ગુજરાતી પ્રેમ સેક્સ વાર્તા: પાંચ વર્ષ પછી

દરેક ગુજરાતી પ્રેમ સેક્સ વાર્તા એક યાદથી શરૂ થાય છે, હેતલે વિચાર્યું. તેની યાદ પાંચ વર્ષ જૂની હતી, અને તે ધાબા પર ઊભી હતી જ્યાં એ યાદ જન્મી હતી.

સાંજના છ વાગ્યા હતા. અમદાવાદના પોળમાં દિવાળીની તૈયારીઓ ચાલતી હતી. નીચે શેરીમાં બાળકો ફટાકડા ફોડતા હતા. હેતલ ધાબાની પાળી પાસે ઊભી, હાથમાં ચાનો કપ, અને અચાનક તે સત્તર વર્ષની થઈ ગઈ.

તે વખતે પણ આવી જ સાંજ હતી. દિવાળીના એક અઠવાડિયા પહેલા. જિગ્નેશ પાડોશના ધાબા પરથી કૂદીને આવ્યો હતો, હાથમાં બે કાચી કેરી. "ખાશે?" તેણે પૂછ્યું હતું, અને હેતલે કેરી લેતા લેતા તેના હાથને સ્પર્શ કર્યો હતો. તે સ્પર્શમાં વીજળી હતી.

પછી તો રોજ સાંજે મળવાનું. ધાબા પર, પાણીની ટાંકી પાછળ. પહેલી વાર જિગ્નેશે તેનો હાથ પકડ્યો ત્યારે હેતલનું દિલ એટલું જોરથી ધડકતું હતું કે તેને લાગ્યું આખો પોળ સાંભળશે. પહેલું ચુંબન, અધૂરું, ડરેલું, મીઠું.

"હેતલ?"

તે ચમકી. પાછળ ફરી. અને તેનો શ્વાસ અટકી ગયો.

જિગ્નેશ ઊભો હતો. સત્તરનો નહીં, સત્તાવીસનો. ખભા પહોળા, દાઢી હલકી, આંખો એ જ. તેના હાથમાં બે કાચી કેરી હતી.

"ખાશે?" તેણે પૂછ્યું.

હેતલના હાથમાંથી ચાનો કપ લગભગ પડી ગયો. "તું... તું ક્યારે આવ્યો?"

"તને જોતો હતો. નીચેથી." જિગ્નેશ આગળ આવ્યો. "પાંચ વર્ષ, હેતલ. પાંચ વર્ષમાં એક ફોન નહીં?"

"બેંગલોરમાં... નોકરી... " હેતલના શબ્દો અટક્યા. "તું બદલાયો નથી."

"તું બદલાઈ ગઈ છે." જિગ્નેશની નજર તેના શરીર પર ફરી. હેતલે સલવાર કમીઝ પહેર્યો હતો, દુપટ્ટો ખભા પર. તેની નજરમાં એ જૂની ભૂખ હતી, જેને હેતલ સત્તર વર્ષે ઓળખતી હતી. "વધુ સુંદર થઈ ગઈ છે."

"જિગ્નેશ..."

"શું? સાચું કહું છું." તે હેતલની નજીક આવ્યો. એટલો નજીક કે તેના શ્વાસની ગરમી હેતલના ગાલ પર લાગી. "તે રાત યાદ છે? જ્યારે આપણે અહીં... ટાંકી પાછળ..."

હેતલને યાદ હતું. તે રાતે જિગ્નેશે પહેલી વાર તેની કમીઝમાં હાથ નાખ્યો હતો. તેના સ્તનને સ્પર્શ કર્યો હતો. હેતલ ડરી ગઈ હતી, પણ તેનો હાથ હટાવ્યો નહોતો.

"ભૂલી ગઈ હોત તો સારું હતું," હેતલ ધીમેથી બોલી.

