ਪੰਜਾਬੀ ਟੀਚਰ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ: ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਆਖਰੀ ਕਲਾਸ

ਜਸਮੀਤ ਉਸ ਦੇ ਕਮਰੇ ਦੇ ਬੂਹੇ ਤੇ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕਿਤਾਬ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਵਾਪਸ ਕਰਨੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਗੱਲ ਜੋ ਉਹ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਪਰ ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਟੀਚਰ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ ਉਸ ਰਾਤ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਇਹ ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਉਸ ਕਲਾਸ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਪ੍ਰੋਫ਼ੈਸਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਹੀਰ ਰਾਂਝੇ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਸਾਰੀ ਕਲਾਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਸ ਨਾਲ ਬਹਿਸ ਕਰ ਲਈ ਸੀ।

ਉਸ ਦੁਪਹਿਰ ਕਲਾਸ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਹੀਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਹੱਥ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਸਰ, ਹੀਰ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਚੁਣਿਆ। ਛੱਡਣਾ ਅਤੇ ਚੁਣਨਾ ਇੱਕੋ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਸਾਰੀ ਕਲਾਸ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਲੰਮੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਕਲਾਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉ, ਇਸ ਬਹਿਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।

ਕਲਾਸ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਸਮੀਤ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਗਈ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦੀਆਂ ਅਲਮਾਰੀਆਂ ਸਨ, ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਮੇਜ਼ ਸੀ, ਅਤੇ ਖਿੜਕੀ ਤੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੀ ਧੁੱਪ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੁਹਾਡੀ ਗੱਲ ਸਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਅੱਧੀ ਸਹੀ ਸੀ। ਹੀਰ ਨੇ ਚੁਣਿਆ ਜ਼ਰੂਰ, ਪਰ ਚੁਣਨ ਦੀ ਕੀਮਤ ਵੀ ਦਿੱਤੀ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਕੀਮਤ ਤਾਂ ਹਰ ਚੋਣ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਸਰ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹੱਸ ਪਏ, ਅਤੇ ਉਸ ਹਾਸੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਸੀ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਅਲਮਾਰੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਿਤਾਬ ਕੱਢੀ। ਇਹ ਲੋਕ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਖੋਜ ਪੱਤਰ ਲਈ ਕੰਮ ਆਵੇਗੀ। ਪਰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖਣਾ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਦਾਦਾ ਜੀ ਦੀ ਹੈ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕਿਤਾਬ ਲਈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਛੂਹ ਗਈਆਂ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਹੱਥ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕਿਤਾਬ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖਾਂਗੀ। ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਜਸਮੀਤ ਕਿਤਾਬ ਵਾਪਸ ਕਰਨ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕਿਰਾਏ ਦੇ ਕਮਰੇ ਤੇ ਗਈ। ਕਮਰਾ ਛੋਟਾ ਸੀ, ਪਰ ਕਿਤਾਬਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਚਾਹ ਬਣਾਈ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਫ਼ਰਸ਼ ਤੇ ਹੀ ਬੈਠ ਗਏ। ਗੱਲਾਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈਆਂ, ਫਿਰ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਆ ਗਈਆਂ, ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੇ ਜੋ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਤਾਬਾਂ ਹੀ ਮੇਰੀ ਸੰਗਤ ਹਨ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਫਿਰ ਅੱਜ ਤੁਹਾਡੀ ਸੰਗਤ ਬਦਲ ਗਈ।

ਚਾਹ ਪੀਂਦੇ ਹੋਏ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਲੋਕ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀ ਸੀ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਾਦਾ ਜੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਹ ਕਿਤਾਬ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੱਚਾ ਪਿਆਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਦਾਦਾ ਜੀ ਨੇ ਠੀਕ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਕਿਤਾਬਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵੀ ਇੱਕ ਦੁਨੀਆ ਹੈ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ੍ਹ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਦੁਨੀਆ ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਹੈ। ਜਸਮੀਤ ਦਾ ਦਿਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੜਕਣ ਲੱਗਾ।

ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਜਸਮੀਤ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਵਿਦਿਆਰਥਣ ਹੋ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰੋਫ਼ੈਸਰ ਹੋ। ਪਰ ਇਸ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਸਿਰਫ਼ ਦੋ ਲੋਕ ਹਾਂ। ਉਸ ਨੇ ਅੱਗੇ ਹੋ ਕੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਚੁੰਮਣ ਹੌਲੀ ਸੀ, ਫਿਰ ਗਹਿਰੀ ਹੋ ਗਈ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਨ ਲੱਗਾ।

ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਕੁੜਤਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸੂਟ ਉਤਾਰਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਬ੍ਰਾ ਦਾ ਹੁੱਕ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਬਾਹਰ ਆਏ ਤਾਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਦਬਾਇਆ। ਜਸਮੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਆਹ ਨਿਕਲੀ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਇੱਕ ਮੰਮੇ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਨਿੱਪਲ ਨੂੰ ਜੀਭ ਨਾਲ ਛੇੜਿਆ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਪਾ ਲਈਆਂ।

ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਪਜਾਮਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ। ਉਹ ਸਖ਼ਤ ਅਤੇ ਗਰਮ ਸੀ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲਾਇਆ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਵੀ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਪੂਰੀ ਗਿੱਲੀ ਸੀ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਇੱਕ ਉਂਗਲ ਅੰਦਰ ਪਾਈ ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਨੂੰ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਲਿਆ।

ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੰਜੇ ਤੇ ਲਿਟਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਦਬਾਅ ਪਾਇਆ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹੌਲੀ ਨਹੀਂ, ਸਰ, ਅੱਜ ਹੌਲੀ ਨਹੀਂ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਇੱਕ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਚੀਖ ਉਸ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।

ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਧੱਕੇ ਲਾਉਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਜਸਮੀਤ ਦੀਆਂ ਆਹਾਂ ਉੱਚੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਝੁਕ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾਈ ਵਿੱਚ ਲੈਣ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਲਟ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਈ। ਹੁਣ ਉਹ ਉੱਤੇ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਫ਼ਤਾਰ ਤੈਅ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉੱਤੇ ਥੱਲੇ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਕਦੇ ਡੂੰਘਾਈ ਤੱਕ ਬੈਠਦੀ, ਕਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਸਿਰੇ ਤੇ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਨੂੰ ਫੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਤੋਂ ਚੁੰਮਿਆ। ਜਸਮੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ ਜੋ ਕਲਾਸ ਵਿੱਚ ਬਹਿਸ ਕਰਨ ਵੇਲੇ ਵੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਜ਼ਿਆਦਾ।

ਮੈਂ ਝੜਨ ਵਾਲੀ ਹਾਂ, ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ੍ਹ ਕੇ ਫਿਰ ਥੱਲੇ ਲਿਟਾਇਆ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧੱਕੇ ਲਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਕੁਝ ਹੀ ਧੱਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਸਮੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅਕੜ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸੁੰਗੜ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਜਕੜ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਚੀਖ ਨਾਲ ਝੜ ਗਈ। ਉਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਵਹਿ ਨਿਕਲਿਆ ਅਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਵੀ ਕੁਝ ਤੇਜ਼ ਧੱਕਿਆਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।

ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਚਾਹ ਤਾਂ ਠੰਢੀ ਹੋ ਗਈ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹੱਸਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਚਾਹ ਫਿਰ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ, ਇਹ ਸ਼ਾਮ ਫਿਰ ਨਹੀਂ ਬਣੇਗੀ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਖਿੜਕੀ ਕੋਲ ਬੈਠ ਗਏ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੀ ਸ਼ਾਮ ਦੇਖਣ ਲੱਗੇ। ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਬੱਚੇ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਕਿਤੇ ਦੂਰ ਤੋਂ ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਅੱਜ ਸਹੀ ਚੋਣ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹੀਰ ਨੇ ਕੀਤੀ ਸੀ।

ਫਿਰ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਕੁਰਸੀ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਥੱਲੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਰ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਉੱਤੇ ਥੱਲੇ ਹੁੰਦੀ ਤਾਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਆਹ ਨਿਕਲਦੀ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਫੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਨੂੰ ਚੂਸਿਆ। ਕੁਰਸੀ ਹਰ ਹਰਕਤ ਨਾਲ ਚਰਮਰਾ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਤੇ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਜਸਮੀਤ ਫਿਰ ਝੜੀ ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ੍ਹ ਲਿਆ।

ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੋਵੇਂ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਬਾਥਰੂਮ ਵਿੱਚ ਗਏ ਅਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਪਾਣੀ ਪਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮਲਿਆ ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਮੁੜ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਚੁੰਮੀ ਦਿੱਤੀ। ਪਾਣੀ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਤੇ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇਸ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਵਿਦਿਆਰਥਣ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਕ ਔਰਤ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ਕੱਲ੍ਹ ਕਲਾਸ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਫਿਰ ਹੀਰ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਬਹਿਸ ਕਰਨਾ। ਜਸਮੀਤ ਹੱਸ ਪਈ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਬਹਿਸ ਤਾਂ ਹੁਣ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਹੋਵੇਗੀ।

ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਜਸਮੀਤ ਜਾਣ ਲੱਗੀ ਤਾਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸੂਟ ਫਿਰ ਉਤਾਰਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਜੀਭ ਨਾਲ ਚੱਟਿਆ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਫੜ੍ਹ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਦੀ ਹਰ ਹਰਕਤ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਉਸ ਨੂੰ ਪੀ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਜਸਮੀਤ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਝੜੀ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਫਿਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਲਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਨੂੰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਫੜ੍ਹ ਕੇ। ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੋਂ ਡੂੰਘਾਈ ਤੱਕ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਹਰ ਧੱਕੇ ਤੇ ਅੱਗੇ ਝੁਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਫੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਦਬਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਧੱਕੇ ਲਾਏ। ਜਸਮੀਤ ਦੀਆਂ ਆਹਾਂ ਹੁਣ ਬੇਕਾਬੂ ਸਨ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਆਖ਼ਰੀ ਕੁਝ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਛੱਡਿਆ।

ਸਵੇਰੇ ਜਸਮੀਤ ਜਦੋਂ ਕਮਰੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਕਿਤਾਬ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਉਸ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਕਾਗਜ਼ ਸੀ। ਉਸ ਕਾਗਜ਼ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਬਹਿਸ ਅਜੇ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਕੱਲ੍ਹ ਫਿਰ ਆਉਣਾ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕਾਗਜ਼ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਆਪਣੀ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਾਲਜ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਈ। ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਇੱਕ ਮੁਸਕਾਨ ਸੀ ਜੋ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਨਹੀਂ ਗਈ।

ਕਲਾਸ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਿਨ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਹੀਰ ਰਾਂਝੇ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਫਿਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਕੁਝ ਚੋਣਾਂ ਦੀ ਕੀਮਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਕੁਝ ਚੋਣਾਂ ਆਪ ਹੀ ਕੀਮਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਿਤਾਬ ਖੋਲ੍ਹੀ ਅਤੇ ਉਸ ਕਾਗਜ਼ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਕਿਹਾ, ਸਰ, ਕੱਲ੍ਹ ਦੀ ਬਹਿਸ ਅਜੇ ਬਾਕੀ ਹੈ। ਸਾਰੀ ਕਲਾਸ ਹੱਸ ਪਈ, ਪਰ ਸਿਰਫ਼ ਦੋ ਲੋਕ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਕਿ ਉਸ ਬਹਿਸ ਦਾ ਅਸਲੀ ਮਤਲਬ ਕੀ ਹੈ।