ਪੰਜਾਬੀ ਪਿੰਡ ਰੋਮਾਂਸ ਕਹਾਣੀ: ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਚੋਦ ਕੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਪਾਣੀ ਕੱਢਿਆ
ਮੀਂਹ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਬੂੰਦ ਜਦੋਂ ਗਰਮ ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਡਿੱਗੀ ਤਾਂ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਚੂੜੀਆਂ ਦੀ ਛਣਕਾਰ, ਤੇ ਦੂਰੋਂ ਆਉਂਦੀ ਕੋਇਲ ਦੀ ਅਵਾਜ਼। ਪੰਜਾਬੀ ਪਿੰਡ ਰੋਮਾਂਸ ਕਹਾਣੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਅਕਸਰ ਇਦਾਂ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇੱਕ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਅਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਯਾਦ ਨਾਲ। ਸਿਮਰਨ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਵਾਪਸ ਆਈ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਚਚੇਰੀ ਭੈਣ ਦਾ ਵਿਆਹ ਸੀ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਲੁਧਿਆਣੇ ਵਿੱਚ ਨੌਕਰੀ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਪਰ ਪਿੰਡ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਉਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਾਦ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਸਿਮਰਨ ਤੇਈ ਸਾਲ ਦੀ ਸੀ। ਲੰਬੀ, ਗੋਰੀ, ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ। ਉਸ ਦੇ ਲੰਬੇ ਕਾਲੇ ਵਾਲ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਤੱਕ ਆਉਂਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦਾ ਸੂਟ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਚੂੜੀਆਂ ਹਰ ਕਦਮ ਤੇ ਛਣਕਦੀਆਂ ਸਨ। ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਸਿਮਰਨ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਸਿਮਰਨ ਹੱਸ ਰਹੀ ਸੀ। ਪਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਲੱਭ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ।
ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਛੱਬੀ ਸਾਲ ਦਾ ਸੀ। ਪਿੰਡ ਦੇ ਸਰਪੰਚ ਦਾ ਮੁੰਡਾ। ਲੰਬਾ, ਚੌੜਾ, ਕਾਲਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ। ਉਹ ਖੇਤੀ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਨ। ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਚੌੜੀ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਬਚਪਨ ਦੇ ਦੋਸਤ ਸਨ। ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਖੇਡਦੇ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਸਕੂਲ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਪਰ ਸਿਮਰਨ ਸ਼ਹਿਰ ਚਲੀ ਗਈ ਸੀ। ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਵਾਪਸ ਆਈ ਸੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਿਮਰਨ ਤੇ ਟਿਕ ਗਈਆਂ।
ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਸਿਮਰਨ, ਤੂੰ ਆ ਗਈ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਭੈਣ ਦਾ ਵਿਆਹ ਹੈ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਨਾ ਆਉਂਦੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਫੜੇ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਹੈਂ। ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਗੱਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੂੰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਦੇਖਦੇ ਰਹੇ। ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਸਨ। ਪਰ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ ਪੈ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੌਣਕ ਸੀ। ਔਰਤਾਂ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਸਿਮਰਨ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਬੈਠੀ ਸੀ। ਪਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬਾਹਰ ਵੱਲ ਸਨ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਬਾਹਰ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ। ਸਿਮਰਨ ਉੱਠੀ। ਉਹ ਬਹਾਨਾ ਬਣਾ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆਈ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਚੱਲ, ਖੇਤਾਂ ਵੱਲ ਚੱਲੀਏ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਕੋਈ ਦੇਖ ਲਵੇਗਾ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਦੇਖੇਗਾ। ਰਾਤ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਦੋਵੇਂ ਖੇਤਾਂ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ। ਮੀਂਹ ਹਲਕਾ ਹਲਕਾ ਪੈ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਚੂੜੀਆਂ ਛਣਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਟਿਊਬਵੈੱਲ ਕੋਲ ਲੈ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਕੋਠੀ ਸੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਅੰਦਰ ਹਨੇਰਾ ਸੀ। ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਬੱਤੀ ਜਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਅੰਦਰ ਗਈ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਸਿਮਰਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਗਲੇ ਲੱਗ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਲੱਗ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਗਰਦਨ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਹੱਥ ਪਾਏ। ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ। ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਸੂਟ ਗਿੱਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਮੀਂਹ ਦਾ ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਸੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸੂਟ ਖੋਲ੍ਹਿਆ।
ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਛਾਤੀ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਈ। ਉਸ ਦੇ ਨਿੱਪਲ ਸਖ਼ਤ ਹੋ ਗਏ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਸਿਸਕੀ ਲਈ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹੌਲੀ, ਹੌਲੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖੇ। ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਉਸ ਦੇ ਨਿੱਪਲਾਂ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਇਦਾਂ ਹੀ, ਇਦਾਂ ਹੀ। ਉਸ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ। ਪਰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਚਾਹਤ ਸੀ।
ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਖੋਲ੍ਹੀ। ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਚੌੜੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖੇ। ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਉਸ ਦੇ ਨਿੱਪਲਾਂ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਖੋਲ੍ਹੀ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਉਂਗਲਾਂ ਰੱਖੀਆਂ। ਉਹ ਗਰਮ ਅਤੇ ਗਿੱਲੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਉਂਗਲ ਅੰਦਰ ਪਾਈ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਨਹੁੰ ਮਾਰੇ। ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਅਵਾਜ਼ ਨਿਕਲੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹੋਰ, ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਪਾ।
ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਕੋਠੀ ਵਿੱਚ ਪਈ ਚਾਰਪਾਈ ਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖੇ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹੌਲੀ, ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਹੌਲੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਪਾਇਆ। ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਤੋਂ ਜਾਨ ਆ ਗਈ ਹੈ। ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਬੁਆਏਫਰੈਂਡ ਉਸ ਨੂੰ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ ਛੂਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ ਸੀ। ਅੱਜ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਸਲੀ ਮਰਦ ਮਿਲਿਆ ਸੀ।
ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਧੱਕੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਤੇਜ਼ ਹੋਏ। ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਕੱਸ ਗਈ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੋਦ ਮੈਨੂੰ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ। ਉਸ ਦੇ ਧੱਕੇ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਪਸੀਨਾ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ।
ਸਿਮਰਨ ਆਖਰੀ ਪੜਾਅ ਤੇ ਆਈ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਲਹਿਰ ਉੱਠੀ। ਉਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੋਂ ਨਮੀ ਫੈਲ ਗਈ। ਉਹ ਚੀਕੀ, ਮੈਂ ਆ ਗਈ, ਮੈਂ ਆ ਗਈ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਰੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕੇ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਥੱਕ ਕੇ ਚਾਰਪਾਈ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਬਹੁਤ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਇਦਾਂ ਲੱਗਾ।
ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਸਿਮਰਨ ਉੱਠੀ। ਉਸ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਲੁੰਨ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ। ਉਹ ਫਿਰ ਤੋਂ ਸਖ਼ਤ ਹੋਣ ਲੱਗਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਹੱਸਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਲਟਾ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਗੋਡੇ ਚਾਰਪਾਈ ਤੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਝੁਕੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੁੰਨ ਪਾਇਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਚਾਰਪਾਈ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਧੱਕੇ ਤੇਜ਼ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹਿੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਪਾਣੀ ਫਿਰ ਨਿਕਲਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸੁੰਗੜਨ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਸੁੰਗੜ ਗਈ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਕੱਸ ਕੇ ਫਸ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਰੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਥੱਕ ਕੇ ਚਾਰਪਾਈ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਕੀ ਤੂੰ ਕੱਲ੍ਹ ਵੀ ਮਿਲੇਂਗਾ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਫੇਰੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤੂੰ ਬੁਲਾਵੇਂਗੀ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ।
ਦੋਵੇਂ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆਏ। ਮੀਂਹ ਰੁਕ ਗਿਆ ਸੀ। ਚੰਨ ਨਿਕਲ ਆਇਆ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਦੇਖ, ਚੰਨ ਕਿੰਨਾ ਸੋਹਣਾ ਹੈ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੂੰ ਚੰਨ ਤੋਂ ਵੀ ਸੋਹਣੀ ਹੈਂ। ਸਿਮਰਨ ਹੱਸ ਪਈ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਕੁਝ ਦੇਰ ਇਦਾਂ ਹੀ ਖੜੇ ਰਹੇ। ਮੀਂਹ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ, ਚੰਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਤੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਧੜਕਣ। ਉਸ ਰਾਤ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਪਿੰਡ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਬਣਾ ਲਿਆ ਹੈ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅੱਜ ਦੀ ਰਾਤ ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਾਂਗੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਤੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖੇ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਾਂਗਾ। ਸਿਮਰਨ ਘਰ ਗਈ। ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਆ ਗਈ। ਗੂੜ੍ਹੀ ਨੀਂਦ। ਬਹੁਤ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਨੂੰ ਇਦਾਂ ਦੀ ਨੀਂਦ ਆਈ ਸੀ।
ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਵਿਆਹ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈਆਂ। ਸਿਮਰਨ ਮਹਿੰਦੀ ਲਗਵਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਮਹਿੰਦੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੂਰੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਿਲੀਆਂ। ਦੋਵੇਂ ਹੱਸ ਪਏ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਸਿਮਰਨ ਫਿਰ ਟਿਊਬਵੈੱਲ ਵੱਲ ਗਈ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਉੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਖੜਾ ਸੀ। ਇਸ ਵਾਰ ਸਿਮਰਨ ਉੱਪਰ ਸੀ। ਉਹ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਲੁੰਨ ਤੇ ਬੈਠੀ। ਉਹ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਹਿੱਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਈ। ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਇੱਕ ਰਾਤ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਇਆ। ਚੰਨ ਦੀ ਚਾਨਣੀ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਖੜੇ ਸਨ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੂਟ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਚੰਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਘਾਹ ਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖੇ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ। ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਇਦਾਂ ਹੀ, ਇਦਾਂ ਹੀ ਚੱਟ। ਉਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਘਾਹ ਤੇ ਹੀ ਨਿਕਲਿਆ। ਫਿਰ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਪਾਇਆ। ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਅਸਮਾਨ ਹੇਠਾਂ, ਚੰਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ, ਦੋਵੇਂ ਚੋਦ ਰਹੇ ਸਨ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਰਾਤ ਹੈ।
ਵਿਆਹ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਪਰ ਮੈਂ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਆਵਾਂਗੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰਾਂਗਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖੇ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਹਿਲਾ ਪਿਆਰ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰਾ ਰਹੇਂਗਾ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾਇਆ। ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਸਨ। ਪਰ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਬੱਸ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ। ਉਸ ਨੇ ਖਿੜਕੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਦੇਖਿਆ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਹਿਲਾਇਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਵੀ ਹੱਥ ਹਿਲਾਇਆ। ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਗਲੇ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਉਡੀਕ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।
ਅਗਲੇ ਮਹੀਨੇ ਸਿਮਰਨ ਫਿਰ ਪਿੰਡ ਆਈ। ਇਸ ਵਾਰ ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਟਿਊਬਵੈੱਲ ਵੱਲ ਗਈ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਉੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖੇ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਕੋਠੀ ਵਿੱਚ ਗਏ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੂਟ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖੇ। ਦੋਵੇਂ ਚਾਰਪਾਈ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਸਿਮਰਨ ਉੱਪਰ ਸੀ। ਉਹ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਲੁੰਨ ਤੇ ਬੈਠੀ। ਉਹ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਹਿੱਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਈ। ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਗਤੀ ਤੇਜ਼ ਹੋਈ। ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਇਦਾਂ ਹੀ, ਇਦਾਂ ਹੀ। ਉਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲਿਆ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਥੱਕ ਕੇ ਚਾਰਪਾਈ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਮੈਂ ਆਵਾਂਗੀ। ਇਹ ਸਾਡਾ ਵਾਅਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਸਿਮਰਨ ਘਰ ਗਈ। ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਸਹੇਲੀ ਕੋਲ ਗਈ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ। ਸਿਮਰਨ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਅਗਲੇ ਮਹੀਨੇ ਉਹ ਫਿਰ ਆਵੇਗੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਉਸ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰੇਗਾ।
ਰਾਤ ਨੂੰ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਫੋਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅੱਜ ਦੀ ਰਾਤ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਸੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹਰ ਰਾਤ ਸੋਹਣੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਹੁੰਦੀ ਹੈਂ। ਸਿਮਰਨ ਹੱਸ ਪਈ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਗਲੇ ਮਹੀਨੇ ਮੈਂ ਦੋ ਦਿਨ ਰੁਕਾਂਗੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਦੋ ਦਿਨ ਨਹੀਂ, ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਰੁਕ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਠੀਕ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਦਿਨ। ਦੋਵੇਂ ਹੱਸ ਪਏ। ਫੋਨ ਬੰਦ ਹੋਇਆ। ਸਿਮਰਨ ਸੌਂ ਗਈ। ਉਸ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਸੀ। ਖੇਤ, ਮੀਂਹ, ਚੰਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚੂੜੀਆਂ ਦੀ ਛਣਕਾਰ।
Support VasnaLok
VasnaLok is free for every reader, no paywall, no sign-up. If our stories keep you company, a small UPI support from you keeps the site alive and new stories coming every day.
