ਪੰਜਾਬੀ ਧੋਬੀ ਕਹਾਣੀ: ਮਨਜੋਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿਚ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਦਾ ਲੁੰਨ
ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੂਟ ਧੋਬੀ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਦੇ ਕਾਊਂਟਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, ਇਹ ਦਾਗ਼ ਅਜੇ ਵੀ ਕਿਉਂ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਲਾ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਕੰਮ ਵੀ ਅਧੂਰਾ ਹੈ। ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਧੋਬੀ ਕਹਾਣੀ ਉਸ ਝਗੜੇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੀ ਇੱਕ ਧੋਬੀ ਦੁਕਾਨ ਵਿੱਚ ਮਨਜੋਤ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਦੇਣ ਆਈ ਸੀ ਤੇ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਉਸ ਦੁਕਾਨ ਦਾ ਧੋਬੀ ਸੀ। ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਬੀਬੀ, ਦਾਗ਼ ਪੁਰਾਣਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੇ ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਘੂਰ ਕੇ ਦੇਖਿਆ। ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਮਿਲੀਆਂ ਤੇ ਦੁਕਾਨ ਵਿੱਚ ਅਚਾਨਕ ਚੁੱਪ ਛਾ ਗਈ।
ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਸੂਟ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, ਤੁਸੀਂ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਧੋ ਦਿਆਂਗਾ, ਪਰ ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਫਿਰ ਤੋਂ ਦਾ ਮਤਲਬ ਫਿਰ ਤਿੰਨ ਦਿਨ। ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਇਆ ਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਮੈਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੀ ਕੰਮ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਹ ਫੜੀ ਤੇ ਕਿਹਾ, ਸੱਚੀ, ਤੇ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ। ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਹੱਥ ਛੁਡਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਨੇ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੀ ਸੀ।
ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਦੁਕਾਨ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਅੰਦਰੋਂ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਤੇ ਮਨਜੋਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਲੰਮਾ ਚੁੰਮਣ ਲਿਆ ਤੇ ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗੇ ਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਚੀਕ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, ਹੌਲੀ ਸੁਖਵਿੰਦਰ, ਕੋਈ ਸੁਣ ਲਵੇਗਾ, ਪਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਸਨ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਵੱਲ ਝੁਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਚੁੰਮਣਾਂ ਦੀ ਝੜੀ ਲਾ ਦਿੱਤੀ।
ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਫੇਰ ਦਿੱਤੇ। ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਮਨਜੋਤ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਉੱਪਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਏ। ਮਨਜੋਤ ਦੇ ਗੋਰੇ ਮੰਮੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ ਤਾਂ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਬੋਲੀ, ਹਾਂ, ਐਵੇਂ ਹੀ ਚੂਸੋ, ਬਹੁਤ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਐਵੇਂ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਦੂਜੇ ਮੰਮੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਲਦੇ ਹੋਏ ਪਹਿਲੇ ਨੂੰ ਚੂਸਦੇ ਹੋਏ ਮਨਜੋਤ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਰਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਮਨਜੋਤ ਨੂੰ ਦੁਕਾਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਵਾਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਠਾਂ ਰੱਖੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਾਫ਼ ਦਰੀ ਤੇ ਲਿਟਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਕਮਰ ਤੱਕ ਉੱਪਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਮਨਜੋਤ ਦੀ ਲਾਲ ਪੈਂਟੀ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਤੇ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਥੱਲੇ ਖਿਸਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਮਨਜੋਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਫੇਰੀਆਂ ਤੇ ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲ ਮਨਜੋਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾਈ ਤੇ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਮਨਜੋਤ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਬਸ ਹੁਣ ਹੋਰ ਨਾ ਤੜਪਾਓ, ਅੰਦਰ ਪਾਓ।
ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਜਾਮਾ ਥੱਲੇ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਖ਼ਤ ਲੁੰਨ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ। ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ ਤੇ ਬੋਲਿਆ, ਬੀਬੀ, ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਜਾਦੂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ। ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਚੂਸਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਉਸ ਦੇ ਉੱਪਰ ਘੁਮਾਈ ਤੇ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਦੇ ਪੈਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗੇ। ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਲੇਟ ਜਾਓ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੂਰਾ ਮਜ਼ਾ ਦਿਆਂਗਾ। ਮਨਜੋਤ ਦਰੀ ਤੇ ਲੇਟ ਗਈ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਮਨਜੋਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਅੰਦਰ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ। ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਇੱਕ ਲੰਮਾ ਸਾਹ ਲਿਆ ਤੇ ਬੋਲੀ, ਹਾਂ ਸੁਖਵਿੰਦਰ, ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਪਾਓ। ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਇੱਕ ਝਟਕੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਆਪਣੇ ਨਹੁੰ ਗੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ ਤੇ ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਮਨਜੋਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਗਿੱਲਾਪਨ ਵਧਦਾ ਗਿਆ। ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਹਰ ਧੱਕੇ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਘੁਲ ਗਈਆਂ ਤੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਆਹਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਗਤੀ ਵਧਾਈ ਤੇ ਮਨਜੋਤ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ। ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ਹੋਰ ਤੇਜ਼, ਹੋਰ ਤੇਜ਼, ਮੈਨੂੰ ਪੂਰਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਲਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੁੰਨ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਦਰੀ ਫੜ ਲਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਚੂਤੜ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੇ। ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਚੂਤੜਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੱਕੇ ਮਾਰੇ ਤੇ ਮਨਜੋਤ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਵਧਦੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਝੜਨ ਵਾਲੀ ਹਾਂ, ਰੁਕਣਾ ਨਾ, ਤੇ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਧੱਕੇ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਨੂੰ ਝੜਨ ਤੇ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮਨਜੋਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਲਿਆ।
ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਮਨਜੋਤ ਨੂੰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਸਿੱਧਾ ਲਿਟਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਉੱਪਰ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮਨਜੋਤ ਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਚੂਸਦੇ ਹੋਏ ਫਿਰ ਤੋਂ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ। ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟ ਲਏ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਣ ਲੱਗੀ। ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਪਸੀਨਾ ਇੱਕ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚੁਦਾਈ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਮਰੇ ਦੇ ਬਾਹਰ ਤੱਕ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਸੁੰਨਸਾਨ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਬੀਬੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਫੁੱਦੀ ਇੰਨੀ ਗਰਮ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਹੁਣ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਰੁਕ ਸਕਦਾ। ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਰੁਕਣਾ ਵੀ ਨਾ, ਅੰਦਰ ਹੀ ਕੱਢੋ।
ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਆਖ਼ਰੀ ਕੁਝ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਮਾਰੇ ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਪਾਣੀ ਮਨਜੋਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਉਸ ਦੇ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਕੁਝ ਦੇਰ ਤੱਕ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਚਿਪਕੇ ਪਏ ਰਹੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਹੌਲੀ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, ਸੂਟ ਤਾਂ ਅਜੇ ਵੀ ਧੋਣਾ ਬਾਕੀ ਹੈ, ਤੇ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਸੂਟ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਸੀਂ। ਦੋਵੇਂ ਹੱਸ ਪਏ ਤੇ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਮਨਜੋਤ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਲਿਆ। ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਲਵਾਰ ਠੀਕ ਕੀਤੀ ਤੇ ਬੋਲੀ, ਜਲਦੀ ਕੱਪੜੇ ਪਾਓ, ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਘਰ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਭ ਠੀਕ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਜਾਣ ਲੱਗਾ ਤਾਂ ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੱਕ ਛੱਡਿਆ ਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, ਕੱਲ੍ਹ ਫਿਰ ਆਉਣਾ, ਸੂਟ ਦਾ ਕੰਮ ਅਜੇ ਬਾਕੀ ਹੈ। ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਦਬਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, ਬੀਬੀ, ਕੱਲ੍ਹ ਮੈਂ ਸਵੇਰੇ ਹੀ ਆ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਤੇ ਦੁਕਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੀ ਰਹਿ ਗਈ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅਜੇ ਵੀ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਦੀ ਚੁਦਾਈ ਦੀ ਗਰਮਾਹਟ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੱਲ੍ਹ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸੂਟ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਅੰਦਰ ਚਲੀ ਗਈ, ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਇੱਕ ਲੁਕੀ ਹੋਈ ਮੁਸਕਾਨ ਸੀ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਸੀ।
ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਮਨਜੋਤ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਚਾਹ ਬਣਾ ਰਹੀ ਸੀ ਜਦੋਂ ਪਿੱਛੋਂ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮਨਜੋਤ ਦੀ ਕਮਰ ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਲਿਆ, ਤੇ ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਮੁੜੇ ਕਿਹਾ, ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਸਵੇਰੇ ਸਵੇਰੇ ਹੀ ਆ ਗਏ। ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਉੱਪਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਫੇਰੀਆਂ, ਤੇ ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਗੈਸ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਸੋਈ ਦੀ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੈਂਟੀ ਥੱਲੇ ਖਿਸਕਾ ਦਿੱਤੀ। ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਕੰਧ ਤੇ ਰੱਖ ਲਏ ਤੇ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਸਵੇਰ ਦੀ ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਚੁਦਾਈ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਮਨਜੋਤ ਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਫੜ ਕੇ ਧੱਕੇ ਮਾਰੇ ਤੇ ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਹਰ ਧੱਕੇ ਤੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਹਿਲਾਈ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਸੁਖਵਿੰਦਰ, ਜਲਦੀ ਕਰੋ, ਘਰ ਜਾਣ ਦਾ ਵਕਤ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਗਤੀ ਹੌਲੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਮਨਜੋਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਤੱਕ ਪਾਇਆ ਤੇ ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਇੱਕ ਚੀਕ ਨਾਲ ਝੜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਵੀ ਕੁਝ ਹੀ ਧੱਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਚਿਪਕ ਗਏ। ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਲਵਾਰ ਠੀਕ ਕੀਤੀ ਤੇ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਲੰਮਾ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, ਬੀਬੀ, ਸੂਟ ਹੁਣ ਠੀਕ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਮਨ ਅਜੇ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਤੇ ਅਟਕਿਆ ਹੈ। ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਗੱਲ੍ਹ ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ ਤੇ ਬੋਲੀ, ਤਾਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕੰਮ ਲੱਭ ਕੇ ਆ ਜਾਇਆ ਕਰੋ, ਦੁਕਾਨ ਤੁਹਾਡਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰੇਗੀ। ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਤੇ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਤੇ ਚਾਹ ਦਾ ਕੱਪ ਚੁੱਕਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਵੀ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਦੀ ਸਵੇਰ ਵਾਲੀ ਚੁਦਾਈ ਦੀ ਮਹਿਕ ਵਸੀ ਸੀ।
ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਮਨਜੋਤ ਛੱਤ ਤੇ ਕੱਪੜੇ ਸੁਕਾ ਰਹੀ ਸੀ ਤਾਂ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਪੌੜੀ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉੱਪਰ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮਨਜੋਤ ਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਫੜਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ, ਤੇ ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, ਛੱਤ ਤੇ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਤ ਦੀ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਲੰਮਾ ਚੁੰਮਣ ਲਿਆ। ਮਨਜੋਤ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਮਨਜੋਤ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਖੋਲ੍ਹੀ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਧੁੱਪ ਵਿੱਚ ਚੂਸਣ ਲੱਗਾ। ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਫੜਿਆ ਤੇ ਬੋਲੀ, ਹੌਲੀ, ਥੱਲੇ ਤੋਂ ਕੋਈ ਦੇਖ ਲਵੇਗਾ। ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਉੱਪਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੈਂਟੀ ਥੱਲੇ ਖਿਸਕਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਮਨਜੋਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾਈਆਂ ਤੇ ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਮਨਜੋਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਨਾ ਤੜਪਾਓ, ਜਲਦੀ ਅੰਦਰ ਪਾਓ।
ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਕੱਢਿਆ ਤੇ ਮਨਜੋਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਮਨਜੋਤ ਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ ਤੇ ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਫੜ ਲਈ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਮਨਜੋਤ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦੀਆਂ ਗਈਆਂ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਘੁਲ ਗਈਆਂ। ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਮਲਦੇ ਹੋਏ ਗਤੀ ਵਧਾਈ ਤੇ ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਹਰ ਧੱਕੇ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਲਿਟਾਇਆ, ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਉੱਪਰ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਤੇ ਉੱਪਰ ਥੱਲੇ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਫੜੀ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਮਨਜੋਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ ਤੇ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਚੀਕ ਨਾਲ ਉਹ ਝੜ ਗਈ। ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਲਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਖ਼ਰੀ ਧੱਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ।
ਦੋਵੇਂ ਛੱਤ ਤੇ ਹੀ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਚਿਪਕੇ ਪਏ ਰਹੇ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਨਾਰਮਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਠੀਕ ਕੀਤੇ ਤੇ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਹੁਣ ਥੱਲੇ ਚਲੋ, ਚਾਹ ਪੀਂਦੇ ਹਾਂ। ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਤੇ ਪੌੜੀ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਉਤਰ ਗਿਆ। ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਛੱਤ ਵਾਲੀ ਦੁਪਹਿਰ ਹੁਣ ਉਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠੀ ਯਾਦ ਬਣ ਗਈ ਸੀ।
ਅਗਲੇ ਹਫ਼ਤੇ ਜਦੋਂ ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਨਵੇਂ ਕੱਪੜੇ ਮੰਗਵਾਏ ਤਾਂ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਫਿਰ ਪਾਰਸਲ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ। ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਤੇ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਬੁਲਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਟਰਾਇਲ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਕੱਪੜੇ ਬਦਲਣ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਰੁਕਣ ਲਈ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਅੰਦਰ ਆ ਗਿਆ। ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹ ਕੇ ਨਵਾਂ ਡਰੈੱਸ ਪਾਇਆ ਤੇ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਮਨਜੋਤ ਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਲਏ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ। ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, ਡਰੈੱਸ ਕਿਵੇਂ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਡਰੈੱਸ ਨਾਲੋਂ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੋਹਣੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਹੋ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਡਰੈੱਸ ਉੱਪਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੈਂਟੀ ਥੱਲੇ ਖਿਸਕਾ ਦਿੱਤੀ। ਮਨਜੋਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਂਗਲਾਂ ਅੰਦਰ ਪਾਈਆਂ।
ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਮਨਜੋਤ ਨੂੰ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਸਾਹਮਣੇ ਝੁਕਾਇਆ ਤੇ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੁੰਨ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਦੇ ਧੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗਾ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਫੜ ਕੇ ਗਤੀ ਵਧਾਈ। ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਚੀਕ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਝੜ ਗਈ, ਤੇ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ।
ਦੋਵੇਂ ਟਰਾਇਲ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਹੀ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਚਿਪਕੇ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹੇ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਸਾਹਾਂ ਨਾਰਮਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਡਰੈੱਸ ਠੀਕ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਹੁਣ ਜਾਓ, ਇਹ ਡਰੈੱਸ ਮੇਰੀ ਪਸੰਦ ਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, ਡਰੈੱਸ ਨਾਲੋਂ ਇਹ ਯਾਦ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪਸੰਦ ਆਈ। ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੱਕ ਛੱਡਿਆ ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾਈ।
ਟਰਾਇਲ ਰੂਮ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਦੇ ਹੋਏ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਮਨਜੋਤ ਦੇ ਹੱਥ ਤੇ ਇੱਕ ਚਿੱਠੀ ਰੱਖੀ, ਉਸ ਤੇ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, ਕੱਲ੍ਹ ਫਿਰ ਇੱਕ ਪਾਰਸਲ ਹੈ। ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਚਿੱਠੀ ਪੜ੍ਹੀ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਪਾਰਸਲ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਬਹਾਨਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਚਿੱਠੀ ਅਲਮਾਰੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਤੇ ਖਿੜਕੀ ਤੋਂ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੱਲ੍ਹ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
Support VasnaLok
VasnaLok is free for every reader, no paywall, no sign-up. If our stories keep you company, a small UPI support from you keeps the site alive and new stories coming every day.
Readers who enjoyed “ਪੰਜਾਬੀ ਧੋਬੀ ਕਹਾਣੀ: ਮਨਜੋਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿਚ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਦਾ ਲੁੰਨ” also read
8 curated storiesਪੰਜਾਬੀ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ: ਡਿਊਟੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਚੁਦਾਈ
ਪੰਜਾਬੀ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ: ਲੁਧਿਆਣਾ ਵਿੱਚ ਖਰਾਬ ਸਕੂਟਰੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ, ਜਿਸ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆ ਦਿੱਤਾ।
ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਮੀ ਕਹਾਣੀ: ਗੁਰਲੀਨ ਮਾਮੀ ਨੇ ਹਰਮਨ ਕੋਲੋਂ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਚੁਦਵਾਇਆ
ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਮੀ ਕਹਾਣੀ: ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਆਈ ਗੁਰਲੀਨ ਮਾਮੀ ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਵਿਚਕਾਰ ਰਿਮੋਟ ਦੀ ਬਹਿਸ ਕਿਵੇਂ ਇੱਕ ਗਰਮ ਦੁਪਹਿਰ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਖੇਤ ਚ ਕਹਾਣੀ: ਵਿਆਹੀ ਸੁੱਖੀ ਦੀ ਖੇਤ ਵਿਚ ਲੁੰਨ ਦੀ ਭੁੱਖ
ਪੰਜਾਬੀ ਖੇਤ ਚ ਕਹਾਣੀ: ਪਤੀ ਦੇ ਵਿਦੇਸ਼ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਕੱਲੀ ਸੁੱਖੀ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਬਲਵਿੰਦਰ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਕਹਾਣੀ: ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੀ ਭਾਬੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ
ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਕਹਾਣੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਇਕ ਘਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇਕ ਸ਼ਾਮ ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਹੋਣ ਨਾਲ ਦਿਓਰ ਤੇ ਭਾਬੀ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕ ਲੰਮੀ ਰਾਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਦੀਦੀ ਕਹਾਣੀ: ਨਵਦੀਪ ਦੀਦੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਲੁੰਨ ਦੁਪਹਿਰੇ
ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੇ ਇੱਕ ਘਰ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਦੀਦੀ ਕਹਾਣੀ ਪਰਾਂਠਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਅਤੇ ਚੂੜੀਆਂ ਦੀ ਛਣਕ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਸੱਸ ਬਹੂ ਕਹਾਣੀ: ਸੱਸ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੇ ਜਾਂਦਿਆਂ ਹੀ ਬਹੂ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਜਤਿਨ ਦਾ ਲੁੰਨ, ਸਾਰੀ ਦੁਪਹਿਰ ਚੁਦਾਈ
ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਸੱਸ ਬਹੂ ਕਹਾਣੀ ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਸਾਂਝੇ ਘਰ ਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸੱਸ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੇ ਜਾਂਦਿਆਂ ਹੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾ ਤੇ ਜਤਿਨ ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਪੂਰਾ ਘਰ ਇਕੱਲਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਇਲੈਕਟ੍ਰੀਸ਼ੀਅਨ ਕਹਾਣੀ: ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇਲੈਕਟ੍ਰੀਸ਼ੀਅਨ ਦਾ ਲੁੰਨ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਦੁਪਹਿਰ ਰੰਗੀਨ ਕੀਤੀ
ਇੱਕ ਪੰਜਾਬੀ ਇਲੈਕਟ੍ਰੀਸ਼ੀਅਨ ਕਹਾਣੀ ਜਿਸ ਵਿਚ ਭੁੱਲਿਆ ਹੋਇਆ ਕੜਾ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਣਭੁੱਲੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਵਿਚ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਟ੍ਰੇਨ ਸਫ਼ਰ ਕਹਾਣੀ: ਰਾਤ ਦੀ ਟ੍ਰੇਨ ਵਿੱਚ ਅਰਜਨ ਨੇ ਜਸਲੀਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੰਨ ਪਾ ਦਿੱਤਾ
ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਤੋਂ ਦਿੱਲੀ ਜਾਂਦੀ ਰਾਤ ਦੀ ਟ੍ਰੇਨ ਵਿੱਚ ਜਸਲੀਨ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਅਰਜਨ ਨਾਲ ਹੋਈ। ਇੱਕ ਬੰਦ ਕੂਪਾ, ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਰਾਤ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਫ਼ਰ ਜੋ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਗਿਆ।