ਪੰਜਾਬੀ ਪਲੰਬਰ ਕਹਾਣੀ: ਨਵਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਜਸਪਾਲ ਦਾ ਲੁੰਨ, ਲੀਕ ਤੋਂ ਬੈੱਡਰੂਮ ਤੱਕ
ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਫੋਨ ਚੁੱਕਿਆ, ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਫਰਸ਼ ਤੇ ਫੈਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। “ਹੈਲੋ, ਪਲੰਬਰ ਚਾਹੀਦਾ, ਰਸੋਈ ਦੀ ਟੂਟੀ ਲੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ,” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, “ਮੈਂ ਜਸਪਾਲ, ਅੱਧੇ ਘੰਟੇ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹਾਂ।” ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਫੋਨ ਰੱਖਿਆ, ਤੌਲੀਆ ਚੁੱਕਿਆ, ਫਰਸ਼ ਪੂੰਝਣ ਲੱਗੀ। ਇਸ ਪੰਜਾਬੀ ਪਲੰਬਰ ਕਹਾਣੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਉਸ ਫੋਨ ਕਾਲ ਤੋਂ ਹੋਈ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਕੀ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕਾਲ ਉਸ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਬਦਲ ਦੇਵੇਗੀ।
ਅੱਧੇ ਘੰਟੇ ਬਾਅਦ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੀ ਘੰਟੀ ਵੱਜੀ। ਜਸਪਾਲ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਔਜ਼ਾਰਾਂ ਦਾ ਬੈਗ, ਕਮੀਜ਼ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। “ਸਤਿ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ, ਕਿੱਥੇ ਲੀਕ ਹੈ?” ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਰਸੋਈ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ, “ਇੱਧਰ ਆਓ, ਪਾਣੀ ਰੁਕ ਹੀ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ।” ਜਸਪਾਲ ਸਿੰਕ ਥੱਲੇ ਝੁਕਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਲੱਗੀਆਂ।
ਜਸਪਾਲ ਨੇ ਸਿੰਕ ਥੱਲੇ ਹੱਥ ਪਾਇਆ, ਪਾਈਪ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ। “ਇਹ ਪਾਈਪ ਢਿੱਲਾ ਹੈ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਕੰਮ ਲੱਗੇਗਾ,” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਨਵਰੀਤ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਝੁਕੀ, “ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਲੱਗੇਗਾ?” ਜਸਪਾਲ ਨੇ ਉੱਪਰ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਵਰੀਤ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਰੁਕੀਆਂ। “ਇੱਕ ਘੰਟਾ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹ ਬਣਾ ਦਿਓ ਤਾਂ ਕੰਮ ਸੌਖਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ,” ਉਸ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ।
ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਚਾਹ ਬਣਾਈ, ਜਸਪਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਸਿੰਕ ਥੱਲੋਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਪਸੀਨਾ ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਸੀ। “ਚਾਹ ਪੀਓ, ਫਿਰ ਕੰਮ ਕਰੋ,” ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਜਸਪਾਲ ਨੇ ਕੱਪ ਫੜਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨਵਰੀਤ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾਈਆਂ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾਏ, ਕੁਝ ਬੋਲਿਆ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਬਦਲ ਗਿਆ।
ਚਾਹ ਪੀ ਕੇ ਜਸਪਾਲ ਫਿਰ ਸਿੰਕ ਥੱਲੇ ਗਿਆ। ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਗਲਾਸ ਫੜਾਇਆ, ਝੁਕਦਿਆਂ ਉਸ ਦਾ ਦੁਪੱਟਾ ਖਿਸਕ ਗਿਆ। ਜਸਪਾਲ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਸ ਦੇ ਸੀਨੇ ਤੇ ਰੁਕੀਆਂ, ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਇਹ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਪਰ ਦੁਪੱਟਾ ਠੀਕ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। “ਤੁਹਾਡਾ ਕੰਮ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ,” ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਾਲ ਕਿਹਾ। ਜਸਪਾਲ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਹਰ ਕੰਮ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।”
ਜਸਪਾਲ ਨੇ ਪਾਈਪ ਕੱਸਿਆ, ਪਾਣੀ ਰੁਕ ਗਿਆ। “ਹੋ ਗਿਆ, ਲੀਕ ਬੰਦ,” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਤਾੜੀ ਮਾਰੀ, “ਵਾਹ, ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਜਾਦੂਗਰ ਹੋ।” ਜਸਪਾਲ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਨਵਰੀਤ ਦੇ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਸੀ। “ਜਾਦੂ ਪਾਈਪ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ,” ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਕਿਹਾ। ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਫੜੇ, “ਤਾਂ ਹੱਥਾਂ ਦਾ ਜਾਦੂ ਦਿਖਾਓ।”
ਜਸਪਾਲ ਨੇ ਨਵਰੀਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖੇ। ਪਹਿਲਾ ਚੁੰਮਣ ਹੌਲੀ ਸੀ, ਦੂਜਾ ਡੂੰਘਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਫੜ ਲਈ, ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਗਈ। ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਸਿੰਕ ਦਾ ਪਾਣੀ ਬੰਦ ਸੀ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੱਗਣ ਲੱਗਾ ਸੀ।
ਜਸਪਾਲ ਨੇ ਨਵਰੀਤ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਉੱਪਰ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਦਾ ਪੇਟ ਨੰਗਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਪੇਟ ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤੇ, ਨਵਰੀਤ ਹੱਸੀ, “ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਹੀ?” ਜਸਪਾਲ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਿੱਥੇ ਲੀਕ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ।” ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਬ੍ਰਾ ਦਾ ਹੁੱਕ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਬਾਹਰ ਆਏ। ਜਸਪਾਲ ਨੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ।
ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਫੜਿਆ, “ਹੌਲੀ, ਪਰ ਰੁਕੋ ਨਾ,” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਜਸਪਾਲ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਥੱਲੇ ਕੀਤੀ, ਨਵਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਗਿੱਲੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ, ਨਵਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਉਂਗਲ ਅੰਦਰ ਗਈ, ਫਿਰ ਦੂਜੀ। “ਜਸਪਾਲ, ਬਸ ਇਹੀ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ,” ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਸਾਹ ਚੜ੍ਹਦਿਆਂ ਕਿਹਾ।
ਜਸਪਾਲ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੈਂਟ ਖੋਲ੍ਹੀ, ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ। ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲਾਇਆ। “ਇਹ ਤਾਂ ਪਾਈਪ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ,” ਉਸ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ। ਜਸਪਾਲ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਸ ਦੀ ਜਾਂਚ ਤੁਹਾਡੀ ਫੁੱਦੀ ਹੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ।” ਨਵਰੀਤ ਝੁਕੀ, ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਚੂਸਣ ਲੱਗੀ।
ਨਵਰੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਜਸਪਾਲ ਦਾ ਲੁੰਨ ਡੂੰਘਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮੀ। ਜਸਪਾਲ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਫੜਿਆ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲਾਇਆ। “ਨਵਰੀਤ, ਤੁਹਾਡਾ ਮੂੰਹ ਕਮਾਲ ਹੈ,” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਉੱਪਰ ਵੇਖਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਾਰਤ ਸੀ। ਉਹ ਦੇਰ ਤੱਕ ਚੂਸਦੀ ਰਹੀ, ਜਸਪਾਲ ਦਾ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜਸਪਾਲ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ, ਰਸੋਈ ਦੀ ਮੇਜ਼ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਰੱਖੀ, ਚੱਟਣ ਲੱਗਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼। ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਮੇਜ਼ ਦਾ ਕਿਨਾਰਾ ਫੜਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਲੱਕ ਉੱਪਰ ਉੱਠਿਆ। “ਹਾਂ, ਉੱਥੇ ਹੀ, ਉੱਥੇ ਹੀ,” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਕੰਬਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਜਸਪਾਲ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਰੱਖਿਆ। “ਹੌਲੀ ਪਾਓ,” ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਜਸਪਾਲ ਨੇ ਹੌਲੀ ਧੱਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਲੱਗਾ। ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਸਾਹ ਖਿੱਚਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਨਹੁੰ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਵਿੱਚ ਗੱਡ ਗਏ। “ਹੋਰ ਥੋੜ੍ਹਾ, ਹੋਰ ਥੋੜ੍ਹਾ,” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਜਦੋਂ ਪੂਰਾ ਲੁੰਨ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲਿਆ।
ਪਹਿਲਾਂ ਜਸਪਾਲ ਹੌਲੀ ਹਿੱਲਿਆ, ਫਿਰ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧੀ। ਮੇਜ਼ ਹਿੱਲਿਆ, ਨਵਰੀਤ ਦੇ ਮੰਮੇ ਹਰ ਧੱਕੇ ਤੇ ਹਿੱਲੇ। ਜਸਪਾਲ ਨੇ ਇੱਕ ਮੰਮੇ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ। “ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡੋਗੇ ਨਹੀਂ,” ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ। “ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡੋਗੇ ਨਹੀਂ,” ਜਸਪਾਲ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਜਸਪਾਲ ਨੇ ਨਵਰੀਤ ਨੂੰ ਬੈੱਡਰੂਮ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ, ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਲਿਟਾਇਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਫਿਰ ਅੰਦਰ ਗਿਆ। ਇਸ ਵਾਰ ਧੱਕੇ ਡੂੰਘੇ ਸਨ, ਹਰ ਧੱਕਾ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਗੂੰਜਿਆ। ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਸਪਾਲ, ਇੰਝ ਹੀ, ਇੰਝ ਹੀ।” ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਕੰਬਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਆ ਗਿਆ।
ਜਸਪਾਲ ਨੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਵਿੱਚ ਸੀ। “ਮੈਂ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ,” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। “ਅੰਦਰ ਹੀ ਛੱਡ ਦਿਓ,” ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਫੜਕਿਆ, ਗਰਮ ਮਣੀ ਅੰਦਰ ਵੱਗ ਗਈ। ਦੋਵੇਂ ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲਿਪਟੇ ਰਹੇ।
ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਕੱਪੜੇ ਠੀਕ ਕੀਤੇ, ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਵਾਲ ਸੰਵਾਰੇ। ਜਸਪਾਲ ਨੇ ਔਜ਼ਾਰ ਬੈਗ ਵਿੱਚ ਪਾਏ, “ਲੀਕ ਤਾਂ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈ, ਪਰ ਕੁਝ ਹੋਰ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਿਆ,” ਉਸ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ। ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਉਹ ਖੁੱਲ੍ਹਿਆ ਹੀ ਰਹੇਗਾ, ਤੁਸੀਂ ਫਿਰ ਆਉਣਾ।” ਜਸਪਾਲ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ, “ਫੋਨ ਕਰ ਦਿਓ, ਮੈਂ ਆ ਜਾਵਾਂਗਾ।”
ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਜਸਪਾਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਨਵਰੀਤ ਦਾ ਦਿਲ ਅਜੇ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਰਸੋਈ ਸਾਫ਼ ਕੀਤੀ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਛੂਹਦਿਆਂ ਜਸਪਾਲ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਯਾਦ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਪਲੰਬਰ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਈਪਾਂ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਉਹ ਇੱਕ ਰਾਜ਼ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਬਣ ਗਈ ਹੈ। ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਫੋਨ ਚੁੱਕਿਆ, “ਜਸਪਾਲ, ਬਾਥਰੂਮ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇੱਕ ਲੀਕ ਹੈ।”
ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਜਸਪਾਲ ਫਿਰ ਆਇਆ, ਇਸ ਵਾਰ ਬਾਥਰੂਮ ਦਾ ਕੰਮ ਲੈ ਕੇ। ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਸੀ। “ਬਾਥਰੂਮ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?” ਜਸਪਾਲ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਗਈ, ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ। ਬਾਥਰੂਮ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਚੁੰਮੇ। “ਇੱਥੇ ਵੀ ਜਾਂਚ ਕਰੋ,” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਬਾਥਰੂਮ ਵਿੱਚ ਜਸਪਾਲ ਨੇ ਨਵਰੀਤ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਥੱਲੇ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ ਪਿੱਛੋਂ ਅੰਦਰ ਗਿਆ। ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਟੂਟੀ ਫੜੀ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹਰ ਧੱਕੇ ਤੇ ਹਿੱਲਿਆ। ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਾਹ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਸੀ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਈ। ਜਸਪਾਲ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਦਿੱਤੇ, ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਆਵਾਜ਼ ਦਬਾਉਣ ਲਈ ਆਪਣਾ ਦੁਪੱਟਾ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਦਬਾਇਆ।
ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਖ਼ਤਮ ਕੀਤਾ, ਬਾਥਰੂਮ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਾਹ ਗੂੰਜੀ। ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਜਸਪਾਲ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ, “ਇਹ ਲੀਕ ਵੀ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈ,” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਜਸਪਾਲ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਲੀਕਾਂ ਤਾਂ ਬਹਾਨਾ ਹਨ, ਅਸਲੀ ਕੰਮ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਹੋ।” ਨਵਰੀਤ ਹੱਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਹਾਸੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜੀ।
ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਚਾਹ ਬਣਾਈ, ਜਸਪਾਲ ਨੇ ਪੀਤੀ, ਦੋਵੇਂ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। “ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਕਿਹੜੀ ਲੀਕ?” ਜਸਪਾਲ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਲੀਕਾਂ ਦੀ ਕਮੀ ਨਹੀਂ, ਤੁਸੀਂ ਬਸ ਫੋਨ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਕਰੋ।” ਜਸਪਾਲ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, “ਫੋਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੁੱਕਾਂਗਾ, ਤੁਹਾਡਾ ਹੀ ਤਾਂ ਹੈ।”
ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਜਸਪਾਲ ਨੂੰ ਫਿਰ ਫੋਨ ਕੀਤਾ, “ਇੱਕ ਹੋਰ ਪਾਈਪ ਵੇਖਣਾ ਹੈ, ਬੈੱਡਰੂਮ ਦੇ ਕੋਲ ਵਾਲਾ।” ਜਸਪਾਲ ਹੱਸਿਆ, “ਮੈਂ ਦਸ ਮਿੰਟ ਵਿੱਚ ਆ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।” ਉਹ ਆਇਆ, ਔਜ਼ਾਰ ਬੈਗ ਰੱਖਿਆ, ਸਿੱਧਾ ਨਵਰੀਤ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। “ਕਿੱਥੇ ਹੈ ਪਾਈਪ?” ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੈੱਡਰੂਮ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ, “ਇੱਥੇ, ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ।”
ਬੈੱਡਰੂਮ ਵਿੱਚ ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਜਸਪਾਲ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਖੋਲ੍ਹੀ, ਉਸ ਦੇ ਸੀਨੇ ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤੇ। ਜਸਪਾਲ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਉੱਪਰ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਏ। ਨਵਰੀਤ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਲੇਟ ਗਈ, ਲੱਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ, ਜਸਪਾਲ ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਚੱਟੀ, ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਚਾਦਰ ਫੜ ਲਈ।
ਫਿਰ ਜਸਪਾਲ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਧੱਕੇ ਦਿੱਤੇ। ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਫੜੀ, ਹਰ ਧੱਕੇ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਉੱਪਰ ਉੱਠਿਆ। “ਜਸਪਾਲ, ਤੇਜ਼, ਤੇਜ਼,” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਜਸਪਾਲ ਨੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾਈ। ਬਿਸਤਰਾ ਹਿੱਲਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਾਹ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਈ। ਨਵਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਿਆ, ਜਸਪਾਲ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜਿਆ।
ਨਵਰੀਤ ਉੱਪਰ ਆਈ, ਜਸਪਾਲ ਦੇ ਲੁੰਨ ਤੇ ਬੈਠੀ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿੱਲੀ। ਜਸਪਾਲ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਲੱਕ ਫੜੀ, ਥੱਲਿਓਂ ਉੱਪਰ ਧੱਕੇ ਦਿੱਤੇ। ਨਵਰੀਤ ਦੇ ਮੰਮੇ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਟਕਰਾਏ, ਜਸਪਾਲ ਨੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਚੂਸਿਆ। “ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ,” ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਗਿਆ। ਜਸਪਾਲ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਖ਼ਤਮ ਕੀਤਾ, ਦੋਵੇਂ ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਲਿਪਟੇ ਰਹੇ।
ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਖਾਣਾ ਖਾਧਾ, ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਜਸਪਾਲ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੁਹਾਡਾ ਘਰ ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਪਸੰਦੀਦਾ ਕੰਮ ਵਾਲਾ ਘਰ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।” ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪਸੰਦੀਦਾ ਪਲੰਬਰ।” ਦੋਵੇਂ ਹੱਸੇ, ਚਾਹ ਦੇ ਕੱਪਾਂ ਦੀ ਖਣਕ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜੀ।
ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਜਸਪਾਲ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਆਇਆ, “ਅੱਜ ਕੋਈ ਲੀਕ?” ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਲੀਕ ਤਾਂ ਰੋਜ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਬਸ ਆ ਜਾਇਆ ਕਰੋ।” ਜਸਪਾਲ ਨੇ ਹੱਸਣ ਵਾਲਾ ਚਿਹਰਾ ਭੇਜਿਆ, ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਦਿਲ ਭੇਜਿਆ। ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇਹ ਖੇਡ ਬਣ ਗਿਆ, ਹਰ ਲੀਕ ਇੱਕ ਬਹਾਨਾ, ਹਰ ਫੋਨ ਕਾਲ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤ।
ਰਾਤ ਨੂੰ ਨਵਰੀਤ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਲੇਟੀ, ਦਿਨ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮੀਆਂ। ਫੋਨ ਕਾਲ, ਰਸੋਈ, ਬਾਥਰੂਮ, ਅਤੇ ਜਸਪਾਲ ਦੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ, ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਫੋਨ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ, ਜਸਪਾਲ ਦਾ ਨੰਬਰ ਸਕਰੀਨ ਤੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਫੋਨ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਕੱਲ੍ਹ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਲੀਕ ਲੱਭਣੀ ਸੀ।
ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਜਸਪਾਲ ਨੂੰ ਫੋਨ ਕੀਤਾ, “ਸਟੋਰ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋਰ ਲੀਕ ਹੈ, ਜਲਦੀ ਆਓ।” ਜਸਪਾਲ ਹੱਸਿਆ, “ਲੀਕਾਂ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।” ਉਹ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਟੋਰ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਈ, ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ। “ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ,” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਜਸਪਾਲ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾਇਆ, ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤੇ।
ਸਟੋਰ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਨਵਰੀਤ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਉੱਪਰ ਹੋਈ, ਜਸਪਾਲ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਚੂਸੇ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਥੱਲੇ ਕੀਤੀ, ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਗਿੱਲੀ ਸੀ। “ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ,” ਜਸਪਾਲ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ।” ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਚੂਸਿਆ।
ਫਿਰ ਜਸਪਾਲ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਜ਼ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ, ਲੱਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ, ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ। ਧੱਕੇ ਹੌਲੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਏ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਏ। ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਮੇਜ਼ ਫੜਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਿਆ। “ਜਸਪਾਲ, ਇੰਝ ਹੀ,” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਜਸਪਾਲ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਦਬਾਏ, ਗਰਦਨ ਚੁੰਮੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਖ਼ਤਮ ਕੀਤਾ।
ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਕੱਪੜੇ ਠੀਕ ਕੀਤੇ, ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਸਟੋਰ ਰੂਮ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਜਸਪਾਲ ਨੇ ਔਜ਼ਾਰ ਚੁੱਕੇ, “ਲੀਕ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈ,” ਉਸ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ। ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਲੀਕ ਤਾਂ ਹੁਣ ਹਰ ਹਫ਼ਤੇ ਹੋਵੇਗੀ।” ਜਸਪਾਲ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਦਬਾਇਆ, “ਹਰ ਹਫ਼ਤੇ, ਉਸੇ ਸਮੇਂ।”
ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਚਾਹ ਪੀਤੀ, ਜਸਪਾਲ ਨੇ ਨਵਰੀਤ ਦੇ ਹੱਥ ਤੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ। “ਤੁਹਾਡਾ ਘਰ ਮੇਰਾ ਪਸੰਦੀਦਾ ਘਰ ਹੈ,” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪਸੰਦੀਦਾ ਮਹਿਮਾਨ।” ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ ਅਗਲੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਬਣ ਗਈ ਸੀ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸ਼ਬਦ ਦੇ, ਸਿਰਫ਼ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ।
ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਸਟੋਰ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਸਾ ਨੋਟ ਰੱਖਿਆ, ਜਸਪਾਲ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਕਿਹੜਾ ਬਹਾਨਾ ਬਣਾਵੇਗੀ, ਕਿਹੜੀ ਲੀਕ ਲੱਭੇਗੀ। ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਫੋਨ ਦੀ ਇੱਕ ਕਾਲ ਹੀ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ, ਜਸਪਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।
Support VasnaLok
VasnaLok is free for every reader, no paywall, no sign-up. If our stories keep you company, a small UPI support from you keeps the site alive and new stories coming every day.
Readers who enjoyed “ਪੰਜਾਬੀ ਪਲੰਬਰ ਕਹਾਣੀ: ਨਵਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਜਸਪਾਲ ਦਾ ਲੁੰਨ, ਲੀਕ ਤੋਂ ਬੈੱਡਰੂਮ ਤੱਕ” also read
8 curated storiesਪੰਜਾਬੀ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ: ਡਿਊਟੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਚੁਦਾਈ
ਪੰਜਾਬੀ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ: ਲੁਧਿਆਣਾ ਵਿੱਚ ਖਰਾਬ ਸਕੂਟਰੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ, ਜਿਸ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆ ਦਿੱਤਾ।
ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਮੀ ਕਹਾਣੀ: ਗੁਰਲੀਨ ਮਾਮੀ ਨੇ ਹਰਮਨ ਕੋਲੋਂ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਚੁਦਵਾਇਆ
ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਮੀ ਕਹਾਣੀ: ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਆਈ ਗੁਰਲੀਨ ਮਾਮੀ ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਵਿਚਕਾਰ ਰਿਮੋਟ ਦੀ ਬਹਿਸ ਕਿਵੇਂ ਇੱਕ ਗਰਮ ਦੁਪਹਿਰ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਖੇਤ ਚ ਕਹਾਣੀ: ਵਿਆਹੀ ਸੁੱਖੀ ਦੀ ਖੇਤ ਵਿਚ ਲੁੰਨ ਦੀ ਭੁੱਖ
ਪੰਜਾਬੀ ਖੇਤ ਚ ਕਹਾਣੀ: ਪਤੀ ਦੇ ਵਿਦੇਸ਼ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਕੱਲੀ ਸੁੱਖੀ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਬਲਵਿੰਦਰ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਕਹਾਣੀ: ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੀ ਭਾਬੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ
ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਕਹਾਣੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਇਕ ਘਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇਕ ਸ਼ਾਮ ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਹੋਣ ਨਾਲ ਦਿਓਰ ਤੇ ਭਾਬੀ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕ ਲੰਮੀ ਰਾਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਦੀਦੀ ਕਹਾਣੀ: ਨਵਦੀਪ ਦੀਦੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਲੁੰਨ ਦੁਪਹਿਰੇ
ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੇ ਇੱਕ ਘਰ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਦੀਦੀ ਕਹਾਣੀ ਪਰਾਂਠਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਅਤੇ ਚੂੜੀਆਂ ਦੀ ਛਣਕ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਸੱਸ ਬਹੂ ਕਹਾਣੀ: ਸੱਸ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੇ ਜਾਂਦਿਆਂ ਹੀ ਬਹੂ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਜਤਿਨ ਦਾ ਲੁੰਨ, ਸਾਰੀ ਦੁਪਹਿਰ ਚੁਦਾਈ
ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਸੱਸ ਬਹੂ ਕਹਾਣੀ ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਸਾਂਝੇ ਘਰ ਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸੱਸ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੇ ਜਾਂਦਿਆਂ ਹੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾ ਤੇ ਜਤਿਨ ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਪੂਰਾ ਘਰ ਇਕੱਲਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਇਲੈਕਟ੍ਰੀਸ਼ੀਅਨ ਕਹਾਣੀ: ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇਲੈਕਟ੍ਰੀਸ਼ੀਅਨ ਦਾ ਲੁੰਨ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਦੁਪਹਿਰ ਰੰਗੀਨ ਕੀਤੀ
ਇੱਕ ਪੰਜਾਬੀ ਇਲੈਕਟ੍ਰੀਸ਼ੀਅਨ ਕਹਾਣੀ ਜਿਸ ਵਿਚ ਭੁੱਲਿਆ ਹੋਇਆ ਕੜਾ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਣਭੁੱਲੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਵਿਚ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਟ੍ਰੇਨ ਸਫ਼ਰ ਕਹਾਣੀ: ਰਾਤ ਦੀ ਟ੍ਰੇਨ ਵਿੱਚ ਅਰਜਨ ਨੇ ਜਸਲੀਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੰਨ ਪਾ ਦਿੱਤਾ
ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਤੋਂ ਦਿੱਲੀ ਜਾਂਦੀ ਰਾਤ ਦੀ ਟ੍ਰੇਨ ਵਿੱਚ ਜਸਲੀਨ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਅਰਜਨ ਨਾਲ ਹੋਈ। ਇੱਕ ਬੰਦ ਕੂਪਾ, ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਰਾਤ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਫ਼ਰ ਜੋ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਗਿਆ।