ગુજરાતી ચુદાઈ વાર્તા: બસ સ્ટોપની ચિઠ્ઠી

લાઇબ્રેરીના પુસ્તકમાંથી નીકળેલી એક અજાણી ચિઠ્ઠીએ મારી સૂની જિંદગીમાં આગ લગાડી દીધી, અને એ જ ચિઠ્ઠીથી શરૂ થાય છે મારી આ ગુજરાતી ચુદાઈ વાર્તા.

ચિઠ્ઠીમાં લખ્યું હતું, "વાદળી સાડીમાં તમે દર મંગળવારે સાંજે છ વાગ્યે શિવાજી પાર્કના બસ સ્ટોપ પર ઊભાં હો છો. તમારા વાળમાં ખોસેલું મોગરાનું ફૂલ, હાથમાં પકડેલી લીલી છત્રી, બધું મારી આંખોમાં છપાઈ ગયું છે. હું તમારી સામે આવવાની હિંમત નથી કરી શકતો, પણ આ શબ્દો રોકી શકતો નથી. જો ક્યારેય વાંચો તો જાણજો, કોઈ તમને દૂરથી ખૂબ ચાહે છે."

મારા હાથ ધ્રૂજવા લાગ્યા. વાદળી સાડી, મોગરાનું ફૂલ, લીલી છત્રી. આ તો હું જ હતી. દર મંગળવારે હું મારી સિલાઈની દુકાનનું કાપડ લેવા શહેરમાં જાઉં છું, અને શિવાજી પાર્કના સ્ટોપ પર જ બસ બદલું છું. લાઇબ્રેરિયન કાકીએ પૂછ્યું, "દિશા, શું થયું, ચહેરો કેમ લાલ થઈ ગયો." મેં ચિઠ્ઠી મુઠ્ઠીમાં દબાવી દીધી અને હસીને કહ્યું, "કંઈ નહીં કાકી, વાર્તા જરા ગરમ છે."

ઘરે આવીને મેં દરવાજો બંધ કર્યો અને ચિઠ્ઠી ફરી વાંચી. અક્ષરો પુરુષના હતા, મજબૂત અને થોડા ધ્રૂજતા. કાગળ પર હળવી અત્તરની સુગંધ હતી. મારા પતિના ગયાને બે વર્ષ થયાં હતાં, અને બે વર્ષથી કોઈ પુરુષે મારી સામે આવી નજરે જોયું નહોતું. મારી છાતીમાં કંઈક ધડકવા લાગ્યું, એવું ધડકન જેને હું ભૂલી ગઈ હતી.

મેં નક્કી કર્યું. આવતા મંગળવારે હું એ જ વાદળી સાડી પહેરીશ, વાળમાં મોગરાનું ફૂલ ખોસીશ, અને સ્ટોપ પર ઊભી રહીશ. જે હોય તે જોયું જશે.

મંગળવાર આવ્યો. આકાશમાં કાળાં વાદળ ઘેરાયેલાં હતાં, હવા ભારે હતી. હું સ્ટોપ પર ઊભી હતી, અને મારી નજર આજુબાજુ ફરતી હતી. ત્યાં જ એક પુરુષ દેખાયો, લગભગ છત્રીસેક વર્ષનો, સફેદ શર્ટ અને કાળું પેન્ટ, હાથમાં બ્રીફકેસ. એણે મને જોઈ, અને એની આંખો પહોળી થઈ ગઈ. એ જ નજર હતી જે ચિઠ્ઠીમાં લખેલી હતી.

એ દેખાય એ પહેલાં હું વીસ મિનિટથી સ્ટોપ પર ઊભી હતી, અને મારું હૃદય એટલું જોરથી ધડકતું હતું કે મને લાગ્યું બાજુમાં ઊભેલો છોકરો સાંભળી જશે. એક રિક્ષાવાળાએ બૂમ પાડી, "બહેન, ક્યાં જવું છે." મેં માથું હલાવી ના પાડી. આજે મારે ક્યાંય નહોતું જવું, મારે ફક્ત ઊભા રહેવું હતું, એ જ જગ્યાએ જ્યાં કોઈ મને ચાર મહિનાથી જોતું હતું. મેં મારી સાડીનો પાલવ સરખો કર્યો, વાળમાં ખોસેલું મોગરાનું ફૂલ તપાસ્યું. મારા હાથમાં એ જ લીલી છત્રી હતી. મને હસવું આવ્યું, હું એક જાસૂસી ફિલ્મના દૃશ્યમાં જીવતી હતી. ત્યાં જ ભીડમાંથી એ દેખાયો, અને મારા પગ ધ્રૂજવા લાગ્યા. એ ધીમે ધીમે મારી તરફ આવ્યો. "તમે... તમે દર મંગળવારે..." એનો અવાજ અટક્યો. મેં મારા પાલવમાંથી એ ચિઠ્ઠી કાઢી અને એની સામે ધરી. "આ તમારી છે." એનો ચહેરો સફેદ પડી ગયો, પછી લાલ થઈ ગયો. "હું... હું હર્ષ. માફ કરજો, મારે આવું નહોતું..."

"શું નહોતું કરવાનું. ચિઠ્ઠી લખવાની કે સામે આવવાની." મેં પૂછ્યું, અને મારા હોઠ પર હસવું હતું. ત્યાં જ વરસાદનું પહેલું ટીપું મારા ગાલ પર પડ્યું. આકાશ ગરજ્યું. હર્ષે આસપાસ જોયું અને કહ્યું, "વરસાદ આવશે. મારી દુકાનનું ગોડાઉન બાજુમાં જ છે, ચાલો, પલળશો નહીં."

હું એની સાથે ચાલી. એનું ગોડાઉન એક જૂની બિલ્ડિંગમાં હતું, અંદર કાપડના થાન ગોઠવેલા હતા. એણે શટર અડધું પાડી દીધું. બહાર વરસાદ ધોધમાર પડવા લાગ્યો. અંદર ફક્ત અમે બે, અને ભીની માટીની સુગંધ. "બેસો, હું ચા બનાવું," હર્ષે ખૂણામાં રાખેલી નાની સગડી સળગાવી. એના હાથ કામમાં એવા સફાઈથી ફરતા હતા કે જોવાની મજા આવી. મેં પૂછ્યું, "તમે એકલા રહો છો." "બા ગામડે છે, મહિનામાં એક વાર આવે છે. તમે." "હું અને મારી સિલાઈ મશીન," મેં કહ્યું, અને એ હસ્યો. એ હસતો ત્યારે એની આંખોના ખૂણે કરચલીઓ પડતી, સારી કરચલીઓ. વીજળીનો કડાકો થયો અને લાઇટ ઝબકીને બુઝાઈ ગઈ. અંધારામાં ફક્ત સગડીનો લાલ પ્રકાશ હતો. હર્ષે બે કપ ચા આપી, અમારી આંગળીઓ કપ પર અડકી, અને બંનેએ હાથ પાછા ન ખેંચ્યા. ચા પીતાં પીતાં અમે એકબીજાની જિંદગી ઉખેળતાં ગયાં, જાણે વર્ષોનો પરિચય હોય.

"તમે પરણેલા છો." મેં પૂછ્યું, સીધું. એણે માથું હલાવ્યું, "હતો. પત્ની ગયાને એક વર્ષ થયું. કેન્સર." એની આંખોમાં દર્દ હતું. "અને તમે." "મારા પતિ ગયાને બે વર્ષ. એક્સિડન્ટ." અમે બંને એકબીજાને જોતાં રહ્યાં, બે તૂટેલા માણસો, એક વરસાદી સાંજે.

હર્ષે એક ડ્રોઅર ખોલ્યું અને કાગળોનો ઢગલો કાઢ્યો. "આ બધી ચિઠ્ઠીઓ તમારા માટે લખેલી, પણ ક્યારેય આપી નહીં. આજે પહેલી વાર કોઈ પુસ્તકમાં મૂકી દીધી, નસીબ અજમાવવા." મેં એક ચિઠ્ઠી ઉપાડી, "તમારી કમર પરથી સરકતો પાલવ જોઉં છું ત્યારે મારા હાથ ધ્રૂજે છે." મારા ગાલ ગરમ થઈ ગયા. "આવું લખતાં શરમ ન આવી." "શરમ તો સામે આવતાં આવી," એણે કહ્યું, અને અમે બંને હસી પડ્યાં.

હસતાં હસતાં અમારા ખભા અથડાયા. અચાનક હવા બદલાઈ ગઈ. હર્ષે મને બારી પાસે લઈ જઈને બહાર બતાવ્યું, "જુઓ, અહીંથી બસ સ્ટોપ દેખાય છે. હું દર મંગળવારે અહીં ઊભો રહીને તમારી બસની રાહ જોતો." બારીના કાચ પર વરસાદની ધારો વહેતી હતી, અને કાચમાં અમારા બંનેના પ્રતિબિંબ એકબીજાને અડકતાં હતાં. મેં કાચ પર આંગળીથી એક દિલ દોર્યું. એણે મારો હાથ પકડ્યો અને એ દિલ પર પોતાનો હાથ મૂક્યો. એની નજર મારા હોઠ પર અટકી. મેં એનો હાથ પકડ્યો અને મારી છાતી પર મૂક્યો. "ધડકન સંભળાય છે." એણે માથું હલાવ્યું, એની આંખોમાં આગ હતી. "દિશા, હું..." "બોલશો નહીં," મેં કહ્યું, અને એના હોઠ પર મારા હોઠ મૂકી દીધા.

પહેલું ચુંબન ધીમું હતું, પછી જંગલી બની ગયું. એના હાથ મારી પીઠ પર ફરવા લાગ્યા, સાડીનો પાલવ સરકીને નીચે પડ્યો. મેં એનો શર્ટ પકડીને ખેંચ્યો, બટન તૂટવાનો અવાજ આવ્યો. એની છાતી પહોળી અને ગરમ હતી, મારી આંગળીઓ એના વાળમાં ખૂંપી ગઈ. બહાર વરસાદ જોરથી પડતો હતો, અંદર અમારા શ્વાસ જોરથી ચાલતા હતા.

એણે મને કાપડના થાન પર બેસાડી. મારી સાડીનો છેડો એણે ધીમે ધીમે ખોલ્યો, જાણે કોઈ ભેટ ખોલતો હોય. મારું બ્લાઉઝ ભીનું થઈ ગયું હતું, વરસાદની છાંટથી કે પરસેવાથી, ખબર નહીં. એણે બ્લાઉઝના હૂક ખોલ્યા, એક પછી એક, અને મારી છાતી એની સામે ખુલ્લી થઈ. એની આંખોમાં ભૂખ હતી, બે વર્ષની ભૂખ મારી આંખોમાં પણ હતી.

એણે મારા દૂધ મોંમાં લીધાં, પહેલાં એક, પછી બીજું. એની જીભ મારી ડીંટી પર ફરતી હતી, અને હું ધ્રૂજતી હતી. મારા હાથ એના પેન્ટ પર ગયા, મેં ઝિપ ખોલી. એનો લંડ કડક અને ગરમ હતો, મારી મુઠ્ઠીમાં ધડકતો. મેં એને હલાવ્યો, ધીમે ધીમે, અને એના મોંમાંથી સિસકારો નીકળ્યો.

"દિશા, પ્લીઝ," એ બબડ્યો. હું નીચે બેઠી અને એનો લંડ મોંમાં લીધો. મીઠો અને ખારો સ્વાદ, મારી જીભ એના ટોપા પર ફરતી હતી. એણે મારા વાળ પકડ્યા, હળવેથી, અને હું ઊંડે સુધી લેતી ગઈ. એનું શરીર તંગ થયું, "બસ, હવે બસ, નહીંતર..." મેં છોડી દીધો અને ઊભી થઈ, મારી સાડી સંપૂર્ણ ખોલીને નીચે ફેંકી.

હવે હું ફક્ત પેટીકોટમાં હતી, એ ફક્ત ચડ્ડીમાં. એણે મને થાન પર સુવડાવી, મારો પેટીકોટ ઉપર ચઢાવ્યો. મારી ચૂત ભીની હતી, રાહ જોતી. એણે આંગળી અંદર મૂકી, ધીમે ધીમે, અને હું ચીસ પાડી ઊઠી. "હર્ષ..." એણે બે આંગળીઓ કરી, અંદર બહાર, અને એનો અંગૂઠો મારા દાણા પર ઘસતો હતો. મારી કમર ઊંચી થઈ, મારું શરીર ધનુષ્ય જેવું વળ્યું.

પછી એ નીચો નમ્યો અને એની જીભ મારી ચૂત પર મૂકી. હું પાગલ થઈ ગઈ. એની જીભ અંદર બહાર, ઉપર નીચે, અને હું એના વાળ ખેંચતી હતી. "હર્ષ, હવે નહીં સહેવાય, પ્લીઝ..." મારો અવાજ વિનવતો હતો. એ ઊભો થયો, એની ચડ્ડી કાઢી, અને મારા પગ પહોળા કર્યા.

એનો લંડ મારી ચૂતના મોં પર ઘસાયો, એક વાર, બે વાર, અને પછી ધીમે ધીમે અંદર સરક્યો. હું શ્વાસ રોકીને પડી રહી. બે વર્ષ પછી પહેલી વાર કોઈ પુરુષ મારી અંદર હતો. એ ધીમે ધીમે હલવા લાગ્યો, ઊંડે સુધી, અને દરેક ધક્કા સાથે હું એનું નામ બબડતી હતી. કાપડના થાન પર અમારા શરીર અથડાવાનો અવાજ વરસાદના અવાજમાં ભળી ગયો.

એણે મને ઊંધી ફેરવી. હવે હું ઘૂંટણિયે હતી, એ પાછળથી અંદર આવ્યો. આ પોઝિશનમાં એ વધુ ઊંડે જતો હતો, અને હું ચીસો રોકી નહોતી શકતી. એણે મારા વાળ પકડ્યા, હળવેથી ખેંચ્યા, અને એના ધક્કા ઝડપી થયા. મારા દૂધ હલતાં હતાં, એનો એક હાથ આગળ આવીને મારી ડીંટી મસળતો હતો.

"દિશા, હું આવવાનો છું..." "અંદર જ, પ્લીઝ, અંદર જ," મેં કહ્યું. એના ધક્કા જોરદાર થયા, મારું શરીર ધ્રૂજવા લાગ્યું, અને અમે બંને એક સાથે છૂટ્યાં. ગરમ પાણી મારી અંદર ફેલાયું, અને હું થાન પર ઢળી પડી. એ મારી ઉપર ઢળ્યો, અમારા પરસેવાવાળા શરીર એકબીજાને વળગેલાં. થોડી વારે મેં એને ધક્કો મારીને નીચે પાડ્યો અને એની ઉપર ચઢી બેઠી. "હવે મારો વારો," મેં કહ્યું. એનો લંડ હજુ અડધો કડક હતો, મેં એને મારી અંદર લીધો અને ધીમે ધીમે હલવા લાગી. મારા વાળ એના ચહેરા પર પડતા હતા, મારા દૂધ એના મોં પાસે ઝૂલતાં હતાં, અને એ વારાફરતી બંનેને ચૂસતો હતો. આ વખતે ગતિ મારા હાથમાં હતી, અને મેં એને તડપાવ્યો, અટકી અટકીને, જ્યાં સુધી એણે વિનંતી ન કરી, "દિશા, પ્લીઝ, હવે..."

થોડી વાર અમે એમ જ પડ્યાં રહ્યાં, ફક્ત શ્વાસ સંભળાતા હતા. પછી એણે મારા કપાળ પર ચુંબન કર્યું. "આ ચિઠ્ઠીઓમાં મેં જે લખ્યું હતું, એ બધું સાચું હતું." મેં ઢગલામાંથી બીજી ચિઠ્ઠી ઉપાડી અને મોટેથી વાંચી, "આજે તમે હસ્યાં, રિક્ષાવાળા સાથે ભાવતાલ કરતાં. એ હાસ્ય સાંભળીને મારો આખો દિવસ સુધરી ગયો." હું અટકી, "તમે આટલું બધું ધ્યાનથી જોતા હતા." એણે શરમાઈને કહ્યું, "ચાર મહિનાથી. પહેલી વાર જોયું ત્યારે જ." "અને મને ખબર જ ન પડી," મેં એની છાતી પર માથું મૂક્યું. "ખબર પડી હોત તો કદાચ હું ભાગી ગઈ હોત." "અને હવે." "હવે ભાગવાનું મન નથી થતું," મેં કહ્યું, અને એના હોઠ પર ફરી ચુંબન કર્યું, ધીમું અને લાંબું. બહાર વરસાદ ધીમો પડ્યો હતો.

ત્યાં જ એનો ફોન વાગ્યો. સ્ક્રીન પર "બા" લખેલું હતું. એણે ફોન ઉપાડવા હાથ લંબાવ્યો, પણ મેં એની આંગળી પર મારી આંગળી મૂકી. "ફોન ઉપાડશો નહીં," મેં ધીમેથી કહ્યું, અને મારો હાથ એના લંડ તરફ સરક્યો, જે ફરી કડક થવા લાગ્યો હતો. એણે ફોન સાઇલેન્ટ પર મૂક્યો, શટર પૂરું પાડી દીધું, અને મને ફરી થાન પર સુવડાવી. વરસાદી રાત હજુ લાંબી હતી.