ਪੰਜਾਬੀ ਨਰਸ ਕਹਾਣੀ: ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਵਿੱਚ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਗੁਰਮੀਤ ਦਾ ਲੁੰਨ
ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਚਿੱਟੀ ਵਰਦੀ ਪਾ ਕੇ ਗੁਰਮੀਤ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਆਈ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦਵਾਈ ਦੀ ਟਰੇ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦਵਾਈ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁਝ ਹੋਰ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਗੁਰਮੀਤ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ, ਫਿਰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹੇਠਾਂ ਆਈ, ਉਸ ਦੀ ਉਂਗਲ ਗੁਰਮੀਤ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਘੁੰਮੀ। ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ, ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਉਸ ਦੀ ਨੀਂਦ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਈ, ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸਵੇਰ ਦੀ ਧੁੱਪ ਸੀ, ਤੇ ਦਿਲ ਅਜੇ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਗੁਰਮੀਤ ਦੀ ਉਮਰ ਚੌਂਤੀ ਸਾਲ ਸੀ, ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਪਿਛਲੇ ਹਫ਼ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਲੱਤ ਤੇ ਸੱਟ ਲੱਗੀ ਸੀ, ਡਾਕਟਰ ਨੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨਰਸ ਰੱਖਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਉਮਰ ਤੀਹ ਸਾਲ ਸੀ, ਉਹ ਇੱਕ ਤਜਰਬੇਕਾਰ ਨਰਸ ਸੀ, ਰੋਜ਼ ਸਵੇਰੇ ਉਹ ਗੁਰਮੀਤ ਦੇ ਘਰ ਆਉਂਦੀ ਸੀ, ਪੱਟੀ ਬਦਲਦੀ ਸੀ, ਦਵਾਈ ਦਿੰਦੀ ਸੀ। ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਹੀ ਗੁਰਮੀਤ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਚੰਗੀ ਲੱਗੀ ਸੀ, ਤੇ ਅੱਜ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਚੰਗੀ ਲੱਗਣ ਨੂੰ ਕੁਝ ਹੋਰ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਸਵੇਰੇ ਨੌਂ ਵਜੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੀ ਘੰਟੀ ਵੱਜੀ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਅੰਦਰ ਆਈ, ਚਿੱਟੀ ਵਰਦੀ ਵਿੱਚ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਬੈਗ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਅੱਜ ਲੱਤ ਕਿਵੇਂ ਹੈ, ਦਰਦ ਘੱਟ ਹੈ?” ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਦਰਦ ਘੱਟ ਹੈ, ਪਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਆਈ।” ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਨੀਂਦ ਨਾ ਆਉਣ ਦਾ ਇਲਾਜ ਵੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ।” ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਹਾਸੀ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਸ਼ਰਾਰਤ ਸੀ।
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਪੱਟੀ ਖੋਲ੍ਹੀ, ਜ਼ਖ਼ਮ ਸਾਫ਼ ਕੀਤਾ, ਨਵੀਂ ਪੱਟੀ ਬੰਨ੍ਹੀ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਗੁਰਮੀਤ ਦੀ ਲੱਤ ਤੇ ਫਿਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਹ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਆ ਰਹੇ ਸਨ। ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ, ਤੇ ਕਿਹਾ, “ਹਰਪ੍ਰੀਤ, ਤੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰੀ ਲੱਤ ਦਾ ਇਲਾਜ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਕੁਝ?” ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਜੋ ਮਰੀਜ਼ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਇਲਾਜ।”
ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਪਹਿਲਾ ਚੁੰਮਣ ਨਰਮ ਸੀ, ਦੂਜਾ ਗਹਿਰਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਫੇਰੀਆਂ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਗੁਰਮੀਤ ਦਾ ਹੱਥ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਗਿਆ, ਵਰਦੀ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਗਰਮੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, “ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਲੈ, ਕੋਈ ਆ ਨਾ ਜਾਵੇ।”
ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਲੰਗੜਾ ਕੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਬੈੱਡ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਵਰਦੀ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ, ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰ ਕੇ। ਵਰਦੀ ਖੁੱਲ੍ਹਦਿਆਂ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ, ਭਾਰੇ ਤੇ ਗੋਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨੋਕਾਂ ਸਖ਼ਤ ਹੋ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਮੰਮਾ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਚੂਸਣ ਲੱਗਾ, ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦਬਾਉਣ ਲੱਗਾ।
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਕਿਹਾ, “ਆਹ, ਗੁਰਮੀਤ, ਇਵੇਂ ਹੀ।” ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਰਦੀ ਪੂਰੀ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੀ, ਹੁਣ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਸਿਰਫ਼ ਅੰਦਰੂਨੀ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਗੁਰਮੀਤ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਉਤਾਰੀ, ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ, ਫਿਰ ਹੇਠਾਂ ਆ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਪੈਂਟ ਦਾ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਿਆ।
ਗੁਰਮੀਤ ਦਾ ਲੁੰਨ ਸਖ਼ਤ ਹੋ ਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲਾਇਆ, ਫਿਰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਗਰਮੀ ਤੇ ਜੀਭ ਦੀ ਹਰਕਤ ਨਾਲ ਗੁਰਮੀਤ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਲੈ ਲਿਆ।
ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਉੱਠੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕੱਪੜੇ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਪੂਰੀ ਨੰਗੀ ਸੀ, ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੈੱਡ ਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਗਿੱਲੀ ਸੀ, ਰਸ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ ਤਾਂ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਕੰਬ ਉੱਠੀ, ਤੇ ਕਿਹਾ, “ਹੋਰ ਸਹਿਣ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।”
ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਮੂੰਹ ਹੇਠਾਂ ਕਰ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਚੱਟਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, ਜੀਭ ਨਾਲ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਕੀਤਾ, ਅੰਦਰ ਪਾ ਕੇ ਹਿਲਾਇਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਬੈੱਡ ਦੀ ਚਾਦਰ ਫੜ ਲਈ, ਤੇ ਕਿਹਾ, “ਗੁਰਮੀਤ, ਹੋਰ, ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ।” ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਉੱਪਰ ਉੱਠ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਉਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਗੁਰਮੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ।
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਖਿੱਚਿਆ, ਤੇ ਕਿਹਾ, “ਹੁਣ ਅੰਦਰ ਪਾ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਰੁਕ ਸਕਦੀ।” ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਰੱਖੀਆਂ, ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਧੱਕਿਆ ਤਾਂ ਲੁੰਨ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਗਰਮ ਤੇ ਤੰਗ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਆਹ, ਕਿੰਨੇ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ।” ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਧੱਕੇ ਦੇਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ।
ਧੱਕਿਆਂ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵੱਧਦੀ ਗਈ। ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਫੜ ਕੇ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੋਦਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਤੇ ਬੈੱਡ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਨਹੁੰ ਮਾਰੇ, ਤੇ ਕਿਹਾ, “ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਗੁਰਮੀਤ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੋਦ ਮੈਨੂੰ।” ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੱਕੇ ਦਿੱਤੇ, ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਫਿਰ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਨੂੰ ਪਲਟਾ ਦੇ।” ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਲਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਗੋਡਿਆਂ ਤੇ ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਆ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੁੰਨ ਪਾਇਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਚੋਦਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੁੰਨ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਸਿਰ ਹੇਠਾਂ ਕਰ ਕੇ ਚੀਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ, ਉਸ ਦੇ ਚਿੱਤੜ ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ, ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੱਕੇ ਦਿੰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਉੱਠਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਖ਼ਤਮ, ਗੁਰਮੀਤ, ਮੈਂ ਖ਼ਤਮ।” ਪਰ ਗੁਰਮੀਤ ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਸਿੱਧਾ ਲਿਟਾਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ। ਦੋਵੇਂ ਆਹਮੋ ਸਾਹਮਣੇ ਸਨ, ਬੁੱਲ੍ਹ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ, ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਲੁੰਨ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਗੁਰਮੀਤ ਦਾ ਵੀ ਆਖ਼ਰੀ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕੇ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਮਾਲ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਗਰਮ ਮਾਲ ਅੰਦਰ ਜਾਂਦਿਆਂ ਹੀ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲਈ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਗੁਰਮੀਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸਾਹ ਭਾਰੇ ਸਨ, ਤੇ ਕੋਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਕਈ ਮਰੀਜ਼ ਦੇਖੇ ਨੇ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।” ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਤੇ ਮੈਂ ਕਈ ਨਰਸਾਂ ਦੇਖੀਆਂ ਨੇ, ਪਰ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਸਿਰਫ਼ ਤੂੰ ਹੈਂ।” ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਕਿਹਾ, “ਸੁਪਨਾ ਹੁਣ ਹਕੀਕਤ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।”
ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਫਿਰ ਆਈ, ਇਸ ਵਾਰ ਉਸ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰਦਿਆਂ ਹੀ ਗੁਰਮੀਤ ਨੂੰ ਚੁੰਮ ਲਿਆ। ਕੋਈ ਪੱਟੀ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਦਵਾਈ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਦੋਵੇਂ। ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਫ਼ੇ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਚੱਟੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸੋਫ਼ਾ ਫੜ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਅੱਜ ਜਲਦੀ, ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਮਰੀਜ਼ ਵੀ ਦੇਖਣੇ ਨੇ।” ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ ਮਰੀਜ਼ ਦਾ ਇਲਾਜ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਦੇ।”
ਉਸ ਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਬੈੱਡ ਤੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੋਦਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਨੂੰ ਲੱਤਾਂ ਨਾਲ ਜਕੜ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ ਚੀਕੀ। ਦੋਵੇਂ ਦੋ ਵਾਰ ਖ਼ਤਮ ਹੋਏ, ਫਿਰ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਵਰਦੀ ਪਾਈ, ਵਾਲ ਠੀਕ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਲੱਤ ਦਾ ਦਰਦ ਕਿਵੇਂ ਹੈ?” ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਲੱਤ ਠੀਕ ਹੈ, ਦਿਲ ਦਾ ਦਰਦ ਵੱਧ ਗਿਆ ਹੈ।”
ਜਦੋਂ ਗੁਰਮੀਤ ਦੀ ਲੱਤ ਪੂਰੀ ਠੀਕ ਹੋ ਗਈ, ਡਾਕਟਰ ਨੇ ਨਰਸ ਬੰਦ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਹੁਣ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਆਵੇਂਗੀ?” ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਨਰਸ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਦੋਸਤ ਵਜੋਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਆਵਾਂਗੀ।” ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਫ਼ੋਨ ਨੰਬਰ ਗੁਰਮੀਤ ਦੇ ਹੱਥ ਤੇ ਲਿਖਿਆ, ਤੇ ਕਿਹਾ, “ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੁਪਨਾ ਆਵੇ ਤਾਂ ਫ਼ੋਨ ਕਰ ਲੈ।” ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਈ, ਤੇ ਕਿਹਾ, “ਸੁਪਨਾ ਹੁਣ ਫ਼ੋਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੀ ਆਵੇਗਾ।”
ਉਸ ਰਾਤ ਗੁਰਮੀਤ ਨੂੰ ਫਿਰ ਸੁਪਨਾ ਆਇਆ, ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਖੁਦ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ ਸੀ। ਸਵੇਰੇ ਉਹ ਉੱਠਿਆ, ਫ਼ੋਨ ਚੁੱਕਿਆ, ਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਮੈਸੇਜ ਕੀਤਾ, “ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਘਰ ਆ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਇਲਾਜ ਦੀ ਵਾਰੀ ਮੇਰੀ ਹੈ।” ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਜਵਾਬ ਆਇਆ, “ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਹੈ, ਵਰਦੀ ਪਾਈ ਹੋਈ ਹੈ।” ਗੁਰਮੀਤ ਹੱਸ ਪਿਆ, ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੀ ਸਵੇਰ ਉਸ ਲਈ ਹੁਣ ਕਦੇ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਗੀ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।
ਅਗਲੇ ਹਫ਼ਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਫ਼ੋਨ ਆਇਆ, “ਗੁਰਮੀਤ, ਮੇਰੀ ਡਿਊਟੀ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਚਾਹ ਪੀਣ ਆਵਾਂ?” ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਚਾਹ ਤਾਂ ਬਹਾਨਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਸਿੱਧਾ ਆ ਜਾ।” ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਆਈ, ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰਦਿਆਂ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਗੁਰਮੀਤ ਨੂੰ ਚੁੰਮ ਲਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਬੈੱਡ ਤੇ ਗਏ, ਕੱਪੜੇ ਉਤਾਰੇ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਹੀ ਗਰਮੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ।
ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਚੱਟੀ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਗੁਰਮੀਤ ਦਾ ਲੁੰਨ ਚੂਸਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਗੁਰਮੀਤ ਉਸ ਦੇ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੋਦਣ ਲੱਗਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ ਚੀਕ ਮਾਰੀ, ਉਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਮਾਲ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ।
