ਪੰਜਾਬੀ ਟਿਊਬਵੈੱਲ ਕਹਾਣੀ: ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਲੰਨ, ਖੇਤਾਂ ਦੀ ਉਹ ਰਾਤ
"ਮੋਟਰ ਚਾਲੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ?" ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਆਈ, ਅਤੇ ਉਸੇ ਪਲ ਜਸਮੀਤ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਟਿਊਬਵੈੱਲ ਕਹਾਣੀ ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਗਰਮ ਰਾਤ ਬਣਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਜਸਮੀਤ ਖੇਤ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ। ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸੱਤ ਵੱਜ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਪਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹਾਲੇ ਹਲਕੀ ਲਾਲੀ ਬਾਕੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਕੈਨੇਡਾ ਗਏ ਦੋ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। ਪਹਿਲੇ ਸਾਲ ਉਹ ਹਰ ਰਾਤ ਵੀਡੀਓ ਕਾਲ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰ, ਹੁਣ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰ। ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਉਮਰ ਉਨੱਤੀ ਸਾਲ ਸੀ, ਸਰੀਰ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਅੱਗ ਹਰ ਰਾਤ ਉਸਨੂੰ ਸੌਣ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ ਸੀ।
ਅੱਜ ਉਸਨੂੰ ਖੇਤ ਦੀ ਮੋਟਰ ਚਾਲੂ ਕਰਨੀ ਸੀ। ਕਣਕ ਦੇ ਖੇਤ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ। ਸੱਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਮੋਟਰ ਚਾਲੂ ਕਰਕੇ ਆਜਾ, ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਨਹਿਰ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਰੱਖਣੀ ਹੈ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਹਰਾ ਸੂਟ ਪਾਇਆ ਸੀ, ਦੁਪੱਟਾ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚੱਪਲ ਪਾ ਕੇ ਖੇਤਾਂ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਈ ਸੀ।
ਟਿਊਬਵੈੱਲ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉਹ ਰੁਕ ਗਈ। ਉੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਕੋਈ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਆਦਮੀ, ਚਿੱਟਾ ਕੁੜਤਾ ਪਜਾਮਾ, ਮੋਢੇ ਤੇ ਪਰਨਾ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਟਾਰਚ। ਉਹ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਸੀ, ਗੁਆਂਢੀ ਖੇਤ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਇਕੱਤੀ ਸਾਲ ਦਾ, ਕੱਦ ਕਾਠ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਚੌੜੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਵਾਲਾ ਜੱਟ।
"ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ?" ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਰੱਖਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
"ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਖੇਤ ਦਾ ਪਾਣੀ ਦੇਖਣ ਆਇਆ ਸੀ," ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਟਾਰਚ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਪਾਉਂਦੇ ਹੋਏ। "ਤੁਸੀਂ ਇਕੱਲੀ ਆ ਗਈ? ਹਨੇਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।"
"ਮੋਟਰ ਚਾਲੂ ਕਰਨੀ ਸੀ," ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਸੱਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ।"
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਹੱਸ ਪਿਆ। "ਚਲੋ, ਮੈਂ ਚਾਲੂ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਬਟਨ ਨਹੀਂ ਦਬਾ ਸਕੋਗੀ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਸਖ਼ਤ ਹੈ।"
ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਜਸਮੀਤ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੁਰੀ। ਟਿਊਬਵੈੱਲ ਦਾ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਕਮਰਾ, ਅੰਦਰ ਮੋਟਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਪਾਣੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ, ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਸੋਂਧੀ ਮਹਿਕ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਵਿੱਚ ਦਬਾਇਆ। ਮੋਟਰ ਗਰਜ ਉੱਠੀ। ਪਾਣੀ ਨਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵਗਣ ਲੱਗਾ।
"ਹੋ ਗਿਆ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੁੜ ਕੇ। "ਹੁਣ ਪਾਣੀ ਚੱਲਦਾ ਰਹੇਗਾ।"
ਜਸਮੀਤ ਉਸਦੇ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ। ਕਮਰਾ ਛੋਟਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਦੁਪੱਟੇ ਦਾ ਕਿਨਾਰਾ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਛੂਹ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਸਨ, ਫਿਰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰੀਆਂ। ਜਸਮੀਤ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਦੌੜ ਗਈ ਹੋਵੇ।
"ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕੱਲੀ ਹੀ ਆਉਂਦੀ ਹੋ?" ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਆਵਾਜ਼ ਧੀਮੀ ਕਰਕੇ।
"ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਕੈਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਹੈ," ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕੰਬਣੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ। "ਦੋ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ।"
"ਦੋ ਸਾਲ?" ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਭਰਵੱਟੇ ਚੁੱਕੇ। "ਇਹ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਹੈ। ਇੱਕ ਔਰਤ ਲਈ।"
ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ। ਉੱਥੇ ਕੁਝ ਸੀ। ਸਵਾਲ ਨਹੀਂ, ਸਮਝ ਸੀ। ਉਹ ਸਮਝ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਕਦਮ ਨੇੜੇ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਕਸਰ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਜਸਮੀਤ। ਛੱਤ ਤੇ ਕੱਪੜੇ ਸੁਕਾਉਂਦੇ ਹੋਏ। ਤੁਹਾਡੀ ਤੁਰਨ ਦੀ ਚਾਲ।"
ਜਸਮੀਤ ਦਾ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ। "ਤੁਸੀਂ ਦੇਖਦੇ ਹੋ?"
"ਹਾਂ," ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਅਤੇ ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇੱਕ ਔਰਤ ਜਿਸਦੇ ਪਤੀ ਦੋ ਸਾਲ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋਵੇ, ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਕੀ ਚੱਲਦਾ ਹੋਵੇਗਾ।"
ਉਸਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਦੋ ਸਾਲ ਦੀ ਤਨਹਾਈ, ਦੋ ਸਾਲ ਦੀ ਭੁੱਖ, ਦੋ ਸਾਲ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ ਅਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਬਾਂਹ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਿਆ। ਉਸਦੀ ਬਾਂਹ ਗਰਮ ਸੀ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ।
"ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ," ਉਸਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ।
"ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ," ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਜਸਮੀਤ ਦੇ ਹੱਥ ਤੇ ਆ ਗਿਆ। "ਤੁਸੀਂ ਬਿਲਕੁਲ ਜਾਣਦੀ ਹੋ।"
ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲੱਗ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਗਰਮ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਸਾਹ ਦੀ ਗਰਮੀ ਉਸਦੇ ਗਲੇ ਤੇ ਪੈ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ।
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਲਿਆ, ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਮਿਲਾਇਆ। ਉਹ ਚੁੰਮਣ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ। ਦੋ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਕਿਸੇ ਮਰਦ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੁੰਮਿਆ ਸੀ।
ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਚੱਲਣ ਲੱਗੇ। ਉਸਦਾ ਕੁੜਤਾ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਗਿੱਲਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਕੁੜਤੇ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਨੰਗੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰੇ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ, ਜਲਦਬਾਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਹਰ ਬਟਨ ਦਾ ਸਵਾਦ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਜਦੋਂ ਉਸਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਈ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਬਰਾ ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ। ਜਸਮੀਤ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹਲਕੀ ਆਹ ਨਿਕਲ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਬਰਾ ਦਾ ਹੁੱਕ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੇ ਬੁੱਬਸ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਗਏ, ਭਰੇ ਹੋਏ, ਗੋਲ, ਨਿੱਪਲ ਖੜ੍ਹੇ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਨਿੱਪਲ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ ਅਤੇ ਚੂਸਣ ਲੱਗਾ।
"ਆਹ," ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲੀਆਂ ਫਸਾਉਂਦੇ ਹੋਏ। "ਹਾਂ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ।"
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਦੂਜੇ ਬੁੱਬਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ, ਨਿੱਪਲ ਨੂੰ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਮਰੋੜਿਆ। ਜਸਮੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪਾਣੀ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਲਵਾਰ ਦੇ ਨਾੜੇ ਵੱਲ ਲੈ ਗਈ।
"ਇੱਥੇ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। "ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਛੂਹੋ।"
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾੜਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਸਲਵਾਰ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਗਈ। ਜਸਮੀਤ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਪੈਂਟੀ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਪੈਂਟੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿੱਲੀ ਸੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਅੰਦਰ ਫਿਸਲ ਗਈਆਂ।
ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਆਹ ਭਰੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਸਦੇ ਦਾਣੇ ਨੂੰ ਰਗੜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਹਰ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ।
"ਬੱਸ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। "ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡਾ ਲੰਨ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੁਣੇ।"
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਜਾਮਾ ਹੇਠਾਂ ਕੀਤਾ। ਉਸਦਾ ਲੰਨ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਲੰਬਾ, ਮੋਟਾ, ਸਖ਼ਤ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਗਰਮੀ, ਉਸਦੀ ਸਖ਼ਤੀ, ਉਸਦੀ ਨਾੜੀਆਂ ਦੀ ਧੜਕਣ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਉਹ ਥੱਲੇ ਬੈਠ ਗਈ ਅਤੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਜੀਭ ਲੰਨ ਦੇ ਸਿਰੇ ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਚੂਸ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਭਰ ਗਿਆ ਸੀ।
"ਜਸਮੀਤ," ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਸਾਹ ਫੁੱਲਿਆ ਹੋਇਆ। "ਰੁਕੋ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਹੁਣੇ ਝੜ ਜਾਵਾਂਗਾ।"
ਜਸਮੀਤ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮੋਟਰ ਦੇ ਕੋਲ ਪਈ ਬੋਰੀ ਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ, ਗਿੱਲੀ, ਖੁੱਲ੍ਹੀ, ਤਿਆਰ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਧੱਕਿਆ।
ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਆਹ ਭਰੀ। ਲੰਨ ਅੰਦਰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ। ਦੋ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਲੰਨ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਜਿੰਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼। ਮੋਟਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਧੱਕਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਮਿਲ ਗਈ। ਜਸਮੀਤ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਤੇ ਲਪੇਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਸਦੇ ਨਹੁੰ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਵਿੱਚ ਧੱਸ ਰਹੇ ਸਨ।
"ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ," ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੋਦੋ ਮੈਨੂੰ।"
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਤੀ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਦਾ ਲੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਆਹ ਪੂਰੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਰਹੀ ਸੀ।
ਫਿਰ ਉਸਦਾ ਪਹਿਲਾ ਝੜਨਾ ਆਇਆ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਿਆ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਲੰਬੀ ਆਹ ਨਿਕਲੀ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਵਗਿਆ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਲੰਨ ਤੇ, ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਤੇ।
ਪਰ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ। ਉਸਨੇ ਜਸਮੀਤ ਨੂੰ ਉਲਟਾ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੀ ਗਾਂਡ ਉੱਪਰ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੰਨ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਤੋਂ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਇਸ ਪੋਜ਼ ਵਿੱਚ ਲੰਨ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਸਮੀਤ ਦੇ ਹੱਥ ਬੋਰੀ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
"ਆਹ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ, ਬੱਸ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ।"
ਉਸਦੇ ਧੱਕੇ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦੇ ਗਏ। ਮੋਟਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਪਾਣੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਆਹ। ਫਿਰ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਇੱਕ ਧੱਕਾ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਗਰਮ, ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਦੋਵੇਂ ਹਾਂਫ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਜਸਮੀਤ ਦੇ ਉੱਪਰ ਹੀ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਉਸਦਾ ਲੰਨ ਹਾਲੇ ਵੀ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ।
ਪਰ ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਭੁੱਖ ਅਜੇ ਮਿਟੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਦੋ ਸਾਲ ਦੀ ਭੁੱਖ ਇੱਕ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਮਿਟਦੀ। ਉਸਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਸੁੱਟਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਗਈ। ਉਸਦਾ ਲੰਨ ਫਿਰ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਗਰਮੀ ਨਾਲ। ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਹੋਣ ਲੱਗੀ।
ਇਸ ਪੋਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਟਰੋਲ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਬੁੱਬਸ ਹਰ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਦਬਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਜਸਮੀਤ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦੀ ਗਈ, ਉਸਦੀ ਸਾਹ ਫੁੱਲ ਗਈ, ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਉਸਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਏ।
"ਦੇਖੋ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ। "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਚੋਦਦੀ ਹਾਂ।"
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਫੜ ਲਈ ਅਤੇ ਹੇਠੋਂ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਗਤੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਏ। ਜਸਮੀਤ ਦਾ ਦੂਜਾ ਝੜਨਾ ਆਇਆ, ਇਸ ਵਾਰ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਿਆ, ਉਸਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਰੱਖ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਨਾਮ ਨਿਕਲਿਆ।
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਫਿਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲਿਪਟੇ ਹੋਏ, ਬੋਰੀ ਤੇ ਪਏ ਸਨ। ਮੋਟਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਾਣੀ ਨਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਤ ਗੂੜ੍ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ।
"ਦੋ ਸਾਲ ਬਾਅਦ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਜਿੰਦੀ ਹਾਂ।"
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ। "ਕੱਲ੍ਹ ਫਿਰ ਆਉਣਾ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ। ਮੋਟਰ ਚਾਲੂ ਕਰਨ ਦੇ ਬਹਾਨੇ।"
ਜਸਮੀਤ ਹੱਸ ਪਈ। "ਮੋਟਰ ਤਾਂ ਹੁਣ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਚਾਲੂ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ।"
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਕੱਪੜੇ ਪਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਲਵਾਰ ਬੰਨ੍ਹੀ, ਦੁਪੱਟਾ ਠੀਕ ਕੀਤਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੋਟਰ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਪਾਣੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਘੱਟ ਗਈ।
ਖੇਤ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਦੇ ਹੋਏ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਦੇਖਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਉੱਥੇ ਹੀ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਟਾਰਚ ਹੱਥ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੂੰ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਹੱਥ ਹਿਲਾਇਆ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਵੀ ਹੱਥ ਹਿਲਾਇਆ, ਅਤੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਤੁਰ ਪਈ, ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਇੱਕ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਸੀ ਜੋ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਨਹੀਂ ਗਈ।
ਅਗਲੀ ਸ਼ਾਮ ਜਸਮੀਤ ਫਿਰ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਖੇਤਾਂ ਵੱਲ ਤੁਰੀ। ਇਸ ਵਾਰ ਉਸਨੇ ਜਾਣ ਬੁੱਝ ਕੇ ਲਾਲ ਸੂਟ ਪਾਇਆ ਸੀ, ਜਿਸਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਥੋੜ੍ਹੀ ਢਿੱਲੀ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਟਿਊਬਵੈੱਲ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉਸਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਉੱਥੇ ਸੀ, ਇੱਕ ਮੰਜੀ ਤੇ ਬੈਠਾ, ਉਸਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
"ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਤੁਸੀਂ ਆਓਗੀ," ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ। "ਮੋਟਰ ਤਾਂ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਚਾਲੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।"
ਜਸਮੀਤ ਹੱਸ ਪਈ। "ਫਿਰ ਮੈਂ ਕਿਉਂ ਆਈ ਹਾਂ?"
"ਇਹ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੀ ਹੋ," ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਇਸ ਵਾਰ ਕੋਈ ਝਿਜਕ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਸਿੱਧੇ ਜਸਮੀਤ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਆ ਗਏ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਤੇ, ਫਿਰ ਉਸਦੀ ਗਾਂਡ ਤੇ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕੁੜਤੇ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਨਹੁੰ ਫੇਰੇ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅੱਜ ਉਹ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਉਸਦੀ ਹੈ, ਕੋਈ ਜਲਦਬਾਜ਼ੀ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮੰਜੀ ਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਚੰਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਸਲਵਾਰ ਖੋਲ੍ਹੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਉਸਦੇ ਦਾਣੇ ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮੰਜੀ ਦੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਫੜ ਲਈਆਂ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ।
"ਹਰਪ੍ਰੀਤ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। "ਬੱਸ, ਹੁਣ ਅੰਦਰ ਪਾਓ।"
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਮੰਜੀ ਚਰਮਰਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ। ਜਸਮੀਤ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਸਨ। ਉਸਦੇ ਬੁੱਬਸ ਹਰ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸਦਾ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲਿਆ, ਫਿਰ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ। ਦੋਵੇਂ ਹਾਂਫ ਰਹੇ ਸਨ, ਚੰਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ, ਖੇਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਦੇ ਨਾਲ।
"ਕੱਲ੍ਹ ਫਿਰ," ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉੱਠਦੇ ਹੋਏ। "ਹਰ ਸ਼ਾਮ।" ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਠੀਕ ਕੀਤੇ, ਵਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ, ਅਤੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਘਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਈ। ਉਸਦੇ ਕਦਮ ਹਲਕੇ ਸਨ, ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਹਲਕਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਉਹ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਸੀ ਜੋ ਹੁਣ ਹਰ ਸ਼ਾਮ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਰਹੇਗੀ।
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਹਰ ਸ਼ਾਮ।"
Support VasnaLok
VasnaLok is free for every reader, no paywall, no sign-up. If our stories keep you company, a small UPI support from you keeps the site alive and new stories coming every day.
Readers who enjoyed “ਪੰਜਾਬੀ ਟਿਊਬਵੈੱਲ ਕਹਾਣੀ: ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਲੰਨ, ਖੇਤਾਂ ਦੀ ਉਹ ਰਾਤ” also read
8 curated storiesਪੰਜਾਬੀ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ: ਡਿਊਟੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਚੁਦਾਈ
ਪੰਜਾਬੀ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ: ਲੁਧਿਆਣਾ ਵਿੱਚ ਖਰਾਬ ਸਕੂਟਰੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ, ਜਿਸ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆ ਦਿੱਤਾ।
ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਮੀ ਕਹਾਣੀ: ਗੁਰਲੀਨ ਮਾਮੀ ਨੇ ਹਰਮਨ ਕੋਲੋਂ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਚੁਦਵਾਇਆ
ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਮੀ ਕਹਾਣੀ: ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਆਈ ਗੁਰਲੀਨ ਮਾਮੀ ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਵਿਚਕਾਰ ਰਿਮੋਟ ਦੀ ਬਹਿਸ ਕਿਵੇਂ ਇੱਕ ਗਰਮ ਦੁਪਹਿਰ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਖੇਤ ਚ ਕਹਾਣੀ: ਵਿਆਹੀ ਸੁੱਖੀ ਦੀ ਖੇਤ ਵਿਚ ਲੁੰਨ ਦੀ ਭੁੱਖ
ਪੰਜਾਬੀ ਖੇਤ ਚ ਕਹਾਣੀ: ਪਤੀ ਦੇ ਵਿਦੇਸ਼ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਕੱਲੀ ਸੁੱਖੀ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਬਲਵਿੰਦਰ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਕਹਾਣੀ: ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੀ ਭਾਬੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ
ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਕਹਾਣੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਇਕ ਘਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇਕ ਸ਼ਾਮ ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਹੋਣ ਨਾਲ ਦਿਓਰ ਤੇ ਭਾਬੀ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕ ਲੰਮੀ ਰਾਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਦੀਦੀ ਕਹਾਣੀ: ਨਵਦੀਪ ਦੀਦੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਲੁੰਨ ਦੁਪਹਿਰੇ
ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੇ ਇੱਕ ਘਰ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਦੀਦੀ ਕਹਾਣੀ ਪਰਾਂਠਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਅਤੇ ਚੂੜੀਆਂ ਦੀ ਛਣਕ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਸੱਸ ਬਹੂ ਕਹਾਣੀ: ਸੱਸ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੇ ਜਾਂਦਿਆਂ ਹੀ ਬਹੂ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਜਤਿਨ ਦਾ ਲੁੰਨ, ਸਾਰੀ ਦੁਪਹਿਰ ਚੁਦਾਈ
ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਸੱਸ ਬਹੂ ਕਹਾਣੀ ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਸਾਂਝੇ ਘਰ ਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸੱਸ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੇ ਜਾਂਦਿਆਂ ਹੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾ ਤੇ ਜਤਿਨ ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਪੂਰਾ ਘਰ ਇਕੱਲਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਇਲੈਕਟ੍ਰੀਸ਼ੀਅਨ ਕਹਾਣੀ: ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇਲੈਕਟ੍ਰੀਸ਼ੀਅਨ ਦਾ ਲੁੰਨ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਦੁਪਹਿਰ ਰੰਗੀਨ ਕੀਤੀ
ਇੱਕ ਪੰਜਾਬੀ ਇਲੈਕਟ੍ਰੀਸ਼ੀਅਨ ਕਹਾਣੀ ਜਿਸ ਵਿਚ ਭੁੱਲਿਆ ਹੋਇਆ ਕੜਾ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਣਭੁੱਲੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਵਿਚ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਟ੍ਰੇਨ ਸਫ਼ਰ ਕਹਾਣੀ: ਰਾਤ ਦੀ ਟ੍ਰੇਨ ਵਿੱਚ ਅਰਜਨ ਨੇ ਜਸਲੀਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੰਨ ਪਾ ਦਿੱਤਾ
ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਤੋਂ ਦਿੱਲੀ ਜਾਂਦੀ ਰਾਤ ਦੀ ਟ੍ਰੇਨ ਵਿੱਚ ਜਸਲੀਨ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਅਰਜਨ ਨਾਲ ਹੋਈ। ਇੱਕ ਬੰਦ ਕੂਪਾ, ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਰਾਤ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਫ਼ਰ ਜੋ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਗਿਆ।