈਂਚੀ ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਕੱਪੜੇ ਉੱਤੇ ਸਿੱਧੀ ਲਕੀਰ ਕੱਟੀ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਬਿਲਕੁਲ ਸਥਿਰ ਸਨ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਉਸ ਦੁਕਾਨ ਦੀ ਘੜੀ ਦੀ ਟਿਕ ਟਿਕ ਨਾਲੋਂ ਤੇਜ਼ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦੁਕਾਨ ਦੇ ਬਾਹਰ ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੀ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਰੌਲਾ ਸੀ, ਸਕੂਟਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਸਬਜ਼ੀ ਵਾਲੇ ਦੀ ਅਵਾਜ਼, ਅਤੇ ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਧੁੱਪ ਜੋ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਰਾਹੀਂ ਅੰਦਰ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਕੱਪੜਾ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਸੂਈ ਵਿੱਚ ਧਾਗਾ ਪਾਉਣ ਲੱਗੀ, ਉਦੋਂ ਹੀ ਦੁਕਾਨ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਿਆ।

ਰਣਜੀਤ ਅੰਦਰ ਆਇਆ, ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਕੱਪੜੇ ਦਾ ਗੱਠਾ, ਅਤੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਉਹ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਜੋ ਗੁਰਮੀਤ ਨੂੰ ਹਰ ਹਫ਼ਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਕੱਪੜੇ ਦਾ ਸਪਲਾਇਰ ਸੀ, ਤੀਹ ਸਾਲ ਦਾ, ਲੰਬਾ, ਅਤੇ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼। ਉਸ ਨੇ ਗੱਠਾ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਸ ਵਾਰ ਉਹ ਖ਼ਾਸ ਕੱਪੜਾ ਲਿਆਇਆ ਹੈ, ਨਰਮ, ਮਹਿੰਗਾ, ਅਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਗੁਰਮੀਤ ਦੀ ਪਸੰਦ ਦਾ। ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੂੰ ਹਰ ਵਾਰ ਇਹੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਰਣਜੀਤ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਹਰ ਵਾਰ ਕੱਪੜਾ ਵੀ ਤਾਂ ਨਵਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਗੁਰਮੀਤ ਦੀ ਉਮਰ ਪੈਂਤੀ ਸਾਲ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੋ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਉਦੋਂ ਤੋਂ ਇਹ ਦਰਜ਼ੀ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਸੀ, ਸਵੇਰੇ ਦੁਕਾਨ ਖੋਲ੍ਹਣਾ, ਦਿਨ ਭਰ ਸਿਲਾਈ, ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਵਾਲੇ ਫਲੈਟ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੀ ਸੌਣਾ। ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਧਵਾ ਕਹਿ ਕੇ ਹਮਦਰਦੀ ਦਿੰਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਕੋਈ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛਦਾ ਸੀ ਕਿ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾਪਨ ਕਿਵੇਂ ਕੱਟਦਾ ਹੈ। ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਡੁਬੋ ਲਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਰਣਜੀਤ ਆਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਜਾਗ ਉੱਠਦਾ ਸੀ।

ਰਣਜੀਤ ਨੇ ਕੱਪੜੇ ਖੋਲ੍ਹੇ, ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਹਰ ਕੱਪੜੇ ਨੂੰ ਗੁਰਮੀਤ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜਾਇਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਗੁਰਮੀਤ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾ ਪੈਂਦੇ। ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਲਾਲ ਕੱਪੜਾ ਚੁਣਿਆ, ਅਤੇ ਰਣਜੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਰੰਗ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਜਚੇਗਾ। ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਸ਼ਰਮਾ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਵਿਧਵਾ ਨੂੰ ਲਾਲ ਨਹੀਂ ਪਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਅਤੇ ਰਣਜੀਤ ਨੇ ਗੰਭੀਰ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਰੰਗ ਕਿਸੇ ਦੀ ਮੌਤ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਰਦਾ।

ਉਸ ਗੱਲ ਨੇ ਗੁਰਮੀਤ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਰਣਜੀਤ ਨੂੰ ਚਾਹ ਪਿਆਈ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਦੁਕਾਨ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਏ। ਰਣਜੀਤ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਵੀ ਇਕੱਲਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਦੋ ਇਕੱਲੇ ਲੋਕ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਇਕੱਲਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਚਾਹ ਪੀਂਦਿਆਂ ਰਣਜੀਤ ਨੇ ਗੁਰਮੀਤ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ। ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਛੁਡਾਇਆ, ਬਸ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਵਾਲ ਸੀ। ਰਣਜੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਤੋਂ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਹਰ ਵਾਰ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਇੰਨੀ ਸੋਹਣੀ ਹੋ ਕੇ ਇਕੱਲੀ ਕਿਉਂ ਹੈਂ। ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਕੱਲੀ ਹੋਣਾ ਮੇਰੀ ਚੋਣ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕਿਸਮਤ ਸੀ।

ਰਣਜੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ, ਅਤੇ ਗੁਰਮੀਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਰੰਟ ਦੌੜ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ, ਅਤੇ ਰਣਜੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਗੱਲ੍ਹ ਨੂੰ ਸਹਿਲਾਇਆ। ਦੁਕਾਨ ਬਾਹਰੋਂ ਬੰਦ ਹੋਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਰੌਲਾ ਘੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਪਿਛਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ।

ਰਣਜੀਤ ਨੇ ਗੁਰਮੀਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ। ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਪਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਕਰ ਲਿਆ। ਗੁਰਮੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਆਹ ਨਿਕਲੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਰੁਕ ਨਾ, ਮੈਨੂੰ ਇਹੀ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ। ਰਣਜੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹੇ, ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ।

ਗੁਰਮੀਤ ਦੇ ਬੂਬਜ਼ ਨਰਮ ਅਤੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਰਣਜੀਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ, ਨਿੱਪਲਾਂ ਨੂੰ ਜੀਭ ਨਾਲ ਸਹਿਲਾਇਆ। ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਪਾਏ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਉਸ ਵੱਲ ਧੱਕੀ। ਰਣਜੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਉਤਾਰੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਉਹ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਈਆਂ।

ਰਣਜੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਸਹਿਲਾਇਆ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼, ਅਤੇ ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਮੇਜ਼ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਆਹਾਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਰਣਜੀਤ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵੱਲ ਉੱਠ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਕਰ, ਮੈਂ ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਇਸ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ।

ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਰਣਜੀਤ ਦੀ ਪੈਂਟ ਖੋਲ੍ਹੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ। ਉਹ ਸਖ਼ਤ ਅਤੇ ਗਰਮ ਸੀ, ਅਤੇ ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲਾਇਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਰਣਜੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖ ਕੇ ਆਹ ਭਰੀ। ਗੁਰਮੀਤ ਦੀ ਜੀਭ ਰਣਜੀਤ ਦੇ ਲੁੰਨ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਰਣਜੀਤ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਬੱਸ, ਰੁਕ ਨਾ।

ਰਣਜੀਤ ਨੇ ਗੁਰਮੀਤ ਨੂੰ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਲਿਟਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਲਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਗੁਰਮੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਧੱਕਿਆ। ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਆਹ ਭਰੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਭਰਾਅ ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਮਿਲਿਆ ਸੀ। ਰਣਜੀਤ ਨੇ ਧੱਕੇ ਲਾਉਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਡੂੰਘੇ, ਅਤੇ ਗੁਰਮੀਤ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਪਿਛਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀਆਂ।

ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਰਣਜੀਤ ਦੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਨਹੁੰਆਂ ਨਾਲ ਫੜਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਉੱਪਰ ਉੱਠਦੀ ਗਈ। ਰਣਜੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੂਬਜ਼ ਨੂੰ ਚੁੰਮਦਿਆਂ ਧੱਕੇ ਜਾਰੀ ਰੱਖੇ, ਅਤੇ ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਕਰ, ਮੈਨੂੰ ਪੂਰਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਰਣਜੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ, ਅਤੇ ਮੇਜ਼ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗਾ।

ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਗੁਰਮੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਰਣਜੀਤ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਜਕੜ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਚੀਕ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੈਂ ਝੜ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਰਣਜੀਤ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਡੂੰਘੇ ਧੱਕਿਆਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਵੀ ਗੁਰਮੀਤ ਦੇ ਅੰਦਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲਿਪਟੇ ਰਹੇ।

ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰਣਜੀਤ ਦਾ ਆਉਣਾ ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਕਈ ਵਾਰ ਉਹ ਕੱਪੜੇ ਦਾ ਬਹਾਨਾ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ, ਕਈ ਵਾਰ ਸਿੱਧਾ ਕਹਿ ਦਿੰਦਾ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਦੇਖਣ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਦੁਕਾਨ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਸੋਫ਼ਾ ਰੱਖ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉੱਪਰ ਵਾਲੇ ਫਲੈਟ ਦੀ ਚਾਬੀ ਵੀ ਰਣਜੀਤ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।

ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ ਰਣਜੀਤ ਉੱਪਰ ਵਾਲੇ ਫਲੈਟ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਰੋਟੀ ਬਣਾਈ। ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਿਆਂ ਦੋਵੇਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਰਣਜੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਗੁਰਮੀਤ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਲੋਕ ਜੋ ਮਰਜ਼ੀ ਕਹਿਣ। ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਰੋ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਿਸੇ ਨੇ ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਵਿਆਹ ਦੀ ਗੱਲ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰੱਖ।

ਰਣਜੀਤ ਨੇ ਗੁਰਮੀਤ ਨੂੰ ਬੈੱਡਰੂਮ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾ ਕੇ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਲਿਟਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਤਾਰੇ। ਉਸ ਨੇ ਗੁਰਮੀਤ ਦੇ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਢਿੱਡ ਤੱਕ, ਅਤੇ ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਹਰ ਛੋਹ ਉੱਤੇ ਆਹ ਭਰੀ। ਰਣਜੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਜੀਭ ਨਾਲ ਚੱਟਿਆ, ਅਤੇ ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਬਿਸਤਰੇ ਦੀ ਚਾਦਰ ਨੂੰ ਮੁੱਠੀ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਰਣਜੀਤ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਦਬਾ ਲਿਆ।

ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਰਣਜੀਤ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਖਿੱਚਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲਿਆ। ਰਣਜੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ, ਅਤੇ ਇਸ ਵਾਰ ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਖ਼ੁਦ ਕਮਰ ਹਿਲਾਈ, ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ, ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਡੂੰਘੀ। ਰਣਜੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਨੂੰ ਫੜਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੂਬਜ਼ ਨੂੰ ਚੂਸਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੂੰ ਕਿੰਨੀ ਗਰਮ ਹੈਂ। ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਇੱਕ ਹੋ ਗਈਆਂ।

ਫਿਰ ਰਣਜੀਤ ਨੇ ਗੁਰਮੀਤ ਨੂੰ ਪਲਟਾ ਕੇ ਪਿੱਛੋਂ ਲਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਅਤੇ ਡੂੰਘੇ ਧੱਕੇ ਲਾਏ। ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਸਿਰਹਾਣੇ ਵਿੱਚ ਮੂੰਹ ਲੁਕਾ ਕੇ ਆਹਾਂ ਭਰੀਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਡਰ ਸੀ ਕਿ ਆਵਾਜ਼ ਬਾਹਰ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਰਣਜੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਉੱਤੇ ਕੱਟਿਆ, ਅਤੇ ਗੁਰਮੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਕੰਬ ਉੱਠਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੈਂ ਫਿਰ ਝੜ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਰਣਜੀਤ ਨੇ ਉਸੇ ਪਲ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।

ਦੋਵੇਂ ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਲੇਟੇ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਰਣਜੀਤ ਨੇ ਗੁਰਮੀਤ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਇਕੱਲੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡੇਗਾ। ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਵਿਧਵਾ ਹੋਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਕਈ ਵਾਰ ਇਹ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਰਣਜੀਤ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕੱਲ੍ਹ ਫਿਰ ਆਈਂ, ਦੁਕਾਨ ਵਿੱਚ ਨਵਾਂ ਕੱਪੜਾ ਵੀ ਆਉਣਾ ਹੈ।

ਰਣਜੀਤ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕੱਪੜਾ ਤਾਂ ਬਹਾਨਾ ਹੈ, ਅਸਲੀ ਕੰਮ ਤਾਂ ਤੂੰ ਹੈਂ। ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧੱਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਸ ਪਏ। ਬਾਹਰ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਰੌਲਾ ਘੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਗੁਰਮੀਤ ਦੇ ਫਲੈਟ ਵਿੱਚ ਉਸ ਰਾਤ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਰੌਸ਼ਨੀ ਸੀ, ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਈ ਸੀ।

ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦੁਕਾਨ ਦਾ ਬੋਰਡ ਵੀ ਬਦਲ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉੱਪਰ ਵਾਲੇ ਫਲੈਟ ਵਿੱਚ ਨਵੇਂ ਪਰਦੇ ਲਗਾਏ। ਉਸ ਨੇ ਰਣਜੀਤ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹੁਣ ਉਹ ਡਰਦੀ ਨਹੀਂ, ਲੋਕ ਜੋ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਹਿਣ, ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਹੈ। ਰਣਜੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਹਰ ਕਦਮ ਉੱਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹੇਗਾ, ਅਤੇ ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਚਾਈ ਸੀ।

ਇੱਕ ਦਿਨ ਗੁਰਮੀਤ ਦੀ ਸੱਸ ਨੇ ਫੋਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਦੁਕਾਨ ਕਿਵੇਂ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ। ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਦੁਕਾਨ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਰੰਗ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਸੱਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਸੁਣੀ, ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਬੇਟੀ, ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਫੋਨ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਰਣਜੀਤ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਨਵੀਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁਣ ਪੱਕੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।