ਪੰਜਾਬੀ ਡਾਕਟਰ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ: ਜਲੰਧਰ ਵਿੱਚ ਸਿਮਰਨ ਤੇ ਅਰਜਨ

ਰਾਤ ਦੇ ਅੱਠ ਵਜੇ ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਫੋਨ ਜਲੰਧਰ ਦੇ ਉਸ ਛੋਟੇ ਕਲੀਨਿਕ ਵਿੱਚ ਵੱਜਿਆ ਜਿੱਥੇ ਡਾਕਟਰ ਅਰਜਨ ਅਜੇ ਆਪਣੇ ਆਖਰੀ ਮਰੀਜ਼ ਦੇ ਕਾਗਜ਼ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਵੀ ਸੀ ਤੇ ਝਿਜਕ ਵੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਦੋ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਵਧਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੌਂ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਕਲੀਨਿਕ ਆ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰ ਲਵੇਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਸਮਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਲੇਟ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਅੱਧੇ ਘੰਟੇ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਗੀ।

ਜਦੋਂ ਸਿਮਰਨ ਕਲੀਨਿਕ ਪਹੁੰਚੀ ਤਾਂ ਬਾਹਰ ਮੀਂਹ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਪੈ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸੂਟ ਥੋੜ੍ਹਾ ਗਿੱਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਬੁਲਾਇਆ। ਕਲੀਨਿਕ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਦੋਵੇਂ ਸਨ ਤੇ ਬਾਹਰ ਮੀਂਹ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚੁੰਨੀ ਠੀਕ ਕੀਤੀ ਤੇ ਅਰਜਨ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਦਰਦ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਂਚ ਵਾਲੇ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਲੇਟਣ ਲਈ ਕਿਹਾ।

ਸਿਮਰਨ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਪੇਟ ਦੇ ਭਾਰ ਲੇਟ ਗਈ ਤੇ ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਗਰਮ ਸਨ ਤੇ ਦਬਾਅ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਹੌਲੀ ਸਿਸਕੀ ਨਿਕਲ ਗਈ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਕੀ ਦਰਦ ਇੱਥੇ ਹੈ, ਤੇ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਤੇਲ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਮਾਲਿਸ਼ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਤੇ ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਸਰੀਰ ਢਿੱਲਾ ਪੈਣ ਲੱਗਾ।

ਮਾਲਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ ਅਰਜਨ ਦਾ ਹੱਥ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਕਮਰ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਸਰਕ ਗਿਆ ਤੇ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਨੇ ਅਰਜਨ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਿਲੀਆਂ ਤੇ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਦਰਦ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਰਜਨ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮਣ ਲੱਗੇ। ਚੁੰਮਣ ਗਹਿਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਅਰਜਨ ਦੀ ਗਰਦਨ ਵਿੱਚ ਬਾਹਾਂ ਪਾ ਦਿੱਤੀਆਂ।

ਅਰਜਨ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਸੂਟ ਉੱਤੋਂ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤੇ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਕਲੀਨਿਕ ਦੀ ਚੁੱਪ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਅਰਜਨ ਦੀ ਪੈਂਟ ਦੀ ਚੈਨ ਖੋਲ੍ਹੀ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲਾਇਆ ਤੇ ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਪਾ ਲਿਆ।

ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਅਰਜਨ ਦਾ ਲੁੰਨ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ ਤੇ ਚੂਸਣ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਲੁੰਨ ਦੇ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਅਰਜਨ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਸਿਮਰਨ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਰੁਕਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਚੂਸਿਆ ਤੇ ਅਰਜਨ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ। ਫਿਰ ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹੁਣ ਉਸ ਦੀ ਵਾਰੀ ਹੈ।

ਅਰਜਨ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਹੇਠਾਂ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ ਤੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਚੱਟਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਬਿਸਤਰੇ ਦੀ ਚਾਦਰ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਉੱਠਣ ਲੱਗੀ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਚੱਟਿਆ ਤੇ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦਾ ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਲੱਗਾ।

ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਅਰਜਨ ਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਹੁਣ ਹੋਰ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਧੱਕਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜਕੜ ਲਿਆ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡੁੱਬ ਗਏ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਧੱਕੇ ਲਾਉਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ ਤੇ ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਹੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜਨ ਲੱਗੀ।

ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਹੁਣ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਉਹ ਅਰਜਨ ਨੂੰ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਕਰੇ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾਈ ਤੇ ਬਿਸਤਰਾ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗਾ। ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਏ ਸਨ ਤੇ ਕਲੀਨਿਕ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਤੇ ਬਿਸਤਰੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਅਰਜਨ ਦੀ ਕਮਰ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ।

ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਅਰਜਨ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਉੱਤੇ ਆਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਸਿਮਰਨ ਉਸ ਦੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਈ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਆ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਹਰ ਹਰਕਤ ਨਾਲ ਹਿੱਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਿੱਪਲ ਨੂੰ ਚੂਸਣ ਲੱਗਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਤੇਜ਼ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਵਗਣ ਲੱਗਾ।

ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਚੀਕ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਝੜਨ ਵਾਲੀ ਹੈ ਤੇ ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਹਿਲਾਇਆ। ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਅਰਜਨ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ। ਅਰਜਨ ਵੀ ਨਾ ਰੁਕ ਸਕਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲਿਪਟ ਗਏ ਤੇ ਕੁਝ ਦੇਰ ਤੱਕ ਉਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਲੇਟੇ ਰਹੇ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਅਰਜਨ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਧੜਕਣ ਸੁਣੀ।

ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਆਰਾਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਰਜਨ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਹੱਸ ਪਈ ਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਅਜੇ ਥੱਕੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਫੜਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੋੜੀ ਵਾਂਗ ਝੁਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਚੱਟਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਹੋਰ ਹੇਠਾਂ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੱਕੇ ਲਾਉਣ ਲੱਗਾ।

ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਚੁਦਾਈ ਵਿੱਚ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਹਰ ਧੱਕਾ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਬਿਸਤਰੇ ਦੀ ਚਾਦਰ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾਇਆ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ। ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਲੀਨਿਕ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਸਿਮਰਨ ਬਾਰ ਬਾਰ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦਾ ਰਹੇ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਹੋਰ ਵਧਾਈ ਤੇ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦਾ ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਤੇ ਵਗਣ ਲੱਗਾ।

ਅਰਜਨ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਪਲਟਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਰੱਖ ਲਈਆਂ। ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਡੂੰਘਾਈ ਤੱਕ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਵਧ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਅਰਜਨ ਵੀ ਝੜਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਦਬਾਇਆ ਤੇ ਆਖਰੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਫਿਰ ਇੱਕੋ ਵੇਲੇ ਝੜ ਗਏ।

ਝੜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੋਵੇਂ ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲਿਪਟ ਗਏ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅੱਜ ਦੀ ਰਾਤ ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਖਾਸ ਰਾਤ ਹੈ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਵੀ ਇਹੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ ਤੇ ਹੁਣ ਉਹ ਹਰ ਹਫ਼ਤੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਵੇਗੀ। ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ ਤੇ ਕੁਝ ਦੇਰ ਤੱਕ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਬਾਹਰ ਮੀਂਹ ਰੁਕ ਗਿਆ ਸੀ ਮਗਰ ਕਲੀਨਿਕ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਦੀ ਗਰਮੀ ਸੀ।

ਰਾਤ ਦੇ ਆਖਰੀ ਪਹਿਰ ਵਿੱਚ ਅਰਜਨ ਫਿਰ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਫਿਰ ਛੇੜਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਜਾਗ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਇਸ ਵਾਰ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਹੌਲੀ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਚੁਦਾਈ ਕੀਤੀ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਅਰਜਨ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਜਕੜ ਲਿਆ।

ਜਦੋਂ ਸਿਮਰਨ ਕਲੀਨਿਕ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੀ ਤਾਂ ਸਵੇਰ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਸਕੂਨ ਸੀ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੱਕ ਛੱਡਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਦਾ ਦਰਦ ਫਿਰ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਠੀਕ ਕਰੇਗਾ। ਸਿਮਰਨ ਹੱਸ ਪਈ ਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਹੁਣ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਹੈ, ਮਗਰ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਅਰਜਨ ਦੇ ਕੋਲ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਹੱਸੇ ਤੇ ਸਿਮਰਨ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਈ।

ਅਗਲੇ ਹਫ਼ਤੇ ਜਦੋਂ ਸਿਮਰਨ ਫਿਰ ਕਲੀਨਿਕ ਆਈ ਤਾਂ ਅਰਜਨ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰਦੇ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਪੂਰਾ ਹਫ਼ਤਾ ਇਸ ਪਲ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ ਰਹੀ ਹੈ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਉੱਤੋਂ ਖੋਲ੍ਹੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤੇ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਫੜਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਸਤਰੇ ਵੱਲ ਲੈ ਗਈ। ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਫਿਰ ਉਸੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਚੁਦਾਈ ਕੀਤੀ, ਕਦੇ ਹੌਲੀ ਕਦੇ ਤੇਜ਼, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਵੇਲੇ ਝੜ ਗਏ।

ਉਸ ਰਾਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਿਮਰਨ ਤੇ ਅਰਜਨ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਹੋਰ ਗਹਿਰਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਹਰ ਹਫ਼ਤੇ ਸਿਮਰਨ ਕਲੀਨਿਕ ਆਉਂਦੀ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੀ ਚਾਹਤ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਸਿੱਖ ਲਿਆ ਸੀ ਕਿ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਮ ਦੀ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਤੇ ਅਰਜਨ ਨੇ ਸਿੱਖ ਲਿਆ ਸੀ ਕਿ ਮਰੀਜ਼ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੀ ਅਸਲ ਇਲਾਜ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਲੀਨਿਕ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਯਾਦ ਬਣ ਗਈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਸਨ।