ગુજરાતી ઇરોટિક વાર્તા: દીવાલ પાર સંભળાયેલી વાત

મેહુલે ક્યારેય વિચાર્યું નહોતું કે એક ગુજરાતી ઇરોટિક વાર્તા તેના પોતાના ઘરની દીવાલ પારથી શરૂ થશે. અમદાવાદના જૂના પોળના મકાનમાં દીવાલો એટલી પાતળી હતી કે પડોશીના ઘરનો દરેક અવાજ સંભળાતો. અને છેલ્લા ત્રણ મહિનાથી મેહુલ દરરોજ રાતે એ જ અવાજ સાંભળતો હતો. નયનાનો અવાજ.

નયના, એની પડોશણ. ઓગણત્રીસ વર્ષની, લાંબા વાળ, અને એવી ચાલ કે મેહુલની નજર હંમેશા અટકી જતી. એનો પતિ ટ્રાન્સપોર્ટનો ધંધો કરતો અને અઠવાડિયામાં ત્રણ દિવસ બહારગામ રહેતો. જે રાતે પતિ ઘરે હોય, એ રાતે મેહુલને ઊંઘ ન આવતી. કારણ કે દીવાલ પારથી નયનાની સિસકીઓ સંભળાતી. ધીમી, પછી તેજ, પછી એકદમ શાંત.

એ રાતે મેહુલ પોતાના રૂમમાં બેઠો હતો. ઘડિયાળમાં અગિયાર વાગ્યા હતા. દીવાલ પારથી અવાજ આવ્યો. પહેલા પલંગનો કિચૂડાટ, પછી નયનાનો અવાજ. "ધીમે," એ બોલી. "મેહુલ સાંભળશે." મેહુલનું દિલ ધડકવા લાગ્યું. એનું નામ. એના મોઢેથી એનું નામ. એ પલંગ પરથી ઊઠ્યો અને દીવાલને કાન દઈને ઊભો રહ્યો.

"મેહુલ અહીં હોત તો," નયના બોલી, એનો અવાજ હવે સ્પષ્ટ હતો. "એ જોતો હોત તો." પછી એના પતિનો અવાજ આવ્યો, ગુસ્સામાં. "શું બોલે છે તું?" "સાચું બોલું છું," નયના હસી. "એ જુવાન છે. તું તો બે મિનિટમાં થાકી જાય છે." પછી ધડામ અવાજ આવ્યો, જાણે કોઈએ દરવાજો પછાડ્યો હોય. પછી સન્નાટો.

મેહુલ શ્વાસ રોકીને ઊભો હતો. એના હાથ ધ્રૂજતા હતા. ત્યાં જ એના રૂમનો દરવાજો ખખડ્યો. મેહુલ ચોંક્યો. દરવાજો ખોલ્યો તો સામે નયના ઊભી હતી. ફક્ત નાઈટીમાં. એની આંખોમાં ગુસ્સો નહોતો, કંઈક બીજું હતું. "સાંભળતો હતો ને?" એણે પૂછ્યું. મેહુલ કંઈ બોલી શક્યો નહીં. નયના અંદર આવી અને દરવાજો બંધ કર્યો.

"ત્રણ મહિનાથી સાંભળે છે ને?" નયના એની સામે ઊભી હતી. "દીવાલને કાન દઈને." મેહુલે નીચું જોયું. "માફ કરો, ભાભી..." "ભાભી નહીં," નયનાએ એનું મોઢું ઉપર કર્યું. "નયના કહે. અને માફી શેની? મેં જ તો તારું નામ લીધું હતું." મેહુલની આંખો પહોળી થઈ. "જાણી જોઈને?" "જાણી જોઈને," નયના હસી. "જોવા માટે કે તું કેટલો મરદ છે."

પછી નયનાએ એને ધક્કો માર્યો અને મેહુલ પલંગ પર પડ્યો. નયના એની ઉપર ચડી બેઠી. એની નાઈટીના બટન ખુલ્લા હતા અને અંદર એણે કંઈ પહેર્યું નહોતું. એના સ્તન મેહુલના ચહેરા સામે હતા. "ચૂસ," એણે કહ્યું. મેહુલે એના એક સ્તનને મોઢામાં લીધું. નયનાના મોઢેથી એ જ સિસકી નીકળી જે મેહુલ ત્રણ મહિનાથી દીવાલ પારથી સાંભળતો હતો. પણ આ વખતે એ એના કાનમાં હતી, એના શ્વાસમાં હતી.

મેહુલે એના બીજા સ્તનને હાથમાં લીધું અને દબાવ્યું. નયના એની ઉપર હલવા લાગી. એની નાઈટી ઉપર સરકી ગઈ હતી અને એની ચૂત મેહુલના પેટ પર ઘસાતી હતી. ભીની. ગરમ. મેહુલે એની કમર પકડી. "ઉતાવળ નહીં," નયના બોલી. "ત્રણ મહિનાની વાટ જોઈ છે. આજે ધીમે ધીમે." એણે મેહુલની ટી શર્ટ ઉતારી અને એના સીના પર હાથ ફેરવ્યો.

પછી નયના નીચે સરકી. એણે મેહુલની પેન્ટ ખોલી અને એનો લંડ બહાર કાઢ્યો. સખત, લાંબો, નસો ફૂલેલી. નયનાએ એને હાથમાં લીધો અને જોયું. "પતિ કરતાં બમણો," એ બબડી અને એને મોઢામાં લઈ લીધો. મેહુલની આંખો બંધ થઈ ગઈ. એની જીભ લંડના ટોચ પર ફરતી હતી. મેહુલે એના વાળ પકડી લીધા. "નયના," એ કરાહ્યો.

થોડી વાર પછી નયના ઉપર આવી. એણે મેહુલના લંડ પર બેસવાનું શરૂ કર્યું. ધીમે ધીમે, એક એક ઈંચ અંદર લેતી ગઈ. મેહુલનો લંડ એની ચૂતમાં પૂરો ગયો. નયનાએ માથું પાછળ નાખ્યું. "આહ," એ બોલી, એ જ અવાજ જે દીવાલ પારથી આવતો હતો. પણ હવે મેહુલ એ અવાજનું કારણ હતો. નયના ઉપર નીચે થવા લાગી. પહેલા ધીમે, પછી તેજ.

મેહુલે એની કમર પકડી રાખી હતી અને નીચેથી ધક્કા મારતો હતો. પલંગ કિચૂડાટ કરતો હતો, એ જ કિચૂડાટ જે મેહુલ રોજ સાંભળતો હતો. નયનાના સ્તન ઉછળતા હતા. મેહુલે એકને મોઢામાં લીધું. નયનાની ગતિ વધતી ગઈ. "હું આવું છું," એ બોલી. "મારી અંદર જ કાઢજે." મેહુલે છેલ્લા ધક્કા માર્યા અને બંને સાથે ઝર્યા. નયનાની ચૂતે એનું બધું પાણી ચૂસી લીધું.

બંને હાંફતા હતા. નયના મેહુલના સીના પર ઢળી પડી. "ત્રણ મહિના," એ બોલી. "ત્રણ મહિનાથી હું વિચારતી હતી કે તું ક્યારે હિંમત કરશે." "તમે તો પતિ સાથે..." મેહુલે કહ્યું. નયના હસી. "પતિ? એ તો બે મિનિટનો માણસ છે. મને તો દીવાલ પાર વાળો જોઈતો હતો. જે સાંભળે છે, એ જ સમજે છે." એણે મેહુલના હોઠ ચૂમ્યા.

રાતના બે વાગ્યા હતા. નયના જવા લાગી. દરવાજા પાસે એ ઊભી રહી. "કાલે રાતે પતિ બહારગામ જાય છે," એણે કહ્યું. "ત્રણ દિવસ માટે. દીવાલને કાન દેવાની જરૂર નહીં પડે. સીધો આવજે." મેહુલ હસ્યો. "દરવાજો ખુલ્લો રાખજો." "દરવાજો તો હવે હંમેશા ખુલ્લો જ રહેશે," નયના બોલી અને અંધારામાં ઓઝલ થઈ ગઈ.

મેહુલ પલંગ પર પડ્યો રહ્યો. એના કાનમાં હજુ નયનાની સિસકીઓ ગુંજતી હતી. પણ હવે એ દીવાલ પારથી નહોતી આવતી. એ એના પલંગ પરથી આવી હતી. એણે આંખો બંધ કરી. કાલે રાત. ત્રણ દિવસ. એનું દિલ ધડકતું હતું. એણે ફોન ઉઠાવ્યો અને નયનાને મેસેજ કર્યો, "ઊંઘ નથી આવતી." જવાબ આવ્યો, "મને પણ નહીં. દીવાલ પારથી શુભરાત્રિ."

બીજી રાતે મેહુલ સીધો નયનાના ઘરે ગયો. દરવાજો ખુલ્લો જ હતો, જેમ એણે કહ્યું હતું. અંદર નયના રસોડામાં હતી, ફક્ત ટુવાલમાં લપેટાયેલી. "જમવાનું બનાવું છું," એ હસી. "પહેલા તું, પછી જમવાનું." મેહુલે એને પાછળથી પકડી. ટુવાલ નીચે પડ્યો. રસોડાના પ્લેટફોર્મ પર જ એણે એને બેસાડી દીધી.

નયનાની ચૂત મેહુલના મોઢા સામે હતી. એણે એને ચાટવાનું શરૂ કર્યું. નયનાએ એના વાળ પકડી લીધા. "આહ, મેહુલ," એ બોલી. એની જીભ અંદર બહાર થતી હતી. નયનાનું પાણી નીકળ્યું, એના પગ પર વહેતું. પછી મેહુલ ઊભો થયો, એનો લંડ કાઢ્યો, અને પ્લેટફોર્મ પર જ એનામાં ઘૂસી ગયો. વાસણો ખખડ્યા. નયના હસી પડી. "પાડોશી સાંભળશે," એ બોલી. "હવે તું પાડોશી છે," મેહુલે કહ્યું.

ધક્કા લાગતા રહ્યા. નયનાએ એના પગ મેહુલની કમર ફરતે વીંટાળ્યા. દરેક ધક્કે એની છાતી હલતી. મેહુલે એના સ્તન ચૂસ્યા. પછી એણે નયનાને ફેરવી. એ પ્લેટફોર્મ પર ઘોડી બની. મેહુલ પાછળથી ઘૂસ્યો. એનો એક હાથ આગળ વધીને એની ચૂતના દાણાને મસળતો હતો. નયના ચીસ પાડી ઊઠી. "ધીમે," મેહુલ હસ્યો, "પાડોશી સાંભળશે." "સાંભળવા દે," નયના બોલી.

એ રાતે તેઓ ત્રણ વાર એક થયા. એક વાર રસોડામાં, એક વાર બેઠક રૂમના સોફા પર, અને એક વાર નયનાના પલંગ પર, એના પતિના પલંગ પર. "એને ખબર પડશે તો?" મેહુલે પૂછ્યું. "શું ખબર પડશે?" નયનાએ એના લંડને હાથમાં લીધું. "કે એની પત્નીને અસલી મરદ મળી ગયો." એણે એને ફરી મોઢામાં લીધો. મેહુલની આંખો બંધ થઈ ગઈ.

ત્રીજી રાતે નયનાએ મેહુલને ધાબા પર બોલાવ્યો. અમદાવાદની ઠંડી હવા વાતી હતી. તારાઓ ચમકતા હતા. નયનાએ સાડી પહેરી હતી, પણ અંદર કંઈ નહીં. ધાબાની પાળી પાસે ઊભા ઊભા મેહુલે એની સાડી ઉપર કરી. પાછળથી એનામાં ઘૂસ્યો. નીચે પોળમાં કોઈકના ટીવીનો અવાજ આવતો હતો. નયનાએ પાળી પકડી રાખી હતી.

"જો," નયના બોલી, "આખું પોળ સૂતું છે, અને આપણે જાગીએ છીએ." મેહુલના ધક્કા તેજ થતા ગયા. નયનાની સાડી હવામાં ફરફરતી હતી. એના સ્તન સાડીમાંથી બહાર આવી ગયા હતા. મેહુલે પાછળથી હાથ લંબાવીને એમને દબાવ્યા. નયના કાંપવા લાગી. "હું આવું છું," એ બોલી. "મારી સાથે જ આવજે."

બંને સાથે ઝર્યા. તારાઓ નીચે, ધાબા પર, પોળની છતો વચ્ચે. નયનાએ ફરીને મેહુલને ચૂમ્યો. લાંબુ, ઊંડું ચુંબન. "પતિ કાલે આવે છે," એણે કહ્યું. "તો?" "તો કાલથી ફરી દીવાલ." બંને હસ્યા. "પણ હવે દીવાલ પારથી સાંભળવામાં મજા આવશે," મેહુલ બોલ્યો. "કારણ કે હવે મને ખબર છે કે એ અવાજ કેવી રીતે નીકળે છે."

નયના નીચે ગઈ. મેહુલ થોડી વાર ધાબા પર ઊભો રહ્યો. એણે પોતાના રૂમની દીવાલ જોઈ. ત્રણ મહિના એ દીવાલને કાન દઈને સાંભળતો હતો. હવે એ દીવાલ એની સૌથી પ્રિય દીવાલ હતી. એ નીચે આવ્યો, પોતાના રૂમમાં ગયો, અને પલંગ પર પડ્યો. દીવાલ પારથી સન્નાટો હતો. નયના સૂતી હશે. એણે ફોન ઉઠાવ્યો. મેસેજ ટાઈપ કર્યો, "દીવાલ, તારો આભાર." જવાબ આવ્યો, "દીવાલ કહે છે, આવતી કાલે પતિ જશે, તું આવજે."

બીજે દિવસે સવારે નયનાનો પતિ પાછો આવ્યો. મેહુલે એનો અવાજ સાંભળ્યો, બેગનો ખખડાટ, નયનાનું "આવી ગયા?" એ દીવાલને કાન દઈને ઊભો રહ્યો. જૂની આદત. પણ આ વખતે અંદર કંઈક બીજું હતું. ઈર્ષા નહીં, હાસ્ય. કારણ કે હવે એ જાણતો હતો કે દીવાલ પાર શું થાય છે, અને શું નથી થતું.

બપોરે નયનાનો મેસેજ આવ્યો. "પતિ બજારે ગયો છે. પાંચ મિનિટ." મેહુલ દોડ્યો. નયનાએ દરવાજો ખોલ્યો. અંદર ખેંચ્યો. દરવાજો બંધ. પાંચ મિનિટમાં કપડાં ઉતારવાં, એક થવું, અને પાછા ફરવું, આ એક નવો ખેલ હતો. નયના સોફા પર ઘોડી બની. મેહુલ પાછળથી ઘૂસ્યો. ઘડિયાળ ટક ટક કરતી હતી. બંનેના શ્વાસ તેજ હતા.

"જલ્દી," નયના બોલી. "એ આવતો હશે." મેહુલના ધક્કા તેજ થયા. નયનાએ સોફાનો હાથો પકડી રાખ્યો હતો. ત્રણ મિનિટમાં બંને ઝર્યા. નયનાએ ઝડપથી સાડી સરખી કરી. મેહુલ બહાર નીકળ્યો. બે મિનિટ પછી પતિ આવ્યો. મેહુલ પોતાના રૂમમાં હસતો હતો. દીવાલ પારથી પતિનો અવાજ આવ્યો, "ચા બનાવ." નયનાનો અવાજ આવ્યો, "બનાવું છું." અને પછી ધીમેથી, ફક્ત મેહુલ સાંભળે એટલું ધીમેથી, "તારા માટે પણ."

એ રાતે મેહુલ દીવાલને કાન દઈને સૂતો. પતિના નસકોરાં સંભળાતાં હતાં. પછી એક મેસેજ આવ્યો. નયનાનો. "ઊંઘમાં પણ તારું જ નામ લઈશ, ચિંતા નહીં કરતો." મેહુલ હસ્યો. એણે જવાબ લખ્યો, "દીવાલ પારથી શુભરાત્રિ, નયના." અને એ જાણતો હતો કે કાલે, પરમ દિવસે, દર અઠવાડિયે, પતિ જ્યારે પણ બહારગામ જશે, દીવાલનો દરવાજો ખુલ્લો જ રહેશે.

અઠવાડિયા પછી પતિ ફરી બહારગામ ગયો. એ જ રાતે નયનાનો દરવાજો ખુલ્લો હતો. મેહુલ અંદર ગયો. નયના પલંગ પર રાહ જોતી હતી, એની પ્રિય લાલ નાઈટીમાં. "દીવાલે આજે શું કહ્યું?" એણે પૂછ્યું. "દીવાલે કહ્યું," મેહુલ એની ઉપર ઝૂક્યો, "કે આજે અવાજ દબાવવાની જરૂર નથી." નયના હસી અને એને ખેંચી લીધો. પોળની એ પાતળી દીવાલ હવે એમની વચ્ચે નહોતી. એમની વચ્ચે હવે ફક્ત ગરમી હતી, અને એવી રાતો હતી જે ક્યારેય ખતમ થવાની નહોતી.

સવારે મેહુલ પોતાના રૂમમાં જાગ્યો. દીવાલ પારથી નયનાના હસવાનો અવાજ આવ્યો. પતિ ફોન પર હતો, "હા, બધું બરાબર છે." મેહુલ મલકાયો. હા, બધું બરાબર જ હતું. દીવાલ પારની દુનિયા હવે એની દુનિયા હતી.