ਪੰਜਾਬੀ ਕਜ਼ਨ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ: ਕੈਨੇਡਾ ਤੋਂ ਆਈ ਕਜ਼ਨ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਵਿਚ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਚੁਦਾਈ
ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਹੇਠਾਂ ਇੱਕ ਚਿੱਠੀ ਪਈ ਸੀ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਲਿਖਾਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਰਾਤ ਤੋਂ ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਕਜ਼ਨ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ।
ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸਾਡਾ ਫਾਰਮ ਹਾਊਸ ਸੀ। ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਅਰਜਨ ਹੈ, ਉਮਰ ਉਣੱਤੀ ਸਾਲ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਮੇਰੀ ਕਜ਼ਨ ਸੀ, ਉਮਰ ਸਤਾਈ ਸਾਲ। ਉਹ ਕੈਨੇਡਾ ਤੋਂ ਦੋ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਲਈ ਆਈ ਸੀ। ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇਸੇ ਫਾਰਮ ਹਾਊਸ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਸਭ ਕੁਝ ਬਦਲ ਗਿਆ ਸੀ।
ਚਿੱਠੀ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸਤਰ ਲਿਖੀ ਸੀ। "ਅੱਜ ਰਾਤ ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਆ ਜਾ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸੀਂ।" ਮੈਂ ਚਿੱਠੀ ਨੂੰ ਦੋ ਵਾਰ ਪੜ੍ਹਿਆ। ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆਮ ਵਾਂਗ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਖਾਣੇ ਉੱਤੇ ਸਭ ਬੈਠੇ ਸਨ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਗੁਲਾਬੀ ਸੂਟ ਪਾਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਅੱਖ ਮਾਰੀ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਮੈਂ ਰੋਟੀ ਖਾਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਚਿੱਠੀ ਉੱਤੇ ਸੀ। ਰਾਤ ਦੇ ਦਸ ਵਜੇ ਸਭ ਸੌਂ ਗਏ।
ਮੈਂ ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਗਿਆ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉੱਥੇ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਪਤਲੀ ਸ਼ਾਲ ਲਈ ਸੀ। ਚੰਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। "ਤੂੰ ਆ ਗਿਆ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਤੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਸੀ," ਮੈਂ ਕਿਹਾ। ਉਹ ਹੱਸ ਪਈ। "ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨਦਾ ਸੀ।"
"ਮਨਪ੍ਰੀਤ, ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੈ," ਮੈਂ ਕਿਹਾ। "ਸਾਨੂੰ ਕਜ਼ਨ ਹਾਂ।" "ਅਸੀਂ ਵੱਡੇ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ, ਅਰਜਨ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਅਤੇ ਕੈਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ।" ਉਸ ਨੇ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਗਰਮ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ।
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਮਿੱਠੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਗਹਿਰਾ। ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਮੇਰੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਮਿਲੀ। ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਲੱਗ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਕਮੀਜ਼ ਫੜੀ ਅਤੇ ਉੱਤੇ ਖਿੱਚੀ। "ਇਹ ਲਾਹ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਮੈਂ ਕਮੀਜ਼ ਲਾਹ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਪੈਂਟ ਖੋਲ੍ਹੀ। ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀ। "ਵਾਹ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਕੈਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।" ਮੈਂ ਹੱਸ ਪਿਆ।
ਉਸ ਨੇ ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਗਰਮ ਸੀ। ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉੱਤੇ ਥੱਲੇ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੇਰ ਨਹੀਂ ਰੁਕ ਸਕਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ। "ਅਜੇ ਨਹੀਂ," ਮੈਂ ਕਿਹਾ। "ਮੈਨੂੰ ਤੂੰ ਪੂਰੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।"
ਅਸੀਂ ਛੱਤ ਵਾਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਮੰਜਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਸੂਟ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਲਾਹੀ। ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਨਰਮ ਸਨ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਮੰਮਾ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਚੂਸਿਆ। ਉਹ ਸਿਸਕੀ। "ਅਰਜਨ, ਹੌਲੀ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਉੱਥੇ ਹੀ ਰੱਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਲਾਹੀ। ਉਸ ਦੀ ਪੈਂਟੀ ਗਿੱਲੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਹ ਵੀ ਲਾਹ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਸੀ, ਗਿੱਲੀ ਅਤੇ ਗਰਮ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪੱਟਾਂ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤੇ, ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖੀ।
