ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਬੀ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ: ਸਿਮਰਨ ਭਾਬੀ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ

ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਰਣਜੀਤ ਐਵੇਨਿਊ ਵਾਲੇ ਮਕਾਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਸਿਮਰਨ ਭਾਬੀ ਦੀ ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਬੀ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ ਉਸ ਦੁਪਹਿਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸੀੜ੍ਹੀਆਂ ਦੇ ਮੋੜ 'ਤੇ ਉਸਦਾ ਪੈਰ ਤਿਲ੍ਹਕ ਗਿਆ ਸੀ।

ਸਟੀਲ ਦਾ ਭਾਰਾ ਡੱਬਾ ਉਸਦੇ ਹੱਥੋਂ ਛੁੱਟਿਆ, ਘਿਓ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ, ਤੇ ਅਗਲੇ ਹੀ ਪਲ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਨੂੰ ਘੁੱਟ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ। ਜੱਸੀ ਸੀੜ੍ਹੀਆਂ ਚੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਹੁਣ ਸਿਮਰਨ ਉਸਦੀ ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਟਕਰਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

"ਓਏ ਹੋਏ ਭਾਬੀ!" ਜੱਸੀ ਹੱਸਿਆ, ਪਰ ਉਸਦੀ ਬਾਂਹ ਹਟੀ ਨਹੀਂ। "ਡਿੱਗਦੀ ਤਾਂ ਤੂੰ ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਨਾਲ ਹੀ ਲੈ ਜਾਂਦੀ।" ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਦੁਪੱਟਾ ਮੋਢੇ ਤੋਂ ਖਿਸਕ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਦੀ ਗਰਮੀ ਉਸਦੀ ਨੰਗੀ ਕਮਰ 'ਤੇ ਸਾਫ਼ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।

ਉਹ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਸਿੱਧੀ ਹੋਈ, ਦੁਪੱਟਾ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਤੇ ਡੱਬਾ ਉਸਦੇ ਹੱਥੋਂ ਖੋਹ ਲਿਆ। "ਤੂੰ ਟੋਰਾਂਟੋ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇੰਝ ਹੀ ਕੁੜੀਆਂ ਫੜਦਾ ਫਿਰਦਾ ਏਂ?" ਉਸਨੇ ਤਿੱਖੇ ਲਹਿਜੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨੱਚ ਰਹੀ ਸੀ।

ਜੱਸੀ ਨੇ ਡੱਬਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਰਸੋਈ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ। "ਟੋਰਾਂਟੋ ਵਿੱਚ ਭਾਬੀਆਂ ਇੰਨੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ।" ਉਸਨੇ ਡੱਬਾ ਸਲੈਬ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਸਿਮਰਨ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਅੱਖ ਮਾਰੀ। "ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉੱਥੇ ਸੀੜ੍ਹੀਆਂ 'ਤੇ ਇੰਨਾ ਮਜ਼ਾ ਆਉਂਦਾ।"

ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਗੱਲਾਂ 'ਤੇ ਲਾਲੀ ਦੌੜ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਗਿਲਾਸ ਉਸ ਵੱਲ ਵਧਾਇਆ, ਤੇ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। "ਚੁੱਪ ਕਰ, ਕੋਈ ਸੁਣ ਲਵੇਗਾ।" ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਡਾਂਟ ਘੱਟ, ਖੇਡ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੀ।

ਜਸਕਰਨ ਉਰਫ਼ ਜੱਸੀ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਬਚਪਨ ਦਾ ਦੋਸਤ, ਚਾਰ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਟੋਰਾਂਟੋ ਤੋਂ ਦੋ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਲਈ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਆਇਆ ਸੀ। ਮਹਿਮਾਨ ਵਾਲਾ ਕਮਰਾ ਉਸਦੇ ਹਵਾਲੇ ਸੀ, ਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਬੈਂਕ ਦੀ ਨੌਕਰੀ ਉਸਨੂੰ ਸਵੇਰੇ ਨੌਂ ਤੋਂ ਰਾਤੀਂ ਨੌਂ ਤੱਕ ਘਰੋਂ ਦੂਰ ਰੱਖਦੀ ਸੀ।

ਦੁਪਹਿਰ ਦਾ ਖਾਣਾ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਇਕੱਠਿਆਂ ਖਾਧਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਸਰ੍ਹੋਂ ਦਾ ਸਾਗ ਤੇ ਮੱਕੀ ਦੀ ਰੋਟੀ ਬਣਾਈ ਸੀ, ਨਾਲ ਲੱਸੀ ਦਾ ਵੱਡਾ ਗਿਲਾਸ। ਜੱਸੀ ਨੇ ਦੋ ਰੋਟੀਆਂ ਵੱਧ ਖਾਧੀਆਂ ਤੇ ਉਂਗਲਾਂ ਚੱਟੀਆਂ। "ਭਾਬੀ, ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਜਾਦੂ ਏ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਤਾਂ ਲੱਕੀ ਏ।"

"ਲੱਕੀ?" ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਭਵਾਂ ਉੱਚੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ। "ਉਹ ਤਾਂ ਬੈਂਕ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵਿਆਹਿਆ ਹੋਇਆ ਏ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਘਰ ਦੀ ਨੌਕਰਾਣੀ ਹਾਂ।" ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਤੇ ਹੱਸ ਪਈ, ਪਰ ਉਸ ਹਾਸੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਇੱਕ ਅਧੂਰੀ ਪਿਆਸ ਸਾਫ਼ ਝਲਕ ਰਹੀ ਸੀ।

ਜੱਸੀ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਮੇਜ਼ 'ਤੇ ਹੀ ਫੜ ਲਿਆ। "ਨੌਕਰਾਣੀ ਨਹੀਂ, ਰਾਣੀ। ਤੇ ਰਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡੀਦਾ।" ਉਸਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨੇ ਉਸਦੀ ਹਥੇਲੀ 'ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਗੋਲ ਘੁਮਾਇਆ, ਤੇ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਹੱਥ ਖਿੱਚਿਆ ਨਹੀਂ।

ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਫੋਨ ਆਇਆ। "ਸਿਮਰਨ, ਅੱਜ ਆਡਿਟ ਏ, ਮੈਂ ਗਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦਾ। ਤੂੰ ਤੇ ਜੱਸੀ ਖਾਣਾ ਖਾ ਲਿਓ।" ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਫੋਨ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਲੰਮਾ ਸਾਹ ਲਿਆ। ਇਹ ਕੋਈ ਨਵੀਂ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਜੱਸੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਸਭ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਸੀ। "ਫਿਰ ਅੱਜ ਰਾਤ ਮੇਰੀ ਡਿਊਟੀ ਲੱਗ ਗਈ, ਭਾਬੀ ਨੂੰ ਕੰਪਨੀ ਦੇਣ ਦੀ।" ਉਹ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਤੇ ਸਲੈਬ ਨਾਲ ਢੋਅ ਲਾ ਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ। "ਕੀ ਬਣਾਉਣਾ ਏਂ?"

ਸਿਮਰਨ ਭਾਂਡੇ ਧੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਸੂਟ ਦੀ ਬਾਂਹ ਕੂਹਣੀ ਤੱਕ ਗਿੱਲੀ ਸੀ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਉਸਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। "ਦਾਲ ਬਣਾ ਲੈਂਦੀ ਹਾਂ।" ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਜੱਸੀ ਨੇ ਧੋਤਾ ਹੋਇਆ ਭਾਂਡਾ ਉਸਦੇ ਹੱਥੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪੂੰਝਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਦੋਵੇਂ ਨਾਲ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹੇ ਸਨ। ਜੱਸੀ ਦਾ ਮੋਢਾ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਉਸਦੀ ਗਿੱਲੀ ਬਾਂਹ 'ਤੇ ਉਂਗਲ ਫੇਰੀ। "ਠੰਡਾ ਪਾਣੀ ਏ।" ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੀਵੀਂ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। "ਤੇਰੀ ਚਮੜੀ ਤਾਂ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਗਰਮ ਏ।"

ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਹੱਥ ਥੰਮ੍ਹ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਸ਼ਰਾਰਤ ਸੀ ਜੋ ਦੁਪਹਿਰੇ ਸੀੜ੍ਹੀਆਂ 'ਤੇ ਸੀ। "ਜੱਸੀ..." ਉਸਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੰਨਾ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਅੱਗੇ ਕੁਝ ਨਾ ਬੋਲ ਸਕੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੱਸੀ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਆ ਟਿਕੇ ਸਨ।

ਪਹਿਲਾ ਚੁੰਮਣ ਹੌਲੀ ਸੀ, ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਦਾ ਹੋਇਆ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਦੱਬਿਆ, ਤਾਂ ਜੱਸੀ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਜਵਾਬ ਹਾਂ ਏ। ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਲੈਬ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਕਮਰ 'ਤੇ ਕੱਸ ਗਏ।

ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਉਸਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਵਲ ਗਈਆਂ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਉਸ ਨਾਲ ਘਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਜੱਸੀ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਦੱਬੇ ਹੋਏ ਸਨ। "ਦਰਵਾਜ਼ਾ..." ਉਸਨੇ ਸਾਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ। ਜੱਸੀ ਨੇ ਪਲਟ ਕੇ ਰਸੋਈ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਅੰਦਰੋਂ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਉਸਨੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸਲੈਬ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਜੱਸੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਆ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ। ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਸਰਕ ਕੇ ਉਸਦੀ ਨੰਗੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਤੇ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਦੱਬੀ ਹੋਈ ਸਿਸਕੀ ਨਿਕਲ ਗਈ।

"ਭਾਬੀ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਤਿਆਰ ਏਂ।" ਜੱਸੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ ਤੇ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ 'ਤੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ 'ਤੇ ਥੱਲੇ ਵੱਲ ਤੁਰੀ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੇ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।

ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਦੱਬ ਲਿਆ। ਕਮੀਜ਼ ਖੁੱਲ੍ਹ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਭਾਰੇ ਮੰਮੇ ਬ੍ਰਾ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਛਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਜੱਸੀ ਨੇ ਬ੍ਰਾ ਦਾ ਹੁੱਕ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਗੁਲਾਬੀ ਨਿੱਪਲਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਮੁੱਠੀ ਵਿੱਚ ਭਰ ਲਿਆ।

"ਆਹ... ਜੱਸੀ..." ਉਹ ਕਰਾਹੀ। "ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਤਾਂ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ।" ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਜੱਸੀ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੜ ਗਏ, ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਨਹੁੰਆਂ ਨਾਲ ਖੁਰਚਦੇ ਹੋਏ। "ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੈ ਲੈ।"

ਜੱਸੀ ਨੇ ਉਸਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾਲਾ ਖਿੱਚਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਉੱਚੇ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਸਲਵਾਰ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਸਰਕ ਗਈ। ਉਸਦੀ ਕਾਲੀ ਪੈਂਟੀ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੀ ਗਰਮੀ ਜੱਸੀ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।

ਉਸਨੇ ਪੈਂਟੀ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਕੀਤੀ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ 'ਤੇ ਫੇਰੀਆਂ। ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਗਿਆ। "ਉਫ਼... ਅੰਦਰ ਪਾ..." ਉਹ ਬੇਸਬਰੀ ਨਾਲ ਬੋਲੀ। ਜੱਸੀ ਨੇ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸਦੀ ਗਿੱਲੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਧਸਾ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਸਲੈਬ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ।

ਉਂਗਲਾਂ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜੱਸੀ ਨੇ ਝੁਕ ਕੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਚੱਟਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਉਸਦੇ ਦਾਣੇ 'ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸਦੇ ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ ਆ ਟਿਕੀਆਂ।

"ਜੱਸੀ... ਮੈਂ... ਮੈਂ ਝੜਨ ਵਾਲੀ ਹਾਂ..." ਉਹ ਚੀਕੀ, ਤੇ ਅਗਲੇ ਹੀ ਪਲ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਐਂਠ ਗਿਆ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਦਾ ਫੁਹਾਰਾ ਨਿਕਲਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਹਾਂਫਦੀ ਹੋਈ ਸਲੈਬ 'ਤੇ ਢੇਰ ਹੋ ਗਈ। ਜੱਸੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ।

ਪਰ ਖੇਡ ਅਜੇ ਖ਼ਤਮ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋਈ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਪੈਂਟ ਦਾ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਤੇ ਉਸਦਾ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਲਿਆ। "ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ..." ਉਹ ਹੱਸੀ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀ। "ਟੋਰਾਂਟੋ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਤਾਂ ਮਜ਼ੇ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ।"

ਜੱਸੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਲੈਬ ਤੋਂ ਉਤਾਰਿਆ ਤੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਮਹਿਮਾਨ ਵਾਲੇ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ। ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਹੋਇਆ, ਕੁੰਡੀ ਲੱਗੀ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਬਿਸਤਰ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਹੁਣ ਕੋਈ ਜਲਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਬਿਸਤਰ 'ਤੇ ਜੱਸੀ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਬਾਕੀ ਕੱਪੜੇ ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਉਤਾਰੇ। ਉਸਦਾ ਗੋਰਾ ਸਰੀਰ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਹੌਲੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਭਾਰੇ ਮੰਮੇ, ਉਸਦੀ ਪਤਲੀ ਕਮਰ, ਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਗੋਲ ਗੋਲ ਪੱਟਾਂ। ਜੱਸੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਘੂਰ ਘੂਰ ਕੇ ਵੇਖਿਆ। "ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਅੰਨ੍ਹਾ ਏ, ਜੋ ਇਹ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਛੱਡ ਕੇ ਬੈਂਕ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਏ।"

ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹੇ, ਤੇ ਉਸਦੀ ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ। "ਤੂੰ ਵੀ ਘੱਟ ਨਹੀਂ।" ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਧੱਕਾ ਦੇ ਕੇ ਬਿਸਤਰ 'ਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ।

ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਜੱਸੀ ਦੇ ਲੁੰਨ 'ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੀਭ ਉਸਦੇ ਸਿਰੇ 'ਤੇ ਫਿਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਜੱਸੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। "ਆਹ... ਭਾਬੀ... ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ..." ਉਹ ਕਰਾਹਿਆ।

ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਅੰਡਕੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਮਸਲਿਆ। ਜੱਸੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਤਣ ਗਿਆ। "ਬੱਸ ਭਾਬੀ, ਹੁਣ ਨਹੀਂ... ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਵਾਰੀ ਏ।" ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉੱਪਰ ਖਿੱਚਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੇਠਾਂ ਲਿਟਾ ਲਿਆ।

ਜੱਸੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਦਬਾਅ ਪਾਇਆ। ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਫੈਲ ਗਈਆਂ ਜਦੋਂ ਉਸਦਾ ਮੋਟਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੀ ਤੰਗ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਵੜਨ ਲੱਗਾ। "ਆਹ... ਹੌਲੀ... ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਏ..." ਉਹ ਸਿਸਕੀ।

ਉਹ ਰੁਕਿਆ, ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਵੜ ਗਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਨਹੁੰ ਗੱਡ ਦਿੱਤੇ। "ਉਫ਼ ਮਾਂ...!" ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸਦੀ ਕਮਰ 'ਤੇ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ।

ਧੱਕੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਏ। ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼। ਬਿਸਤਰ ਚਰਚਰਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਜੱਸੀ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਹਰ ਧੱਕੇ 'ਤੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਕਰਾਹ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਸੀ। "ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ... ਹਾਂ... ਇੰਝ ਹੀ..."

ਜੱਸੀ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ ਰੱਖ ਲਈਆਂ, ਤੇ ਹੁਣ ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਮੰਮੇ ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਉੱਛਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਮੰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਨਿੱਪਲਾਂ ਨੂੰ ਮਰੋੜਨ ਲੱਗੀ।

"ਪਲਟ।" ਜੱਸੀ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਸਿਮਰਨ ਘੋੜੀ ਬਣ ਗਈ, ਤੇ ਜੱਸੀ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੁੰਨ ਧਸਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਫੜ ਲਏ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗਾ। ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਸਿਰ ਸਿਰਹਾਣੇ ਵਿੱਚ ਧੱਸ ਗਿਆ।

"ਜੱਸੀ... ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਹੀ ਦੇਵੇਂਗਾ..." ਉਹ ਹਾਂਫਦੀ ਹੋਈ ਬੋਲੀ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਧੱਕੇ ਖਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੋਰ ਮੰਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਜੱਸੀ ਨੇ ਝੁਕ ਕੇ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਦੰਦ ਗੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲ ਵੀ ਫੇਰਨ ਲੱਗਾ।

ਫਿਰ ਸਿਮਰਨ ਉੱਪਰ ਆਈ। ਉਹ ਜੱਸੀ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਗਈ, ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਗੋਲ ਘੁਮਾਉਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ, ਉੱਪਰ ਥੱਲੇ। ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਉਸਦੇ ਮੰਮਿਆਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ।

"ਵੇਖ, ਤੇਰੀ ਭਾਬੀ ਕਿਵੇਂ ਸਵਾਰੀ ਕਰਦੀ ਏ।" ਉਹ ਹੱਸੀ, ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ। ਜੱਸੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕੁੱਲ੍ਹਿਆਂ 'ਤੇ ਥੱਪੜ ਮਾਰਿਆ। "ਆਹ... ਹੋਰ ਮਾਰ..." ਉਹ ਕਰਾਹੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ।

ਦੋਵੇਂ ਹੁਣ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਸਨ। ਜੱਸੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਲਿਟਾਇਆ ਤੇ ਆਖ਼ਰੀ ਹਮਲਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਤੇਜ਼, ਡੂੰਘੇ ਧੱਕੇ। ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਥਰੂ ਆ ਗਏ, ਮਜ਼ੇ ਦੇ ਅੱਥਰੂ। "ਮੈਂ ਝੜ ਰਹੀ ਹਾਂ... ਜੱਸੀ...!"

ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਜੱਸੀ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਭਿੰਚ ਲਿਆ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਹੜ੍ਹ ਆ ਗਿਆ। ਉਸੇ ਪਲ ਜੱਸੀ ਵੀ ਝੜ ਗਿਆ, ਉਸਦਾ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਭਰ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲਿਪਟੇ ਹਾਂਫ ਰਹੇ ਸਨ।

ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਸਿਮਰਨ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ ਲੇਟੀ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਉਂਗਲ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਨਾਂ ਲਿਖ ਰਹੀ ਸੀ। "ਜੱਸੀ, ਇਹ ਗਲਤ ਏ।" ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ। ਜੱਸੀ ਹੱਸਿਆ। "ਗਲਤ? ਭਾਬੀ, ਇਹ ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸਹੀ ਚੀਜ਼ ਏ ਜੋ ਅੱਜ ਹੋਈ।"

ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਇੱਕ ਲੰਮਾ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ। "ਫਿਰ ਕੱਲ੍ਹ ਵੀ ਇਹੀ ਸਹੀ ਚੀਜ਼ ਹੋਵੇਗੀ।" ਉਹ ਉੱਠੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਚੁੱਕਣ ਲੱਗੀ। "ਹੁਣ ਸੌਂ ਜਾ, ਕੱਲ੍ਹ ਦੁਪਹਿਰੇ ਫਿਰ ਮਿਲਦੇ ਹਾਂ।"

ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਬੈਂਕ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਚਾਹ ਦਾ ਕੱਪ ਲੈ ਕੇ ਮਹਿਮਾਨ ਵਾਲੇ ਕਮਰੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਆਈ ਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਖੜਕਾਇਆ। ਜੱਸੀ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਮਲਦਾ ਹੋਇਆ।

ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕੱਪ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਾਇਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਫੁਸਫੁਸਾਈ, "ਚਾਹ ਪੀ ਲੈ ਜੱਸੀ। ਅੱਜ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਸੱਤ ਵਜੇ ਆਵੇਗਾ, ਤੇ ਮੈਂ ਦੁਪਹਿਰ ਤੋਂ ਹੀ ਤਿਆਰ ਰਹਾਂਗੀ। ਸੀੜ੍ਹੀਆਂ ਵਾਲਾ ਖੇਡ ਫਿਰ ਖੇਡਦੇ ਹਾਂ।"