"ખોટું બોલે છે." જિગ્નેશે કેરી નીચે મૂકી. તેના હાથ હેતલના ગાલ પર આવ્યા. "તારી આંખો કહે છે, તું કશું ભૂલી નથી."

અને તેણે હેતલને ચુંબન કર્યું.

પાંચ વર્ષનો અંતર એક સેકન્ડમાં ઓગળી ગયો. હેતલના હોઠ ખૂલી ગયા. જિગ્નેશની જીભ અંદર આવી, જાણે તેને ક્યારેય છોડી જ ન હોય. તેના હાથ હેતલની કમરે, તેને ખેંચીને પોતાની સાથે ચીપકાવી દીધી.

હેતલને લાગ્યું, તેના પેટમાં આગ લાગી. તેના સ્તન જિગ્નેશની છાતી સાથે દબાયા. તેના હાથ જિગ્નેશના વાળમાં.

"અહીં નહીં," તે હાંફતા બોલી. "કોઈ જોઈ જશે."

"બધા નીચે છે. ફટાકડામાં." જિગ્નેશનો હાથ તેની કમીઝ નીચે સરક્યો. ગરમ હથેળી તેની ખુલ્લી કમર પર. "અને તું તો હંમેશા જોખમ લેવાવાળી હતી."

તેનો હાથ ઉપર ગયો. બ્રાના હૂક ખોલ્યા, એક હાથે, જાણે પ્રેક્ટિસ કરી હોય. હેતલના સ્તન મુક્ત થયા. જિગ્નેશે તેને દબાવ્યા, અંગૂઠાથી ડીંટડી ઘસી.

"આહ..." હેતલનો અવાજ નીકળી ગયો. "જિગ્નેશ... "

"શું? બોલ." તેણે ડીંટડી ચૂસી, કમીઝ ઉપરથી જ. કાપડ ભીનું થયું. "પાંચ વર્ષમાં કોઈએ આ કર્યું?"

"ના..." હેતલે સાચું કહ્યું. બેંગલોરમાં સંબંધો થયા હતા, પણ આ... આ અલગ હતું. આ પહેલો પ્રેમ હતો.

જિગ્નેશ નીચે બેઠો. હેતલની સલવારનો નાડો ખોલ્યો. સલવાર નીચે સરકી. હેતલ ધાબા પર, ખુલ્લા આકાશ નીચે, કમરથી નીચે નગ્ન ઊભી હતી. તેને શરમ આવવી જોઈતી હતી. પણ જિગ્નેશની આંખોમાં જે ભૂખ હતી, તેમાં શરમ ઓગળી ગઈ.

જિગ્નેશે તેની જાંઘો પર હાથ ફેરવ્યા. ઉપર, અંદર. તેના આંગળા હેતલની ચૂતને સ્પર્શ કર્યા. ભીની, ફૂલેલી.

"એટલી ભીની," તે ધીમેથી બોલ્યો. "મારા માટે?"

"હંમેશા તારા માટે," હેતલે કહ્યું, અને આ સત્ય હતું.

જિગ્નેશે તેને ચાટી. તેની જીભ લાંબી, ધીમી. હેતલ પાળી પકડીને ઊભી રહી. તેના પગ કાંપતા હતા. નીચે ફટાકડાનો અવાજ, ઉપર તેની ચીસ દબાયેલી. તેની આંગળીઓ પાળીની ઈંટોમાં ખૂંપી ગઈ.

"જિગ્નેશ... હું... " તેના શબ્દો તૂટ્યા. જિગ્નેશની જીભ અંદર ગઈ, ઊંડે, અને હેતલને લાગ્યું તેનું શરીર હવે તેના કાબૂમાં નથી.

તેણે તેની ચૂતના દાણાને ચૂસ્યો, હળવેથી કચડ્યો. હેતલનું શરીર તંગ થયું, પછી ઢીલું. તે પરાકાષ્ઠાએ પહોંચી, ધાબા પર, તારાઓ નીચે, તેના પહેલા પ્રેમના મુખમાં. તેની ચીસ નીકળી જાત, પણ તેણે હાથ મોં પર દબાવી દીધો.

જિગ્નેશ ઊભો થયો. તેના હોઠ ભીના. તેણે હેતલને ચુંબન કર્યું, અને હેતલે પોતાનો સ્વાદ તેના મુખમાં ચાખ્યો. આ વાતે તેને વધુ ઉત્તેજિત કરી.

"હવે," તે હાંફતા બોલી. "હવે તારો વારો."

તેણે જિગ્નેશના પેન્ટની ચેન ખોલી. તેનો લંડ બહાર આવ્યો, લાંબો, જાડો, ટટ્ટાર. હેતલે તેને હાથમાં લીધો. ગરમ, ધબકતો.

તે નીચે બેઠી. તેને મુખમાં લીધો. ગરમ, મીઠો, ધબકતો. જિગ્નેશનું માથું પાછળ ઢળ્યું. "હેતલ... અરે..."

તે ચૂસતી રહી. ઊંડે લઈને, ગળા સુધી. તેની જીભ ટોચ પર ફરતી, નીચેની નસ પર. જિગ્નેશના હાથ તેના વાળમાં, દબાવતા, પણ તેને રોકતા નહીં. તેના પગ કાંપવા લાગ્યા. પાળી પકડીને તે ઊભો રહ્યો.

"હેતલ... બસ... નહીંતર..." તેનો અવાજ તૂટ્યો.

હેતલે છોડ્યો. તેના હોઠ ભીના, આંખોમાં શરારત. "નહીંતર શું?"

"નહીંતર અહીં જ..." જિગ્નેશ હસ્યો, હાંફતા. "અને હું ઈચ્છું છું, પહેલી વાર... પૂરી રીતે... પલંગ પર."

"પહેલી વાર?" હેતલે ભ્રમર ઉંચી કરી. "ધાબા પર જે થયું તે શું હતું?"

"શરૂઆત," જિગ્નેશે કહ્યું, અને તેના ગાલ પર ચુંબન કર્યું. "હવે, મારા રૂમમાં. દુકાન ઉપર."

તેઓ દાદર ઉતર્યા, કપડા સરખા કરીને, અલગ અલગ. હેતલનું દિલ ધડકતું હતું. જિગ્નેશનો રૂમ દુકાન ઉપર હતો, અલગ દાદરથી. કોઈ જોશે નહીં.

રૂમમાં જિગ્નેશે દરવાજો બંધ કર્યો. સાંકળ ચડાવી. હેતલ તેના પર તૂટી પડી. કપડા ફેંકાયા, અહીં તહીં. બંને નગ્ન, એકબીજાને જોતા. પાંચ વર્ષની દૂરી, પાંચ વર્ષની ઇચ્છા, એક પલંગ પર. જિગ્નેશની આંખોમાં આશ્ચર્ય હતું, જાણે તે માની ન શકતો હોય કે હેતલ ખરેખર અહીં છે.

"તું ખરેખર આવી," તે ધીમેથી બોલ્યો.

"હું ક્યાંય ગઈ જ નહોતી," હેતલે કહ્યું, અને તેને પલંગ પર ધકેલ્યો.

જિગ્નેશ હેતલ ઉપર આવ્યો. તેનો લંડ તેની ચૂતના મુખ પર. તેણે ધીમેથી અંદર નાખ્યો.

હેતલની આંખો બંધ થઈ ગઈ. "આહ... જિગ્નેશ..." ભરેલું, સંપૂર્ણ. જાણે કોઈ ખાલી જગ્યા પૂરાઈ.

"જો મારી સામે," જિગ્નેશે કહ્યું. "આંખો ખોલ."

હેતલે આંખો ખોલી. જિગ્નેશ તેને જોતો હતો, ઊંડે, અને ધીમેથી હલતો હતો. દરેક ધક્કો લાંબો, પૂરો. હેતલના સ્તન હલતા હતા. જિગ્નેશે એકને મુખમાં લીધો, ચૂસ્યો, ડીંટડીને દાંતથી હળવેથી કચડી. હેતલની પીઠ ધનુષ્યની જેમ વળી.

"યાદ છે?" જિગ્નેશ બોલ્યો, હલતા હલતા. "ટાંકી પાછળ... તે દિવસે... મેં તને કહ્યું હતું, એક દિવસ..."

"શું કહ્યું હતું?" હેતલે પૂછ્યું, શ્વાસ રૂંધતા.

"કે એક દિવસ તું મારી પત્ની બનશે." તેનો અવાજ ભારે હતો. "તું હસી હતી."

હેતલને યાદ આવ્યું. તે હસી હતી, કારણ કે તે સત્તરની હતી અને લગ્ન દૂરની વાત લાગતી હતી. હવે તે હસી નહીં. તેની આંખોમાં પાણી હતું.

"હજુ મોડું નથી થયું," તે બોલી.

જિગ્નેશ અટક્યો. તેને જોયું. "શું કહ્યું?"

"કશું નહીં." હેતલે તેને નીચે ખેંચ્યો, ચુંબન કર્યું. "હમણાં કશું નહીં. હમણાં માત્ર આ."

અને તેણે તેની કમર હલાવી, તેને અંદર લઈને, ઊંડે. જિગ્નેશ સમજ્યો. તેની ગતિ વધી.

"વધુ જોરથી," હેતલે કહ્યું. "ડર નહીં."

જિગ્નેશની ગતિ વધી. પલંગ ખખડવા લાગ્યો. હેતલના નખ તેની પીઠમાં. તેના પગ તેની કમરે વીંટળાયેલા.

"મારી ચૂત... ફાડી નાખ..." હેતલ બોલી, અને પોતાના શબ્દોથી જ શરમાઈ, પણ અટકી નહીં. "હા... એમ જ... "

જિગ્નેશે તેને ઊંધી કરી. હેતલ ઘૂંટણિયે થઈ. જિગ્નેશ પાછળથી અંદર આવ્યો, ઊંડે, જોરથી. તેના હાથ તેના સ્તનો પર, દબાવતા. તેનો શ્વાસ તેની ગરદન પર.

"તું મારી હતી," તે બોલ્યો, ધક્કા મારતા. "હંમેશા મારી."

"તારી જ છું," હેતલે કહ્યું. "પાંચ વર્ષ... દરેક રાતે... તારું સપનું..."

તે ફરી પરાકાષ્ઠાએ પહોંચી, ચીસ સાથે. જિગ્નેશે તેને પકડી રાખી, હલતો રહ્યો, અને પછી બહાર કાઢીને તેની પીઠ પર ઢોળ્યો. ગરમ, ઘટ્ટ.

બંને પલંગ પર પડ્યા. પરસેવો, શ્વાસ. જિગ્નેશે હેતલને પોતાની બાથમાં લીધી.

"લગ્ન કેમ ન કર્યા?" હેતલે પૂછ્યું.

જિગ્નેશ ચૂપ રહ્યો. પછી બોલ્યો, "તારી રાહ જોતો હતો."

હેતલની આંખોમાં પાણી આવ્યું. "પાગલ."

"તારા માટે." તેણે તેના કપાળે ચુંબન કર્યું. "હવે પાછી જઈશ?"

હેતલે જવાબ ન આપ્યો. તેના બદલે તેણે જિગ્નેશના લંડ પર હાથ મૂક્યો. તે ફરી કઠણ થતો હતો.

"હજુ રાત બાકી છે," તે બોલી.

ત્રીજી વાર ધીમી હતી. બાજુમાં સૂતા સૂતા. જિગ્નેશ પાછળથી, હેતલના વાળમાં મુખ. તેના હોઠ તેની ગરદન પર, ધીમા ચુંબનો. ધીમા, ઊંડા ધક્કા. કોઈ ઉતાવળ નહીં. માત્ર બે શરીર, એક લય. બહાર દૂર ક્યાંક ફટાકડો ફૂટ્યો, પ્રકાશ બારીમાંથી આવ્યો, ગયો.

હેતલે તેનો હાથ પોતાના સ્તન પર મૂક્યો. જિગ્નેશે દબાવ્યો, ડીંટડીને આંગળીઓ વચ્ચે ફેરવી. તેની બીજી આંગળીઓ તેની ચૂત પર, ઘસતી, વર્તુળમાં. હેતલનું શરીર ધ્રૂજ્યું. તેનું મોં ખૂલ્યું, પણ અવાજ ન નીકળ્યો.

"બોલ," જિગ્નેશે તેના કાનમાં કહ્યું. "મને સંભળાવ."

"હું... હું તારી છું..." હેતલ બોલી. "માત્ર તારી... આહ... "

તેના શબ્દો સાથે તેનું શરીર કાંપ્યું. જિગ્નેશે તેને વધુ જોરથી પકડી. તેની ગતિ થોડી વધી, ઊંડી થઈ.

"આ વખતે અંદર," તે બોલી. "મારી અંદર."

જિગ્નેશે તેની વાત માની. તે અંદર જ ઢોળ્યો, હેતલને ચીપકાવીને, બંને એકસાથે કાંપતા. હેતલને લાગ્યું, તેનું શરીર હવે તેનું નથી. તે જિગ્નેશનું છે. હંમેશાથી હતું.

મધરાત પછી તેઓ ધાબા પર પાછા ગયા. ચાંદની હતી. નીચે પોળ શાંત.

જિગ્નેશે ખિસ્સામાંથી કંઈક કાઢ્યું. ચાંદીનું ઝાંઝર. જૂનું, ઝાંખું.

"આ... આ તારું છે," તેણે કહ્યું. "સત્તર વર્ષે તે ધાબા પર પડ્યું હતું. મેં રાખ્યું. પાંચ વર્ષ."

હેતલના હાથ કાંપ્યા. તેણે ઝાંઝર પહેર્યું. તે બરાબર બેઠું.

"હવે ક્યાંય નહીં જાય," જિગ્નેશે કહ્યું.

હેતલે તેને જોયું. ચાંદનીમાં તેનો ચહેરો. પાંચ વર્ષનો અંતર. એક રાતનો મિલન.

"કાલે ફરી," તે બોલી.

જિગ્નેશ હસ્યો. "અને પરમ દિવસે. અને તે પછીના દિવસે."

હેતલે ઝાંઝરને સ્પર્શ કર્યો. તે ઠંડું હતું, પણ તેનું દિલ ગરમ. તેને લાગ્યું, પાંચ વર્ષનો દરેક દિવસ, બેંગલોરની દરેક એકલી રાત, આ એક ક્ષણ માટે જ હતી. દિવાળી હજુ એક અઠવાડિયા દૂર હતી. તેની પાસે સાત રાત હતી. સાત રાત, અને તેનો પહેલો પ્રેમ.

તે જિગ્નેશનો હાથ પકડીને દાદર ઉતરી. દાદર અંધારો હતો. જિગ્નેશે તેને રોકી, દીવાલ સાથે દબાવી, એક લાંબું ચુંબન કર્યું. હેતલના શરીરમાં ફરી આગ લાગી, પણ તેણે હસીને તેને ધક્કો માર્યો.

"બસ કર. ઘરે જવું પડશે. મમ્મી શોધશે."

"કાલે," જિગ્નેશે કહ્યું. "આ જ સમયે. આ જ ધાબા પર."

પાછળ ફરીને હેતલે એક વાર ધાબાને જોયું. પાણીની ટાંકી, પાળી, તારાઓ. જ્યાં બધું શરૂ થયું હતું, ત્યાં જ ફરી શરૂ થયું હતું.