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਲੰਮਾ ਸਾਹ ਲਿਆ। "ਅਰਜਨ, ਐਵੇਂ ਨਾ ਕਰ, ਮੈਂ..." ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਉੱਥੇ ਹੀ ਫੜ ਰਹੇ ਸਨ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਚੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹਿੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਮੇਰੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਆ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉੱਚੀ ਹੋਈ, ਫਿਰ ਅਚਾਨਕ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅਕੜ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲਈ।
"ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲੈ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਜੇ ਬੰਦ ਸਨ। ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਗਿੱਲੀ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਗਿਆ। ਡੂੰਘਾ ਜਾਣ ਉੱਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਨਹੁੰ ਗੱਡ ਦਿੱਤੇ। "ਹੌਲੀ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ।"
ਮੈਂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਮੇਰੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉੱਚੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾਈ। ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਮੰਮਾ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਡੋਡੀ ਚੂਸੀ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਫੁਸਫੁਸਾ ਰਹੀ ਸੀ। "ਹਾਂ, ਐਵੇਂ ਹੀ, ਨਾ ਰੁਕ।"
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਲਟਾ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਗੋਡਿਆਂ ਉੱਤੇ ਆ ਗਈ, ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ। ਮੈਂ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੁੰਨ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੋਦਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਚਾਦਰ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੁਣ ਵੱਡੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। "ਅਰਜਨ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ," ਉਹ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਧੱਕੇ ਡੂੰਘੇ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਫਿਰ ਅਕੜ ਗਿਆ। ਉਹ ਚੀਕੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਮੇਰੇ ਲੁੰਨ ਦੁਆਲੇ ਸੁੰਗੜ ਗਈ। ਉਸ ਸੁੰਗੜਨ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਵੀ ਬੰਨ੍ਹ ਟੁੱਟ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਡੂੰਘਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕੁਝ ਦੇਰ ਅਸੀਂ ਓਵੇਂ ਹੀ ਪਏ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਮੁੜੀ ਅਤੇ ਹੱਸ ਪਈ। "ਇਹ ਬਹੁਤ ਗਲਤ ਸੀ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਸੀ," ਮੈਂ ਕਿਹਾ। ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਬਾਹਰ ਫਾਰਮ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ। ਸਿਰਫ਼ ਸਾਡੇ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ।
ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਉੱਠੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਲੈਣ ਗਈ। ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਉਹ ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਈ। ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਤੁਰਿਆ। "ਇੱਕ ਵਾਰ ਹੋਰ?" ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ ਫਿਰ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। "ਤੂੰ ਪੁੱਛਦੀ ਕਿਉਂ ਹੈਂ?" ਮੈਂ ਕਿਹਾ।
ਇਸ ਵਾਰ ਉਹ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ। ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਥੱਲੇ ਹੋਈ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਹ ਉੱਤੇ ਥੱਲੇ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਆ ਰਹੇ ਸਨ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਫੜੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤੇ ਥੱਲੇ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਨੇੜੇ ਸਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੂਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਉਸ ਦੇ ਧੱਕੇ, ਸਭ ਇੱਕ ਤਾਲ ਵਿੱਚ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਫਿਰ ਨਿਕਲ ਆਇਆ। ਮੈਂ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਹੱਸ ਰਹੇ ਸੀ।
ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਉਹ ਉੱਠੀ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਚੱਲ, ਨਹਾ ਲਈਏ।" ਬਾਥਰੂਮ ਵਿੱਚ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ, ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਗਿੱਲੇ ਸਨ, ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਚਿਪਕੇ ਸਨ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ। ਪਾਣੀ ਹੇਠਾਂ ਸਾਡੇ ਸਰੀਰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਚਿਪਕੇ ਸਨ।
ਉਸ ਨੇ ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਸਾਬਣ ਲਾ ਕੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਦਾ ਛੋਹ ਅਤੇ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਫਿਰ ਤਪ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਮਲੀ, ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼। ਉਹ ਮੇਰੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ ਫੁਸਫੁਸਾ ਰਹੀ ਸੀ। "ਅਰਜਨ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕਦੇ ਐਵੇਂ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।" ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਪਾਣੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਰਹੀ ਸੀ।
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੋੜਿਆ ਅਤੇ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੁੰਨ ਪਾਇਆ। ਪਾਣੀ ਹੇਠਾਂ ਸਾਡੇ ਧੱਕੇ ਭਾਰੇ ਅਤੇ ਡੂੰਘੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਕੰਧ ਉੱਤੇ ਸਨ। ਉਹ ਚੀਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਪਾਣੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਢਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਧੱਕੇ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਫਿਰ ਕੰਬ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਪਾਣੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਪਾਣੀ ਹੇਠਾਂ ਖੜ੍ਹੇ ਸੀ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ।
ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ ਅਸੀਂ ਤੌਲੀਏ ਲਪੇਟੇ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਹੱਸ ਪਈ। "ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਾਗਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈਂ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਾਗਲ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਕਿਸੇ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਦਿਖਾਇਆ ਨਹੀਂ ਸੀ," ਮੈਂ ਕਿਹਾ। ਉਹ ਮੇਰੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਮਾਰ ਕੇ ਹੱਸ ਪਈ। ਉਸ ਰਾਤ ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਕੈਨੇਡਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ, ਆਪਣੀ ਇਕੱਲਤਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਫਾਰਮ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ।
ਸਵੇਰੇ ਉਹ ਜਲਦੀ ਉੱਠੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੂਟ ਠੀਕ ਕੀਤਾ, ਵਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ। "ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਨਹੀਂ ਲੱਗੇਗਾ," ਮੈਂ ਕਿਹਾ। ਉਹ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੱਕ ਗਈ, ਮੁੜ ਕੇ ਵੇਖਿਆ। "ਅਰਜਨ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਕੱਲ੍ਹ ਸ਼ਾਮ ਮੈਂ ਫਿਰ ਚਿੱਠੀ ਛੱਡਾਂਗੀ।" ਉਸ ਨੇ ਅੱਖ ਮਾਰੀ, ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਹੋਇਆ।
ਮੈਂ ਮੰਜੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਫਾਰਮ ਹਾਊਸ ਫਿਰ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੁਣ ਵੱਖਰੀ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਅਜੇ ਚਾਦਰ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਕੱਲ੍ਹ ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਮੈਂ ਉਸੇ ਪਲ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਆਈ। ਇਸ ਵਾਰ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਬਹਾਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। "ਅੱਜ ਕੋਈ ਚਿੱਠੀ ਨਹੀਂ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਅੱਜ ਸਿਰਫ਼ ਮੈਂ।" ਮੈਂ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਮੇਰੀ ਕਮੀਜ਼ ਲਾਹ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਸੀਂ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਗਏ। ਸੋਫ਼ੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਉਹ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਲਵਾਰ ਉੱਤੇ ਕੀਤੀ, ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਮੇਰੇ ਚਿਹਰੇ ਨੇੜੇ ਸਨ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੂਸਿਆ, ਉਹ ਸਿਸਕੀ।
ਉਸ ਨੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾਈ। ਸੋਫ਼ਾ ਹਿੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਮੋਢੇ ਫੜੇ। "ਅਰਜਨ, ਇਹ ਗਲਤ ਹੈ, ਇਹ ਜਾਣਦਿਆਂ ਵੀ ਇੰਨਾ ਚੰਗਾ ਕਿਉਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ?" ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। "ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ," ਮੈਂ ਕਿਹਾ। ਉਸ ਨੇ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਕੀਤਾ।
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਸਿਖਰ ਆਇਆ ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪਾਣੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਝੁਕ ਗਈ। "ਹੁਣ ਇਹ ਸਾਡਾ ਰਾਜ਼ ਹੈ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਸਾਡਾ ਰਾਜ਼," ਮੈਂ ਕਿਹਾ। ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ।
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੂਟ ਠੀਕ ਕੀਤਾ। "ਮੈਂ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਕੱਲ੍ਹ ਸ਼ਾਮ ਫਿਰ ਆਵਾਂਗੀ।" ਉਹ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੱਕ ਗਈ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਨੇ ਮੁੜ ਕੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਫੁਰਤੀ ਸੀ।
ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅਰਜਨ ਲਈ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਤੋਹਫ਼ਾ ਛੱਡਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਕਮਰੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਹੇਠਾਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਚਿੱਠੀ। ਚਿੱਠੀ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸਤਰ ਸੀ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਚਿੱਠੀ ਪੜ੍ਹੀ ਅਤੇ ਮੁਸਕਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਤਰ ਵਿੱਚ ਕੱਲ੍ਹ ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਸਮਾਂ ਲਿਖਿਆ ਸੀ।
ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਉਹ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਸਰੋਂ ਦੇ ਖੇਤ ਵੱਲ ਗਈ ਸੀ। ਅਰਜਨ ਟਰੈਕਟਰ ਦੇਖਣ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਉੱਥੇ ਗਿਆ। ਖੇਤ ਖਾਲੀ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ। "ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ।
ਉਸ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਸੂਟ ਦੇ ਉੱਤੋਂ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਲਾਇਆ। ਉਹ ਸਿਸਕੀ। "ਅਰਜਨ, ਜਲਦੀ ਕਰ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਪਾਈਆਂ। ਉਹ ਗਿੱਲੀ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਪੈਂਟ ਦੇ ਉੱਤੋਂ ਫੜਿਆ। ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਏ ਸਨ।
ਥੱਲੇ ਤੋਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ ਅਤੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕੱਪੜੇ ਠੀਕ ਕੀਤੇ, ਅਰਜਨ ਟਰੈਕਟਰ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਿਆ। ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਅੱਗ ਹੁਣ ਰੋਜ਼ ਭੜਕੇਗੀ।
ਰਾਤ ਨੂੰ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅਰਜਨ ਨੂੰ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਿਆ। ਸਿਰਫ਼ ਦੋ ਸ਼ਬਦ। "ਕੱਲ੍ਹ। ਓਹੀ।" ਅਰਜਨ ਨੇ ਫੋਨ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਦੇਰ ਤੱਕ ਬੈਠਾ ਰਿਹਾ। ਕੱਲ੍ਹ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਕੈਨੇਡਾ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਦਾ ਦਿਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਕੱਲ੍ਹ ਕਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਬਹਾਦਰ ਸੀ ਜਾਂ ਬੇਪਰਵਾਹ, ਇਹ ਅਰਜਨ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਸ਼ਾਇਦ ਦੋਵੇਂ।
ਉਸ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਉਹ ਫਿਰ ਮਿਲੇ। ਇਸ ਵਾਰ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅਰਜਨ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਚਾਹ ਲਿਆਂਦੀ। ਚਾਹ ਦਾ ਕੱਪ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦਿਆਂ ਉਸ ਨੇ ਅਰਜਨ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ। "ਚਾਹ ਠੰਢੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ," ਅਰਜਨ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਹੋਣ ਦੇ," ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹੱਸ ਪਏ। ਚਾਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਠੰਢੀ ਹੋ ਗਈ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਪਿਆ।
ਉਸ ਸੁਨੇਹੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਰਜਨ ਦੇਰ ਤੱਕ ਜਾਗਦਾ ਰਿਹਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਹਾਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ, ਸਭ ਉਸ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੱਲ੍ਹ ਸ਼ਾਮ ਉਹ ਫਿਰ ਆਵੇਗੀ, ਇਹ ਸੋਚ ਉਸ ਨੂੰ ਸੌਣ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਰਾਜ਼ਦਾਰ ਰਿਸ਼ਤਾ ਇੰਨਾ ਮਿੱਠਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਉਸ ਨੇ ਕਦੇ ਸੋਚਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ।
Support VasnaLok
VasnaLok is free for every reader, no paywall, no sign-up. If our stories keep you company, a small UPI support from you keeps the site alive and new stories coming every day.
