ਪੰਜਾਬੀ ਡਾਕਟਰ ਕਹਾਣੀ: ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਲੁੰਨ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਚੋਦਾਈ
"ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣਦੇ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ!" ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ਆਪਣੀ ਫਾਈਲ ਮੇਜ਼ ਤੇ ਪਟਕਦਿਆਂ, ਅਤੇ ਉਸੇ ਬਹਿਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਡਾਕਟਰ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ। ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਇੱਕ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਵੇਲਾ ਸੀ, ਡਾਕਟਰ ਜਸਮੀਤ ਇਕੱਤੀ ਸਾਲ ਦੀ ਇੱਕ ਸੋਹਣੀ ਡਾਕਟਰ ਸੀ, ਜੋ ਘਰੇਲੂ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਤੇਤੀ ਸਾਲ ਦਾ ਇੱਕ ਜ਼ਿੱਦੀ ਮਰੀਜ਼ ਸੀ, ਜਿਸਦੀ ਲੱਤ ਤੇ ਸੱਟ ਲੱਗੀ ਸੀ, ਪਰ ਜੋ ਦਵਾਈ ਲੈਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
"ਡਾਕਟਰ ਸਾਹਿਬਾ, ਮੈਨੂੰ ਦਵਾਈਆਂ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ," ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਬੰਨ੍ਹਦਿਆਂ। "ਮੈਂ ਠੀਕ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਆਰਾਮ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਬਸ।"
"ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸੱਟ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ," ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦਿਆਂ। "ਤੁਸੀਂ ਡਾਕਟਰ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਮੰਨੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਤੱਕ ਆਈ ਹਾਂ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਹੈ।"
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਘੱਟ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੀ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਚਿੱਟਾ ਕੋਟ ਪਾਇਆ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਸਨ, ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਉਹ ਗੁੱਸਾ ਵੀ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
"ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੀ ਗੁੱਸੇ ਕਿਉਂ ਹੋ, ਡਾਕਟਰ?" ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਿਆਂ। "ਮੈਂ ਤਾਂ ਬਸ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।"
"ਮਜ਼ਾਕ?" ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਸਦੇ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ। "ਮਰੀਜ਼ ਦੀ ਸਿਹਤ ਨਾਲ ਮਜ਼ਾਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ।"
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹੁਣ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਸਨ, ਇੰਨੇ ਨੇੜੇ ਕਿ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਸਾਹ ਦੀ ਗਰਮੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਪਰ ਨੀਚੇ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ, ਉਹ ਖੁਦ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ, ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਬਾਂਹ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ।
"ਹੱਥ ਹਟਾਓ," ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਖਤੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ।
"ਜੇ ਮੈਂ ਨਾ ਹਟਾਵਾਂ, ਤਾਂ?" ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਜਸਮੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨ।
ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕੁਝ ਨਾ ਕਿਹਾ, ਉਸਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਅਚਾਨਕ ਉਸਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਇਹ ਇੱਕ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਚੁੰਮਣ ਸੀ, ਇੱਕ ਜ਼ਿੱਦੀ ਚੁੰਮਣ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਹਿਸ ਦਾ ਅੰਤ ਚੁੰਮਣ ਨਾਲ ਹੀ ਹੋਣਾ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ, ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਨੂੰ ਫੜਿਆ, ਅਤੇ ਚੁੰਮਣ ਹੋਰ ਗਹਿਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।
"ਇਹ ਕੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਡਾਕਟਰ?" ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਾਹ ਲੈਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਅਲੱਗ ਹੋਏ।
"ਇਲਾਜ," ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਿਆਂ, "ਇੱਕ ਖਾਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇਲਾਜ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲਿਖਿਆ।"
ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੋਟ ਉਤਾਰਿਆ, ਉਸਦੇ ਹੇਠਾਂ ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ ਸੂਟ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸੂਟ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ, ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ, ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣ ਲੱਗੀ, ਉਸਦੀ ਬਰਾ ਨੀਲੇ ਰੰਗ ਦੀ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਬਰਾ ਖੋਲ੍ਹੀ, ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਗਏ, ਗੋਲ, ਨਰਮ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਿੱਪਲ ਸਖਤ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਨਿੱਪਲ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਚੂਸਣ ਲੱਗਾ, ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਫੜ ਲਿਆ, ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲੀਆਂ ਫੇਰੀਆਂ।
