ਪੰਜਾਬੀ ਚਾਚੀ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ: ਡਰ ਵਾਲੀ ਰਾਤ

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੋਟਰਸਾਈਕਲ ਦੀ ਹੈਡਲਾਈਟ ਬੁਝਾਈ ਅਤੇ ਵੇਹੜੇ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ। ਰਾਤ ਦੇ ਦਸ ਵੱਜ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਚਾਚੇ ਦਾ ਘਰ ਸੁੰਨਸਾਨ ਪਿਆ ਸੀ, ਬਸ ਬਰਾਂਡੇ ਦਾ ਬਲਬ ਜਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਇੱਕ ਸੱਚੀ ਪੰਜਾਬੀ ਚਾਚੀ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਡਰ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਨੇ ਦੋਨਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਦਿੱਤੀ।

ਉਹ ਬੂਹਾ ਖੜਕਾਉਣ ਹੀ ਲੱਗਾ ਸੀ ਕਿ ਅੰਦਰੋਂ ਭੱਜਣ ਦੀ ਆਹਟ ਆਈ ਅਤੇ ਬੂਹਾ ਧੜੰਮ ਨਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹਿਆ। ਸਾਹਮਣੇ ਚਾਚੀ ਗੁਰਮੀਤ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਬੇਲਣ ਫੜੀ, ਵਾਲ ਗਿੱਲੇ, ਅਤੇ ਤਨ ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪਤਲੀ ਨਾਈਟੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਸੀ। "ਚੋਰ! ਬਚਾਓ!" ਉਹ ਚੀਕੀ, ਅਤੇ ਬੇਲਣ ਉਠਾ ਲਿਆ।

"ਚਾਚੀ! ਮੈਂ ਆਂ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ!" ਉਹ ਹੱਸ ਪਿਆ ਅਤੇ ਹੱਥ ਉੱਪਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਗੁਰਮੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਲੰਬੀ ਸਾਹ ਨਿਕਲੀ। "ਹਾਏ ਰੱਬਾ! ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਪੁੱਤਰ ਤੂੰ? ਮੈਂ ਤਾਂ ਸਮਝੀ ਚੋਰ ਆ ਗਿਆ!" ਉਸਨੇ ਬੇਲਣ ਥੱਲੇ ਰੱਖਿਆ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਲਾਲੀ ਨਹੀਂ ਲੁੱਕੀ। ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਪਿਛਲੇ ਹਫ਼ਤੇ ਦੋ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚੋਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਚਾਚਾ ਬਲਦੇਵ ਸ਼ੂਗਰ ਮਿੱਲ ਦੀ ਨਾਈਟ ਡਿਊਟੀ ਤੇ ਪੰਜ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

"ਚਾਚੇ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਤੂੰ ਆਉਣਾ ਐਂ, ਪਰ ਮੈਂ ਸੋਚੀ ਤੂੰ ਸਵੇਰੇ ਆਵੇਂਗਾ," ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਅੰਦਰ ਬੁਲਾਇਆ। ਉਸਦੀ ਨਾਈਟੀ ਉਸਦੇ ਗਿੱਲੇ ਤਨ ਨਾਲ ਚਿੰਬੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਉਭਰੇ ਹੋਏ ਸੀਨੇ ਤੇ ਟਿਕ ਗਈਆਂ। ਉਹ 39 ਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦਾ ਤਨ ਅਜੇ ਵੀ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਕਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

"ਦੁਕਾਨ ਬੰਦ ਕਰਦਿਆਂ ਦੇਰ ਹੋ ਗਈ," ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਮੋਬਾਈਲ ਰਿਪੇਅਰ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਚਲਾਉਂਦਾ ਸੀ, 27 ਸਾਲ ਦਾ, ਛੇ ਫੁੱਟਾ ਜਵਾਨ। "ਚਾਚੇ ਨੇ ਕਿਹਾ ਪੰਜ ਰਾਤਾਂ ਇੱਥੇ ਸੌਂ ਜਾ, ਚਾਚੀ ਇਕੱਲੀ ਐ।"

ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ, ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਜੋ ਮਾਂ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। "ਤੇਰਾ ਚਾਚਾ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਵਾਰੀ ਇਕੱਲੀ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਐ। ਤੂੰ ਆ ਗਿਆ, ਚੰਗਾ ਕੀਤਾ।" ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਹੱਥ ਦੀ ਗਰਮੀ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਤਨ ਵਿੱਚ ਉਤਰ ਗਈ।

ਰੋਟੀ ਖਾਂਦੇ ਵਕਤ ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਖ਼ਬਰਾਂ ਸੁਣਾਈਆਂ। ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਟਿਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ। "ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ ਐਂ ਤੂੰ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਉਂਗਲ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਥਾਲੀ ਵਿੱਚੋਂ ਰੋਟੀ ਚੁੱਕਦਿਆਂ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਛੂਹ ਗਈ। ਉਹ ਛੂਹਣ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਰੁਕਿਆ, ਦੋਨਾਂ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ।

"ਚਾਚੀ, ਤੂੰ ਡਰਦੀ ਕਿਉਂ ਐਂ? ਮੈਂ ਆਂ ਨਾ," ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਗੁਰਮੀਤ ਹੱਸ ਪਈ, ਪਰ ਉਸਦੀ ਹਾਸੀ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਹੋਰ ਸੀ। "ਡਰ ਤਾਂ ਚੋਰ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ। ਡਰ ਤਾਂ ਇਕੱਲੇਪਣ ਦਾ ਐ। ਤੇਰਾ ਚਾਚਾ 52 ਦਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਤਾਂ ਨੀਂਦ ਆਉਂਦੀ ਐ, ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਉਸਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਅਟਕ ਗਿਆ।

ਰਾਤ ਨੂੰ ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਉਸਦਾ ਬਿਸਤਰਾ ਬਰਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਲਾ ਦਿੱਤਾ। "ਬਾਹਰ ਸੌਂ, ਹਵਾ ਆਉਂਦੀ ਐ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਲੇਟ ਗਿਆ, ਪਰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆਈ। ਉਸਦੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਵਿੱਚ ਗੁਰਮੀਤ ਦੀ ਗਿੱਲੀ ਨਾਈਟੀ, ਉਸਦਾ ਛੂਹਣ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਪੈਂਟ ਵਿੱਚ ਤਣ ਗਿਆ ਸੀ।

ਰਾਤ ਦੇ ਇੱਕ ਵਜੇ ਦੇ ਕਰੀਬ ਉਸਨੂੰ ਆਹਟ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀ। ਵੇਹੜੇ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਪਾਸੇ ਕੋਈ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਉੱਠਿਆ, ਇੱਕ ਡੰਡਾ ਫੜਿਆ, ਅਤੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵਧਿਆ। ਇੱਕ ਸਾਇਆ ਕੰਧ ਟੱਪ ਕੇ ਭੱਜਿਆ। ਉਹ ਚੀਕਿਆ, "ਕੌਣ ਐ?" ਪਰ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਕੁੱਤਿਆਂ ਦਾ ਭੌਂਕਣਾ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤਾ।

ਉਸਦੀ ਚੀਕ ਸੁਣ ਕੇ ਗੁਰਮੀਤ ਭੱਜੀ ਆਈ, ਡਰੀ ਹੋਈ, ਕੰਬਦੀ। "ਕੀ ਹੋਇਆ? ਕੌਣ ਸੀ?" ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। "ਕੋਈ ਸੀ, ਭੱਜ ਗਿਆ। ਤੂੰ ਅੰਦਰ ਚੱਲ।" ਪਰ ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ। "ਮੈਂ ਅੰਦਰ ਇਕੱਲੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸੌਂ।"

ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਦਾ ਪੱਖਾ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਗੁਰਮੀਤ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਬੈਠ ਗਈ, ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਫਰਸ਼ ਤੇ ਚਾਦਰ ਵਿਛਾਉਣ ਲੱਗਾ। "ਫਰਸ਼ ਤੇ ਕਿਉਂ? ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਸੌਂ ਜਾ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਸਾਹ ਰੁਕ ਗਈ। "ਚਾਚੀ..." "ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਚਾਚੀ ਆਂ, ਡਰ ਨਾ।" ਪਰ ਉਸਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਕੁਝ ਹੋਰ ਸੀ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਬਿਸਤਰੇ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਤੇ ਲੇਟ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਮਿੰਟਾਂ ਦੀ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮਨਪ੍ਰੀਤ, ਤੂੰ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ..." ਉਸਨੇ ਵਾਕ ਅਧੂਰਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। "ਹਾਂ," ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ। "ਤੇ?" ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ। ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਵਧਾਇਆ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ। "ਮੈਂ 39 ਦੀ ਹੋ ਗਈ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ। ਤੇਰੇ ਚਾਚੇ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਵੇਖਣ ਦੀ ਫੁਰਸਤ ਨਹੀਂ।" ਉਸਦੀ ਉਂਗਲ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਰੁਕ ਗਈ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਉਂਗਲ ਨੂੰ ਚੁੰਮ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਗੁਰਮੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਸਿਸਕੀ ਨਿਕਲੀ।

ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। "ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ, ਤੇਰਾ ਚਾਚਾ?" ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ। "ਉਹ ਆਉਂਦਾ ਐ, ਦੋ ਮਿੰਟ ਵਿੱਚ ਖਤਮ, ਅਤੇ ਖਰਾਟੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਐ। ਮੈਂ ਕਿੰਨੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਛੱਤ ਵੱਲ ਵੇਖਦਿਆਂ ਕੱਢੀਆਂ ਨੇ, ਤੂੰ ਸੋਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।" ਉਸਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਨਹੀਂ, ਇੱਕ ਦੱਬੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਸੀ। "ਅੱਜ ਉਹ ਅੱਗ ਬੁਝਾ ਦੇ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ।"

ਫਿਰ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹੋਇਆ। ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਉਸਦਾ ਚੁੰਮਣ ਭੁੱਖਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਪਿਆਸ ਇੱਕੋ ਵਾਰੀ ਬੁਝਾਉਣੀ ਹੋਵੇ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਫੜ ਲਈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਪਰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਨਾਈਟੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਚਲੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਭਾਰੇ ਮੰਮੇ ਫੜ ਲਏ। ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਦੰਦ ਗੱਡ ਦਿੱਤੇ।

"ਚਾਚੀ, ਇਹ ਗਲਤ ਐ," ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਾਹ ਲੈਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਰੁਕੇ। "ਗਲਤ ਤਾਂ ਇਹ ਐ ਕਿ ਮੈਂ ਇੰਨੇ ਸਾਲ ਇਕੱਲੀ ਰਹੀ," ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਨਾਈਟੀ ਉਤਾਰ ਸੁੱਟੀ। ਉਸਦਾ ਨੰਗਾ ਤਨ ਪੱਖੇ ਦੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਢਿੱਲੇ ਨਹੀਂ, ਕਸੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਨਿੱਪਲ ਖੜ੍ਹੇ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਨਿੱਪਲ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ ਅਤੇ ਚੂਸਣ ਲੱਗਾ। ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ। "ਹਾਂ... ਇੰਜ ਹੀ..."

ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਉਸਦਾ ਕੁੜਤਾ ਉਤਾਰਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰੇ। ਫਿਰ ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸਦੇ ਪੈਂਟ ਦੇ ਬਟਨ ਤੇ ਆ ਗਈਆਂ। ਉਸਨੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਲਿਆ। "ਹਾਏ ਰੱਬਾ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ।" ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਆਹ ਨਿਕਲੀ।

ਫਿਰ ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਉਹ ਕੀਤਾ ਜਿਸਦੀ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਉਹ ਥੱਲੇ ਝੁਕੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਉਸਦੇ ਟੋਪੇ ਤੇ ਘੁੰਮੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਬਿਸਤਰੇ ਦੀ ਚਾਦਰ ਫੜ ਲਈ। "ਚਾਚੀ... ਮੈਂ ਝੜ ਜਾਊਂਗਾ..." "ਨਾ ਝੜ," ਉਸਨੇ ਮੂੰਹੋਂ ਕੱਢ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਅਜੇ ਤਾਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਐ।"

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਲਿਟਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਗਿੱਲੀ ਅਤੇ ਸੁੱਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਉੱਥੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਚੱਟਣ ਲੱਗਾ। ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਚਾਦਰ ਨੂੰ ਦੰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦਬਾ ਲਿਆ ਤਾਂ ਜੋ ਉਸਦੀ ਚੀਕ ਬਾਹਰ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਉਸਦੇ ਦਾਣੇ ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

"ਮਨਪ੍ਰੀਤ! ਮੈਂ... ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਆਂ!" ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਸਿਸਕਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਤਨ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਹ ਝੜ ਗਈ ਸੀ, ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ।

ਉਹ ਹਾਂਫਦੀ ਪਈ ਸੀ ਜਦੋਂ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਉੱਪਰ ਆਇਆ। "ਇੰਨਾ... ਇੰਨਾ ਸੋਹਣਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਹੰਝੂ ਸਨ। "ਹੁਣ ਰੋਕ ਨਾ। ਜੋ ਕਰਨਾ ਐ, ਕਰ।" ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਹੰਝੂ ਪੂੰਝੇ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਇੱਕ ਡੂੰਘਾ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਰੱਖਿਆ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਰੱਖਿਆ। "ਅੰਦਰ ਪਾ ਦੇ," ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪੂਰਾ।" ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਧੱਕਾ ਮਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੀ ਗਿੱਲੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਿਆ। ਦੋਨਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕੋ ਵਾਰੀ ਆਹ ਨਿਕਲੀ। ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਅਤੇ ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ।

"ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। "ਤੇਰਾ ਚਾਚਾ ਤਾਂ ਦੋ ਮਿੰਟ ਵਿੱਚ ਸੌਂ ਜਾਂਦਾ ਐ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਕਿ ਅਸਲੀ ਮਰਦ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦਾ ਐ।" ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਬਿਸਤਰਾ ਚਰਮਰਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਉਸਦੇ ਧੱਕੇ ਹੁਣ ਡੂੰਘੇ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਸਨ, ਅਤੇ ਗੁਰਮੀਤ ਹਰ ਧੱਕੇ ਤੇ ਉੱਛਲ ਰਹੀ ਸੀ।

ਫਿਰ ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਘੋੜੀ ਬਣਨ ਲਈ ਕਿਹਾ। "ਪਿੱਛੋਂ ਕਰ," ਉਸਨੇ ਸਾਹ ਲੈਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਲਟਿਆ, ਉਸਦੇ ਚੂਤੜ ਫੜੇ, ਅਤੇ ਪਿੱਛੋਂ ਅੰਦਰ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਪੋਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਸਿਰਹਾਣੇ ਵਿੱਚ ਮੂੰਹ ਦਬਾ ਲਿਆ, ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਫਿਰ ਵੀ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ। "ਮੈਂ ਫਿਰ ਆ ਰਹੀ ਆਂ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲ ਉਸਦੇ ਦਾਣੇ ਤੇ ਰੱਖੀ ਅਤੇ ਰਗੜਨ ਲੱਗਾ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਗੁਰਮੀਤ ਦਾ ਤਨ ਅਕੜ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਝੜ ਗਈ, ਇਸ ਵਾਰ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਪਰ ਬਿਠਾ ਲਿਆ। ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਲੁੰਨ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਉੱਪਰ ਥੱਲੇ ਹੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਉੱਛਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। "ਮੈਂ ਆ ਰਿਹਾ ਆਂ, ਚਾਚੀ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। "ਅੰਦਰ ਨਾ," ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਬਾਹਰ।" ਉਹ ਉੱਠੀ, ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਹਿਲਾ ਕੇ ਉਸਦੇ ਢਿੱਡ ਤੇ ਝਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਨੋਂ ਹਾਂਫ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ।

ਉਹ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੇਟ ਗਏ। "ਇਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣਾ," ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਕਦੇ ਨਹੀਂ," ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਚੁੰਮ ਲਿਆ। ਉਹ ਸੌਂ ਗਏ, ਨੰਗੇ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲਿਪਟੇ।

ਸਵੇਰੇ ਛੇ ਵਜੇ ਬੂਹਾ ਖੜਕਿਆ। ਦੁੱਧ ਵਾਲਾ ਗੁਰਦਾਸ ਆਇਆ ਸੀ। ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਨਾਈਟੀ ਪਾਈ ਅਤੇ ਬੂਹਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਬਾਥਰੂਮ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਿਆ। "ਅੱਜ ਦੇਰ ਕਰਤੀ?" ਗੁਰਦਾਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। "ਮਹਿਮਾਨ ਆਇਆ ਐ," ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ਰਾਰਤ ਸੀ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਸੀ।

ਦੁੱਧ ਵਾਲੇ ਦੇ ਜਾਂਦਿਆਂ ਹੀ ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਬੂਹਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਬਾਥਰੂਮੋਂ ਬਾਹਰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। "ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ। ਸਵੇਰ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਵਾਰ ਹੌਲੀ ਅਤੇ ਡੂੰਘਾ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦਿਆਂ।

ਪੰਜ ਦਿਨ ਇੰਜ ਹੀ ਬੀਤੇ। ਦਿਨ ਨੂੰ ਚਾਚੀ ਭਤੀਜਾ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮੀ। ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਗੁਰਮੀਤ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਸਾਗ ਬਣਾ ਰਹੀ ਸੀ ਜਦੋਂ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਪਿੱਛੋਂ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਕਮਰੋਂ ਫੜ ਲਿਆ। "ਕੋਈ ਆ ਜਾਊਗਾ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਉਸਨੇ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਉਸਦਾ ਘੱਗਰਾ ਉੱਪਰ ਕੀਤਾ, ਆਪਣਾ ਪੈਂਟ ਥੱਲੇ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਰਸੋਈ ਦੇ ਸਲੈਬ ਤੇ ਝੁਕਾ ਕੇ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ। ਸਾਗ ਉਬਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਗੁਰਮੀਤ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਉਸ ਉਬਾਲ ਵਿੱਚ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈਆਂ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉਹ ਸਿਖਾਇਆ ਜੋ ਕੋਈ ਕੁੜੀ ਨਹੀਂ ਸਿਖਾ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਛੇਵੇਂ ਦਿਨ ਚਾਚਾ ਬਲਦੇਵ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਉਸ ਰਾਤ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਫੋਨ ਤੇ ਇੱਕ ਵੌਇਸ ਨੋਟ ਆਇਆ। ਗੁਰਮੀਤ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਸੀ, ਹੌਲੀ ਅਤੇ ਭਰੀ ਹੋਈ। "ਚਾਚੇ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਚੋਰ ਫੜਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ... ਪਰ ਚੋਰ ਦਾ ਅਸਰ ਤਾਂ ਰਹਿ ਗਿਆ।" ਇੱਕ ਪਲ ਦੀ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ੀ, ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪਰਸੋਂ ਫਿਰ ਨਾਈਟ ਡਿਊਟੀ ਲੱਗੀ ਐ ਉਸਦੀ। ਤੂੰ ਆਵੇਂਗਾ ਨਾ?"