ਪੰਜਾਬੀ ਟ੍ਰੇਨ ਸੈਕਸ ਸਟੋਰੀ: ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਰਾਤ ਦੀ ਯਾਤਰਾ

ਰੇਲ ਗੱਡੀ ਦੇ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਝਟਕੇ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਸੀਟ ਤੋਂ ਉਛਾਲ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਟ੍ਰੇਨ ਸੈਕਸ ਸਟੋਰੀ ਉਸੇ ਝਟਕੇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ।

ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਤੋਂ ਦਿੱਲੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਰਾਤ ਦੀ ਗੱਡੀ ਵਿੱਚ, ਉੱਪਰਲੀ ਬਰਥ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਬੈਗ ਟਿਕਾ ਕੇ। ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਬੈਗ ਖਿਸਕਿਆ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੀ ਹੇਠਲੀ ਬਰਥ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਜਾ ਡਿੱਗਿਆ। ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਬੈਗ ਫੜਿਆ, ਉੱਪਰ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਬੈਗ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿੱਦੀ ਹੈ, ਸਿੱਧਾ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਸੱਤਾਈ ਸਾਲ ਦੀ ਨਰਸ ਸੀ, ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਇੱਕ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਦਿੱਲੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਟ੍ਰੇਨਿੰਗ ਲਈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਮੁੰਡੇ ਦਾ ਨਾਂ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਸੀ, ਤੀਹ ਸਾਲ ਦਾ ਫੌਜੀ, ਛੁੱਟੀ ਉੱਤੇ ਘਰ ਆਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਹੁਣ ਵਾਪਸ ਡਿਊਟੀ ਉੱਤੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਵਰਦੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਹਾਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਗੂੜ੍ਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਖਿੱਚ ਲਿਆ ਸੀ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਹੇਠਾਂ ਉੱਤਰੀ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਬੈਗ ਲੈਣ ਲਈ ਝੁਕੀ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਬੈਗ ਦਿੰਦਿਆਂ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਿਆ, ਜਾਣ ਬੁੱਝ ਕੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੱਥ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਖਿੱਚਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਫੌਜੀ ਸਾਹਿਬ, ਬੈਗ ਤਾਂ ਭਾਰਾ ਸੀ, ਤੁਸੀਂ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਹੁਣ ਸਾਂਭ ਵੀ ਲਓ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਹੱਸ ਪਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਸਾਂਭਣਾ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਹੈ।

ਰਾਤ ਗੂੜ੍ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਗਈ ਅਤੇ ਕੋਚ ਦੀਆਂ ਬੱਤੀਆਂ ਮੱਧਮ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਯਾਤਰੀ ਸੌਂ ਗਏ ਸਨ, ਸਿਰਫ਼ ਰੇਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਦੀ ਹਨੇਰੀ ਵਿੱਚ ਦੌੜਦੇ ਖੰਭੇ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਆਪਣੀ ਬਰਥ ਉੱਤੇ ਲੇਟ ਗਈ, ਪਰ ਨੀਂਦ ਉਸ ਤੋਂ ਕੋਸਾਂ ਦੂਰ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀ, ਧੀਮੀ ਅਤੇ ਗੂੜ੍ਹੀ, ਕਿ ਜੇ ਨੀਂਦ ਨਾ ਆਵੇ ਤਾਂ ਹੇਠਾਂ ਆ ਜਾਓ, ਚਾਹ ਪਿਆ ਦਿਆਂ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਹੇਠਾਂ ਉੱਤਰੀ ਅਤੇ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਦੀ ਬਰਥ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਚਾਹ ਦਾ ਕੱਪ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਧੀਮੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਰਾਤਾਂ ਲੰਬੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਇਕੱਲਾਪਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੈ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹਸਪਤਾਲ ਦੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਵੀ ਕੁਝ ਘੱਟ ਨਹੀਂ, ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਆਹਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਤ ਕੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆਂ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਹੱਥ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸਾ ਲਿਆ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਰੇਲ ਦੀ ਹਿੱਲਜੁੱਲ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚੁੰਮਣ ਹੋਰ ਗੂੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਫੜ ਲਈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਫੇਰੀਆਂ।

ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ, ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰ ਕੇ, ਅਤੇ ਹਰ ਬਟਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਗਲੇ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੰਦਾ ਗਿਆ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਬਨਿਆਨ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਫੇਰੇ। ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਗਰਮ ਸੀ, ਸਖ਼ਤ ਸੀ, ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਆਪਣੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।

ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾਲਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਸਰਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਬਰਥ ਦੇ ਪਰਦੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਫੈਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉੱਤੇ ਫੇਰੀਆਂ, ਧੀਰੇ ਧੀਰੇ, ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹੋਰ ਅੰਦਰ, ਅਰਸ਼ਦੀਪ, ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਕਰੋ।

ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਆਹਾਂ ਬਰਥ ਦੇ ਪਰਦੇ ਵਿੱਚ ਦੱਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਸ ਨੇ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਦੇ ਮੋਢੇ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਕਿ ਬੱਸ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਰੁਕਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਬਸ ਨੂੰ ਚੂਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਇੱਕ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਚੂਸਦਿਆਂ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦਬਾਉਂਦਿਆਂ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਿਪਟ ਗਈਆਂ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਦੀ ਪੈਂਟ ਖੋਲ੍ਹੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ। ਉਹ ਸਖ਼ਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਲੰਮਾ ਅਤੇ ਗਰਮ, ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਧੀਰੇ ਧੀਰੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਹਿਲਾਇਆ, ਉੱਪਰੋਂ ਹੇਠਾਂ ਤੱਕ, ਅਤੇ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਇੱਕ ਗੂੜ੍ਹੀ ਆਹ ਭਰੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਫੌਜੀ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਤਿਆਰ ਹੈ।

ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਬਰਥ ਉੱਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਧੀਰੇ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਧੱਕਿਆ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਆਹ ਭਰੀ, ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਧੀਰੇ ਧੀਰੇ ਧੱਕੇ ਲਾਉਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼। ਰੇਲ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧੱਕਿਆਂ ਦੀ ਤਾਲ ਮਿਲ ਗਈ।

ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉੱਚੀ ਹੁੰਦੀ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਨਹੁੰ ਗੱਡ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹੋਰ ਤੇਜ਼, ਅਰਸ਼ਦੀਪ, ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਕਰੋ, ਮੈਨੂੰ ਪੂਰਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਡੂੰਘੇ ਧੱਕੇ ਲਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਵਗਣ ਲੱਗਾ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਆਹਾਂ ਹੁਣ ਚੀਕਾਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਲਟਾ ਕੇ ਘੋੜੀ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਬਰਥ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਝੁਕਾ ਲਿਆ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੱਕੇ ਲਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਬੁੱਬਸ ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੋਚ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹਾਂ, ਇਵੇਂ ਹੀ, ਰੁਕਣਾ ਨਹੀਂ।

ਕੁਝ ਚਿਰ ਬਾਅਦ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅਕੜ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਭੀਂਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੀਕ ਉੱਠੀ। ਉਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ ਬਰਥ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਰੁਕਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਧੱਕੇ ਜਾਰੀ ਰੱਖੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਤੇਜ਼ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਹੁਣ ਫਟਣ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸੀ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਪਲਟ ਕੇ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੂਸਣ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਦੇ ਲੁੰਨ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਗੋਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਹਿਲਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਬੱਸ, ਹੁਣ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਚੂਸਿਆ, ਅਤੇ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਦਾ ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲਿਆ।

ਦੋਵੇਂ ਬਰਥ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੇਟ ਗਏ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਸਾਹ ਭਰਦੇ ਹੋਏ। ਰੇਲ ਦਿੱਲੀ ਵੱਲ ਦੌੜ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਸਵੇਰ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਲੱਗੀ ਸੀ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਸਫ਼ਰ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਯਾਦਗਾਰ ਸਫ਼ਰ ਬਣ ਗਿਆ।

ਦਿੱਲੀ ਸਟੇਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਉੱਤਰਦਿਆਂ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅੱਜ ਸ਼ਾਮ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ, ਇੱਕ ਹੋਟਲ ਵਿੱਚ ਰੁਕਿਆ ਹਾਂ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਟ੍ਰੇਨਿੰਗ ਕੱਲ੍ਹ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੈ, ਅੱਜ ਦੀ ਸ਼ਾਮ ਮੇਰੀ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਟੈਕਸੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਪਹਾੜਗੰਜ ਦੇ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਹੋਟਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।

ਹੋਟਲ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਿਆਂ ਹੀ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਰਦੀ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕੁੜਤੀ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਬਸ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਕਿ ਰੇਲ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਜਗ੍ਹਾ ਘੱਟ ਸੀ, ਇੱਥੇ ਪੂਰਾ ਬਿਸਤਰਾ ਹੈ।

ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਲਾਹ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉੱਤੇ ਫੇਰੀ, ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ, ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਬਿਸਤਰੇ ਦੀ ਚਾਦਰ ਨੂੰ ਮੁੱਠੀਆਂ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹਾਂ, ਇਵੇਂ ਹੀ, ਜੀਭ ਨਾਲ ਹੀ ਕਰਦੇ ਰਹੋ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਘੁਮਾਈ ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ ਉੱਪਰ ਉੱਠ ਗਿਆ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਪਰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹੁਣ ਲੁੰਨ ਨਾਲ ਕਰੋ, ਜੀਭ ਨਾਲ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਚੱਲੇਗਾ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਲਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਬਿਸਤਰਾ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗਾ, ਕੰਧ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਣ ਲੱਗਾ, ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਅਰਸ਼ਦੀਪ, ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ।

ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਲਿਆ ਅਤੇ ਡੂੰਘੇ ਧੱਕੇ ਲਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਪਾਣੀ ਫਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗਾ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਦਾ ਨਾਂ ਸੀ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਉੱਪਰ ਬਿਠਾ ਲਿਆ, ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਉੱਤੇ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਹੋਣ ਲੱਗੀ, ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦੀ ਗਈ, ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਬਸ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ ਅਤੇ ਚੂਸਦਿਆਂ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਚੀਕ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਦੇ ਉੱਪਰ ਹੀ ਢਹਿ ਗਿਆ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਲਿਟਾ ਕੇ ਫਿਰ ਤੋਂ ਧੱਕੇ ਲਾਉਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧੀਰੇ ਧੀਰੇ ਸਹਿਲਾਉਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਤਾਂ ਅਜੇ ਵੀ ਤਿਆਰ ਹੈ, ਫੌਜੀ ਸਾਹਿਬ ਥੱਕਦੇ ਨਹੀਂ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਕੱਟਣ ਲੱਗਾ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਚਮੜੀ ਉੱਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣ ਗਏ, ਉਸ ਨੇ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਦੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਹੁੰਆਂ ਨਾਲ ਖੁਰਚਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਮੈਂ ਦਿੱਲੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਨੂੰ ਦਿਖਾਵਾਂਗੀ।

ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕਾ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲਿਪਟੇ ਹੋਏ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਲੇਟ ਗਏ, ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ, ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਛੁੱਟੀ ਮਿਲੇ, ਟਿਕਟ ਮੇਰੇ ਨਾਂ ਦੀ ਵੀ ਕਟਾ ਲੈਣਾ। ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਪੂਰਾ ਡੱਬਾ ਹੀ ਬੁੱਕ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ।