નવી ગુજરાતી કામુક વાર્તા: રીનાની દુકાનની રાત

રીના હિસાબની નોટબુકમાં આંકડા લખી રહી હતી, ત્યારે દુકાનનો દરવાજો ખખડ્યો, અને તે ચમકી ગઈ, કારણ કે બંધ થવાનો સમય થઈ ગયો હતો। દરવાજા પર જય ઊભો હતો, હાથમાં કાપડના નમૂનાનું બંડલ, અને તેના ચહેરા પર એવું સ્મિત હતું કે જાણે તે જાણતો હોય કે તેને અહીં આવવું જોઈતું નહોતું। "તમારી સવારની મજાક યાદ છે?" તેણે કહ્યું, "તમે કહ્યું હતું કે તમારા જીવનમાં એક નવી ગુજરાતી કામુક વાર્તા જોઈએ છે, તો હું વાર્તા લઈને આવ્યો છું।"

રીના એકત્રીસ વર્ષની હતી, સુરતમાં પોતાની બુટિક ચલાવતી હતી, અને જય ચોત્રીસ વર્ષનો કાપડનો સપ્લાયર હતો, જે મહિનામાં બે વાર તેની દુકાને આવતો હતો। ત્રણ મહિનાથી તેમની વચ્ચે એક અજાણી ખેંચાણ હતી, જે કાપડના નમૂના બતાવતી વખતે હાથ અડી જવાથી શરૂ થઈ હતી। આજે જય મોડો આવ્યો હતો, જ્યારે દુકાન ખાલી હતી, અને તેની આંખોમાં કંઈક સ્પષ્ટ હતું।

"તમે તો બહુ હિંમતવાળા થઈ ગયા," રીનાએ કહ્યું, અને દરવાજો અંદરથી બંધ કરી દીધો। જયએ બંડલ ટેબલ પર મૂક્યું અને તેની નજીક આવ્યો। "હિંમત તો તમે આપી છે, જ્યારે તમે દર વખતે મારો હાથ થોડો વધારે પકડી રાખો છો," તેણે કહ્યું। રીના હસી પડી, કારણ કે તે સાચું હતું, અને તેણે જયનો કોલર પકડીને તેને પોતાની તરફ ખેંચી લીધો।

પહેલું ચુંબન ધીમું હતું, બીજું ભૂખ્યું હતું। જયએ રીનાની કમર પકડી અને તેને કાઉન્ટર સાથે લગાડી દીધી। રીનાએ તેના શર્ટના બટન ખોલવા શરૂ કર્યા, અને જયએ તેના બ્લાઉઝ ઉપરથી જ તેના સ્તનો દબાવ્યા। રીનાના મોંમાંથી એક હળવી આહ નીકળી, અને તેણે જયના વાળમાં આંગળીઓ ફસાવી દીધી।

જયએ તેનો બ્લાઉઝ ઉતાર્યો, પછી બ્રા પણ, અને તેના નગ્ન સ્તનો દુકાનની રોશનીમાં ચમકવા લાગ્યા। તેણે એક સ્તન મોંમાં લીધું અને બીજાને હાથથી મસળવા લાગ્યો। રીના પાછળ કાઉન્ટર પર ઝૂકી ગઈ, અને તેની છાતી આગળ આવી ગઈ। "ધીમે," તેણે કહ્યું, પણ તેના અવાજમાં રોકવાનો કોઈ ઈરાદો નહોતો।

પછી રીનાએ જયની પેન્ટ ખોલી અને તેનું લંડ હાથમાં લીધું, સખત, ગરમ, અને તેની મુઠ્ઠીમાં ધબકતું હતું। "આ તો તમારા કાપડ કરતાં પણ સારું છે," તેણે હસીને કહ્યું। જયએ તેને પાછળના રૂમમાં લઈ જઈને સોફા પર સુવડાવી અને તેની સાડી ઉપર કરી। તેની ચૂત ભીની હતી, ફૂલેલી હતી, અને જયની જીભ તેના પર ફરવા લાગી।

જયની જીભ રીનાની ચૂતની અંદર સુધી જઈ રહી હતી, અને રીનાની ટાંગો પોતાની મેળે ખુલી ગઈ। તેણે સોફાની ગાદી મુઠ્ઠીમાં ભીંસી લીધી। "બસ, હવે અંદર આવો," તેણે હાંફતા કહ્યું। જયએ પોતાનું લંડ તેની ચૂતના મોં પર રાખ્યું અને ધીમે ધીમે અંદર ધકેલ્યું। પહેલો ધક્કો ધીમો હતો, પણ રીનાની ચૂતે તેને પૂરો ગળી લીધો।

પછી જયએ ગતિ વધારી, અને દરેક ધક્કા સાથે રીનાની આહો તેજ થતી ગઈ। તેના હાથ જયની પીઠ પર નખ ગાડી રહ્યા હતા, અને તેની ટાંગો તેની કમર ફરતે વીંટળાયેલી હતી। જ્યારે રીનાનું શરીર કંપ્યું અને તેની ચૂતે જયના લંડને ભીંસ્યું, ત્યારે તેની ચીસ પાછળના રૂમમાં ગૂંજી ગઈ। જયએ થોડા વધુ જોરદાર ધક્કા માર્યા અને પોતાનું પાણી તેની અંદર જ છોડી દીધું।

બંને પરસેવામાં ભીંજાયેલા, એકબીજાને વળગેલા, સોફા પર પડ્યા રહ્યા। "આ નમૂના તો બહાનું હતું," જયએ કહ્યું। "મને ખબર હતી," રીનાએ હસીને કહ્યું, "પણ નમૂના પણ જોઈએ છે, નહીંતર દુકાન કેવી રીતે ચાલશે।" જયએ તેના કપાળ પર ચુંબન કર્યું અને તેને એક નવું કાપડ આપ્યું, જે તે ખાસ તેના માટે લાવ્યો હતો।

બીજા દિવસે રીનાની દુકાને ગ્રાહકો આવતા રહ્યા, પણ તેનું મન જયના વિચારોમાં જ હતું। સાંજે જયનો સંદેશ આવ્યો, "આજે રાત્રે હોટલમાં રોકાયો છું, રૂમ નંબર બસો ત્રણ।" રીના રાત્રે નવ વાગે હોટલ પહોંચી, સાડી પહેરીને, અને જયએ દરવાજો ખોલતાં જ તેને અંદર ખેંચી લીધી।

હોટલના રૂમમાં જયએ રીનાને પલંગ પર સુવડાવી અને તેની સાડી ધીમે ધીમે ઉતારવા લાગ્યો, જાણે કાપડનો એક એક થર ખોલતો હોય। જ્યારે તે સંપૂર્ણ નગ્ન થઈ, ત્યારે જયએ તેના શરીરના દરેક ભાગને ચુંબન કર્યું, ગરદનથી લઈને પગ સુધી। રીનાએ તેના માથાને પોતાના પેટ પર દબાવ્યું, અને જયની જીભ તેની ચૂત પર ફરી વળી।

આ વખતે રીનાએ પહેલ કરી, જયને નીચે સુવડાવીને તેના પર બેસી ગઈ। તે ધીમે ધીમે ઉપર નીચે થવા લાગી, અને જયએ તેની કમર પકડીને તેની ગતિ વધારી। રીનાના સ્તનો હવામાં હલી રહ્યા હતા, અને જયએ તેમને બંને હાથથી પકડીને દબાવ્યા। જ્યારે રીના ઝડી, ત્યારે તેનું શરીર આગળ ઝૂકી ગયું અને જયના ખભા પર માથું ટેકવી દીધું।

હોટલની તે રાત પછી બીજી સવારે જયએ રીનાને નાસ્તો પથારીમાં જ આપ્યો, અને નાસ્તા પછી ફરી એકવાર તેને પથારીમાં જ લીધી, ધીમે ધીમે, સવારના પ્રકાશમાં તેના શરીરને જોતા જોતા। રીનાએ તેના ખભા પર માથું રાખ્યું અને કહ્યું, "તમે તો સવાર પણ બગાડતા નથી।" જયએ હસીને કહ્યું, "તમારી સાથે કોઈ ક્ષણ બગાડવા જેવી નથી।"

તે પછીના અઠવાડિયે જયએ રીનાને પોતાના ગોડાઉનમાં બોલાવી, જ્યાં કાપડના મોટા રોલ પડ્યા હતા। કાપડના રોલ વચ્ચે, ધૂળની સુગંધમાં, જયએ રીનાને એક રોલ પર બેસાડી અને તેની સાડી ઉપર કરી। રીનાએ રોલ પકડી રાખ્યો, અને જયએ તેને ત્યાં જ લીધી, તેના પગ હવામાં, તેની આહો ગોડાઉનની દીવાલો સાથે અથડાતી રહી। તે દિવસે રીના સમજી કે જગ્યા ગમે તે હોય, જય સાથે દરેક જગ્યા એક જેવી લાગે છે।

એક વખત રીનાના ફ્લેટમાં, રવિવારની બપોરે, જયએ તેને રસોડામાં જ પકડી લીધી, જ્યારે તે ચા બનાવી રહી હતી। ચાનો કપ બાજુ પર મૂકીને જયએ તેને કાઉન્ટર પર બેસાડી, તેના પગ પોતાના ખભા પર રાખ્યા, અને તેની ચૂતને જીભથી એટલો પ્રેમ આપ્યો કે રીના ચા ભૂલી ગઈ। પછી તેણે તેને કાઉન્ટર પર જ લીધી, ચાની વરાળ વચ્ચે, અને રીના તે બપોરે બે વાર ઝડી।

બીજી વખત જય રીનાને નદી કિનારે ફરવા લઈ ગયો, સાંજના સમયે, જ્યારે ભીડ ઓછી હતી। એક શાંત ખૂણામાં, ઝાડની પાછળ, જયએ રીનાને પોતાની સાથે લગાડી અને તેના બ્લાઉઝમાં હાથ નાખીને તેના સ્તનો દબાવ્યા। રીનાએ તેના કાનમાં કહ્યું, "અહીં કોઈ જોઈ જશે," અને જયએ કહ્યું, "તો જોવા દો, હું ડરતો નથી।" તે સાંજે તેઓ ફક્ત ચુંબન અને સ્પર્શ સુધી જ રહ્યા, પણ તે સ્પર્શ આખી રાત રીનાના મનમાં રહ્યો।

તે સ્પર્શની રાત્રે જય રીનાના ફ્લેટમાં આવ્યો, અને દરવાજો બંધ થતાં જ રીનાએ તેના કપડાં ઉતારવા શરૂ કરી દીધા। પલંગ પર તેણે જયને નીચે સુવડાવ્યો અને તેના પર બેસીને ધીમે ધીમે હલવા લાગી, તેના વાળ તેના ચહેરા પર આવતા રહ્યા। જયએ તેની કમર પકડી રાખી, અને જ્યારે રીના ઝડી ત્યારે તેણે જયને પણ પોતાની સાથે ખેંચી લીધો, બંને એકસાથે, એક જ શ્વાસમાં।

એક તહેવારની રાત્રે રીનાએ જય માટે ખાસ સાડી પહેરી, લાલ રંગની, અને જયએ તેને જોતાં જ કહ્યું, "આજે તું સૌથી સુંદર લાગે છે।" તહેવાર પૂરો થયા પછી બંને રીનાના ફ્લેટમાં ગયા, અને જયએ તે સાડી ધીમે ધીમે ઉતારી, જાણે કોઈ ભેટ ખોલતો હોય। તે રાત્રે તેણે રીનાને ત્રણ વાર લીધી, દરેક વખતે અલગ રીતે, અને સવારે રીના થાકેલી પણ ખુશ હતી।

એક વખત જયએ રીનાને પોતાના ગામના ઘરે લઈ જવાનું કહ્યું, બે દિવસ માટે, જ્યાં કોઈ તેમને ઓળખતું નહોતું। ગામના ઘરમાં, માટીની સુગંધ વચ્ચે, બંનેએ બે દિવસ એકબીજા સાથે જ વિતાવ્યા, સવારથી રાત સુધી, ખાટલા પર, આંગણામાં, અને એક વખત તો ખેતરની વચ્ચે પણ। તે બે દિવસ રીનાના જીવનના સૌથી મુક્ત દિવસ હતા।

ગામથી પાછા આવ્યા પછી રીનાએ પોતાની દુકાનમાં એક નવો ખૂણો બનાવ્યો, જ્યાં તેણે જયની આપેલી સાડી રાખી, અને દરેક ગ્રાહકને તે સાડી બતાવતી વખતે તેને જય યાદ આવતો। જયએ પણ પોતાના ગોડાઉનમાં એક ખૂણો રીના માટે રાખ્યો હતો, જ્યાં તેના કાપડના નમૂના અને રીનાની એક તસવીર હતી, જે તેણે તેની જાણ બહાર પાડી હતી।

તે રાત પછી તેમની મુલાકાતો નિયમિત થઈ ગઈ, ક્યારેક દુકાનના પાછળના રૂમમાં, ક્યારેક હોટલમાં, ક્યારેક રીનાના ફ્લેટમાં। એક વખત રીનાના ફ્લેટમાં જયએ તેને રસોડાના કાઉન્ટર પર બેસાડીને લીધી, તેના પગ પોતાના ખભા પર રાખીને, અને રીનાએ કાઉન્ટરની ધાર પકડીને દરેક ધક્કાનો જવાબ આપ્યો। તે રાત્રે તે બે વાર ઝડી।

એક સાંજે જયએ રીનાને કહ્યું, "મારે એક મહિના માટે બહારગામ જવું પડશે, અમદાવાદના મોટા ઓર્ડર માટે।" રીના ચૂપ થઈ ગઈ, પછી બોલી, "તો એક મહિના સુધી મારી દુકાન કોણ સંભાળશે?" જયએ તેને ગળે લગાડી, "દુકાન તો તું સંભાળીશ, પણ તું મારી રાહ જોઈશ, ખરું ને?" રીનાએ હસીને કહ્યું, "પહેલા આ રાત પૂરી કરો, અમદાવાદની વાત સવારે કરીશું।"

તે રાત્રે રીનાએ જયને પોતાના ફ્લેટની બાલ્કનીમાં લઈ જઈને, શહેરની રોશની નીચે, પોતાના હાથથી તેને સંપૂર્ણ પ્રેમ આપ્યો। તેણે તેના શરીરના દરેક ભાગને ચુંબન કર્યું, અને જયએ પણ તેની ચૂતને જીભથી ત્યાં સુધી પ્રેમ આપ્યો, જ્યાં સુધી તે ચીસ ન પાડી। પછી બંને એકબીજામાં સમાઈ ગયા, ધીમે ધીમે, જાણે તે રાત ક્યારેય પૂરી જ ન થવાની હોય।

એક દિવાળીની રાત્રે રીનાએ જયની આપેલી સાડી પહેરી, અને જયએ તેને જોતાં જ તેને પોતાના હાથમાં ઉઠાવી લીધી। ફટાકડાના અવાજ વચ્ચે બંને રીનાના ફ્લેટમાં ગયા, અને જયએ ધીમે ધીમે તે સાડી ઉતારી, તેના શરીરના દરેક ભાગને ચુંબન કરતા। તે રાત્રે રીનાએ જયને પોતાની ઉપર લઈને, પોતાની ગતિથી, પોતાની રીતે પ્રેમ કર્યો, અને જ્યારે બંને એકસાથે ઝડ્યા ત્યારે બહાર આકાશમાં ફટાકડા ફૂટી રહ્યા હતા।

નવા વર્ષની સવારે જયએ રીનાને એક વચન આપ્યું, કે તે દર મહિને ઓછામાં ઓછી બે રાત તેની સાથે જ વિતાવશે, ભલે કામ ગમે તેટલું હોય। રીનાએ તેના હાથ પર પોતાનો હાથ રાખ્યો અને કહ્યું, "બે રાત ઓછી છે, પણ શરૂઆત માટે ચાલશે।" બંને હસી પડ્યા, અને તે હાસ્યમાં આખા વર્ષની યોજના છુપાયેલી હતી।

તે સાંજે રીનાએ દુકાન બંધ કરતી વખતે શોકેસમાં રહેલી સાડી સામે જોયું અને મનમાં વિચાર્યું કે કાપડની દુકાનમાં પ્રેમની વાર્તા પણ વેચાય છે, બસ તેને જોવાની નજર જોઈએ છે।

રાત્રે જયનો સંદેશ આવ્યો, "કાલે સવારે નવો માલ આવશે, અને સાથે હું પણ।" રીનાએ જવાબ લખ્યો, "માલ તો રોજ આવે છે, તમે ક્યારેક જ આવો છો, તો કાલે વહેલા આવજો।" બંનેના સંદેશામાં એ જ શરારત હતી જે તેમની પહેલી મુલાકાતમાં હતી।

સવારે જયએ જતાં પહેલાં રીનાને એક પેકેટ આપ્યું। અંદર તેના માટે ખાસ પસંદ કરેલી સાડી હતી, અને સાથે એક ચિઠ્ઠી, "આ વાર્તા હજુ શરૂ જ થઈ છે।" રીનાએ તે સાડી પોતાની દુકાનના શોકેસમાં મૂકી દીધી, અને જ્યારે પણ તે તેને જોતી, ત્યારે તેના હોઠ પર એક સ્મિત આવી જતું, જેનું રહસ્ય ફક્ત તે બંને જાણતા હતા।