ਪੰਜਾਬੀ ਡਾਕਟਰ ਦੀ ਚੁਦਾਈ: ਜਲੰਧਰ ਕਲੀਨਿਕ ਵਿੱਚ ਡਾਕਟਰ ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਰਾਜਵੀਰ ਦਾ ਲੁੰਨ
ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕਲੀਨਿਕ ਦੀ ਖਿੜਕੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਧੁੰਦਲਾ ਹੁੰਦਿਆਂ ਦੇਖਿਆ ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਚਾਨਕ ਕਾਲਜ ਦੀ ਕੰਟੀਨ ਦਾ ਉਹ ਦਿਨ ਘੁੰਮ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਵੀਰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੀ ਕੁਰਸੀ ਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ ਅਤੇ ਚਾਹ ਦਾ ਕੱਪ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੇੜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਿਨ ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਡਾਕਟਰ ਸਾਹਿਬਾ, ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹਾ ਕੁਝ ਹੈ ਜੋ ਮਰੀਜ਼ ਦਾ ਬੁਖਾਰ ਵੀ ਵਧਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਤੇ ਹੱਸਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਸੀ ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਗੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਲਾਲੀ ਆ ਗਈ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਫੜ ਲਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਪੰਜਾਬੀ ਡਾਕਟਰ ਦੀ ਚੁਦਾਈ ਵਰਗੀ ਕਹਾਣੀ ਸਿਰਫ਼ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕਹਾਣੀ ਕਾਲਜ ਦੀ ਕੰਟੀਨ ਤੋਂ ਹੀ ਲਿਖੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕਹਾਣੀ ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਕਲੀਨਿਕ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ।
ਕੰਟੀਨ ਦੀ ਉਹ ਦੁਪਹਿਰ ਜਸਮੀਤ ਨੂੰ ਅੱਜ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਾਦ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਜਾਣ ਬੁੱਝ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਹੇਠਾਂ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਅਤੇ ਕਿਤਾਬ ਚੁੱਕਣ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਿਆ ਸੀ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਝਿੜਕਿਆ ਸੀ ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਇੰਨੀ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਜੀਬ ਲੱਗੀ ਸੀ। ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਡਾਕਟਰ ਬਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੀ ਸ਼ਰਮਾਉਂਦੀ ਰਹੋਗੀ ਤਾਂ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਗੱਲ ਤੇ ਪੂਰੀ ਕੰਟੀਨ ਵਿੱਚ ਹਾਸਾ ਗੂੰਜ ਗਿਆ ਸੀ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਵੀਰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਬਹਾਨੇ ਜਸਮੀਤ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦਾ ਸੀ, ਕਦੇ ਨੋਟਸ ਮੰਗਣ ਦੇ ਬਹਾਨੇ, ਕਦੇ ਚਾਹ ਪਿਲਾਉਣ ਦੇ ਬਹਾਨੇ, ਅਤੇ ਹਰ ਵਾਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ਰਾਰਤ ਹੁੰਦੀ ਸੀ ਜੋ ਜਸਮੀਤ ਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੀ ਸੀ। ਜਸਮੀਤ ਉਸ ਦੀ ਇਸ ਸ਼ਰਾਰਤ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਸੀ ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਰਾਜਵੀਰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਕੰਟੀਨ ਨਾ ਆਉਂਦਾ ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਉਦਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਮੈਨੂੰ ਰਾਤ ਭਰ ਸੌਣ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ, ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਉਸ ਰਾਤ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦੇਰ ਤੱਕ ਜਾਗਦੀ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਾਲਜ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੀਆਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝ ਗਏ ਸਨ, ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਜਲੰਧਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਕਲੀਨਿਕ ਖੋਲ੍ਹ ਲਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਰਾਜਵੀਰ ਕਾਰੋਬਾਰ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਫੋਨ ਦੀਆਂ ਛੋਟੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਉਂਦੀ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਸਮੀਤ ਕਈ ਵਾਰ ਸੋਚਦੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਪੁਰਾਣੀ ਛੇੜਛਾੜ ਸਿਰਫ਼ ਕਾਲਜ ਦੀ ਮਸਤੀ ਸੀ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਵੀ ਰਾਜਵੀਰ ਦਾ ਨਾਂਅ ਫੋਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਕੰਬਣ ਲੱਗਦੇ ਸਨ। ਅੱਜ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਆਖਰੀ ਮਰੀਜ਼ ਜਾ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ਅਤੇ ਕਲੀਨਿਕ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਜਸਮੀਤ ਰਹਿ ਗਈ ਸੀ, ਤਾਂ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਦਸਤਕ ਹੋਈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਤਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਰਾਜਵੀਰ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ।
ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਡਾਕਟਰ ਸਾਹਿਬਾ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਮਰੀਜ਼ ਬਣ ਕੇ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਕੰਬਣੀ ਸੀ ਜੋ ਉਹ ਲੁਕਾ ਨਹੀਂ ਸਕੀ। ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਜਸਮੀਤ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਪੁਰਾਣੀ ਸ਼ਰਾਰਤ ਸੀ ਜੋ ਕਾਲਜ ਦੀ ਕੰਟੀਨ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਂਚ ਵਾਲੀ ਮੇਜ਼ ਤੇ ਬੈਠਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਤਾਂ ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ ਕਿ ਦਰਦ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ, ਦਰਦ ਤਾਂ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਹੈ।
ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਛੁਡਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਪਰ ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ ਪਰ ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਰਾਜਵੀਰ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਰਾਜਵੀਰ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਤੇ ਆ ਗਏ, ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ। ਕਲੀਨਿਕ ਦੀ ਬੱਤੀ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਬਲ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਸੜਕ ਤੇ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਧੀਮੀਆਂ ਪੈ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਅੰਦਰ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਦੀ ਧੜਕਣ ਸਾਫ਼ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ।
ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਦੇ ਡਾਕਟਰ ਵਾਲੇ ਚਿੱਟੇ ਕੋਟ ਦੇ ਬਟਨ ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਛੂਹਣ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਲੱਗੀ। ਜਦੋਂ ਕੋਟ ਉਤਰ ਗਿਆ ਤਾਂ ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਬਸ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਹੌਲੀ ਸਿਸਕਾਰੀ ਨਿਕਲ ਗਈ। ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਸੋਚਦਾ ਸੀ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਕਰਕੇ ਦਿਖਾਵਾਂਗਾ, ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਨਹੁੰ ਗੱਡ ਦਿੱਤੇ।
ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਵੀ ਹੁਣ ਸ਼ਰਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਵੀਰ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਨੰਗੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਫੇਰਨ ਲੱਗੀ, ਅਤੇ ਰਾਜਵੀਰ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦਾ ਛੂਹਣਾ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਗਰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਵੀ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਬ੍ਰਾ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਬਸ ਨੂੰ ਚੁੰਮਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ ਕਿ ਰਾਜਵੀਰ, ਹੌਲੀ, ਕੋਈ ਆ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਹੈ ਅਤੇ ਅੱਜ ਰਾਤ ਸਿਰਫ਼ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਹਾਂ।
ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਬ੍ਰਾ ਦਾ ਹੁੱਕ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨੰਗੇ ਬੁੱਬਸ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਬੁੱਬਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦਬਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਗਿੱਲਾਪਨ ਵਧਣ ਲੱਗਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਵੀਰ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਦਬਾ ਲਿਆ। ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਬਸ ਦੇ ਨਿੱਪਲ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਚੱਟਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਕੱਟਿਆ, ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਸਿਸਕਾਰੀਆਂ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗੀਆਂ।
ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਰਾਜਵੀਰ ਦੀ ਪੈਂਟ ਦੀ ਜ਼ਿੱਪ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੱਥ ਪਾ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਲੁੰਨ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੜ੍ਹਾ ਅਤੇ ਗਰਮ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਸਾਹ ਲਈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਨੂੰ ਜਾਂਚ ਵਾਲੀ ਮੇਜ਼ ਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਸਮੀਤ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਹੁਣ ਮੇਜ਼ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਰਾਜਵੀਰ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾਲਾ ਖੋਲ੍ਹਣ ਲੱਗਾ।
ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਹੇਠਾਂ ਖਿਸਕਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੈਂਟੀ ਵੀ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਨੰਗੀ ਫੁੱਦੀ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਸਹਿਲਾਇਆ ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਸਿਸਕਾਰੀ ਭਰੀ। ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਉਂਗਲ ਪਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਦਾ ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਤੇ ਲੱਗਣ ਲੱਗਾ।
ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਰਾਜਵੀਰ, ਬਸ ਹੁਣ ਹੋਰ ਤੜਫਾ ਨਾ, ਅੰਦਰ ਪਾ ਦੇ, ਅਤੇ ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਚੱਟਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਦਾਣੇ ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਖੋਲ੍ਹ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮੇਜ਼ ਨੂੰ ਫੜ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਸਮੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਵੀਰ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਨਾਲ ਹੋਰ ਦਬਾ ਲਿਆ।
ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਨੂੰ ਮੇਜ਼ ਤੋਂ ਚੁੱਕ ਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾ ਕੇ ਮੇਜ਼ ਤੇ ਝੁਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਦੀਆਂ ਨੰਗੀਆਂ ਚਿੱਤੜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਰਗੜਿਆ ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਧੱਕਿਆ, ਅਤੇ ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰ ਦੇ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਉੱਚੀ ਚੀਖ ਮਾਰੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਵੀਰ ਦੇ ਹਰ ਧੱਕੇ ਦਾ ਜਵਾਬ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਦੇਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਗਿੱਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਉਣ ਲੱਗੀ, ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹੋਂ ਰਾਜਵੀਰ ਦਾ ਨਾਂਅ ਲੈਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਰਾਜਵੀਰ, ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਤੱਕ, ਅਤੇ ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਜਸਮੀਤ ਦੇ ਬੁੱਬਸ ਮੇਜ਼ ਤੇ ਰਗੜ ਖਾ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਵਗ ਕੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਤੇ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਰਾਜਵੀਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਲਿਟਾ ਦੇ, ਅਤੇ ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਂਚ ਵਾਲੀ ਮੇਜ਼ ਤੇ ਪਿੱਠ ਦੇ ਭਾਰ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਇਸ ਪੋਜ਼ ਵਿੱਚ ਰਾਜਵੀਰ ਦਾ ਲੁੰਨ ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਅੰਦਰ ਤੱਕ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੀ ਅੰਦਰਲੀ ਕੰਧ ਨਾਲ ਰਗੜ ਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਰਾਜਵੀਰ ਦਾ ਨਾਂਅ ਅਤੇ ਸਿਸਕਾਰੀਆਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਦੇ ਬੁੱਬਸ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦਿਆਂ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਜਾਰੀ ਰੱਖੇ ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅਚਾਨਕ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰ ਨਿਕਲ ਗਈ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਕਿ ਰਾਜਵੀਰ, ਮੈਂ ਝੜ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਰਾਜਵੀਰ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਦੁਆਲੇ ਹੋਰ ਕੱਸ ਲਈਆਂ। ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਫੁੱਲਣ ਲੱਗਾ।
ਜਸਮੀਤ ਦੇ ਝੜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਰਾਜਵੀਰ ਨਹੀਂ ਰੁਕਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਨੂੰ ਮੇਜ਼ ਤੋਂ ਚੁੱਕ ਕੇ ਕੁਰਸੀ ਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਚੂਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਲੁੰਨ ਦੇ ਸਿਰੇ ਤੇ ਘੁੰਮਾਉਣ ਲੱਗੀ, ਅਤੇ ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਸਮੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਰਾਜਵੀਰ ਦਾ ਲੁੰਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਲਾਰ ਲੁੰਨ ਤੇ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਰਾਜਵੀਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅੱਜ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀ ਬਣਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕਾਲਜ ਦੀ ਕੰਟੀਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅੱਜ ਤੱਕ ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਇਸੇ ਰਾਤ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਨੂੰ ਮੇਜ਼ ਤੇ ਲਿਟਾ ਕੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਧੱਕਿਆਂ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਹੋਣ ਲੱਗਾ, ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਫਿਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ ਅਤੇ ਉਹ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਝੜ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਰਾਜਵੀਰ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਜਕੜ ਲਿਆ।
ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਤੇਜ਼ ਧੱਕਿਆਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹੀ ਮੇਜ਼ ਤੇ ਪਏ ਰਹੇ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਰਾਜਵੀਰ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ, ਅਤੇ ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਇੱਕ ਹੌਲੀ ਚੁੰਮੀ ਦਿੱਤੀ। ਕਲੀਨਿਕ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਰਾਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛਾ ਗਈ ਸੀ।
ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਜਸਮੀਤ ਉੱਠੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਠੀਕ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਬੰਦ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾਏ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਡਾਕਟਰ ਦੀ ਜਾਂਚ ਤਾਂ ਅੱਜ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ, ਪਰ ਮਰੀਜ਼ ਨੂੰ ਫਿਰ ਆਉਣਾ ਪਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮਰੀਜ਼ ਤਾਂ ਹੁਣ ਰੋਜ਼ ਆਵੇਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਸਮੀਤ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕੱਲ੍ਹ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਫਿਰ ਮਿਲਦੇ ਹਾਂ।
ਅਗਲੀ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਜਸਮੀਤ ਕਲੀਨਿਕ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਫਾਈਲਾਂ ਸਮੇਟ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਿਛਲੀ ਰਾਤ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਕਿ ਅੱਜ ਉਹ ਜਲਦੀ ਘਰ ਜਾਵੇਗੀ ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਕਿਸੇ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਹੌਲੀ ਦਸਤਕ ਹੋਈ ਅਤੇ ਰਾਜਵੀਰ ਅੰਦਰ ਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਉਹੀ ਦਰਦ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਇਲਾਜ ਸਿਰਫ਼ ਜਸਮੀਤ ਕੋਲ ਹੈ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅੱਜ ਮਰੀਜ਼ ਦੀ ਜਾਂਚ ਜਲਦੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਵੇਗੀ।
ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਕਮਰ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਸਰਕੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਚਿੱਤੜਾਂ ਤੇ ਆ ਗਏ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅੱਜ ਕੋਈ ਜਲਦੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਬਸ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ, ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਬਣੀ ਆ ਗਈ।
ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਰਾਜਵੀਰ ਨੂੰ ਕੁਰਸੀ ਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪੈਂਟ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਹਿਲਾਇਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਚੂਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਫੇਰਦਿਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਜੀਭ ਲੁੰਨ ਦੇ ਸਿਰੇ ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਰਾਜਵੀਰ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਹੌਲੀ ਸਿਸਕਾਰੀਆਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਂਚ ਵਾਲੀ ਮੇਜ਼ ਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਉਤਾਰ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਸਹਿਲਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਗਿੱਲੀ ਸੀ ਅਤੇ ਰਾਜਵੀਰ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਗਰਮ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਮੇਜ਼ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਅੱਗੇ ਵੱਲ ਧੱਕ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਧੱਕਿਆਂ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਦੇ ਬੁੱਬਸ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦਿਆਂ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰ ਤੱਕ ਜਾਣ ਲੱਗਾ, ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਝੜ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਵੀ ਕੁਝ ਧੱਕਿਆਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੱਗੇ ਰਹੇ ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕੱਲ੍ਹ ਫਿਰ ਇਹੀ ਵੇਲਾ, ਇਹੀ ਕਲੀਨਿਕ।
Support VasnaLok
VasnaLok is free for every reader, no paywall, no sign-up. If our stories keep you company, a small UPI support from you keeps the site alive and new stories coming every day.
Readers who enjoyed “ਪੰਜਾਬੀ ਡਾਕਟਰ ਦੀ ਚੁਦਾਈ: ਜਲੰਧਰ ਕਲੀਨਿਕ ਵਿੱਚ ਡਾਕਟਰ ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਰਾਜਵੀਰ ਦਾ ਲੁੰਨ” also read
8 curated storiesਹਸਪਤਾਲ ਨਾਈਟ ਡਿਊਟੀ ਪੰਜਾਬੀ: ਨਾਈਟ ਡਿਊਟੀ ਤੇ ਨਰਸ ਨਵਦੀਪ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਚੋਦਣ ਵਾਲੀ ਰਾਤ
ਹਸਪਤਾਲ ਨਾਈਟ ਡਿਊਟੀ ਪੰਜਾਬੀ ਵਾਰਡ ਵਿੱਚ ਨਰਸ ਨਵਦੀਪ ਦੀ ਰਾਤ ਡਿਊਟੀ ਤੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਬਦਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਡਾ. ਰਾਜਵੀਰ ਨਾਲ ਚਾਹ, ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਖਾਲੀ ਵਾਰਡ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਏ ਪਲਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਪੜ੍ਹੋ।
ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਮੀ ਕਹਾਣੀ: ਗੁਰਲੀਨ ਮਾਮੀ ਨੇ ਹਰਮਨ ਕੋਲੋਂ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਚੁਦਵਾਇਆ
ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਮੀ ਕਹਾਣੀ: ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਆਈ ਗੁਰਲੀਨ ਮਾਮੀ ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਵਿਚਕਾਰ ਰਿਮੋਟ ਦੀ ਬਹਿਸ ਕਿਵੇਂ ਇੱਕ ਗਰਮ ਦੁਪਹਿਰ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਕਹਾਣੀ: ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੀ ਭਾਬੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ
ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਕਹਾਣੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਇਕ ਘਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇਕ ਸ਼ਾਮ ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਹੋਣ ਨਾਲ ਦਿਓਰ ਤੇ ਭਾਬੀ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕ ਲੰਮੀ ਰਾਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪਿੰਡ ਦੇ ਮੇਲੇ ਪੰਜਾਬੀ: ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਭਾਬੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਚੋਦ ਕੇ ਪਾਣੀ ਕੱਢਿਆ
ਪਿੰਡ ਦੇ ਮੇਲੇ ਦੀ ਸ਼ਾਮ ਸੀ। ਸੁੱਖੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਆਈ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਤੇ ਟਿਕ ਗਈ। ਪਿੰਡ ਦੇ ਮੇਲੇ ਪੰਜਾਬੀ ਦੀ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਦੀਦੀ ਕਹਾਣੀ: ਨਵਦੀਪ ਦੀਦੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਲੁੰਨ ਦੁਪਹਿਰੇ
ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੇ ਇੱਕ ਘਰ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਦੀਦੀ ਕਹਾਣੀ ਪਰਾਂਠਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਅਤੇ ਚੂੜੀਆਂ ਦੀ ਛਣਕ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਬੱਸ ਸਫ਼ਰ ਕਹਾਣੀ: ਬੱਸ ਵਿਚ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਗਿੱਲੀ ਫੁੱਦੀ ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਖ਼ਤ ਲੁੰਨ
ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਤੋਂ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਜਾਂਦੀ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਬੱਸ ਵਿਚ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਪਿੱਛੇ ਬੈਠੇ ਅਜਨਬੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਲਈ। ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਬੱਸ ਸਫ਼ਰ ਕਹਾਣੀ ਉਸ ਰਾਤ ਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਫ਼ੋਨ ਕਾਲ ਨੇ ਦੋ ਅਜਨਬੀਆਂ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆ ਦਿੱਤਾ।
ਦੁੱਧ ਵਾਲਾ ਸਵੇਰੇ ਪੰਜਾਬੀ: ਭਾਬੀ ਨੇ ਸਵੇਰੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਚੋਦਿਆ
ਦੁੱਧ ਵਾਲਾ ਸਵੇਰੇ ਪੰਜਾਬੀ: ਲੁਧਿਆਣੇ ਵਿੱਚ ਸਵੇਰੇ ਸਾਢੇ ਪੰਜ ਵਜੇ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਭਾਬੀ ਜਸਲੀਨ ਦੀ ਚਾਹ, ਇੱਕ ਛੋਹ ਅਤੇ ਰੋਜ਼ ਦੀ ਉਡੀਕ।
ਪੰਜਾਬੀ ਸੱਸ ਬਹੂ ਕਹਾਣੀ: ਸੱਸ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੇ ਜਾਂਦਿਆਂ ਹੀ ਬਹੂ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਜਤਿਨ ਦਾ ਲੁੰਨ, ਸਾਰੀ ਦੁਪਹਿਰ ਚੁਦਾਈ
ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਸੱਸ ਬਹੂ ਕਹਾਣੀ ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਸਾਂਝੇ ਘਰ ਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸੱਸ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੇ ਜਾਂਦਿਆਂ ਹੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾ ਤੇ ਜਤਿਨ ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਪੂਰਾ ਘਰ ਇਕੱਲਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।