ਪੰਜਾਬੀ ਹਸਪਤਾਲ ਦੀ ਚੁਦਾਈ: ਨਰਸ ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ, ਰਾਤ ਦੀ ਡਿਊਟੀ

ਹਸਪਤਾਲ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਫਿਨਾਇਲ ਦੀ ਤਿੱਖੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਦੀ ਹਲਕੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਦੂਰੋਂ ਆਉਂਦੀ ਨਰਸਾਂ ਦੇ ਚੱਪਲਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਮਿਲ ਕੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਮਾਹੌਲ ਬਣਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਰਾਤ ਦੇ ਗਿਆਰਾਂ ਵੱਜੇ ਸਨ। ਮੈਂ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਲੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਤਦ ਹੀ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਅੰਦਰ ਆਈ। ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਹਸਪਤਾਲ ਦੀ ਚੁਦਾਈ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਉਸੇ ਰਾਤ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਹਰਮਨ ਹੈ। ਉਮਰ ਸੱਤਾਈ ਸਾਲ। ਮੈਂ ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੇ ਇੱਕ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਸੀ। ਬੁਖਾਰ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਦੋ ਦਿਨ ਤੋਂ ਇੱਥੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਰਾਤ ਦੀ ਡਿਊਟੀ ਵਾਲੀ ਨਰਸ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਛੱਬੀ ਸਾਲ ਸੀ।

ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਤਾਪਮਾਨ ਚੈੱਕ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਕਿਵੇਂ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਥੋੜਾ ਬਿਹਤਰ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਦੀ ਠੰਢਕ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਲੱਗੀ।

ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਬੈਠ ਗਈ। ਗੱਲਾਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਰਾਤ ਦੀ ਡਿਊਟੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਵਾਰਡ ਵਿੱਚ ਸਭ ਸੁੱਤੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੈਂ ਵੀ ਜਾਗ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਉਸ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਫਿਰ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਜਾਗਦੇ ਸਾਥੀ ਹੋਏ।

ਗੱਲ ਕਰਦਿਆਂ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਹੀ ਚਮਕ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ।

ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਝਿਜਕੀ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲਈ। ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਨਰਮ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਚੂਸੇ।

ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਵਰਦੀ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ। ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਨਜ਼ਰ ਆਉਣ ਲੱਗੇ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹੇਠਾਂ ਆਇਆ। ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੇਰੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਗਲਤ ਹੈ। ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੀ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਬਰਾ ਖੋਲ੍ਹੀ। ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਨ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਮੰਮਾ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਚੂਸਣ ਲੱਗਾ। ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਹ ਭਰੀ। ਮੈਂ ਦੂਜੇ ਮੰਮੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਿੱਪਲ ਨੂੰ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਛੇੜਿਆ।

ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੇਰੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੱਥ ਪਾ ਕੇ ਮੇਰੀ ਛਾਤੀ ਸਹਿਲਾਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਵਰਦੀ ਉੱਪਰ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਗੋਰੀਆਂ ਸਨ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪੱਟਾਂ ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ। ਉਹ ਕੰਬ ਗਈ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪੈਂਟੀ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ।

ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਸਹਿਲਾਈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਉਂਗਲ ਅੰਦਰ ਪਾਈ। ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੇਰੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਕਰਾਹੁਣ ਲੱਗੀ। ਮੈਂ ਉਂਗਲ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਚੱਟਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਮੇਰੀ ਜੀਭ ਉਸ ਦੀ ਗਿੱਲੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ। ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੇਰੇ ਵਾਲ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਏ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਚੂਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦਾਣੇ ਨੂੰ ਜੀਭ ਨਾਲ ਛੇੜਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਮਰੋੜ ਖਾਣ ਲੱਗਾ।

ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਬਸ ਹੁਣ ਹੋਰ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪੈਂਟ ਲਾਹੀ। ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੜਾ ਸੀ। ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਸਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਦੀ ਨਰਮੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪਾਗਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਲਿਟਾਇਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਰਗੜਿਆ। ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹੌਲੀ ਕਰੋ। ਮੈਂ ਹੌਲੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।

ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਟਾਈਟ ਸੀ ਅਤੇ ਗਿੱਲੀ ਸੀ। ਲੁੰਨ ਅੰਦਰ ਜਾਂਦਿਆਂ ਹੀ ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਚੀਕ ਉੱਠੀ। ਮੈਂ ਰੁਕ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਭਲਣ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗਾ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦੀ ਗਈ।

ਮੈਂ ਧੱਕਿਆਂ ਦੀ ਰਫਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੇਰੀ ਪਿੱਠ ਫੜ ਲਈ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਮੇਰੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਦਬਾਏ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਿੱਪਲ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਏ। ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਕਰਾਹ ਰਹੀ ਸੀ।

ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਲਟ ਕੇ ਘੋੜੀ ਬਣਾਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਗੋਲ ਬੁੰਡ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੋਂ ਲੁੰਨ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗਾ। ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਬਿਸਤਰਾ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗਾ।

ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਗਿੱਲਾਪਣ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਚੋਦਿਆ। ਤਦ ਹੀ ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਝੜ ਗਈ। ਉਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਮੇਰੇ ਲੁੰਨ ਤੇ ਵਗ ਗਿਆ। ਉਹ ਚੀਕੀ ਕਿ ਉਹ ਝੜ ਗਈ ਹੈ।

ਮੈਂ ਧੱਕੇ ਜਾਰੀ ਰੱਖੇ। ਮੇਰਾ ਵੀ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਆਖਰੀ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਮਾਰੇ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ ਝਟਕੇ ਖਾਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਹਾਂਫਦੀ ਹੋਈ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।

ਕੁਝ ਦੇਰ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਚੁੱਪ ਲੇਟੇ ਰਹੇ। ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੇਰੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਕਦੇ ਸੋਚਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਈ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਰਾਤ ਉਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲੇਗੀ।

ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਦੇਖਿਆ। ਕੋਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ। ਵਾਰਡ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਆਮ ਵਾਂਗ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਰ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਜਾਣਦੇ ਸੀ ਕਿ ਰਾਤ ਨੂੰ ਕੀ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਦੂਜੀ ਰਾਤ ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਆਈ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆ ਰਹੀ। ਮੈਂ ਸਮਝ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ। ਉਸ ਰਾਤ ਅਸੀਂ ਫਿਰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ।

ਉਸ ਰਾਤ ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਚੂਸਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਮੇਰੇ ਲੁੰਨ ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ। ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾਈ।

ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਲਿਟਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਰੱਖ ਲਈਆਂ। ਇਸ ਪੋਜ਼ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਹਰ ਧੱਕੇ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਖੁੱਲ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।

ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਦਬਾਏ ਅਤੇ ਧੱਕਿਆਂ ਦੀ ਰਫਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਆਹਾਂ ਪੂਰੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਮੇਰੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਮੇਰੀਆਂ ਪੱਟਾਂ ਤੇ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਫਿਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ। ਉਹ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਝੜ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਲਿਆ। ਮੈਂ ਵੀ ਆਖਰੀ ਧੱਕੇ ਮਾਰੇ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਥੱਕ ਕੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲਿਪਟ ਗਏ।

ਇੱਕ ਹਫਤੇ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਚੈੱਕਅੱਪ ਲਈ ਫਿਰ ਹਸਪਤਾਲ ਗਿਆ। ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਉੱਥੇ ਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੇਰਾ ਬੁਖਾਰ ਠੀਕ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹਾਂ, ਪਰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਬਿਮਾਰੀ ਲੱਗ ਗਈ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਕਿਹੜੀ। ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ।

ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਹੱਸ ਪਈ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਵੀ ਉਹੀ ਬਿਮਾਰੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਹੱਸੇ। ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਖਾਲੀ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਈ। ਉੱਥੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲਈ।

ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਚੂਸੇ। ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਕਮੀਜ਼ ਖੋਲ੍ਹੀ। ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਵਰਦੀ ਖੋਲ੍ਹੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਚੂਸੇ। ਉਸ ਨੇ ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ ਫੜ ਲਿਆ।

ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਰਗੜਿਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਲਿਟਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗੇ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਆਹਾਂ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਘੋੜੀ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਪਿੱਛੋਂ ਚੋਦਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਬੁੰਡ ਮੇਰੇ ਧੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਹਿੱਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਦੋ ਵਾਰ ਝੜੀ। ਮੈਂ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਝੜ ਗਿਆ। ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਕੇ ਲੇਟੇ ਰਹੇ।

ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਹਫਤੇ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੈਂ ਵੀ। ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਹੱਸੇ। ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਅਸੀਂ ਹਰ ਹਫਤੇ ਮਿਲਣ ਲੱਗੇ। ਹਸਪਤਾਲ ਦੀ ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਰਾਤ ਸਾਡੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸੀ।

ਇੱਕ ਦਿਨ ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਡਿਊਟੀ ਬਦਲ ਗਈ ਹੈ। ਹੁਣ ਉਹ ਦਿਨ ਦੀ ਡਿਊਟੀ ਕਰੇਗੀ। ਮੈਂ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ, ਅਸੀਂ ਬਾਹਰ ਮਿਲਾਂਗੇ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਾਂਗਾ।

ਉਸ ਹਫਤੇ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਕੈਫੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ। ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਾਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਕੌਫੀ ਪੀਤੀ ਅਤੇ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਮੇਰੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਅਸੀਂ ਸਾਰੀ ਦੁਪਹਿਰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਰਹੇ।

ਉਸ ਦਿਨ ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਹਸਪਤਾਲ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਬਹੁਤ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਵੀ। ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਹੱਸੇ ਅਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਈ। ਸਾਡਾ ਪਿਆਰ ਹਸਪਤਾਲ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਹੁਣ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਹਰ ਦਿਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਹਰ ਰਾਤ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸੌਂਦੀ ਹੈ।

ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਮੈਨੂੰ ਹਸਪਤਾਲ ਤੋਂ ਛੁੱਟੀ ਮਿਲ ਗਈ ਸੀ। ਪਰ ਸਾਡੀ ਕਹਾਣੀ ਛੁੱਟੀ ਤੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਜਾਂਦਿਆਂ ਸੁਖਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇਗੀ। ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੈਂ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਾਂਗਾ। ਹਸਪਤਾਲ ਦੀ ਉਹ ਰਾਤ ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਯਾਦਗਾਰ ਰਾਤ ਬਣ ਗਈ।