Readers who enjoyed “ਪੰਜਾਬੀ ਪਿੰਡ ਰੋਮਾਂਸ ਕਹਾਣੀ: ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਚੋਦ ਕੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਪਾਣੀ ਕੱਢਿਆ” also read
8 curated storiesਪੰਜਾਬੀ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ: ਡਿਊਟੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਚੁਦਾਈ
ਪੰਜਾਬੀ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ: ਲੁਧਿਆਣਾ ਵਿੱਚ ਖਰਾਬ ਸਕੂਟਰੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ, ਜਿਸ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆ ਦਿੱਤਾ।
ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਮੀ ਕਹਾਣੀ: ਗੁਰਲੀਨ ਮਾਮੀ ਨੇ ਹਰਮਨ ਕੋਲੋਂ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਚੁਦਵਾਇਆ
ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਮੀ ਕਹਾਣੀ: ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਆਈ ਗੁਰਲੀਨ ਮਾਮੀ ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਵਿਚਕਾਰ ਰਿਮੋਟ ਦੀ ਬਹਿਸ ਕਿਵੇਂ ਇੱਕ ਗਰਮ ਦੁਪਹਿਰ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਖੇਤ ਚ ਕਹਾਣੀ: ਵਿਆਹੀ ਸੁੱਖੀ ਦੀ ਖੇਤ ਵਿਚ ਲੁੰਨ ਦੀ ਭੁੱਖ
ਪੰਜਾਬੀ ਖੇਤ ਚ ਕਹਾਣੀ: ਪਤੀ ਦੇ ਵਿਦੇਸ਼ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਕੱਲੀ ਸੁੱਖੀ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਬਲਵਿੰਦਰ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਕਹਾਣੀ: ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੀ ਭਾਬੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ
ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਕਹਾਣੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਇਕ ਘਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇਕ ਸ਼ਾਮ ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਹੋਣ ਨਾਲ ਦਿਓਰ ਤੇ ਭਾਬੀ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕ ਲੰਮੀ ਰਾਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਦੀਦੀ ਕਹਾਣੀ: ਨਵਦੀਪ ਦੀਦੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਲੁੰਨ ਦੁਪਹਿਰੇ
ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੇ ਇੱਕ ਘਰ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਦੀਦੀ ਕਹਾਣੀ ਪਰਾਂਠਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਅਤੇ ਚੂੜੀਆਂ ਦੀ ਛਣਕ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਸੱਸ ਬਹੂ ਕਹਾਣੀ: ਸੱਸ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੇ ਜਾਂਦਿਆਂ ਹੀ ਬਹੂ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਜਤਿਨ ਦਾ ਲੁੰਨ, ਸਾਰੀ ਦੁਪਹਿਰ ਚੁਦਾਈ
ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਸੱਸ ਬਹੂ ਕਹਾਣੀ ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਸਾਂਝੇ ਘਰ ਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸੱਸ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੇ ਜਾਂਦਿਆਂ ਹੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾ ਤੇ ਜਤਿਨ ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਪੂਰਾ ਘਰ ਇਕੱਲਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਇਲੈਕਟ੍ਰੀਸ਼ੀਅਨ ਕਹਾਣੀ: ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇਲੈਕਟ੍ਰੀਸ਼ੀਅਨ ਦਾ ਲੁੰਨ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਦੁਪਹਿਰ ਰੰਗੀਨ ਕੀਤੀ
ਇੱਕ ਪੰਜਾਬੀ ਇਲੈਕਟ੍ਰੀਸ਼ੀਅਨ ਕਹਾਣੀ ਜਿਸ ਵਿਚ ਭੁੱਲਿਆ ਹੋਇਆ ਕੜਾ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਣਭੁੱਲੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਵਿਚ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਟ੍ਰੇਨ ਸਫ਼ਰ ਕਹਾਣੀ: ਰਾਤ ਦੀ ਟ੍ਰੇਨ ਵਿੱਚ ਅਰਜਨ ਨੇ ਜਸਲੀਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੰਨ ਪਾ ਦਿੱਤਾ
ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਤੋਂ ਦਿੱਲੀ ਜਾਂਦੀ ਰਾਤ ਦੀ ਟ੍ਰੇਨ ਵਿੱਚ ਜਸਲੀਨ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਅਰਜਨ ਨਾਲ ਹੋਈ। ਇੱਕ ਬੰਦ ਕੂਪਾ, ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਰਾਤ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਫ਼ਰ ਜੋ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਗਿਆ।