ਵਿਸਾਖੀ ਮੇਲੇ ਪੰਜਾਬੀ ਕਹਾਣੀ: ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਅਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਲੰਨ
ਸਿਮਰਨ ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਦੀ ਉਹ ਸ਼ਾਮ ਯਾਦ ਆਈ। ਤਦ ਵੀ ਉਹ ਇੰਝ ਹੀ ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਗਈ ਸੀ, ਵਿਸਾਖੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਤਦ ਹੀ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਯਾਦ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਝਟਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਵਿਸਾਖੀ ਮੇਲੇ ਪੰਜਾਬੀ ਕਹਾਣੀ ਉਸੇ ਯਾਦ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸਿਮਰਨ ਚੌਵੀ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਵਿਆਹ ਦੋ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਕੰਮ ਲਈ ਸ਼ਹਿਰ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਛੱਬੀ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਗੁਆਂਢ ਦਾ ਮੁੰਡਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਮਰਨ ਲਈ ਕੁਝ ਹੋਰ ਸੀ। ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਦੀ ਉਹ ਸ਼ਾਮ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਫ਼ ਸੀ।
ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਢੋਲ ਵੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਲੋਕ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਤੰਬੂ ਲੱਗਾ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਤਦ ਚੌਵੀ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੰਬੂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਬੁਲਾਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਦਾ ਛੋਹ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਤੇ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਛੋਹ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਲਗਾ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਆਈ ਸੀ।
ਅੱਜ ਫਿਰ ਉਹੀ ਸਮਾਂ ਆਇਆ ਸੀ। ਵਿਸਾਖੀ ਨੇੜੇ ਆਈ ਸੀ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਗਈ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਰੰਗੀਨ ਸੂਟ ਪਾਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, ਸਿਮਰਨ। ਉਹ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਹੀ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਦਿਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੜਕਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੇਰਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ।
ਦੋਵੇਂ ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗੇ। ਢੋਲ ਦੀ ਥਾਪ ਤੇ ਲੋਕ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੰਬੂ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਦਾ ਛੋਹ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਤੇ ਹੋਇਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਦੇਖ ਲਵੇਗਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਦੇਖੇਗਾ। ਮੇਲਾ ਸਾਡਾ ਹੈ।
ਤੰਬੂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹਨੇਰਾ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਆਏ। ਪਹਿਲਾ ਚੁੰਮਣ ਹਲਕਾ ਸੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ। ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਜੀਭਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲੀਆਂ। ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਦੱਬੇ ਗਏ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। ਮੇਲੇ ਦਾ ਸ਼ੋਰ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਗਰਮੀ ਇੱਕਠੀ ਹੋ ਗਈ।
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸੂਟ ਦੀ ਜ਼ਿੱਪ ਖੋਲ੍ਹੀ। ਉਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਗੋਰੇ ਮੰਮੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਮੰਮਾ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਆਹ ਨਿਕਲੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਦੱਬਿਆ। ਉਹ ਦੂਜੇ ਮੰਮੇ ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਹੁਣ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੂਟ ਉੱਪਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪੱਟਾਂ ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸ ਦੀ ਪੈਂਟੀ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਤੱਕ ਗਈਆਂ।
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਗਈਆਂ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਫੜ ਲਈ। ਉਹ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਹੋਰ ਅੰਦਰ, ਹੋਰ ਅੰਦਰ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾਈਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦਾਣੇ ਤੇ ਅੰਗੂਠਾ ਫੇਰਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਸਰੀਰ ਮੁੜ ਗਿਆ। ਉਹ ਦੋ ਮਿੰਟ ਵਿੱਚ ਹੀ ਝੜ ਗਈ। ਉਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਤੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਵਾਰੀ ਹੈ।
ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਪੈਂਟ ਖੋਲ੍ਹੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਲੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ। ਉਹ ਵੱਡਾ ਅਤੇ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਕਰਾਹ ਨਿਕਲੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਲੰਨ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰੇ ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਫੜਿਆ। ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਡੂੰਘਾਈ ਤੱਕ ਲੈ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਸਿਮਰਨ, ਰੁਕ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਪਾਣੀ ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਿਕਲ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸਿਮਰਨ ਹੱਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਨਿਕਲਣ ਦੇ। ਪਰ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਨਹੀਂ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘਾਹ ਤੇ ਲਿਟਾਇਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਆ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਪਾਇਆ। ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਿਕਲੀ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉਸ ਦੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ।
ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵੱਧ ਗਈ। ਘਾਹ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗਾ। ਸਿਮਰਨ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੋਦਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਧੱਕੇ ਇੰਨੇ ਤੇਜ਼ ਸਨ ਕਿ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਮੰਮੇ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਨਹੁੰਆਂ ਨਾਲ ਖੁਰਚ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਆ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇਰਾ ਲੰਨ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਇੰਨਾ ਚੰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਸਿਮਰਨ, ਤੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਮੇਰੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਹੈ। ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਤੋਂ ਉਹ ਲਹਿਰ ਆਈ ਅਤੇ ਉਹ ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ ਝੜ ਗਈ। ਉਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੇ ਲੰਨ ਤੇ ਫੈਲ ਗਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਲਟ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਲਈ। ਉਸ ਦੀ ਗਾਂਡ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗਾਂਡ ਤੇ ਥੱਪੜ ਮਾਰਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮਾਰ, ਮੇਰੀ ਗਾਂਡ ਤੇ ਮਾਰ। ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੋਦ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ ਅਤੇ ਦਰੱਖਤ ਨਾਲ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਦੇ ਆਸ ਪਾਸ ਸਨ। ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਚੋਦ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਦੱਬੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਪੈ ਗਏ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪਾਣੀ ਕੱਢ। ਮੈਨੂੰ ਤੇਰਾ ਪਾਣੀ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਖਰੀ ਜ਼ੋਰ ਦੇ ਧੱਕੇ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕਠੇ ਝੜ ਗਏ।
ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਥੱਕੇ ਸਨ, ਪਰ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਜੇ ਬਾਕੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੰਬੂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੈ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘਾਹ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਲੰਨ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜੇ।
ਸਿਮਰਨ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਆ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉਸ ਦੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਘਾਹ ਤੇ ਪੈ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਫੜੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ, ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇਰੇ ਲੰਨ ਲਈ ਹੀ ਬਣੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਲਹਿਰ ਆਈ ਅਤੇ ਉਹ ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ ਝੜ ਗਈ।
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ ਅਤੇ ਮੇਲੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਵਾਲੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਹਨੇਰਾ ਸੀ ਅਤੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘਾਹ ਤੇ ਲਿਟਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਚੱਟਣ ਲੱਗਾ। ਸਿਮਰਨ ਘਾਹ ਤੇ ਤੜਫ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੇ ਘਾਹ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ, ਤੇਰੀ ਜੀਭ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਏਦਾਂ ਗਈ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਪਾਗਲਪਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਦਾਣੇ ਨੂੰ ਚੁੱਸਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਦੋ ਮਿੰਟ ਵਿੱਚ ਹੀ ਝੜ ਗਈ।
ਫਿਰ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਲੰਨ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ। ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਡੂੰਘਾਈ ਤੱਕ ਲੈ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰੇ ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਸਿਮਰਨ, ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ ਮੇਰੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਏਦਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਪਾਗਲ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਉੱਪਰ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਹੱਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਲੰਨ ਦਾ ਗਿੱਲਾਪਨ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਘਾਹ ਤੇ ਹੀ ਚੋਦ।
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘਾਹ ਤੇ ਲਿਟਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਉੱਪਰ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਧੱਕੇ ਹੁਣ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਸਨ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਨਹੁੰਆਂ ਨਾਲ ਖੁਰਚ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਦੇ ਆਸ ਪਾਸ ਕੱਸ ਕੇ ਲਿਪਟ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਪਾ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰਾ ਲੰਨ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਡੂੰਘਾਈ ਤੱਕ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਖਰੀ ਧੱਕੇ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਉਹ ਫਿਰ ਤੋਂ ਝੜ ਗਈ।
ਦੋਵੇਂ ਘਾਹ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਗੱਲ ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਸਿਮਰਨ, ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਤੋਂ ਮੈਂ ਇਸ ਪਲ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਹੱਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਵੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹੁਣ ਰੋਜ਼ ਦਾ ਸੁਖ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਕੱਲ੍ਹ ਫਿਰ ਆਵੇਂਗਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੂੰ ਬੁਲਾਵੇਂਗੀ ਤਾਂ ਆਵਾਂਗਾ। ਮੇਲਾ ਸਾਡਾ ਹੈ।
ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਮੇਲਾ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਗੁਪਤ ਜਗ੍ਹਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਪਤੀ ਸ਼ਹਿਰ ਗਿਆ ਤਾਂ ਸਿਮਰਨ ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਅਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦਾ। ਕਦੇ ਘਾਹ ਤੇ, ਕਦੇ ਦਰੱਖਤ ਤੇ, ਕਦੇ ਤੰਬੂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ। ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਹੁਣ ਰੋਜ਼ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਲੰਨ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਸੂਟ ਹੁਣ ਉਸ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਕੱਪੜਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਸੁਖ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸੀ।
ਇੱਕ ਵਾਰ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ, ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਤਾਂ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗੇਗਾ। ਸਾਡੀ ਇਹ ਮੇਲੇ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਹੈ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਈ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਹੈਂ। ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਹਾਸਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹੁਣ ਰੋਜ਼ ਦਾ ਸੁਖ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਉਹ ਦੱਬੀ ਹੋਈ ਇੱਛਾ ਹੁਣ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਈ ਸੀ। ਮੇਲਾ ਹੁਣ ਉਸ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਸੁਖ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ।
ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਸਿਮਰਨ ਫਿਰ ਮੇਲੇ ਗਈ, ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ ਉਹ ਇਕੱਲੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਉਸ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੰਬੂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘਾਹ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤੇ।
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸੂਟ ਦੀ ਜ਼ਿੱਪ ਖੋਲ੍ਹੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ। ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਚੁੱਸਣ ਲੱਗਾ। ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ, ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਹੌਲੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਨਾਲ ਘਾਹ ਤੇ ਲਿਟਾਇਆ।
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਚੱਟੀ। ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ। ਉਹ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਹੋਰ ਹੌਲੀ, ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਦਾਣੇ ਨੂੰ ਚੁੱਸਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਝੜ ਗਈ। ਉਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਉੱਠਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ।
ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਚੋਦ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਸਨ। ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਹਰ ਧੱਕੇ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ, ਤੇਰਾ ਲੰਨ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਇੰਨਾ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਰੋਜ਼ ਇਹੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਫੜੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾਈ। ਉਹ ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ ਝੜ ਗਈ ਅਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਦੋਵੇਂ ਘਾਹ ਤੇ ਲੇਟੇ ਰਹੇ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ, ਕੱਲ੍ਹ ਫਿਰ ਆਈਂ, ਮੇਲਾ ਵੀ ਲਿਆਈਂ ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਯਾਦ ਰੱਖੀਂ ਕਿ ਮੇਲੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਹੱਸਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਸਿਮਰਨ, ਮੇਲਾ ਤਾਂ ਬਹਾਨਾ ਹੈ, ਅਸਲੀ ਮੇਲਾ ਤਾਂ ਇਹ ਹੈ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਗੱਲ ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੱਕ ਛੱਡਣ ਗਈ। ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਇੱਕ ਮੁਸਕਾਨ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
Support VasnaLok
VasnaLok is free for every reader, no paywall, no sign-up. If our stories keep you company, a small UPI support from you keeps the site alive and new stories coming every day.
Readers who enjoyed “ਵਿਸਾਖੀ ਮੇਲੇ ਪੰਜਾਬੀ ਕਹਾਣੀ: ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਅਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਲੰਨ” also read
8 curated storiesਪੰਜਾਬੀ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ: ਡਿਊਟੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਚੁਦਾਈ
ਪੰਜਾਬੀ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ: ਲੁਧਿਆਣਾ ਵਿੱਚ ਖਰਾਬ ਸਕੂਟਰੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ, ਜਿਸ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆ ਦਿੱਤਾ।
ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਮੀ ਕਹਾਣੀ: ਗੁਰਲੀਨ ਮਾਮੀ ਨੇ ਹਰਮਨ ਕੋਲੋਂ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਚੁਦਵਾਇਆ
ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਮੀ ਕਹਾਣੀ: ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਆਈ ਗੁਰਲੀਨ ਮਾਮੀ ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਵਿਚਕਾਰ ਰਿਮੋਟ ਦੀ ਬਹਿਸ ਕਿਵੇਂ ਇੱਕ ਗਰਮ ਦੁਪਹਿਰ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਕਹਾਣੀ: ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੀ ਭਾਬੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ
ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਕਹਾਣੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਇਕ ਘਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇਕ ਸ਼ਾਮ ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਹੋਣ ਨਾਲ ਦਿਓਰ ਤੇ ਭਾਬੀ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕ ਲੰਮੀ ਰਾਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਦੀਦੀ ਕਹਾਣੀ: ਨਵਦੀਪ ਦੀਦੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਲੁੰਨ ਦੁਪਹਿਰੇ
ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੇ ਇੱਕ ਘਰ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਦੀਦੀ ਕਹਾਣੀ ਪਰਾਂਠਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਅਤੇ ਚੂੜੀਆਂ ਦੀ ਛਣਕ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਸੱਸ ਬਹੂ ਕਹਾਣੀ: ਸੱਸ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੇ ਜਾਂਦਿਆਂ ਹੀ ਬਹੂ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਜਤਿਨ ਦਾ ਲੁੰਨ, ਸਾਰੀ ਦੁਪਹਿਰ ਚੁਦਾਈ
ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਸੱਸ ਬਹੂ ਕਹਾਣੀ ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਸਾਂਝੇ ਘਰ ਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸੱਸ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੇ ਜਾਂਦਿਆਂ ਹੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾ ਤੇ ਜਤਿਨ ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਪੂਰਾ ਘਰ ਇਕੱਲਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਇਲੈਕਟ੍ਰੀਸ਼ੀਅਨ ਕਹਾਣੀ: ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇਲੈਕਟ੍ਰੀਸ਼ੀਅਨ ਦਾ ਲੁੰਨ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਦੁਪਹਿਰ ਰੰਗੀਨ ਕੀਤੀ
ਇੱਕ ਪੰਜਾਬੀ ਇਲੈਕਟ੍ਰੀਸ਼ੀਅਨ ਕਹਾਣੀ ਜਿਸ ਵਿਚ ਭੁੱਲਿਆ ਹੋਇਆ ਕੜਾ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਣਭੁੱਲੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਵਿਚ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਟ੍ਰੇਨ ਸਫ਼ਰ ਕਹਾਣੀ: ਰਾਤ ਦੀ ਟ੍ਰੇਨ ਵਿੱਚ ਅਰਜਨ ਨੇ ਜਸਲੀਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੰਨ ਪਾ ਦਿੱਤਾ
ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਤੋਂ ਦਿੱਲੀ ਜਾਂਦੀ ਰਾਤ ਦੀ ਟ੍ਰੇਨ ਵਿੱਚ ਜਸਲੀਨ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਅਰਜਨ ਨਾਲ ਹੋਈ। ਇੱਕ ਬੰਦ ਕੂਪਾ, ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਰਾਤ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਫ਼ਰ ਜੋ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਗਿਆ।
ਪੰਜਾਬੀ ਹਸਪਤਾਲ ਦੀ ਚੁਦਾਈ: ਨਰਸ ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ, ਰਾਤ ਦੀ ਡਿਊਟੀ
ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੇ ਇੱਕ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਬੁਖਾਰ ਨਾਲ ਦਾਖਲ ਹਰਮਨ ਦੀ ਰਾਤ ਦੀ ਡਿਊਟੀ ਵਾਲੀ ਨਰਸ ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਕਹਾਣੀ ਬਣ ਗਈ ਜੋ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲੇਗੀ।