ਨਵੀਂ ਪੰਜਾਬੀ ਪੜੋਸਣ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ: ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਘੰਟੀ

ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਠੀਕ ਬਾਰਾਂ ਵੱਜੇ ਸਨ ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲੈਪਟਾਪ ਸਾਹਮਣੇ ਈਅਰਫੋਨ ਲਾਈ ਕਲਾਇੰਟ ਦੀ ਬਕਵਾਸ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੀ ਘੰਟੀ ਵੱਜੀ। ਇਹ ਨਵੀਂ ਪੰਜਾਬੀ ਪੜੋਸਣ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ ਉਸੇ ਘੰਟੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੁਪਹਿਰ ਤੋਂ ਜਦੋਂ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਬਲਜੀਤ ਆਈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਕਦੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਈ ਨਹੀਂ।

ਮੈਂ ਕੈਮਰਾ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਮਿਊਟ ਤੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਸਾਹਮਣੇ ਮੇਰੀ ਪੜੋਸਣ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ, ਮੱਥੇ ਤੇ ਆਟਾ ਲੱਗਾ, ਦੁਪੱਟਾ ਇੱਕ ਮੋਢੇ ਤੋਂ ਢਲਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਘਬਰਾਹਟ। ਉਹ ਹਾਂਫ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਦੌੜ ਕੇ ਆਈ ਹੋਵੇ।

“ਅਰਜੁਨ, ਪਲੀਜ਼ ਛੇਤੀ ਆ। ਮੇਰਾ ਕੁੱਕਰ ਜਾਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਸੀਟੀ ਵੱਜੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਰੁਕ ਹੀ ਨਹੀਂ ਰਹੀ। ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ, ਕਿਤੇ ਫਟ ਨਾ ਜਾਵੇ।” ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸੱਚੀ ਘਬਰਾਹਟ ਸੀ। ਮੈਂ ਚੱਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਸਦੇ ਫਲੈਟ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।

ਉਸਦੀ ਰਸੋਈ ਭਾਫ਼ ਨਾਲ ਭਰੀ ਸੀ। ਗੈਸ ਤੇ ਕੁੱਕਰ ਬੈਠਾ ਸੀਟੀਆਂ ਮਾਰੀ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੇਟ ਜਾਮ ਹੋਇਆ ਪਿਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਗੈਸ ਬੰਦ ਕੀਤੀ, ਫਿਰ ਗਿੱਲਾ ਕੱਪੜਾ ਲੈ ਕੇ ਵੇਟ ਨੂੰ ਹਿਲਾਇਆ। ਦੋ ਮਿੰਟ ਦੀ ਜੱਦੋਜਹਿਦ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੀਟੀ ਰੁਕੀ ਅਤੇ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਚੁੱਪ ਛਾ ਗਈ।

“ਬੱਸ, ਹੋ ਗਿਆ। ਵੇਟ ਵਿੱਚ ਦਾਲ ਦਾ ਦਾਣਾ ਫਸਿਆ ਸੀ।” ਮੈਂ ਮੁੜਿਆ ਤਾਂ ਬਲਜੀਤ ਬਿਲਕੁਲ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ, ਇੰਨੀ ਨੇੜੇ ਕਿ ਉਸਦੇ ਗਰਮ ਸਾਹ ਮੇਰੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਰਾਹਤ ਦੀ ਲੰਮੀ ਸਾਹ ਲਈ ਅਤੇ ਹੱਸ ਪਈ, ਉਹ ਹਾਸਾ ਜਿਹੜਾ ਘਬਰਾਹਟ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ।

ਬਲਜੀਤ ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੇ ਫਲੈਟ ਵਿੱਚ ਆਈ ਸੀ। ਲੁਧਿਆਣੇ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਨਾਲੋਂ ਤਲਾਕ ਦਾ ਕੇਸ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਇਕੱਲੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਪਤਲੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਦੇ ਇਸ ਪਾਸੇ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਕਦੇ ਕਦੇ ਦੁਪਹਿਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਗਾਣੇ ਗਾਉਂਦੀ ਸੁਣਦਾ ਸੀ, ਰੋਟੀਆਂ ਵੇਲਦੇ ਹੋਏ। ਕਈ ਵਾਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਟੀਵੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਉਂਦੀ, ਕਦੇ ਉਸਦੇ ਹੱਸਣ ਦੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਕਿ ਇਕੱਲੀ ਔਰਤ ਇੰਨੀ ਖੁਸ਼ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਅੱਜ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਇੰਨੀ ਨੇੜੇ ਤੋਂ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਮਝ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨੀ ਤਨਹਾਈ ਛੁਪੀ ਸੀ।

ਉਹ ਇਕੱਤੀ ਸਾਲ ਦੀ ਸੀ, ਕਣਕਵੰਨੀ ਰੰਗ, ਹਰੇ ਸੂਟ ਵਿੱਚ। ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਕਮੀਜ਼ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਚਿਪਕੀ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨਾਕਾਮ। ਉਸਨੇ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਫੜ ਲਈ ਅਤੇ ਮੁਸਕਰਾ ਪਈ, ਉਹ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸ਼ਰਾਰਤ ਸੀ।

“ਚਾਹ ਪੀਏਂਗਾ, ਹੀਰੋ?” ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਜਵਾਬ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਪਤੀਲੀ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤੀ। “ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ ਰਹਿੰਦਾ ਏਂ? ਘਰੋਂ ਕੋਈ ਫੋਨ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ?” ਮੈਂ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਮੋਹਾਲੀ ਵਿੱਚ ਸਾਫਟਵੇਅਰ ਦੀ ਨੌਕਰੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਘਰੋਂ ਕੰਮ, ਮਾਪੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ।

ਚਾਹ ਪੀਂਦੇ ਹੋਏ ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੀ ਕੁਰਸੀ ਤੇ ਬੈਠੀ। ਗੱਲਾਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁਪੱਟੇ ਦੇ ਪੱਲੂ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਮੱਥਾ ਪੂੰਝਿਆ, “ਪਸੀਨਾ ਆ ਗਿਆ ਤੈਨੂੰ।” ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਮੇਰੀ ਖੱਲ ਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਵੱਧ ਰੁਕੀਆਂ, ਅਤੇ ਉਸ ਪਲ ਵਿੱਚ ਰਸੋਈ ਦੀ ਹਵਾ ਬਦਲ ਗਈ।

ਮੈਂ ਉੱਠ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ, “ਕੁੱਕਰ ਠੀਕ ਹੈ ਹੁਣ, ਧਿਆਨ ਰੱਖੀਂ।” ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਉਸਨੇ ਮੇਰੀ ਬਾਂਹ ਫੜ ਲਈ, ਉਂਗਲਾਂ ਨੇ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਦਬਾਅ ਪਾਇਆ। “ਫਿਰ ਕਦੇ ਆ ਕੇ ਦੱਸ ਜਾਇਆ ਕਰ, ਗੁਆਂਢੀ ਹੋਣ ਦਾ ਕੋਈ ਫਾਇਦਾ ਤਾਂ ਹੋਵੇ।” ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧਾ ਸੱਦਾ ਸੀ।

ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਮੈਂ ਲੈਪਟਾਪ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਕੋਡ ਦੀਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ਧੁੰਦਲੀਆਂ ਲੱਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਕੰਧ ਦੇ ਉਸ ਪਾਰੋਂ ਉਸਦੇ ਗਾਉਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਕੋਈ ਪੁਰਾਣਾ ਦੁੱਖ ਭਰਿਆ ਗਾਣਾ, ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਦਿਮਾਗ ਉਸ ਹਰੇ ਸੂਟ ਵਾਲੇ ਪਸੀਨੇ ਵਾਲੇ ਮੰਜ਼ਰ ਤੇ ਅਟਕਿਆ ਸੀ।

ਅਗਲੀ ਦੁਪਹਿਰ ਠੀਕ ਬਾਰਾਂ ਵੱਜੇ ਘੰਟੀ ਫਿਰ ਵੱਜੀ। ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਬਲਜੀਤ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਖੀਰ ਦਾ ਕਟੋਰਾ। “ਕੁੱਕਰ ਵਾਲੇ ਹੀਰੋ ਲਈ ਇਨਾਮ।” ਉਹ ਅੰਦਰ ਆ ਗਈ, ਬਿਨਾਂ ਪੁੱਛੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਸਦਾ ਹੱਕ ਹੋਵੇ। ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਹੱਕ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਆਇਆ।

ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਖੀਰ ਖੁਆਈ। ਮੇਰੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਤੇ ਲੱਗੀ ਖੀਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਪੂੰਝੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹੀ ਉਂਗਲ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾ ਲਈ, ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ। ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਦੌੜ ਗਈ। ਇਹ ਖੇਡ ਹੁਣ ਲੁਕੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।

“ਕੱਲ੍ਹ ਤੋਂ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸਾਂ,” ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਕਿਹਾ, ਮੇਰੇ ਬਿਲਕੁਲ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ, “ਤੂੰ ਵੀ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੈਂ ਨਾ? ਝੂਠ ਨਾ ਬੋਲੀਂ।” ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਮੇਰੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਇੱਕ ਸਾਹ ਦੀ ਦੂਰੀ ਤੇ ਸਨ। ਮੈਂ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।

ਉਸਦਾ ਚੁੰਮਣ ਗਰਮ ਅਤੇ ਭੁੱਖਾ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਤੇ ਗਏ, ਫਿਰ ਉੱਪਰ, ਉਸਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਦੇ ਉਭਾਰ ਤੇ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੱਗ ਗਈ, ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਧਸਦਾ ਹੋਇਆ। ਰਸੋਈ ਦੇ ਸਲੈਬ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਲੱਗੀ ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਉੱਥੇ ਹੀ ਬਿਠਾ ਲਿਆ।

“ਰੁਕ,” ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ, “ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸ, ਤੂੰ ਕੱਲ੍ਹ ਤੋਂ ਹੀ ਇਹ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੈਂ ਨਾ? ਸੱਚ ਦੱਸੀਂ।” ਮੈਂ ਹੱਸਿਆ, “ਕੱਲ੍ਹ ਤੋਂ ਨਹੀਂ, ਦੋ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ। ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਤੂੰ ਗਾਉਂਦੀ ਏਂ, ਮੈਂ ਕੰਮ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।” ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕੀਆਂ, “ਫਿਰ ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਫਿਰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ, ਇਸ ਵਾਰ ਹੋਰ ਬੇਸਬਰੀ ਨਾਲ।

ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਉੱਪਰ ਕੀਤੀ। ਕਾਲੀ ਬ੍ਰਾ ਵਿੱਚ ਕੱਸੀਆਂ ਉਸਦੀਆਂ ਗੋਲ ਛਾਤੀਆਂ ਦੇਖ ਕੇ ਮੇਰਾ ਸਾਹ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਬ੍ਰਾ ਦਾ ਹੁੱਕ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਨਿੱਪਲ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਸਖ਼ਤ ਅਤੇ ਗਰਮ। ਉਹ ਕਰਾਹੀ, ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਮੇਰੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਧਸ ਗਈਆਂ।

ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਮੇਰੀ ਪੈਂਟ ਤੇ ਆਇਆ, ਮੇਰੇ ਖੜ੍ਹੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਕੱਪੜੇ ਉੱਪਰੋਂ ਹੀ ਮਸਲਦਾ ਹੋਇਆ। “ਇੰਨਾ ਬੇਸਬਰਾ?” ਉਹ ਹੱਸੀ, ਫਿਰ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿਪ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਦੀ ਨਰਮ ਹਥੇਲੀ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਸਲੈਬ ਤੇ ਝੁਕ ਗਿਆ।

ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾੜਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਸਰਕ ਕੇ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਗਿੱਲੀ ਅਤੇ ਸੁੱਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਹਲਕੇ ਵਾਲ ਗਿੱਲੇ ਚਿਪਕੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਫੇਰੀ, ਉਸਦੇ ਦਾਣੇ ਤੇ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਦਬਾਅ ਪਾਇਆ। ਉਹ ਉੱਛਲ ਪਈ, ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਵਾਲ ਖਿੱਚ ਲਏ। “ਅਰਜੁਨ, ਪਲੀਜ਼,” ਉਹ ਬੋਲੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕਿੰਨੀ ਭੁੱਖੀ ਸੀ।

ਮੈਂ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਅੰਦਰ ਪਾਈਆਂ ਤਾਂ ਉਹ ਚੀਕ ਪਈ, ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਮੇਰੇ ਦੁਆਲੇ ਲਿਪਟ ਗਈਆਂ। ਉਂਗਲਾਂ ਦੀ ਹਰ ਹਰਕਤ ਤੇ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਦਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਘੁਮਾਇਆ, ਉਸਦੀ ਅੰਦਰਲੀ ਕੰਧ ਤੇ ਦਬਾਅ ਪਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਮੇਰੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨੂੰ ਕੱਸ ਲਿਆ। ਉਸਦਾ ਰਸ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਤੇ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।

“ਅੰਦਰ ਪਾ ਦੇ, ਹੁਣ ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।” ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਭਾਰੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਧਸ ਗਿਆ। ਉਹ ਚੀਕੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਚੀਕ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਨਹੁੰਆਂ ਨਾਲ ਖੁਰਚਣ ਲੱਗੀ। ਸਲੈਬ ਹਿੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭਾਂਡੇ ਖੜਕ ਰਹੇ ਸਨ।

ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਸਲੈਬ ਤੇ ਲਿਟਾ ਕੇ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੋਦਦਾ ਰਿਹਾ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਤੇ ਉਹ “ਹੋਰ, ਹੋਰ” ਕਹਿੰਦੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਹਿੱਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਪਸੀਨਾ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਤੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਅਕੜਿਆ, ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਝੜ ਗਈ, ਲੰਮੀ ਕਰਾਹ ਨਾਲ।

ਉਸਦੇ ਝੜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਰੁਕਿਆ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਘੁਮਾਇਆ, ਸਲੈਬ ਤੇ ਔਂਧਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਪਿੱਛੋਂ ਅੰਦਰ ਗਿਆ। ਇਸ ਪੋਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਵੱਧ ਗਈਆਂ। ਮੇਰਾ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਹਾਂਫ ਰਹੇ ਸਾਂ।

ਉਹ ਮੁੜੀ, ਮੇਰੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਇੱਕ ਲੰਮਾ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ। “ਖੀਰ ਠੰਡੀ ਹੋ ਗਈ।” ਉਹ ਹੱਸੀ। “ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਬਣਾ ਲਵਾਂਗੀ। ਕੱਲ੍ਹ ਦੁਪਹਿਰੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਰੱਖੀਂ।” ਉਸਨੇ ਕੱਪੜੇ ਠੀਕ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਚਲੀ ਗਈ, ਪਿੱਛੇ ਖੀਰ ਦਾ ਕਟੋਰਾ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਛੱਡ ਕੇ।

ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਮੈਂ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਰੱਖਿਆ। ਠੀਕ ਬਾਰਾਂ ਵੱਜੇ ਉਹ ਅੰਦਰ ਆਈ, ਅੱਜ ਲਾਲ ਸੂਟ ਵਿੱਚ, ਬਿਨਾਂ ਦੁਪੱਟੇ ਦੇ। ਉਸਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਅੰਦਰੋਂ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸਿੱਧੀ ਮੇਰੇ ਸੋਫੇ ਤੇ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਗਈ, ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾ ਕੇ, ਸੱਦਾ ਦਿੰਦੀ ਹੋਈ।

ਉਸ ਦਿਨ ਉਸਨੇ ਪਹਿਲ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠੀ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਪੈਂਟ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਦਾ ਗਰਮ ਮੂੰਹ ਮੇਰੇ ਲੰਨ ਤੇ ਆਇਆ ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਰਾਹ ਉੱਠਿਆ। ਉਹ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਹਰ ਨਸ ਤੇ ਘੁੰਮਦੀ, ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਡੂੰਘਾ ਉਤਰਦਾ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ।

ਫਿਰ ਉਹ ਮੇਰੇ ਉੱਪਰ ਆ ਗਈ, ਸੋਫੇ ਤੇ ਮੇਰੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਉਤਾਰਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਮੇਰੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਸਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੂਸਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਉੱਪਰ ਥੱਲੇ ਹੁੰਦੀ, ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦੀ, ਉਸਦੀਆਂ ਕਰਾਹਾਂ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੀਆਂ।

ਉਸ ਪੋਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੋ ਵਾਰ ਝੜੀ, ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਮੇਰੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਦੰਦ ਗੱਡ ਕੇ। ਮੇਰੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਉਸਦੇ ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਪੈ ਗਏ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਚੰਗੇ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਹੱਸੀ, “ਨਿਸ਼ਾਨ ਪੈ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੇਰਾ।” ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਚੁੰਮੇ, “ਮੈਂ ਤਾਂ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਹੀ ਤੇਰਾ ਸੀ।”

ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਸੋਫੇ ਤੇ ਲਿਟਾਇਆ, ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਰੱਖੀਆਂ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚੋਦਿਆ। ਸੋਫਾ ਕੰਧ ਨਾਲ ਵੱਜਦਾ ਰਿਹਾ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਝੜੇ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਲਿਪਟੇ।

ਇਹ ਸਾਡਾ ਰੁਟੀਨ ਬਣ ਗਿਆ। ਹਰ ਦੁਪਹਿਰ ਤਿੰਨ ਵੱਜੇ, ਜਦੋਂ ਬਿਲਡਿੰਗ ਖਾਲੀ ਹੁੰਦੀ, ਉਹ ਆ ਜਾਂਦੀ। ਕਦੇ ਰਸੋਈ, ਕਦੇ ਸੋਫਾ, ਕਦੇ ਮੇਰਾ ਬੈੱਡ। ਹਰ ਵਾਰ ਨਵਾਂ ਜੋਸ਼, ਹਰ ਵਾਰ ਨਵੀਂ ਭੁੱਖ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਅਸੀਂ ਬੈੱਡਰੂਮ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਹੇਠਲੇ ਫਲੈਟ ਵਾਲੀ ਆਂਟੀ ਨੇ ਘੰਟੀ ਵਜਾ ਦਿੱਤੀ। ਅਸੀਂ ਸਾਹ ਰੋਕ ਕੇ ਪਏ ਰਹੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਹੇਠਾਂ ਦੱਬੀ ਹੱਸ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਹਾਸੇ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਆਂਟੀ ਚਲੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਿਨ ਦਾ ਜੋਸ਼ ਦੁੱਗਣਾ ਸੀ, ਖਤਰੇ ਦੀ ਮਿਠਾਸ ਨਾਲ ਭਰਿਆ।

ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ, “ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਔਰਤ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜਿਉਂਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।”

ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਹ ਮੇਰੇ ਬੈੱਡਰੂਮ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਉੱਪਰ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਤਰ, ਵਾਲ ਖਿੱਲਰੇ। ਅਸੀਂ ਘੰਟੇ ਤੋਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਗੁਆਚੇ ਸਾਂ, ਦੋ ਵਾਰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਝੜ ਚੁੱਕੇ ਸਾਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਭੁੱਖ ਬਾਕੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਕੰਨ ਦੀ ਲੋਅ ਨੂੰ ਦੰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ, ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਕੱਟਿਆ, ਫਿਰ ਫੁਸਫੁਸਾਈ, “ਅਰਜੁਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ ਹੁਣ। ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਆਦਤ ਬਣ ਗਿਆ ਏਂ, ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠੀ ਆਦਤ।” ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ, ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਕਹੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਹਿਣ ਨੂੰ ਕੁਝ ਬਚਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਕੱਸਿਆ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਇਕੱਠੇ ਉਸ ਸਿਖਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ ਜਿੱਥੇ ਦੁਨੀਆ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਉਸ ਦਿਨ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਉਹ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਰੁਕੀ, ਮੁੜੀ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਇੱਕ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ। “ਸੁਣ,” ਉਸਨੇ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਕੁੱਕਰ ਨਹੀਂ ਜਾਮ ਹੋਵੇਗਾ। ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਮੈਂ ਖੁਦ ਆਵਾਂਗੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਖੁਦ ਜਾਮ ਹੋਵਾਂਗੀ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ। ਕੱਲ੍ਹ ਬਾਰਾਂ ਵੱਜੇ।” ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ ਰਹਿ ਗਿਆ।