ਪੰਜਾਬੀ ਮੁੰਡੇ ਕੁੜੀ ਲਵ ਸਟੋਰੀ: ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਜਸਕਰਨ ਦਾ ਲੰਨ ਪਹਿਲੀ ਰਾਤ
ਜਸਕਰਨ ਗੇਟ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆਇਆ ਤਾਂ ਉਹਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਗਿਟਾਰ ਦਾ ਕੇਸ ਸੀ ਤੇ ਉਹਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਬੈਗ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਗੇਟ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜੀ ਉਹਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਉਹਦਾ ਸ਼ੈਡਿਊਲ ਸੀ ਤੇ ਉਹਦੀ ਨਜ਼ਰ ਹਰ ਆਉਂਦੇ ਮੁੰਡੇ ਉੱਤੇ ਪੈਂਦੀ ਸੀ। ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਮੁੰਡੇ ਕੁੜੀ ਲਵ ਸਟੋਰੀ ਉਸੇ ਪਲ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ ਜਦੋਂ ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਹੋ ਨਾ।
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਸ਼ੈਡਿਊਲ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਗਿਟਾਰ ਦਾ ਕੇਸ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਉਹਦੇ ਵੱਲ ਹੱਥ ਵਧਾਇਆ। ਉਹਦੇ ਹੱਥ ਦੀ ਗਰਮੀ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਲੱਗੀ ਤੇ ਉਹਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਸਟੇਜ ਉੱਤੇ ਗਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਹਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਗਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਕਾਲਜ ਦਾ ਯੂਥ ਫੈਸਟੀਵਲ ਦੋ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਸੀ ਤੇ ਸਾਰਾ ਕੈਂਪਸ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਜਸਕਰਨ ਨੂੰ ਆਡੀਟੋਰੀਅਮ ਵੱਲ ਲੈ ਗਈ ਤੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਉਹਨੂੰ ਸਾਰੇ ਥਾਵਾਂ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਰਹੀ। ਜਸਕਰਨ ਹਰ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਹੱਸਦਾ ਸੀ ਤੇ ਉਹਦੀ ਹਾਸੀ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚਦੀ ਸੀ।
ਆਡੀਟੋਰੀਅਮ ਵਿੱਚ ਸਟੇਜ ਉੱਤੇ ਲਾਈਟਾਂ ਲੱਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਕੁਝ ਮੁੰਡੇ ਸਾਊਂਡ ਚੈੱਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਗਿਟਾਰ ਕੱਢਿਆ ਤੇ ਇੱਕ ਧੁਨ ਵਜਾਈ, ਉਹਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਪੂਰੇ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਪਹਿਲੀ ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਈ ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਰਹੀ, ਉਹਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।
ਰਿਹਰਸਲ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਸਟੇਜ ਉੱਤੇ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਗਾਣੇ ਵਿੱਚ ਤਾਲੀ ਵਜਾਓ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਸ਼ਰਮਾ ਕੇ ਸਟੇਜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੀ ਤੇ ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੋਢੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਉਹਦੀ ਗਰਮੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਰਿਹਰਸਲ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੋਵੇਂ ਕੈਂਟੀਨ ਵਿੱਚ ਗਏ ਤੇ ਚਾਹ ਪੀਤੀ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਵੀ ਇਸੇ ਫੈਸਟੀਵਲ ਵਿੱਚ ਗਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਤੇ ਇਸ ਵਾਰ ਉਹ ਕੁਝ ਨਵਾਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੁਹਾਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਖਾਸ ਹੈ, ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਹਦੇ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, ਤੁਸੀਂ ਰੁਕ ਗਈ ਹੋ ਜਾਂ ਸੁਣ ਰਹੀ ਹੋ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਹੱਸ ਪਈ ਤੇ ਉਹਨੇ ਚਾਹ ਦਾ ਕੱਪ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ ਜੋ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਸੀ।
ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਜਸਕਰਨ ਨੂੰ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਲੈ ਗਈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅਸਾਈਨਮੈਂਟ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਸੀ। ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪ ਸੀ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਆਹਮੋ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨੋਟਬੁੱਕ ਖੋਲ੍ਹੀ ਤੇ ਗਾਣੇ ਦੇ ਬੋਲ ਲਿਖਣ ਲੱਗਾ।
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਕਿਤਾਬ ਪੜ੍ਹਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ਪਰ ਉਹਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਜਸਕਰਨ ਉੱਤੇ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਮੇਜ਼ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਆਪਣਾ ਪੈਰ ਉਹਦੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ ਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਪੈਰ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਖਿੱਚਿਆ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾਏ ਤੇ ਫਿਰ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵੱਲ ਝੁਕ ਗਏ।
ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਇੱਕ ਕਾਗਜ਼ ਉੱਤੇ ਕੁਝ ਲਿਖਿਆ ਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਉਹਦੇ ਵੱਲ ਸਰਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਕਾਗਜ਼ ਉੱਤੇ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਮਿਲੋਗੇ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਾਗਜ਼ ਪੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਉਹਦਾ ਚਿਹਰਾ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹਨੇ ਹੇਠਾਂ ਲਿਖਿਆ, ਕਿਉਂ, ਤੇ ਕਾਗਜ਼ ਵਾਪਸ ਸਰਕਾ ਦਿੱਤਾ।
ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਲਿਖਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਾਗਜ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਿਆ ਤੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ ਜੋ ਉਹਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਫੈਸਟੀਵਲ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਰਾਤ ਸੀ ਤੇ ਸਟੇਜ ਉੱਤੇ ਰੌਸ਼ਨੀਆਂ ਜਗਮਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗਾਣਾ ਗਾਇਆ ਤੇ ਪੂਰਾ ਕਾਲਜ ਉਹਦੇ ਨਾਲ ਗਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਸਟੇਜ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹੀ ਉਹਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਹਦੇ ਲਈ ਗਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਗਾਣਾ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਸਕਰਨ ਸਟੇਜ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਆਇਆ ਤੇ ਸਿੱਧਾ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ। ਉਹਨੇ ਕਿਹਾ, ਚਲੋ, ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਚੱਲੀਏ, ਉੱਥੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੈ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਹਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਹੋਸਟਲ ਦੀ ਛੱਤ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਏ।
ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਫੈਸਟੀਵਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੈਕਟ ਉਤਾਰ ਕੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਪਾ ਦਿੱਤੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਹਦੇ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਧਿਆਨ ਰੱਖਦੇ ਹੋ।
ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਹਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਤੁਹਾਡਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖਣਾ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਉਹਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਤੇ ਉਹਦੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਿਹਰਨ ਦੌੜ ਗਈ ਤੇ ਉਹਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ।
ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਹਦੇ ਗੱਲ੍ਹ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਉਹਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਮਿਲੇ ਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ। ਇਹ ਚੁੰਮਣ ਹੌਲਾ ਸੀ ਪਰ ਉਹਦੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅੱਗ ਸੀ ਜੋ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਜਲਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਹਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਬਾਹਾਂ ਪਾ ਲਈਆਂ ਤੇ ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਛੱਤ ਦੀ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਚੁੰਮਣ ਹੋਰ ਗਹਿਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੀਭਾਂ ਮਿਲੀਆਂ ਤੇ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਏ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਹੱਥ ਜਸਕਰਨ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਫਿਰ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਉਹ ਉਹਨੂੰ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚ ਰਹੀ ਸੀ।
ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਹਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਹੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸ਼ਰਮਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਫਿਰ ਵੇਖੋ ਨਾ, ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਭੱਜ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਜਸਕਰਨ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਉਹਨੇ ਉਹਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਚੁੰਮ ਲਿਆ।
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਛੱਤ ਦੇ ਇੱਕ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਸੀ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਲਿਆ ਤੇ ਉਹਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਹਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਲਿਆ ਤੇ ਉਹਦੀ ਧੜਕਣ ਸੁਣਦੀ ਰਹੀ।
ਜਸਕਰਨ ਦੇ ਹੱਥ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਫਿਰਨ ਲੱਗੇ ਤੇ ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਹਦੀ ਕੁੜਤੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਰਕ ਗਏ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਾਹ ਰੋਕ ਲਿਆ ਤੇ ਉਹਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਉਹਦੀ ਚਮੜੀ ਗਰਮ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਜਸਕਰਨ ਦੇ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਹੋ ਗਈ।
ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਹਦੀ ਕੁੜਤੀ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ, ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ, ਬਹੁਤ ਹੌਲੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਹਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, ਹੌਲੀ, ਕੋਈ ਆ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ, ਸਾਰੇ ਹੇਠਾਂ ਫੈਸਟੀਵਲ ਵਿੱਚ ਹਨ।
ਕੁੜਤੀ ਖੁੱਲ੍ਹਦੇ ਹੀ ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਹਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ ਤੇ ਉਹਦੇ ਗਲੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਫੇਰੇ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ ਤੇ ਉਹਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਿੱਠੀ ਜਿਹੀ ਕੰਬਣੀ ਦੌੜ ਗਈ। ਉਹਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਇੱਕ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਿਕਲੀ ਜੋ ਜਸਕਰਨ ਨੂੰ ਹੋਰ ਭੜਕਾ ਗਈ।
ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਹਦੀ ਬ੍ਰਾ ਦਾ ਹੁੱਕ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਤੇ ਉਹਦੇ ਬੂਬਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਹਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਦਬਾਇਆ ਤੇ ਉਹਦੇ ਨਿੱਪਲਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਮਸਲਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਹਦੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਹੁੰਆਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਉਹਦਾ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਸਕਰਨ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹੇ ਤੇ ਉਹਦੀ ਨੰਗੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ। ਉਹਨੇ ਉਹਦੇ ਨਿੱਪਲਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ ਤੇ ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਹਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਉਹਨੂੰ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਚਿਪਕ ਗਏ ਸਨ ਤੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਗਰਮੀ ਭਰ ਗਈ ਸੀ।
ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਲਿਟਾ ਲਿਆ ਤੇ ਉਹਦੇ ਉੱਤੇ ਝੁਕ ਗਿਆ। ਉਹਨੇ ਉਹਦੇ ਪੇਟ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਹਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਫੇਰੀਆਂ ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਹਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾਲਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਸਰਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉਹਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ ਤੇ ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਹੋ। ਉਹਨੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਉਹਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉੱਤੇ ਫੇਰੀ ਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਹਦੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ।
ਜਸਕਰਨ ਦੀ ਜੀਭ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਜੋ ਉਹ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਪਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲਹਿਰ ਉੱਠੀ ਤੇ ਉਹ ਜਸਕਰਨ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਹੀ ਝੜ ਗਈ।
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਸਕਰਨ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਖਿੱਚਿਆ ਤੇ ਉਹਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ, ਉਹਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਹੀ ਸੁਆਦ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸ਼ਰਮਾ ਗਈ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਵਾਰੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹਨੇ ਆਪਣੀ ਪੈਂਟ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਹਦਾ ਲੰਨ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ ਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ।
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਸਕਰਨ ਦੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲਾਇਆ ਤੇ ਫਿਰ ਉਹਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਹਦੀ ਜੀਭ ਉਹਦੇ ਲੰਨ ਦੇ ਸਿਰੇ ਉੱਤੇ ਫਿਰ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਹਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ। ਉਹਦੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਗਰਮੀ ਜਸਕਰਨ ਨੂੰ ਪਾਗਲ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਲਿਟਾਇਆ ਤੇ ਉਹਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਹਨੇ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਉਹਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉੱਤੇ ਰਗੜਿਆ ਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਅੰਦਰ ਧੱਕਿਆ ਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲਿਆ।
ਲੰਨ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਜਾਂਦੇ ਹੀ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਸਕਰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਉਹਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਹਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗਾ। ਉਹਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੋਰ ਉੱਚੀ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਹਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮ ਕੇ ਉਹਨੂੰ ਚੁੱਪ ਕਰਾਇਆ।
ਜਸਕਰਨ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਉਹਦੇ ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਹਿੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹਦੇ ਬੂਬਸ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹੋਰ ਤੇਜ਼, ਹੋਰ ਤੇਜ਼, ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਪਲਟਾ ਕੇ ਉਹਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਲਿਆ ਤੇ ਉਹਦੀਆਂ ਕੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਧੱਕਣ ਲੱਗਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਛੱਤ ਦੀ ਫਰਸ਼ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਉਹਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ। ਉਹ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਝੜ ਗਈ ਤੇ ਉਹਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਜਸਕਰਨ ਦੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ।
ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਫਿਰ ਸਿੱਧਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਹਦੇ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਉਹਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਦੇ ਧੱਕੇ ਹੁਣ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਸਨ ਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਸਨ। ਉਹਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਆ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ, ਮੈਂ ਆ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ ਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਪੇਟ ਉੱਤੇ ਝੜ ਗਿਆ। ਉਹਦਾ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਉਹਦੀ ਚਮੜੀ ਉੱਤੇ ਫੈਲ ਗਿਆ ਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸਾਫ਼ ਕੀਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਨਾਲ ਲੇਟ ਗਏ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗੇ।
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਸਕਰਨ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, ਇਹ ਰਾਤ ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਾਂਗੀ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਹਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, ਇਹ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ। ਹੇਠਾਂ ਫੈਸਟੀਵਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੌਲੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ਤੇ ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ।
ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਫਿਰ ਚੁੰਮਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, ਕੱਲ੍ਹ ਸਵੇਰੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਂਗਾ, ਉਸੇ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਹੱਸੀ ਤੇ ਕਿਹਾ, ਉਸੇ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ, ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ ਕਾਗਜ਼ ਉੱਤੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਲਿਖ ਕੇ ਲਿਆਉਣਾ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਹਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਹੇਠਾਂ ਜਾਣ ਲਈ ਉੱਠ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਏ।
ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਜਲਦੀ ਉੱਠੀ ਤੇ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਈ, ਉਹਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਵੀ ਰਾਤ ਦੀ ਗਰਮੀ ਸੀ। ਜਸਕਰਨ ਉਸੇ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਉਹਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਕਾਗਜ਼ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠ ਗਈ ਤੇ ਉਹਨੇ ਕਾਗਜ਼ ਉੱਤੇ ਲਿਖਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਅੱਜ ਰਾਤ ਫਿਰ ਛੱਤ ਉੱਤੇ।
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਾਗਜ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਬੇਸ਼ਰਮ ਹੋ ਗਏ ਹੋ। ਜਸਕਰਨ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, ਬੇਸ਼ਰਮੀ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸਿਖਾਈ ਹੈ, ਮੈਡਮ। ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀਅਨ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਚੁੱਪ ਹੋ ਕੇ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਿੱਚ ਝੁਕ ਗਏ।
ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਫੈਸਟੀਵਲ ਦਾ ਦੂਜਾ ਦਿਨ ਸੀ ਤੇ ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਫਿਰ ਸਟੇਜ ਉੱਤੇ ਗਾਇਆ, ਇਸ ਵਾਰ ਉਹਦਾ ਗਾਣਾ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਲਈ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਸਟੇਜ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ ਤੇ ਉਹਦੇ ਹਰ ਬੋਲ ਉੱਤੇ ਉਹਦਾ ਦਿਲ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਗਾਣਾ ਖਤਮ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੀ ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਅੱਖ ਮਾਰੀ ਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਸ਼ਰਮਾ ਕੇ ਹੱਸ ਪਈ।
ਰਾਤ ਨੂੰ ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਜਸਕਰਨ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹਨੇ ਇੱਕ ਚਾਦਰ ਵਿਛਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਆਈ ਤੇ ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠ ਗਈ, ਉਹਨੇ ਉਹਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਬਾਹਾਂ ਪਾ ਲਈਆਂ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਤੋਂ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕੁੜਤੀ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਹਦੇ ਬੂਬਸ ਨੂੰ ਚੁੰਮਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹਦੇ ਨਿੱਪਲਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਚੱਟਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਹਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ ਤੇ ਉਹਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਦਬਾ ਲਿਆ। ਉਹਦਾ ਸਰੀਰ ਫਿਰ ਗਰਮ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਜਸਕਰਨ ਨੂੰ ਹੋਰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ।
ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਹਦੀ ਸਲਵਾਰ ਉਤਾਰੀ ਤੇ ਉਹਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਮਸਲਣ ਲੱਗਾ, ਉਹਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਉਹਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਉਹਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਝੜ ਗਈ।
ਫਿਰ ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਉਹਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਚਾਦਰ ਉੱਤੇ ਲਿਟਾ ਕੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੋਦਣ ਲੱਗਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਹਦੀ ਕਮਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨਾਲ ਜਕੜ ਲਿਆ ਤੇ ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਉਹਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਝੜੇ ਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਨਾਲ ਲੇਟ ਗਏ।
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਇਹ ਫੈਸਟੀਵਲ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਫਿਰ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਹਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, ਫੈਸਟੀਵਲ ਖਤਮ ਹੋਵੇਗਾ, ਪਰ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਹਰ ਹਫ਼ਤੇ ਆਵਾਂਗਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਹਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਲਿਆ ਤੇ ਚੰਦ ਵੱਲ ਵੇਖਦੀ ਰਹੀ।
Support VasnaLok
VasnaLok is free for every reader, no paywall, no sign-up. If our stories keep you company, a small UPI support from you keeps the site alive and new stories coming every day.
Readers who enjoyed “ਪੰਜਾਬੀ ਮੁੰਡੇ ਕੁੜੀ ਲਵ ਸਟੋਰੀ: ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਜਸਕਰਨ ਦਾ ਲੰਨ ਪਹਿਲੀ ਰਾਤ” also read
8 curated storiesਪੰਜਾਬੀ ਡਾਂਸ ਕਲਾਸ ਕੁੜੀ: ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਡਾਂਸ ਮਾਸਟਰ ਰਾਜਵੀਰ ਦਾ ਲੁੰਨ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ
ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੀ ਡਾਂਸ ਅਕੈਡਮੀ ਵਿੱਚ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਜਦੋਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਰਾਜਵੀਰ ਨੂੰ ਨੱਚਦੇ ਦੇਖਿਆ ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਉਸਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਕਲਾਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰੁਕਣ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰੈਕਟਿਸ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਦਿੱਤੀ।
ਪੰਜਾਬੀ ਕਾਲਜ ਕੁੜੀਆਂ ਕਹਾਣੀ: ਨਵਨੀਤ ਨੇ ਰਾਜਬੀਰ ਦਾ ਲੁੰਨ ਚੂਸ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੀਜੀ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਚੁਦਾਈ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ
ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੇ ਇੱਕ ਪੀਜੀ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਕਾਲਜ ਫੈਸਟ ਦੀ ਇੱਕ ਯਾਦ ਨਵਨੀਤ ਅਤੇ ਰਾਜਬੀਰ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਮਿਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਕਾਲਜ ਕੁੜੀਆਂ ਕਹਾਣੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਅਤੇ ਵਧਦੀ ਨੇੜਤਾ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਕੋਚਿੰਗ ਮੈਡਮ ਕਹਾਣੀ: ਜਸਲੀਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਲੁੰਨ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ
ਪੰਜਾਬੀ ਕੋਚਿੰਗ ਮੈਡਮ ਕਹਾਣੀ: ਲੁਧਿਆਣਾ ਕੋਚਿੰਗ ਸੈਂਟਰ ਵਿੱਚ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਮੈਡਮ ਜਸਲੀਨ ਦੀ ਡਾਇਰੀ ਮਿਲੀ। ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਲਿਖੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਦਿੱਤੀ।
ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੀ ਕੁੜੀ ਪੰਜਾਬੀ: ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਚੁਦਾਈ ਕਾਲਜ ਫੈਸਟ ਦੀ ਰਾਤ
ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੀ ਕੁੜੀ ਪੰਜਾਬੀ: ਲੁਧਿਆਣਾ ਕਾਲਜ ਦੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਮੇਲੇ ਦੀ ਰਾਤ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਸਟੇਜ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਕਟ ਕਪਤਾਨ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ। ਇੱਕ ਰਾਤ ਜੋ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਗਈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਪੀਜੀ ਕੁੜੀ ਕਹਾਣੀ: ਮਨਜੋਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਨਵਜੋਤ ਦਾ ਲੁੰਨ
ਪੰਜਾਬੀ ਪੀਜੀ ਕੁੜੀ ਕਹਾਣੀ: ਮਨਜੋਤ ਜਦੋਂ ਪੀਜੀ ਵਿੱਚ ਆਈ ਤਾਂ ਨਵਜੋਤ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਬਦਲ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ, ਇੱਕ ਛੱਤ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਤ ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲ ਸਕੇ।
ਪੰਜਾਬੀ ਟੀਚਰ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ: ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਆਖਰੀ ਕਲਾਸ
ਪੰਜਾਬੀ ਟੀਚਰ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਇੱਕ ਕਾਲਜ ਦੀ ਆਖਰੀ ਕਲਾਸ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਬਹਿਸ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਸ਼ਾਮ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪਟਿਆਲਾ ਸਰਕਾਰੀ ਕਾਲਜ ਦੀ ਦੂਜੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਤੇ ਤਬਲਾ ਰੂਮ ਦੀ ਖਿੜਕੀ ਅੱਧੀ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਰਹੀ ਜਦੋਂ ਤੀਜੇ ਸਾਲ ਦੀ ਵਿਦਿਆਰਥਣ ਨੇ ਹਰਮੋਨੀਅਮ ਵਾਲੇ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲਿਖਣ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਤਾਲ ਉਸ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਰਹੀ ਜੋ ਸਟੇਜ ਤੇ ਨਹੀਂ ਵੱਜਣੀ
ਪਟਿਆਲਾ ਕਾਲਜ ਦਾ ਤਬਲਾ ਰੂਮ। ਰਾਤ ਦਾ ਰਿਆਜ਼। ਸਵਰਨਜੀਤ ਅਤੇ ਜਸਬੀਰ ਦੀ ਤਾਲ ਉਸ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਰਹੀ ਜੋ ਸਟੇਜ ਤੇ ਨਹੀਂ ਵੱਜਦੀ।
ਪੰਜਾਬੀ ਅਧਿਆਪਕ ਕਹਾਣੀ: ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਲੁੰਨ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਕਾਲਜ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਚੁਦਾਈ ਕੀਤੀ
ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਅਧਿਆਪਕ ਕਹਾਣੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਇੱਕ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਦੋ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਕਹਾਣੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।