Readers who enjoyed “ਪੰਜਾਬੀ ਕਜ਼ਨ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ: ਕੈਨੇਡਾ ਤੋਂ ਆਈ ਕਜ਼ਨ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਵਿਚ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਚੁਦਾਈ” also read
8 curated storiesਪੰਜਾਬੀ ਮਾਮੀ ਕਹਾਣੀ: ਗੁਰਲੀਨ ਮਾਮੀ ਨੇ ਹਰਮਨ ਕੋਲੋਂ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਚੁਦਵਾਇਆ
ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਮੀ ਕਹਾਣੀ: ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਆਈ ਗੁਰਲੀਨ ਮਾਮੀ ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਵਿਚਕਾਰ ਰਿਮੋਟ ਦੀ ਬਹਿਸ ਕਿਵੇਂ ਇੱਕ ਗਰਮ ਦੁਪਹਿਰ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਖੇਤ ਚ ਕਹਾਣੀ: ਵਿਆਹੀ ਸੁੱਖੀ ਦੀ ਖੇਤ ਵਿਚ ਲੁੰਨ ਦੀ ਭੁੱਖ
ਪੰਜਾਬੀ ਖੇਤ ਚ ਕਹਾਣੀ: ਪਤੀ ਦੇ ਵਿਦੇਸ਼ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਕੱਲੀ ਸੁੱਖੀ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਬਲਵਿੰਦਰ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਿੰਡ ਦੇ ਮੇਲੇ ਪੰਜਾਬੀ: ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਭਾਬੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਚੋਦ ਕੇ ਪਾਣੀ ਕੱਢਿਆ
ਪਿੰਡ ਦੇ ਮੇਲੇ ਦੀ ਸ਼ਾਮ ਸੀ। ਸੁੱਖੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਆਈ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਤੇ ਟਿਕ ਗਈ। ਪਿੰਡ ਦੇ ਮੇਲੇ ਪੰਜਾਬੀ ਦੀ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਦੀਦੀ ਕਹਾਣੀ: ਨਵਦੀਪ ਦੀਦੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਲੁੰਨ ਦੁਪਹਿਰੇ
ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੇ ਇੱਕ ਘਰ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਦੀਦੀ ਕਹਾਣੀ ਪਰਾਂਠਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਅਤੇ ਚੂੜੀਆਂ ਦੀ ਛਣਕ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਬੱਸ ਸਫ਼ਰ ਕਹਾਣੀ: ਬੱਸ ਵਿਚ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਗਿੱਲੀ ਫੁੱਦੀ ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਖ਼ਤ ਲੁੰਨ
ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਤੋਂ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਜਾਂਦੀ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਬੱਸ ਵਿਚ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਪਿੱਛੇ ਬੈਠੇ ਅਜਨਬੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਲਈ। ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਬੱਸ ਸਫ਼ਰ ਕਹਾਣੀ ਉਸ ਰਾਤ ਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਫ਼ੋਨ ਕਾਲ ਨੇ ਦੋ ਅਜਨਬੀਆਂ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆ ਦਿੱਤਾ।
ਦੁੱਧ ਵਾਲਾ ਸਵੇਰੇ ਪੰਜਾਬੀ: ਭਾਬੀ ਨੇ ਸਵੇਰੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਚੋਦਿਆ
ਦੁੱਧ ਵਾਲਾ ਸਵੇਰੇ ਪੰਜਾਬੀ: ਲੁਧਿਆਣੇ ਵਿੱਚ ਸਵੇਰੇ ਸਾਢੇ ਪੰਜ ਵਜੇ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਭਾਬੀ ਜਸਲੀਨ ਦੀ ਚਾਹ, ਇੱਕ ਛੋਹ ਅਤੇ ਰੋਜ਼ ਦੀ ਉਡੀਕ।
ਪੰਜਾਬੀ ਸੱਸ ਬਹੂ ਕਹਾਣੀ: ਸੱਸ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੇ ਜਾਂਦਿਆਂ ਹੀ ਬਹੂ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਜਤਿਨ ਦਾ ਲੁੰਨ, ਸਾਰੀ ਦੁਪਹਿਰ ਚੁਦਾਈ
ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਸੱਸ ਬਹੂ ਕਹਾਣੀ ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਸਾਂਝੇ ਘਰ ਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸੱਸ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੇ ਜਾਂਦਿਆਂ ਹੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾ ਤੇ ਜਤਿਨ ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਪੂਰਾ ਘਰ ਇਕੱਲਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਇਲੈਕਟ੍ਰੀਸ਼ੀਅਨ ਕਹਾਣੀ: ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇਲੈਕਟ੍ਰੀਸ਼ੀਅਨ ਦਾ ਲੁੰਨ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਦੁਪਹਿਰ ਰੰਗੀਨ ਕੀਤੀ
ਇੱਕ ਪੰਜਾਬੀ ਇਲੈਕਟ੍ਰੀਸ਼ੀਅਨ ਕਹਾਣੀ ਜਿਸ ਵਿਚ ਭੁੱਲਿਆ ਹੋਇਆ ਕੜਾ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਣਭੁੱਲੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਵਿਚ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।