ਜਲੰਧਰ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਵਿਆਹ ਕਾਰਡ ਪ੍ਰੈਸ ਵਿੱਚ ਧੁੰਦ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਜਦੋਂ ਇੰਕ ਰੋਲਰ ਰੁਕ ਗਿਆ ਤਾਂ ਵਿਆਹੀ ਕੰਪੋਜ਼ੀਟਰ ਨੇ ਪਲੇਟ ਐਚਰ ਨੂੰ ਉਹ ਛਾਪ ਦਿੱਤੀ ਜੋ ਕਿਸੇ ਨਿਊਤਨ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ

ਜਲੰਧਰ ਦੀ ਅੱਡਾ ਬਸਤੀ ਵਾਲੀ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਣਾ ਵਿਆਹ ਕਾਰਡ ਪ੍ਰੈਸ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਬੋਰਡ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਸੀ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਕਾਲੀ ਸਿਆਹੀ ਨਾਲ ਲਿਖਿਆ ਸੀ ਸ਼੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਪ੍ਰਿੰਟਿੰਗ ਵਰਕਸ। ਅੰਦਰ ਲੀਡ ਦੀ ਗੰਧ, ਤੇਲ ਲੱਗੀ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਅਤੇ ਗਿੱਲੀ ਕਾਰਡ ਸ਼ੀਟਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਰਲੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਕੌਰ ਉੱਥੇ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਤੋਂ ਕੰਪੋਜ਼ੀਟਰ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਦੁਬਈ ਵਿੱਚ ਏਸੀ ਠੀਕ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਘਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਧੀ ਸੀ ਜੋ ਨਾਨੀ ਕੋਲ ਸੌਂਦੀ ਸੀ। ਰਾਤ ਦੀ ਸ਼ਿਫਟ ਉਸਦੀ ਚੁੱਪ ਸੀ।

ਹਰਮਨ ਸਿੰਘ ਪਲੇਟ ਐਚਰ ਸੀ। ਉਹ ਜ਼ਿੰਕ ਪਲੇਟਾਂ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ਾਬ ਨਾਲ ਨਾਮ ਖੋਦਦਾ ਸੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਸਦਾ ਪੀਲੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ। ਉਹ ਘੱਟ ਬੋਲਦਾ। ਜਦੋਂ ਬੋਲਦਾ ਤਾਂ ਆਵਾਜ਼ ਭਾਰੀ ਹੁੰਦੀ ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰੈਸ ਦਾ ਗੇਅਰ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਵੇ। ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਉਸਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਰਾਤ ਧੁੰਦ ਇੰਨੀ ਘਣੀ ਹੋਈ ਕਿ ਬਾਹਰ ਦੀ ਗਲੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਇੰਕ ਰੋਲਰ ਠੰਡ ਨਾਲ ਕੱਸ ਗਿਆ। ਮਾਲਕ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਅੰਦਰ ਰਹਿ ਗਏ।

ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਨੇ ਰੋਲਰ ਗਰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਹੀਟਰ ਲਾਇਆ। ਹਰਮਨ ਪਿੱਛੇ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਸਾਹ ਦੀ ਗਰਮੀ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਉੱਤੇ ਪਈ। ਉਸਨੇ ਮੁੜ ਕੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਕਿਹਾ, ਰੋਲਰ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਨਾ ਘੁਮਾਓ। ਸਿਆਹੀ ਫਟ ਜਾਏਗੀ।

ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਹੁਕਮ ਸੀ। ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਦੇ ਹੱਥ ਰੁਕ ਗਏ। ਉਸਨੂੰ ਆਦਤ ਸੀ ਕਿ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹੁਕਮ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਪਤੀ ਫ਼ੋਨ ਉੱਤੇ ਹੀ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦਾ। ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਛੂਹੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ।

ਉਸ ਰਾਤ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੰਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਗੇਟ ਅੰਦਰੋਂ ਲਾਟ ਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਕਿਉਂ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਧੁੰਦ ਵਿੱਚ ਕੁੱਤੇ ਭਟਕਦੇ। ਤੂੰ ਘਰ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੁਣ। ਉਸਦੀ ਗੱਲ ਸੱਚ ਸੀ ਪਰ ਢੰਗ ਵਿੱਚ ਨਰਮੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰੈਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਵਾਲੇ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਈਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ ਜਿੱਥੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਪਲੇਟਾਂ ਰੱਖੀਆਂ ਸਨ। ਫਰਸ਼ ਉੱਤੇ ਗੱਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸਿਰਫ਼ ਮੋਟਾ ਕੈਨਵਸ ਅਤੇ ਇੱਕ ਲੱਕੜ ਦੀ ਬੈਂਚ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਖੜ੍ਹੀ ਰਹੁ। ਕੱਪੜੇ ਨਾ ਉਤਾਰ। ਮ਼ਨ ਕਹਾਂਗਾ ਤਦ ਉਤਾਰੀਂ।

ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਦਾ ਗਲਾ ਸੁੱਕ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਇਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਜਾਗਿਆ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਇੱਕ ਛਾਪਣ ਵਾਲੀ ਰੱਸੀ ਨਾਲ। ਰੱਸੀ ਖੁਰਦਰੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਖਿੱਚਿਆ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਝੁਕਿਆ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਪਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਸਿਆਹੀ ਦੀ ਝਲਕ ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀ।

ਚੱਪ ਰਹੁ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਜੇ ਆਵਾਜ਼ ਕੱਢੀ ਤਾਂ ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੱਸਾਂਗਾ।

ਉਸਨੇ ਸਲਵਾਰ ਦੀ ਨਾਰ ਖੋਲ੍ਹੀ ਪਰ ਕੁੜਤਾ ਨਹੀਂ ਉਤਾਰਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬੈਂਚ ਉੱਤੇ ਝੁਕਾਇਆ। ਹਥੇਲੀ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਰੱਖੀ ਅਤੇ ਪਹਿਲਾ ਥੱਪੜ ਉਸਦੀ ਲੱਤ ਉੱਤੇ ਲਾਇਆ। ਆਵਾਜ਼ ਪ੍ਰੈਸ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜੀ। ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਨੇ ਦੰਦ ਕੱਸੇ। ਦੂਜਾ ਥੱਪੜ ਹੋਰ ਭਾਰੀ ਸੀ। ਤੀਜੇ ਉੱਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭਰ ਆਈਆਂ ਪਰ ਉਸਨੇ ਰੋਇਆ ਨਹੀਂ।

ਹਰਮਨ ਨੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ਤੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈਂ। ਇੱਥੇ ਵੀ ਚੁੱਪ ਰਹੁ। ਫਰਕ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਤਘਨੂੰ ਚੁੱਪ ਰੱਖਣ ਲਈ ਛੂਹਾਂਗਾ।

ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਛੂਹਿਆ ਬਿਨਾਂ ਕੋਮਲਤਾ ਦੇ। ਉਂਗਲਾਂ ਮੋਟੀਆਂ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਜਿਵੇਂ ਪਲੇਟ ਉੱਤੇ ਲਾਈਨ ਖਿੱਚਦਾ ਹੋਵੇ। ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਿਆ। ਉਸਨੇ ਲੱਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਲੱਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੋਡੇ ਨਾਲ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ। ਨਹੀਂ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਮੈਂ ਕਦੋਂ ਖੋਲ੍ਹਣੀ ਹੈ ਉਹ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ।

ਉਸ ਰਾਤ ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੋ ਵਾਰ ਲਿਆ। ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਖੜ੍ਹੀ ਝੁਕੀ ਹੋਈ। ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਬੈਂਚ ਉੱਤੇ ਪਿੱਠ ਭਾਰ। ਹਰ ਵਾਰ ਉਸਨੇ ਵਾਲ ਖਿੱਚੇ। ਹਰ ਵਾਰ ਉਸਨੇ ਗੰਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੱਢੀਆਂ ਜੋ ਪ੍ਰੈਸ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀਆਂ ਸਨ। ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਨੇ ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਹ ਭਰੇ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਅੰਦਰ ਆਇਆ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂ ਜੋ ਆਵਾਜ਼ ਬਾਹਰ ਨਾ ਨਿਕਲੇ।

ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਰੱਸੀ ਖੋਲ੍ਹੀ। ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਦੇ ਗੋਡੇ ਕੰਬਦੇ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਪਾਣੀ ਮੰਗਿਆ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਗਲਾਸ ਦਿੱਤਾ ਪਰ ਪੀਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਇੱਕ ਗੱਲ ਯਾਦ ਰੱਖ। ਕੱਲ੍ਹ੍ ਦਿਨ ਨੂੰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਕਹਾਂ ਤਦ ਤੂੰ ਆਏਂਗੀ।

ਉਸਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। ਉਸਦੇ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਰੱਸੀ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸੀ ਜੋ ਦੁਪੱਟੇ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ।

ਅਗਲੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਨਿਯਮ ਬਣ ਗਈਆਂ। ਧੁੰਦ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜਦੋਂ ਆਖਰੀ ਆਰਡਰ ਦੀ ਗੱਡੀ ਨਿਕਲਦੀ ਤਾਂ ਹਰਮਨ ਗੇਟ ਬੰਦ ਕਰਦਾ। ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਨਾਨੀ ਕੋਲ ਛੱਡ ਆਉਂਦੀ ਅਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੀ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਰੀਰ ਹੈ। ਘਰ ਵੱਖ ਹੈ। ਪ੍ਰੈਸ ਵੱਖ ਹੈ।

ਹਰਮਨ ਹਰ ਰਾਤ ਕੁਝ ਨਵਾਂ ਕਰਦਾ। ਕਈ ਵਾਰ ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਪਿੱਛੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਫਰਸ਼ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾਇਆ। ਕਈ ਵਾਰ ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀਆਂ। ਕਈ ਵਾਰ ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬੋਲਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ। ਆਖ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਕੀ ਹਾਂ। ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ, ਤੇਰੀ। ਉਸਨੇ ਥੱਪੜ ਮਾਰਿਆ। ਉੱਚੀ। ਉਸਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਕਿਹਾ, ਤੇਰੀ। ਆਵਾਜ਼ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਸੀ ਪਰ ਸਾਫ਼।

ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਰਹਿਣ ਲੱਗੇ। ਲੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾਲੀ। ਗਰਦਨ ਉੱਤੇ ਦੰਦ। ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੰਮੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜਤੀ ਪਾਉਂਦੀ। ਧੀ ਪੁੱਛਦੀ, ਮਾਂ ਹੱਥ ਕਿਉਂ ਦੁਖਦਾ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ, ਪ੍ਰੈਸ ਦੀ ਮਸ਼ੀਨ।

ਇੱਕ ਐਤਵਾਰ ਪਤੀ ਨੇ ਵੀਡੀਓ ਕਾਲ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਮੁਸਕਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ ਛੁੱਟੀ। ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਬਣਾਈ ਰੱਖੀ। ਕੈਮਰੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਉਸਦੀ ਜਾਂਘ ਉੱਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸੀ ਜੋ ਹੁਣ ਪੀਲਾ ਪੈ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਠੀਕ ਹੈ। ਧੀ ਤਘਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ। ਉਸਨੇ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਖੁਦ ਕਿਸਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਕਾਲ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਬੈਠੀ ਰਹੀ। ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਡਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਸੀ ਜੋ ਹੁਣ ਹਰਮਨ ਭਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਇਹ ਗਲਤ ਹੈ। ਉਹ ਇਹ ਵੀ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਰੁਕਣ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ।

ਉਸ ਰਾਤ ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰੈਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਸ਼ੀਨ ਦੇ ਕੋਲ ਲਿਜਾਇਆ। ਫਰੇਮ ਠੰਡਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਫਰੇਮ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਲਿਆ ਇੰਨੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਿ ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਦੇ ਦੰਦ ਫਰੇਮ ਨਾਲ ਲੱਗ ਗਏ। ਧਾਤ ਦੀ ਠੰਡ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਗਰਮੀ ਇਕੱਠੀ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ਜਦੋਂ ਤੇਰਾ ਖਸਮ ਆਏਗਾ ਤਦ ਵੀ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਆਏਂਗੀ। ਸਮਝੀ।

ਉਸਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। ਉਸਨੇ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਲਾਇਆ। ਬੋਲ। ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਆਵਾਂਗੀ। ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਰੋਣ ਵਰਗੀ ਸੀ ਪਰ ਉਹ ਰੋ ਨਹੀਂ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਟੁੱਟ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਟੁੱਟਣ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਆਰਾਮ ਮਿਲਦਾ ਸੀ।

ਇੱਕ ਰਾਤ ਇੰਕ ਟੈਂਕ ਲੀਕ ਹੋਇਆ। ਫਰਸ਼ ਕਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉਸ ਕਾਲੇ ਉੱਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਸਿਆਹੀ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਫੈਲੀ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਵੀ ਇੱਕ ਪਲੇਟ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਛਾਪਾਂਗਾ। ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਭਾਰ ਰੱਖਿਆ। ਸਿਆਹੀ ਠੰਡੀ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਗਰਮ। ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਮੇਲ ਉਸਨੂੰ ਪਾਗਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ ਅਤੇ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਖਿੱਚਿਆ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਸਦੀ ਧੌਣ ਖੁੱਲ੍ਹ ਨਹੀਂ ਗਈ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਗਰਦਨ ਉੱਤੇ ਦੰਦ ਗੱਡੇ। ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਨੇ ਆਵਾਜ਼ ਕੱਢੀ। ਉਸਨੇ ਹੱਥ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਚੱਪ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ ਬੰਨ੍ਹਾਂਗਾ।

ਉਸ ਰਾਤ ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਲਿਆ। ਹਰ ਵਾਰ ਵੱਖ ਰੁਖ। ਹਰ ਵਾਰ ਵੱਧ ਗੰਦਾ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਫਰਸ਼ ਉੱਤੇ ਪਈ ਸੀ ਸਿਆਹੀ ਲੱਗੀ, ਸਾਹ ਟੁੱਟਾ, ਅੱਖਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ। ਹਰਮਨ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠਾ ਸਿਗਰਟ ਪੀ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਕੱਲ੍ਹ੍ ਤੋਂ ਤੂੰ ਘਰੋਂ ਚਟਾਈ ਲੈ ਕੇ ਆਈਂ। ਇਹ ਫਰਸ਼ ਠੰਡਾ ਹੈ।

ਉਹ ਗੱਲ ਇੰਨੀ ਸਧਾਰਨ ਸੀ ਕਿ ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਹੱਸ ਪਈ। ਹੱਸਣ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਠੀਕ ਹੈ।

ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਬਾਅਦ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਆਦੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਥੱਪੜ ਦੀ ਉਡੀਕ ਉਸਨੂੰ ਦਿਨ ਭਰ ਰਹਿੰਦੀ। ਦਫ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਆਰਡਰ ਰੱਦ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਉਹ ਸੋਚਦੀ ਇੱਕ ਰਾਤ ਹੋਰ ਮਿਲੇਗੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਚਿੱਠੀਆਂ ਲਿਖਦੀ ਰਹੀ। ਮਿੱਠੀਆਂ। ਝੂਠੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਅਧੂਰੀਆਂ। ਉਸਨੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਲਿਖਿਆ ਕਿ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਨਹੁੰ ਹਨ।

ਹਰਮਨ ਨੇ ਇੱਕ ਰਾਤ ਪੁੱਛਿਆ, ਤੂੰ ਡਰਦੀ ਹੈਂ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਹਾਂ। ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੇਰੇ ਤੋਂ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਨਹੀਂ। ਆਪਣੇ ਤੋਂ। ਉਸਨੇ ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਫੜਿਆ। ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਡਰਦੀ ਹੈਂ ਤਾਂ ਸਹੀ ਜਗ੍ਹਾ ਆਈ ਹੈਂ। ਇੱਥੇ ਤਘਨੂੰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।

ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੀਵਾਰ ਨਾਲ ਲਾਇਆ। ਇੱਕ ਲੱਤ ਚੁੱਕੀ। ਅੰਦਰ ਆਇਆ ਬਿਨਾਂ ਰੁਕੇ। ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਦੀ ਪਿੱਠ ਦੀਵਾਰ ਨਾਲ ਖੁਰਦੀ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਫੜੇ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਪਲੇਟ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਧੱਕਾ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਸਾਹ ਟੁੱਟਦੀ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਫੇਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਡੱਸ ਲਵੇ। ਉਸਨੇ ਡੱਸਿਆ। ਖੂਨ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲਿਆ ਪਰ ਨਿਸ਼ਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ।

ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਸਾਫ਼ ਕੀਤੇ। ਇਹ ਪਹਿਲੀ ਨਰਮ ਹਰਕਤ ਸੀ। ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤੂੰ ਕਦੇ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਹਰਮਨ ਚੁੱਪ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਛਾਪਦਾ ਹਾਂ। ਪਿਆਰ ਕਾਰਡਾਂ ਉੱਤੇ ਲਿਖਦੇ ਨੇ। ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ।

ਸਰਦੀਆਂ ਵਧੀਆਂ। ਪ੍ਰੈਸ ਵਿੱਚ ਵਿਆਹਾਂ ਦਾ ਸੀਜ਼ਨ ਆਇਆ। ਕੰਮ ਵਧਿਆ। ਰਾਤਾਂ ਛੋਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਛੋਟੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜਗ੍ਹਾ ਕੱਢੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਮਾਲਕ ਅਚਾਨਕ ਵਾਪਸ ਆਇਆ। ਦੋਵੇਂ ਪਲੇਟ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਸਨ। ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਅੱਧੀ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਅਲਮਾਰੀ ਪਿੱਛੇ ਧੱਕਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਮਾਲਕ ਨੇ ਬਾਹਰੋਂ ਕੁਝ ਚੀਕਿਆ ਅਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੜਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਹਟਾਇਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉਥੇ ਹੀ, ਅਲਮਾਰੀ ਪਿੱਛੇ, ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਖਤਮ ਕੀਤਾ। ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਉਸਨੂੰ ਡਰ ਅਤੇ ਮਜ਼ਾ ਇਕੱਠੇ ਲੱਗੇ।

ਉਸ ਰਾਤ ਘਰ ਜਾਂਦਿਆਂ ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ ਇਹ ਕਦੋਂ ਖਤਮ ਹੋਵੇਗਾ। ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ। ਧੀ ਸੌਂ ਗਈ। ਉਹ ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਗਈ। ਠੰਡੀ ਹਵਾ। ਦੂਰ ਰੇਲ ਗੱਡੀ ਦੀ ਸੀਟੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਗਰਦਨ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ ਜਿੱਥੇ ਦੰਦ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸੀ। ਉਹ ਮਿਟਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਲਦੀ।

ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਪ੍ਰੈਸ ਖੁਲ੍ਹਿਆ। ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਆਪਣੀ ਟੇਬਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਲੀਡ ਜੋੜ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਪਲੇਟ ਧੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਇੱਕ ਵਾਰ ਮਿਲੀਆਂ। ਕੋਈ ਮੁਸਕਾਨ ਨਹੀਂ। ਕੋਈ ਈਸ਼ਾਰਾ ਨਹੀਂ। ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸਮਝ ਕਿ ਰਾਤ ਫਿਰ ਆਏਗੀ ਅਤੇ ਰੋਲਰ ਚਾਹੇ ਘੁੰਮੇ ਚਾਹੇ ਰੁਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉਸ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਕਰਨਗੇ ਜੋ ਕਿਸੇ ਵਿਆਹ ਕਾਰਡ ਉੱਤੇ ਛਪਣਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਨਾਮ ਜੋੜਿਆ। ਦੁਲਹਨ ਦਾ ਨਾਮ ਸੀ ਆਪਣਾ ਨਹੀਂ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਕੰਬੇ। ਉਸਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਸੀ ਕਿ ਕੁਝ ਛਾਪਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਛਾਪਾਂ ਉਹ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਰੱਖਣਗੀ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਧੁੰਦ ਉਸ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਰਹੇਗੀ।

ਰਾਤ ਨੂੰ ਗੇਟ ਫਿਰ ਬੰਦ ਹੋਇਆ। ਰੱਸੀ ਫਿਰ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਗਈ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਮੰਗੇਂਗੀ। ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਉੱਚੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਥੱਪੜ। ਉਸਨੇ ਮਾਰਿਆ। ਹੋਰ। ਉਸਨੇ ਹੋਰ ਮਾਰਿਆ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਫੜਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਹੋਵੇ ਜਿਸਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਪੈਂਦਾ ਸਿਰਫ਼ ਵਰਤਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਨੇ ਉਸ ਵਰਤੋਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਬਣਾ ਲਿਆ।

ਪ੍ਰੈਸ ਦੀਆਂ ਖਿੜਕੀਆਂ ਬਾਹਰੋਂ ਕਾਲੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ। ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਔਰਤ ਝੁਕੀ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਸੀ। ਸਿਆਹੀ ਸੁੱਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਰੋਲਰ ਠੰਡਾ ਸੀ। ਛਾਪ ਫਿਰ ਵੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਛਾਪ ਕਿਸੇ ਰਜਿਸਟਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਦੀ ਹੱਡੀ ਵਿੱਚ ਸੀ ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਪੁਰਾਣੇ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਵਿਆਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਛਪਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਪਰ ਇਹ ਦੋ ਨਾਮ ਕਦੇ ਇਕੱਠੇ ਨਹੀਂ ਛਪਣਗੇ।

ਸਵੇਰ ਨੇੜੇ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ। ਦੁਪੱਟਾ ਗਰਦਨ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਬਾਹਰ ਧੁੰਦ ਹਲਕੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਦਿਆਂ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਉਹ ਆਦਮੀ ਉੱਥੇ ਹੀ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਵੇਗਾ ਪਲੇਟ ਸਾਫ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਅਤੇ ਇਹੀ ਗੱਲ ਉਸਨੂੰ ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।

ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕੁੱਤਾ ਸੌਂ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦੂਰ ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ। ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਤੇਜ਼ ਚੱਲੀ। ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉਸਨੇ ਹੱਥ ਧੋਤੇ। ਸਿਆਹੀ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਉਤਰੀ। ਉਸਨੇ ਨਹੀਂ ਕੱਢਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਹੋਰ ਕੀਤੀ। ਉਸਨੇ ਲਾਈਟ ਬੰਦ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਸੌਂ ਗਈ ਇਸ ਸੋਚ ਨਾਲ ਕਿ ਕੱਲ੍ਹ੍ ਫਿਰ ਰੋਲਰ ਰੁਕ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਫਿਰ ਖੜ੍ਹੀ ਰਹੇਗੀ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਕੋਈ ਆਖੇ ਉਤਾਰ।