ਚਾਹ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਪੀਤੀ ਗਈ, ਠੰਡੀ ਹੋ ਕੇ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਚਾਹ ਠੰਡੀ ਹੋ ਗਈ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਗਰਮ ਹੋ ਗਏ।” ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਚਾਹ ਫਿਰ ਬਣਾ ਲਵਾਂਗੇ, ਇਹ ਮੌਕਾ ਫਿਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।” ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਗੱਲ ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਕਿਹਾ, “ਹਰ ਹਫ਼ਤੇ ਇਹੀ ਮੌਕਾ ਬਣਾਵਾਂਗੇ।”
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਰ ਹਫ਼ਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਆਉਂਦੀ, ਕਦੇ ਚਾਹ ਦੇ ਬਹਾਨੇ, ਕਦੇ ਦਵਾਈ ਦੇ ਬਹਾਨੇ, ਕਦੇ ਬਿਨਾਂ ਬਹਾਨੇ। ਗੁਰਮੀਤ ਦੀ ਲੱਤ ਪੂਰੀ ਠੀਕ ਹੋ ਗਈ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਨਰਸ ਤੇ ਮਰੀਜ਼ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੁਣ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਬਣ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਸੁਪਨੇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ ਖ਼ਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਵਾਲੀ।
ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਗੁਰਮੀਤ ਦੇ ਘਰ ਆਈ, ਬਿਨਾਂ ਵਰਦੀ ਤੋਂ, ਸਾਧਾਰਨ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਅੱਜ ਮੈਂ ਨਰਸ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਹਾਂ।” ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਬੁਲਾਇਆ, ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੰਮ ਲਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਉਤਾਰੀ, ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਆ ਗਈ।
ਉਸ ਨੇ ਗੁਰਮੀਤ ਦਾ ਲੁੰਨ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਗਹਿਰਾਈ ਤੱਕ ਚੂਸਿਆ, ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ। ਫਿਰ ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੈੱਡ ਤੇ ਲਿਟਾਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਚੱਟੀ, ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਦਬਾਏ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ ਚੀਕ ਮਾਰੀ, ਉਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੁੰਨ ਪਾਇਆ, ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੋਦਣ ਲੱਗਾ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਨੂੰ ਲੱਤਾਂ ਨਾਲ ਜਕੜ ਲਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਦੋ ਵਾਰ ਖ਼ਤਮ ਹੋਏ, ਫਿਰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਬਾਂਹ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤੇ ਰਹੇ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਵਰਦੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਨਰਸ ਹਾਂ, ਦਿਲ ਦੀ ਨਰਸ।” ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾ ਮਰੀਜ਼।”
ਉਸ ਰਾਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਹਰ ਸ਼ਾਮ ਆਉਣ ਲੱਗੀ, ਕਦੇ ਵਰਦੀ ਵਿੱਚ, ਕਦੇ ਬਿਨਾਂ ਵਰਦੀ ਤੋਂ, ਪਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੁਰਮੀਤ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ। ਦੋਵੇਂ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਪਨੇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਹੁਣ ਹਰ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਸੁਪਨਾ ਬਣ ਗਈ ਹੈ।
ਅਗਲੀ ਸ਼ਾਮ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਫਿਰ ਆਈ, ਇਸ ਵਾਰ ਉਸ ਨੇ ਗੁਰਮੀਤ ਨੂੰ ਫ਼ੋਨ ਕੀਤਾ, “ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਰੱਖ।” ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਰੱਖਿਆ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਆਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੰਮ ਲਿਆ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਬੈੱਡ ਤੇ ਗਏ। ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਚੱਟੀ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਚੂਸਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਫਿਰ ਗੁਰਮੀਤ ਉਸ ਦੇ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੋਦਣ ਲੱਗਾ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ ਚੀਕ ਮਾਰੀ। ਉਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਮਾਲ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਬਾਂਹ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਰੱਖਣਾ, ਮੈਂ ਹਰ ਸ਼ਾਮ ਆਵਾਂਗੀ।”
ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਰਹੇਗਾ, ਤੇ ਦਿਲ ਵੀ।” ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਗੱਲ ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਚਲੀ ਗਈ, ਅਗਲੀ ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰ ਕੇ। ਗੁਰਮੀਤ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਤੇ ਸੋਚਿਆ, ਸੁਪਨਾ ਹੁਣ ਹਰ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਹਕੀਕਤ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।
Support VasnaLok
VasnaLok is free for every reader, no paywall, no sign-up. If our stories keep you company, a small UPI support from you keeps the site alive and new stories coming every day.
Readers who enjoyed “ਪੰਜਾਬੀ ਨਰਸ ਕਹਾਣੀ: ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਵਿੱਚ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਗੁਰਮੀਤ ਦਾ ਲੁੰਨ” also read
8 curated storiesPunjabi Dehati Sex Kahani: ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਝਗੜੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੇਰੀ ਚੁਦਾਈ
Punjabi Dehati Sex Kahani: ਵਾਢੀ ਦਾ ਮੌਸਮ ਸੀ, ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਝਗੜਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਸੇ ਝਗੜੇ ਤੋਂ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ.
ਪੰਜਾਬੀ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ: ਡਿਊਟੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਚੁਦਾਈ
ਪੰਜਾਬੀ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ: ਲੁਧਿਆਣਾ ਵਿੱਚ ਖਰਾਬ ਸਕੂਟਰੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ, ਜਿਸ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆ ਦਿੱਤਾ।
ਪੰਜਾਬੀ ਖੇਤ ਚ ਕਹਾਣੀ: ਵਿਆਹੀ ਸੁੱਖੀ ਦੀ ਖੇਤ ਵਿਚ ਲੁੰਨ ਦੀ ਭੁੱਖ
ਪੰਜਾਬੀ ਖੇਤ ਚ ਕਹਾਣੀ: ਪਤੀ ਦੇ ਵਿਦੇਸ਼ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਕੱਲੀ ਸੁੱਖੀ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਬਲਵਿੰਦਰ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਕਹਾਣੀ: ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੀ ਭਾਬੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ
ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਕਹਾਣੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਇਕ ਘਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇਕ ਸ਼ਾਮ ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਹੋਣ ਨਾਲ ਦਿਓਰ ਤੇ ਭਾਬੀ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕ ਲੰਮੀ ਰਾਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪਿੰਡ ਦੇ ਮੇਲੇ ਪੰਜਾਬੀ: ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਭਾਬੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਚੋਦ ਕੇ ਪਾਣੀ ਕੱਢਿਆ
ਪਿੰਡ ਦੇ ਮੇਲੇ ਦੀ ਸ਼ਾਮ ਸੀ। ਸੁੱਖੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਆਈ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਤੇ ਟਿਕ ਗਈ। ਪਿੰਡ ਦੇ ਮੇਲੇ ਪੰਜਾਬੀ ਦੀ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਦੀਦੀ ਕਹਾਣੀ: ਨਵਦੀਪ ਦੀਦੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਲੁੰਨ ਦੁਪਹਿਰੇ
ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੇ ਇੱਕ ਘਰ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਦੀਦੀ ਕਹਾਣੀ ਪਰਾਂਠਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਅਤੇ ਚੂੜੀਆਂ ਦੀ ਛਣਕ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਬੱਸ ਸਫ਼ਰ ਕਹਾਣੀ: ਬੱਸ ਵਿਚ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਗਿੱਲੀ ਫੁੱਦੀ ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਖ਼ਤ ਲੁੰਨ
ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਤੋਂ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਜਾਂਦੀ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਬੱਸ ਵਿਚ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਪਿੱਛੇ ਬੈਠੇ ਅਜਨਬੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਲਈ। ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਬੱਸ ਸਫ਼ਰ ਕਹਾਣੀ ਉਸ ਰਾਤ ਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਫ਼ੋਨ ਕਾਲ ਨੇ ਦੋ ਅਜਨਬੀਆਂ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆ ਦਿੱਤਾ।
ਪੰਜਾਬੀ ਸੱਸ ਬਹੂ ਕਹਾਣੀ: ਸੱਸ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੇ ਜਾਂਦਿਆਂ ਹੀ ਬਹੂ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਜਤਿਨ ਦਾ ਲੁੰਨ, ਸਾਰੀ ਦੁਪਹਿਰ ਚੁਦਾਈ
ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਸੱਸ ਬਹੂ ਕਹਾਣੀ ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਸਾਂਝੇ ਘਰ ਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸੱਸ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੇ ਜਾਂਦਿਆਂ ਹੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾ ਤੇ ਜਤਿਨ ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਪੂਰਾ ਘਰ ਇਕੱਲਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।