"ਆਹ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ, ਐਵੇਂ ਹੀ," ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਧਨੁਖ ਵਾਂਗ ਮੁੜ ਗਈ। "ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੂਸੋ, ਮੇਰੇ ਮੰਮੇ ਤੁਹਾਡੇ ਹਨ।"
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਦੂਜਾ ਮੰਮਾ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ, ਉਸਦੇ ਨਿੱਪਲ ਨੂੰ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ ਘੁਮਾਇਆ, ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ, ਉਸਦੇ ਗੱਲ੍ਹ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਸਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਪੈਂਟ ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ, ਉੱਥੇ ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਸਖਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਜਸਮੀਤ ਮੁਸਕਰਾਈ।
"ਇਹ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤਿਆਰ ਹੈ," ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਕੱਪੜੇ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਹੀ ਉਸਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਰਗੜਦਿਆਂ।
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਹੋਰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਉਸਨੇ ਜਸਮੀਤ ਦਾ ਸੂਟ ਪੂਰਾ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸਦੀ ਸਲਵਾਰ ਹੇਠਾਂ ਖਿੱਚ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਸਿਰਫ ਪੈਂਟੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਗਈ, ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਉਤਾਰੇ, ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਲੰਬਾ, ਮੋਟਾ, ਲਾਲ ਹੋਇਆ।
ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਜੀਭ ਨਾਲ ਬੁੱਲ੍ਹ ਚੱਟੇ। "ਆਓ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ, ਨੇੜੇ ਆਓ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਦਿਆਂ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀ, ਉੱਪਰ ਨੀਚੇ, ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਗਹਿਰੀ ਆਹ ਨਿਕਲੀ।
"ਡਾਕਟਰ ਸਾਹਿਬਾ, ਹੋਰ ਕਰੋਗੇ ਤਾਂ ਮੈਂ ਹੁਣੇ ਹੀ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ," ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ।
"ਤਾਂ ਛੱਡ ਦਿਓ ਨਾ," ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਆਪਣੀ ਪੈਂਟੀ ਖੁਦ ਹਟਾਉਂਦਿਆਂ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਗਿੱਲੀ, ਸੁੱਜੀ ਹੋਈ, ਲਾਲ ਸੀ, ਰਸ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲ ਪਾਈ, ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ, ਫਿਰ ਦੋ, ਅਤੇ ਜਸਮੀਤ ਚੀਕ ਉੱਠੀ।
"ਆਹ! ਮਨਪ੍ਰੀਤ! ਆਹ!" ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗੀ, ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਂਗਲਾਂ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰਨੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਦਾਣੇ ਨੂੰ ਰਗੜਿਆ, ਜਸਮੀਤ ਦਾ ਰਸ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਗਿੱਲਾ ਕਰ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਹ ਕੰਬ ਕੇ ਝੜ ਗਈ, ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਥਰਥਰਾਇਆ, ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਨਾਂ ਨਿਕਲਿਆ।
"ਵੇਖਿਆ, ਡਾਕਟਰ ਸਾਹਿਬਾ, ਤੁਸੀਂ ਕਿੰਨੀ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਗਏ ਹੋ," ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਗਿੱਲੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਦਿਖਾਉਂਦਿਆਂ।
ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਚੂਸ ਲਈਆਂ, "ਹੁਣ ਅਸਲੀ ਚੀਜ਼ ਅੰਦਰ ਪਾਓ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ, ਹੋਰ ਦੇਰ ਨਾ ਕਰੋ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ।
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਦਬਾਅ ਪਾਇਆ, ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਟਾਈਟ, ਗਰਮ, ਗਿੱਲੀ ਸੀ, ਲੁੰਨ ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਲੱਗਾ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ, ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਹੁੰ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਪਿੱਠ ਵਿੱਚ ਗੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਿਆ, ਇੱਕ ਲੰਬੀ ਆਹ ਨਿਕਲੀ।
"ਆਹ, ਇੰਨੇ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ," ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਆ ਗਿਆ, ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਪਾਣੀ। "ਇੰਨੇ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਐਵੇਂ ਭਰਿਆ ਹੈ।"
