ગુજરાતી નર્સ ની ચુદાઈ: અમદાવાદ હોસ્પિટલની રાત

ડિટોલની તીખી વાસ, ફ્લોર પર ઘસાતી ચપ્પલોનો અવાજ અને દૂર ક્યાંક રડતા બાળકનો અવાજ, આ જ હતી અમદાવાદ સિવિલ હોસ્પિટલના વોર્ડ નંબર સાતની રાત. આ ગુજરાતી નર્સ ની ચુદાઈની કહાની ત્યાંથી શરૂ થાય છે, જ્યાં મારા હાથમાં થરમોમીટર હતું અને આંખોમાં ઊંઘને બદલે કંઈક બીજું હતું. મારું નામ રીના છે, ઉંમર અઠ્ઠાવીસ વર્ષ, અને હું ત્રણ વર્ષથી નાઇટ ડ્યૂટી કરું છું.

નાઇટ ડ્યૂટીની રાતો લાંબી હોય છે. દિવસે વોર્ડમાં ભીડ હોય છે, સંબંધીઓના અવાજ, ડોક્ટરોની દોડધામ. પણ રાત્રે બે વાગ્યા પછી વોર્ડ એકદમ શાંત થઈ જાય છે. ટ્યૂબલાઇટનો સફેદ પ્રકાશ, દર્દીઓના ધીમા શ્વાસ અને મારા પોતાના દિલની ધડકન. તે રાત્રે હું ચાર્ટ ભરી રહી હતી ત્યારે કોરિડોરમાં નવા જૂતાનો અવાજ સંભળાયો.

ડોક્ટર કાર્તિક. છવ્વીસ વર્ષનો જુનિયર રેસિડેન્ટ, આ જ મહિને જોઇન થયેલો. ઊંચો, સીધો, સફેદ એપ્રનમાં એનો ચહેરો થાકેલો પણ આકર્ષક લાગતો હતો. તેણે મારી તરફ જોયું અને હસ્યો. "સિસ્ટર, વોર્ડમાં બધું સ્ટેબલ?" એનો અવાજ ધીમો હતો, રાત્રિના મૂડને અનુકૂળ.

"હા ડોક્ટર, બધું સ્ટેબલ છે. બેડ નંબર બારનો તાવ ઉતર્યો નથી, બાકી બધું ઠીક." મેં જવાબ આપ્યો. તે મારી પાસે આવ્યો, ચાર્ટ જોવા માટે મારા ખભા પર ઝૂક્યો. એના શરીરની ગરમાહટ મારા ખભાને સ્પર્શી ગઈ. મારા ગાલ પર લાલી ચડી ગઈ, પણ મેં ચાર્ટ તરફ જોયા રાખ્યું.

તે રાત્રે ત્રણ વાગ્યે ઇમરજન્સી કેસ આવ્યો. એક યુવાન એક્સિડેન્ટમાં ઘવાયો હતો, લોહી વહી રહ્યું હતું. ડોક્ટર કાર્તિક અને હું બંને દોડ્યા. અમે બંનેએ સાથે મળીને દર્દીને સંભાળ્યો. એના હાથ મારા હાથ સાથે અથડાતા હતા, ગ્લોવ્ઝ પહેરેલા હોવા છતાં મને એનો સ્પર્શ મહેસૂસ થતો હતો. દર્દી સ્ટેબલ થયા પછી અમે બંને થાકીને નર્સ સ્ટેશન પર બેઠા.

"તમે ખૂબ સારી નર્સ છો, રીના." તેણે મારું નામ લીધું. મારું દિલ જોરથી ધડકવા લાગ્યું. કોઈ ડોક્ટરે પહેલી વાર મારું નામ આટલી નરમાશથી લીધું હતું. "ચા પીશો?" મેં પૂછ્યું. તેણે હા પાડી. હું કેન્ટીન તરફ ગઈ, પણ રાત્રે કેન્ટીન બંધ હતું. હું બે કપ ગરમ પાણી લાવી, તેમાં ચાની પત્તી નાખી.

અમે ચા પીતા પીતા વાતો કરવા લાગ્યા. તેણે કહ્યું કે તે સુરતનો છે, અહીં એકલો રહે છે, હોસ્ટેલમાં રૂમ મળ્યો છે. મેં કહ્યું કે હું પણ એકલી રહું છું, મારા માતા પિતા ગામડે છે. વાતો વાતોમાં અમારી આંખો મળતી હતી અને પછી શરમાઈને હટી જતી હતી. રાત્રિની શાંતિમાં આ વાતો કંઈક અલગ જ લાગતી હતી.

ચાર વાગ્યે વોર્ડ રાઉન્ડ પૂરો થયો. ડોક્ટર કાર્તિકે કહ્યું, "હું ઓન કોલ રૂમમાં થોડો આરામ કરું છું. કંઈ જરૂર પડે તો બોલાવજો." હું મારા કામમાં લાગી ગઈ. પણ મારું મન કામમાં લાગતું નહોતું. એનો ચહેરો, એનો અવાજ, એના હાથનો સ્પર્શ વારંવાર યાદ આવતો હતો. મારા શરીરમાં એક અજીબ ગરમી ફેલાઈ રહી હતી.

પાંચ વાગ્યાની આસપાસ બેડ નંબર બારના દર્દીને દવા આપવાની હતી. હું દવા લઈને ગઈ, ઈંજેક્શન આપ્યું. પાછા ફરતી વખતે કોરિડોરમાં લાઇટ ઝબકી. ઓન કોલ રૂમનો દરવાજો અડધો ખુલ્લો હતો. અંદરથી ટ્યૂબલાઇટનો પ્રકાશ આવતો હતો. મારા પગ જાતે જ ત્યાં તરફ વળ્યા.

મેં દરવાજા પર ટકોરા માર્યા. "ડોક્ટર, તમે જાગો છો?" અંદરથી અવાજ આવ્યો, "હા, આવો." હું અંદર ગઈ. રૂમ નાનો હતો, એક પલંગ, એક ટેબલ, એક ખુરશી. ડોક્ટર કાર્તિક પલંગ પર બેઠો હતો, એપ્રન કાઢીને ખુરશી પર મૂક્યું હતું. શર્ટના ઉપરના બે બટન ખુલ્લા હતા. એની છાતીના વાળ દેખાતા હતા. મારું ગળું સુકાઈ ગયું.

"બેસો." તેણે પલંગ તરફ ઈશારો કર્યો. હું ખુરશી પર બેસવા ગઈ, પણ તેણે કહ્યું, "ખુરશી તૂટેલી છે, પલંગ પર બેસો." હું પલંગની ધાર પર બેઠી. અમારી વચ્ચે થોડું અંતર હતું, પણ રૂમ એટલો નાનો હતો કે અમારા ઘૂંટણ લગભગ અડતા હતા. "ઊંઘ નથી આવતી?" મેં પૂછ્યું.

"નવી જગ્યા છે. અને..." તે અટક્યો. "અને શું?" મેં પૂછ્યું. તેણે મારી આંખોમાં જોયું. "અને તમે અહીં છો એટલે." મારા શરીરમાં કરંટ દોડી ગયો. મેં નજર નીચી કરી લીધી. મારા હાથ કાંપતા હતા. તેણે ધીમેથી મારો હાથ પકડ્યો. એના હાથ ગરમ હતા, મજબૂત હતા.

"રીના, હું પહેલા દિવસથી તમને જોઉં છું." એનો અવાજ ધ્રૂજતો હતો. "તમારી કામ કરવાની રીત, તમારું હસવું... મને ઊંઘ નથી આવતી." મેં કંઈ ન કહ્યું. મારા હોઠ સુકાઈ ગયા હતા. મેં જીભથી હોઠ ભીના કર્યા. એની નજર મારા હોઠ પર ટકી ગઈ. પછી તેણે ધીમેથી મારો ચહેરો પોતાના હાથોમાં લીધો.

એના હોઠ મારા હોઠ પર આવ્યા. પહેલા ધીમા, પછી જોરથી. મેં આંખો બંધ કરી દીધી. ત્રણ વર્ષની નાઇટ ડ્યૂટીમાં પહેલી વાર કોઈએ મને આટલી નજીકથી સ્પર્શ કર્યો હતો. એની જીભ મારા મોંમાં આવી, મેં એને ચૂસી. અમારા શ્વાસ ગરમ થઈ ગયા. મારા હાથ એના વાળમાં ગયા, એના શર્ટના બટન ખોલવા લાગ્યા.

તેણે મારો યુનિફોર્મનો ઉપરનો બટન ખોલ્યો. મારી છાતી ઉપર નીચે થઈ રહી હતી. તેણે મારી ગરદન પર ચુંબન કર્યું, પછી નીચે ઉતર્યો. મારા બૂબ્સ એના હાથમાં આવ્યા. તેણે બ્રા ઉપરથી જ એને દબાવ્યા, પછી બ્રા નીચે કરીને મારા નિપલને મોંમાં લીધો. મારા મોંમાંથી આહ નીકળી ગઈ. મેં એનું માથું પકડીને મારી છાતી તરફ દબાવ્યું.

મારા હાથ એના પેન્ટ તરફ ગયા. મેં ઝિપ ખોલી. એનો લંડ બહાર આવ્યો, ગરમ અને કડક. મેં એને હાથમાં પકડ્યો. એટલો મોટો, એટલો ગરમ. મેં ધીમેથી એને હલાવવા લાગી. ડોક્ટર કાર્તિકના મોંમાંથી ઊંડો શ્વાસ નીકળ્યો. "રીના..." તેણે મારું નામ બબડ્યું. મેં નીચે ઝૂકીને એના લંડને ચૂમ્યો, પછી મોંમાં લીધો.

મેં એનો લંડ ચૂસવા લાગી. મારી જીભ એના ટોપ પર ફરતી હતી. તે મારા વાળ પકડીને ધીમેથી મારું માથું આગળ પાછળ કરતો હતો. મારી ચૂત ભીની થઈ ગઈ હતી. મારી પેન્ટી સંપૂર્ણ ભીંજાઈ ગઈ હતી. મને લાગતું હતું કે હું હમણાં જ ઝડી જઈશ. પણ હું રોકાઈ. મને એને અંદર જોઈતો હતો.

હું ઊભી થઈ. મેં મારો યુનિફોર્મ ઉતાર્યો. મારા બૂબ્સ ખુલ્લા થયા, પછી મેં સ્કર્ટ ઉતાર્યું. હું ફક્ત પેન્ટીમાં ઊભી હતી. ડોક્ટર કાર્તિકની આંખો મારા શરીર પર ફરતી હતી. "તમે ખૂબ સુંદર છો." તેણે કહ્યું. તેણે મારી પેન્ટી નીચે સરકાવી. મારી ચૂત ખુલ્લી થઈ, ભીની અને તૈયાર.

તેણે મને પલંગ પર સુવડાવી. મારા પગ પહોળા કર્યા. તેણે મારી ચૂતને જોઈ, પછી નીચે ઝૂક્યો. એની જીભ મારી ચૂત પર આવી. મારું શરીર ધ્રૂજી ગયું. તેણે મારી ચૂતને ચાટવા લાગ્યો, મારા દાણાને જીભથી રગડતો હતો. મારા હાથ પલંગની ચાદર પકડી રહ્યા હતા. મારા મોંમાંથી સતત આહ આહ નીકળતું હતું.

"ડોક્ટર... પ્લીઝ..." હું બબડતી હતી. મારી ચૂતમાંથી પાણી નીકળતું હતું. તેણે બે આંગળીઓ મારી ચૂતમાં નાખી. અંદર બહાર, અંદર બહાર. મારું શરીર કમાન જેવું વળી ગયું. હું પહેલી વાર ઝડી. મારી ચૂતમાંથી પાણીનો ધસારો નીકળ્યો. મારા પગ ધ્રૂજતા હતા. પણ મને હજુ સંતોષ નહોતો થયો.

ડોક્ટર કાર્તિકે પોતાના કપડાં ઉતાર્યા. એનું શરીર મજબૂત હતું, છાતી પહોળી. એનો લંડ તંગાયેલો ઊભો હતો. તે મારી ઉપર આવ્યો. મેં મારા પગ એની કમર ફરતે વીંટાળ્યા. તેણે પોતાનો લંડ મારી ચૂતના મોં પર ઘસ્યો. હું તડપતી હતી. "અંદર નાખો..." મેં કહ્યું.

તેણે ધીમેથી પોતાનો લંડ મારી ચૂતમાં નાખ્યો. પહેલા થોડો દુખાવો થયો, પણ પછી આનંદની લહેર દોડી ગઈ. મારી ચૂત એના લંડને ચુસ્તીથી પકડી રહી હતી. તેણે ધીમા ધક્કા મારવા લાગ્યા. દરેક ધક્કા સાથે મારા બૂબ્સ હલતા હતા. તેણે મારા બૂબ્સને પકડ્યા, મારા નિપલને મરડ્યા.

ધક્કા ઝડપી થતા ગયા. પલંગ ચરમરાવા લાગ્યો. મને ડર હતો કે કોઈ સાંભળી લેશે, પણ તે ડર જ આનંદને વધારતો હતો. મારી ચૂતમાંથી અવાજ આવતો હતો, ભીનાશનો અવાજ. ડોક્ટર કાર્તિકનો શ્વાસ મારા કાનમાં હતો. "રીના, તું ખૂબ ટાઇટ છે." તેણે કહ્યું. મેં એના હોઠને કચડ્યા.

તેણે મને ઊંધી કરી. હું પલંગ પર ઘૂંટણિયે થઈ, મારા હાથ પલંગ પર. તેણે પાછળથી મારી ચૂતમાં લંડ નાખ્યો. આ પોઝિશનમાં એનો લંડ વધુ ઊંડો જતો હતો. દરેક ધક્કો મારા ગર્ભાશય સુધી પહોંચતો હતો. મારા બૂબ્સ લટકતા હતા, તેણે પાછળથી હાથ લાવીને એને પકડ્યા. હું જોરથી આહ પાડતી હતી.

હું બીજી વાર ઝડી. આ વખતે વધુ જોરથી. મારી ચૂત એના લંડને નિચોવતી હતી. ડોક્ટર કાર્તિક પણ પોતાને રોકી શક્યો નહીં. તેણે જોર જોરથી ધક્કા માર્યા, પછી એક ઊંડો ધક્કો મારીને અંદર જ ઝડી ગયો. એનું ગરમ પાણી મારી ચૂતમાં ભરાઈ ગયું. અમે બંને હાંફતા હતા, પરસેવાથી ભીના.

તે મારી ઉપર ઢળી પડ્યો. અમે થોડી વાર એમ જ રહ્યા. પછી તેણે મારા કપાળ પર ચુંબન કર્યું. "આ ખોટું હતું?" તેણે પૂછ્યું. મેં હસીને કહ્યું, "આ સૌથી સાચું હતું." અમે કપડાં પહેર્યા. મેં ઘડિયાળ જોઈ, સવારના છ વાગ્યા હતા. શિફ્ટ બદલવાનો સમય થઈ ગયો હતો.

અમે રૂમમાંથી બહાર નીકળ્યા, એક પછી એક, કોઈ જુએ નહીં એ રીતે. વોર્ડમાં સવારની ધમાલ શરૂ થઈ ગઈ હતી. ડોક્ટર કાર્તિકે મારી તરફ જોયું અને આંખ મિચકારી. મારા ગાલ લાલ થઈ ગયા. તે દિવસે હું ઘરે ગઈ, પણ ઊંઘ ન આવી. મારા શરીરમાં હજુ એની ગરમાહટ હતી.

તે પછી દરેક નાઇટ ડ્યૂટીમાં અમે મળતા. ક્યારેક ઓન કોલ રૂમમાં, ક્યારેક સ્ટોર રૂમમાં, ક્યારેક ખાલી વોર્ડમાં. દરેક રાત નવી હતી, દરેક સ્પર્શ નવો હતો. ડોક્ટર કાર્તિકે મને શીખવ્યું કે નાઇટ ડ્યૂટીની રાતો લાંબી નથી હોતી, જ્યારે સાથે કોઈ હોય ત્યારે. અને મેં એને શીખવ્યું કે ગુજરાતી નર્સની ચુદાઈ કોઈ સામાન્ય ચુદાઈ નથી હોતી.

એક રાત્રે અમે સ્ટોર રૂમમાં મળ્યા. દવાઓના બોક્સ વચ્ચે, ધૂળની વાસમાં, તેણે મને દીવાલ સાથે દબાવી. મારો યુનિફોર્મ ઉપર ચડાવીને તેણે મારી ચૂતમાં આંગળીઓ નાખી. હું એના ખભા પર કચડતી હતી જેથી અવાજ ન નીકળે. ત્યારે જ બહારથી વોર્ડ બોયનો અવાજ આવ્યો. અમે બંને શ્વાસ રોકીને ઊભા રહ્યા. તે ગયો પછી ડોક્ટર કાર્તિકે મને જોયું અને હસ્યો. "ડર લાગ્યો?" તેણે પૂછ્યું. "ના, મજા આવી." મેં કહ્યું. પછી તેણે મને બોક્સ પર બેસાડી અને મારી ચૂતને ચાટવા લાગ્યો. હું ત્યાં જ, દવાઓના ઢગલા વચ્ચે, બીજી વાર ઝડી.

બીજી એક રાત્રે તેણે મને હોસ્પિટલની છત પર બોલાવી. અમદાવાદની રાત્રિની હવા, દૂર શહેરની લાઇટો. અમે છતની પાળી પાસે ઊભા હતા. તેણે પાછળથી મને પકડી, મારા બૂબ્સને દબાવ્યા. મેં મારો સ્કર્ટ ઉપર કર્યો. તેણે પાછળથી મારી ચૂતમાં લંડ નાખ્યો. ખુલ્લા આકાશ નીચે, પવનમાં, અમે ચોદતા રહ્યા. મારા મોંમાંથી નીકળતા અવાજો પવનમાં ઓગળી જતા હતા. તે રાત્રે અમે ત્રણ વાર કર્યું, અને દરેક વાર પહેલી વાર જેવું લાગ્યું.

આજે પણ જ્યારે હું વોર્ડ નંબર સાતમાં રાત્રે ચાર્ટ ભરું છું, ત્યારે કોરિડોરમાં જૂતાનો અવાજ સાંભળીને મારું દિલ ધડકે છે. ડિટોલની વાસ, ટ્યૂબલાઇટનો પ્રકાશ અને એના હાથની ગરમાહટ. કેટલીક રાતો ક્યારેય ભૂલાતી નથી. કેટલાક સ્પર્શ શરીર પર નહીં, આત્મા પર છપાઈ જાય છે.