ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਬੀ ਸੈਕਸ ਸਟੋਰੀ: ਪਾਰਲਰ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਕਮਰੇ ਦਾ ਰਾਜ਼

ਹਰਮਨ ਪਿਛਲੇ ਕਮਰੇ ਦਾ ਪਰਦਾ ਹਟਾ ਕੇ ਅੰਦਰ ਵੜਿਆ ਹੀ ਸੀ ਕਿ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਚੀਕ ਨਿਕਲ ਗਈ। ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਬੀ ਸੈਕਸ ਸਟੋਰੀ ਉਸੇ ਪਲ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਦੇਵਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਾਬੀ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਲਿਆ ਜਿਸਦੀ ਉਸਨੇ ਕਲਪਨਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਪੈਟੀਕੋਟ ਅਤੇ ਬਲਾਊਜ਼ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਸੂਟ ਬਦਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਦਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਚਾਬੀਆਂ ਦਾ ਗੁੱਛਾ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।

"ਵਾਹਿਗੁਰੂ! ਹਰਮਨ! ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ!" ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਸੂਟ ਚੁੱਕ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਦੇਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਲਿਆ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਬਲਾਊਜ਼ ਵਿੱਚ ਕੱਸੇ ਹੋਏ, ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਦੀ ਗੋਰੀ ਚਮੜੀ, ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ।

"ਮੈਂ... ਮੈਂ ਚਾਬੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਭਾਬੀ", ਹਰਮਨ ਨੇ ਹੱਕਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, ਨਜ਼ਰਾਂ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ। "ਤੁਸੀਂ ਘਰ ਭੁੱਲ ਆਏ ਸੀ। ਵੀਰ ਨੇ ਫੋਨ ਕੀਤਾ ਸੀ"।

"ਪਰਦਾ ਖੜਕਾ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਨੇ!" ਸਿਮਰਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਗੱਲ੍ਹ ਲਾਲ ਸਨ। "ਚਾਬੀਆਂ ਮੇਜ਼ ਤੇ ਰੱਖ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਜਾ। ਮੈਂ ਦੋ ਮਿੰਟ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹਾਂ"।

ਹਰਮਨ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ, ਦਿਲ ਧੜਕਦਾ ਹੋਇਆ। ਪਟਿਆਲਾ ਦੀ ਉਹ ਸੁੱਕੀ ਸ਼ਾਮ ਸੀ, ਅਕਤੂਬਰ ਦੀ, ਪਾਰਲਰ ਵਿੱਚ ਗਾਹਕ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਸਿਮਰਨ, ਤੀਹ ਸਾਲ ਦੀ, ਉਸਦੇ ਵੱਡੇ ਵੀਰ ਵੀਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, "ਗਲੋਅ ਬਿਊਟੀ ਪਾਰਲਰ" ਚਲਾਉਂਦੀ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਛੱਬੀ ਸਾਲ ਦਾ ਸੀ, ਮੋਬਾਈਲ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਭਾਬੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਜ਼ਤ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਸੀ। ਅੱਜ ਤੱਕ।

ਅੱਜ ਉਸਨੇ ਜੋ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਛਣਛਣ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਸੋਈ ਵੱਲ ਗਈ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਗਿੱਲੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ, ਉਸਦੇ ਬਲਾਊਜ਼ ਦੇ ਹੇਠੋਂ ਦਿਸਦੀ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਦੀ ਲਕੀਰ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਲੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਇਸ ਤਸਵੀਰ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਤਸਵੀਰ ਹੋਰ ਗੂੜ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ।

ਸਿਮਰਨ ਬਾਹਰ ਆਈ, ਸੂਟ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਵਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ। "ਚਾਬੀਆਂ ਕਿੱਥੇ ਨੇ?"

"ਮੇਜ਼ ਤੇ", ਹਰਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਭਾਬੀ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ। ਮੈਂ ਜਾਣ ਬੁੱਝ ਕੇ ਨਹੀਂ..."

"ਛੱਡੋ", ਉਸਨੇ ਹੱਥ ਹਿਲਾਇਆ, ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਹੋਰ ਸੀ। ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ, ਕੁਝ ਹੋਰ। "ਚਾਹ ਪੀਓਗੇ? ਮੈਂ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹਾਂ"।

ਉਹ ਰਸੋਈ ਵੱਲ ਗਈ। ਹਰਮਨ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਵੇਖਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸਦੀ ਚਾਲ, ਉਸਦੇ ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਦਾ ਹਿੱਲਣਾ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਝਟਕਿਆ। ਇਹ ਉਸਦੀ ਭਾਬੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਵੀਰ ਦੀ ਪਤਨੀ।

ਤਦੋਂ ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਫੋਨ ਵੱਜਿਆ। ਉਸਨੇ ਸਪੀਕਰ ਤੇ ਲਾਇਆ। "ਹੈਲੋ?"

"ਸਿਮਰਨ, ਮੈਂ ਵੀਰ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹਾਂ", ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ। "ਲੁਧਿਆਣੇ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਟਰੱਕ ਯੂਨੀਅਨ ਦਾ ਝਗੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਅੱਜ ਰਾਤ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦਾ। ਕੱਲ੍ਹ ਸਵੇਰੇ ਆਵਾਂਗਾ"।

ਹਰਮਨ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਕੋਈ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਆਈ। ਸਗੋਂ... ਰਾਹਤ? "ਠੀਕ ਹੈ", ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। "ਆਪਣਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖਣਾ"। ਫੋਨ ਕੱਟ ਗਿਆ।

ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਛਾ ਗਈ। ਚਾਹ ਦੀ ਕੇਤਲੀ ਸੀਟੀ ਮਾਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਦੋ ਕੱਪ ਬਣਾਏ ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠ ਗਈ।

"ਵੀਰ ਅੱਜਕਲ੍ਹ ਬਹੁਤ ਬਿਜ਼ੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ", ਹਰਮਨ ਨੇ ਗੱਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।

"ਬਿਜ਼ੀ", ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਦੁਹਰਾਇਆ, ਚਾਹ ਫੂਕਦੇ ਹੋਏ। "ਹਾਂ। ਬਿਜ਼ੀ"। ਉਸਨੇ ਹਰਮਨ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ, ਸਿੱਧਾ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ। "ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਹਰਮਨ? ਤੇਰਾ ਵੀਰ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਦੋ ਵਾਰ ਘਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਥੱਕਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸੌਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ"।

ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਇਆ ਕਿ ਉਹ ਇਹ ਸਭ ਉਸਨੂੰ ਕਿਉਂ ਦੱਸ ਰਹੀ ਸੀ। "ਭਾਬੀ..."

"ਮੈਂ ਤੀਹ ਸਾਲ ਦੀ ਹਾਂ, ਹਰਮਨ", ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਆਵਾਜ਼ ਧੀਮੀ ਕਰਕੇ। "ਔਰਤ ਹਾਂ। ਮੇਰੀਆਂ ਵੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੇ"। ਉਸਨੇ ਚਾਹ ਦਾ ਕੱਪ ਥੱਲੇ ਰੱਖਿਆ। "ਅੱਜ ਜੋ ਤੂੰ ਵੇਖਿਆ... ਤੈਨੂੰ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਲੱਗਾ?"

ਹਰਮਨ ਦਾ ਗਲਾ ਸੁੱਕ ਗਿਆ। "ਮੈਂ... ਭਾਬੀ, ਇਹ ਗਲਤ ਹੈ"।

"ਕੀ ਗਲਤ ਹੈ?" ਉਹ ਉੱਠੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ। "ਸੱਚ ਬੋਲਣਾ ਗਲਤ ਹੈ? ਮੈਂ ਪੁੱਛ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਲੱਗਾ?"

ਉਹ ਉਸਦੇ ਇੰਨੇ ਨੇੜੇ ਸੀ ਕਿ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਗੁਲਾਬ ਅਤੇ ਕੁਝ ਹੋਰ, ਕੁਝ ਗਰਮ। ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਇੰਨੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਾ ਸਿਮਰਨ ਸੁਣ ਲਵੇਗੀ।

"ਬਹੁਤ... ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ", ਉਸਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ, ਸੱਚ ਬੋਲਦੇ ਹੋਏ।

ਸਿਮਰਨ ਮੁਸਕਰਾਈ। ਉਹ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਹਰਮਨ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ ਸੀ। "ਅੱਛਾ। ਤਾਂ ਫਿਰ ਸ਼ਰਮਾ ਕਿਉਂ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?" ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਗੱਲ੍ਹ ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ। "ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭਾਬੀ ਹਾਂ, ਹਰਮਨ। ਪਰ ਅੱਜ ਰਾਤ... ਅੱਜ ਰਾਤ ਤੇਰਾ ਵੀਰ ਘਰ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਪਾਰਲਰ ਬੰਦ ਹੈ। ਦੁਨੀਆ ਸੌਂ ਰਹੀ ਹੈ। ਅੱਜ ਰਾਤ ਅਸੀਂ ਦੋ ਅਜਨਬੀ ਹਾਂ"।

ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ। "ਭਾਬੀ, ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ..."

"ਕਿਸਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗੇਗਾ?" ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉਠਾਇਆ ਅਤੇ ਪਿਛਲੇ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਲੈ ਗਈ। "ਸ਼ਟਰ ਬੰਦ ਹੈ। ਫੋਨ ਸਾਈਲੈਂਟ ਕਰ ਦੇ। ਬਸ"।

ਪਿਛਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦੀਵਾਨ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਗਾਹਕ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ, ਕੁੰਡੀ ਲਾਈ, ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਵੱਲ ਮੁੜੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਕੋਈ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸਿਰਫ ਭੁੱਖ ਸੀ।

"ਆ", ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ।

ਹਰਮਨ ਨੇ ਇੱਕ ਕਦਮ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਉਸਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਜਨੂਨ ਨਾਲ। ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਨਰਮ ਸਨ, ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਮਿੱਠੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸੁਪਨਾ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਗਏ, ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚਦੇ ਹੋਏ।

ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣ ਲੱਗੇ। ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਠੰਢੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਜਿੱਥੇ ਛੂੰਹਦੀਆਂ ਸਨ, ਉੱਥੇ ਅੱਗ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। "ਕਿੰਨੇ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਛੂਹਿਆ", ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, ਉਸਦੇ ਨਿੱਪਲ ਨੂੰ ਜੀਭ ਨਾਲ ਛੇੜਦੇ ਹੋਏ। "ਵੀਰ ਤਾਂ ਭੁੱਲ ਹੀ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਵੀ ਕੋਈ ਹੈ। ਤੂੰ... ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜਿਉਂਦਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ"।

ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਸੂਟ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ। ਉਸਨੇ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਸੂਟ ਉਤਰ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਪੈਟੀਕੋਟ। ਹੁਣ ਉਹ ਸਿਰਫ ਬਲਾਊਜ਼ ਅਤੇ ਕੱਛੀ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਹੀ ਰੂਪ ਜੋ ਹਰਮਨ ਨੇ ਪਰਦੇ ਪਿੱਛੋਂ ਵੇਖਿਆ ਸੀ। ਪਰ ਹੁਣ ਉਹ ਉਸਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।

ਉਸਨੇ ਉਸਦਾ ਬਲਾਊਜ਼ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਬਾਹਰ ਆਏ, ਭਰੇ ਹੋਏ, ਗੋਲ, ਉਸਦੇ ਨਿੱਪਲ ਕੜਕ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਚੂਸਣ ਲੱਗਾ। ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਚੀਕ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਧਸ ਗਈਆਂ।

"ਹਾਂ... ਹਾਂ, ਹਰਮਨ... ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ...", ਉਹ ਬੁੜਬੁੜਾ ਰਹੀ ਸੀ। "ਚੂਸ... ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੂਸ..."

ਹਰਮਨ ਨੇ ਦੂਜੇ ਮੰਮੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਸਲਿਆ, ਨਿੱਪਲ ਨੂੰ ਉਂਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰਗੜਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਹਰਮਨ ਦਾ ਪਜਾਮਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਲੰਨ ਫੜ ਲਿਆ।

"ਓਹੋ", ਉਸਨੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, ਉਸਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤੋਲਦੇ ਹੋਏ। "ਤੇਰਾ ਵੀਰ ਨਾਲੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈਂ"।

ਹਰਮਨ ਸ਼ਰਮਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਸਿਮਰਨ ਹੱਸ ਪਈ। "ਸ਼ਰਮਾ ਨਾ। ਇਹ ਤਾਰੀਫ ਸੀ"। ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੀਵਾਨ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ।

ਹਰਮਨ ਨੇ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੀ ਭਾਬੀ, ਉਸਦੇ ਵੀਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਉਸਦਾ ਲੰਨ ਚੂਸ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਗਰਮ ਅਹਿਸਾਸ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਗਰਮ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਤਜਰਬੇਕਾਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਕਿੱਥੇ ਦਬਾਅ ਪਾਉਣਾ ਹੈ।

"ਭਾਬੀ... ਮੈਂ... ਮੈਂ ਆ ਜਾਵਾਂਗਾ...", ਹਰਮਨ ਨੇ ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ।

ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਅਤੇ ਉੱਠ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋਈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਕੱਛੀ ਉਤਾਰੀ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ, ਗਿੱਲੀ, ਫੁੱਲੀ ਹੋਈ, ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਸਾਫ ਕੀਤੇ ਹੋਏ। "ਅਜੇ ਨਹੀਂ", ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। "ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੈ। ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਪਿਆਸੀ ਹਾਂ"।

ਉਹ ਦੀਵਾਨ ਤੇ ਲੇਟ ਗਈ, ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾ ਕੇ। ਹਰਮਨ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਆਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਬੇਨਤੀ ਸੀ।

"ਪਾ ਦੇ, ਹਰਮਨ। ਅੰਦਰ ਪਾ ਦੇ"।

ਹਰਮਨ ਨੇ ਧੱਕਾ ਮਾਰਿਆ। ਉਸਦਾ ਲੰਨ ਉਸਦੀ ਗਿੱਲੀ, ਗਰਮ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਸਰਕ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਵੇਲੇ ਚੀਕ ਪਏ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨਾਲ ਜਕੜ ਲਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚਦੇ ਹੋਏ।

"ਹਾਂ... ਹਾਂ... ਇਹੀ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ ਮੈਨੂੰ...", ਉਹ ਚੀਕ ਰਹੀ ਸੀ। "ਚੋਦ ਮੈਨੂੰ, ਹਰਮਨ... ਆਪਣੀ ਭਾਬੀ ਨੂੰ ਚੋਦ..."

ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ ਹਰਮਨ ਪਾਗਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼। ਦੀਵਾਨ ਚਰਮਰਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਮੰਮੇ ਉੱਛਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਝੁਕ ਕੇ ਇੱਕ ਨਿੱਪਲ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਚੂਸਦੇ ਹੋਏ ਧੱਕੇ ਮਾਰਦਾ ਰਿਹਾ।

"ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ... ਹਰਮਨ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ...", ਸਿਮਰਨ ਚੀਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਕੋਈ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ। "ਮੈਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਾ ਕਿ ਮੈਂ ਔਰਤ ਹਾਂ... ਆਹ..."

ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਰੱਖੀਆਂ। ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਦੀਵਾਨੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉਸਦੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਚੂਸ ਰਹੀ ਸੀ।

"ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ... ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ...", ਉਸਨੇ ਚੀਕਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕਮਾਨ ਵਾਂਗ ਮੁੜ ਗਿਆ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਗਰਮ ਰਸ ਨਿਕਲਿਆ, ਹਰਮਨ ਦੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਭਿੱਜਦਾ ਹੋਇਆ।

ਪਰ ਹਰਮਨ ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ। ਉਸਨੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਪਲਟਾਇਆ, ਉਸਨੂੰ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਸਿਰ ਦੀਵਾਨ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਉੱਚੇ, ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਉਸਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਚੋਦ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਫੜ ਕੇ।

"ਹਾਂ... ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ... ਆਹ... ਤੇਰਾ ਵੀਰ ਕਦੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ...", ਸਿਮਰਨ ਹਾਂਫ ਰਹੀ ਸੀ।

ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਸਦਾ ਅੰਤ ਨੇੜੇ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਰਫਤਾਰ ਵਧ ਗਈ, ਉਸਦੇ ਧੱਕੇ ਡੂੰਘੇ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਫਟ ਪਿਆ। ਉਸਦਾ ਵੀਰਜ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਛੁੱਟਿਆ, ਗਰਮ ਧਾਰਾਂ, ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਚੀਕ ਪਈ, ਅੰਦਰ ਦੀ ਗਰਮੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਆ ਗਈ।

ਦੋਵੇਂ ਦੀਵਾਨ ਤੇ ਢਹਿ ਪਏ, ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ, ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ। ਬਾਹਰ ਸ਼ਾਮ ਡੂੰਘੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਅੰਦਰ ਸਿਰਫ ਦੋ ਧੜਕਦੇ ਦਿਲਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ।

ਸਿਮਰਨ ਹਰਮਨ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ ਲੇਟ ਗਈ। "ਹਰਮਨ", ਉਸਨੇ ਧੀਮੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ। "ਇਹ ਗਲਤ ਸੀ, ਹੈ ਨਾ?"

ਹਰਮਨ ਨੇ ਛੱਤ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ। "ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਭਾਬੀ। ਪਰ ਇਹ ਸੱਚ ਸੀ"।

"ਸੱਚ", ਉਸਨੇ ਦੁਹਰਾਇਆ। "ਹਾਂ। ਸੱਚ"। ਉਹ ਉੱਠੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਉਣ ਲੱਗੀ। "ਇਹ ਸਾਡਾ ਰਾਜ਼ ਰਹੇਗਾ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਲੱਗੇਗਾ"।

ਹਰਮਨ ਨੇ ਵੀ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ। "ਭਾਬੀ, ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਫਿਰ ਕਦੇ... ਮੇਰੀ ਲੋੜ ਪਵੇ..."

ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ, ਮੁਸਕਰਾਈ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਗੱਲ੍ਹ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ। "ਵੀਰ ਹਫਤੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰ ਲੁਧਿਆਣਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹਰਮਨ। ਤੂੰ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈਂ"।

ਉਸਨੇ ਸ਼ਟਰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਬਾਹਰ ਰਾਤ ਪੈ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਚਾਬੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ, ਪਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਰੁਕਿਆ।

"ਭਾਬੀ", ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। "ਕੱਲ੍ਹ... ਕੱਲ੍ਹ ਵੀ ਚਾਬੀਆਂ ਭੁੱਲ ਜਾਇਓ"।

ਸਿਮਰਨ ਹੱਸ ਪਈ, ਉਹ ਹਾਸਾ ਜੋ ਹਰਮਨ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਉਤਰ ਗਿਆ। "ਜਾ ਹੁਣ। ਅਤੇ ਹਰਮਨ... ਧੰਨਵਾਦ। ਅੱਜ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਔਰਤ ਹੋਣ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਾਇਆ"।

ਹਰਮਨ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਰਾਜ਼ ਅਤੇ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਤੜਪ ਲੈ ਕੇ।