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਪੂਰਾ ਲੁੰਨ ਅੰਦਰ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਰੁਕਿਆ, ਜਸਮੀਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਆਦਤ ਪੈਣ ਦਿੱਤੀ, ਫਿਰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ, ਗਹਿਰੇ, ਲੰਬੇ ਧੱਕੇ, ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਜਸਮੀਤ ਦੇ ਮੰਮੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗੇ, ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗਾ।
"ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ, ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ," ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟਦਿਆਂ। "ਮੈਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੋਦੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਡਾਕਟਰ ਹਾਂ, ਪਰ ਅੱਜ ਰਾਤ ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਤੁਹਾਡੀ ਹਾਂ।"
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ, ਬੈੱਡ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੇ ਟਕਰਾਉਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਭਰ ਗਈ, ਜਸਮੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਚੀਕ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਸੀ, "ਆਹ, ਆਹ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ, ਆਹ!" ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਵੀ ਕਰਾਹ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਵਾਰ ਵਾਰ ਅੰਦਰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬਾਹਰ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਸ ਨਾਲ ਗਿੱਲਾ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ।
ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਜਸਮੀਤ ਫਿਰ ਝੜ ਗਈ, ਇਸ ਵਾਰ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ, ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਉੱਠਿਆ, ਪਰ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨਾ ਰੁਕਿਆ, ਉਸਨੇ ਜਸਮੀਤ ਨੂੰ ਘੁਮਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਸਨੂੰ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਖੜ੍ਹਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੁੰਨ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪਿੱਛੋਂ ਚੋਦਣਾ ਜਸਮੀਤ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਲੱਗਾ, ਉਸਨੇ ਬੈੱਡ ਦਾ ਸਿਰਹਾਣਾ ਫੜ ਲਿਆ, ਆਪਣਾ ਪਿੱਛਾ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਵੱਲ ਧੱਕਿਆ, ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਫੜ ਕੇ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ, ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਲਟਕ ਕੇ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, "ਹਾਂ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ, ਹਾਂ, ਐਵੇਂ ਹੀ।"
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਹੋਰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਗਹਿਰਾ ਧੱਕਾ ਮਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਵੀਰਜ ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਗਰਮ, ਗਾੜ੍ਹਾ ਵੀਰਜ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਭਰ ਗਿਆ, ਜਸਮੀਤ ਵੀ ਉਸੇ ਪਲ ਫਿਰ ਝੜੀ, ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਢਿੱਲਾ ਪੈ ਗਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਬੈੱਡ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਗਿੱਲੇ, ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ।
ਕੁਝ ਦੇਰ ਚੁੱਪਚਾਪ ਲੇਟੇ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖਿਆ। "ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ," ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਅਗਲੇ ਹਫ਼ਤੇ ਫਿਰ ਆਵਾਂਗੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਸੱਟ ਵੇਖਣ, ਅਤੇ ਹਰ ਵਾਰ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ, ਜਦੋਂ ਸਭ ਸੌਂ ਜਾਣਗੇ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਆਓਗੇ, ਠੀਕ ਹੈ?"
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਡਾਕਟਰ ਸਾਹਿਬਾ, ਤੁਸੀਂ ਕਹੋ ਅਤੇ ਮੈਂ ਨਾ ਆਵਾਂ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?"
ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਇੱਕ ਹਲਕਾ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ, "ਤਾਂ ਅੱਜ ਰਾਤ ਫਿਰ, ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਜਦੋਂ ਘਰ ਪੂਰਾ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ।
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੈਂ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੜਕਾਵਾਂਗਾ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹੋਗੇ, ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਸੂਟ ਵਿੱਚ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।"
ਜਸਮੀਤ ਸ਼ਰਮਾ ਕੇ ਹੱਸ ਪਈ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਗੱਲ੍ਹ ਤੇ ਇੱਕ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ, ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹੁਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੁੱਝ ਗਈ ਸੀ, ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਬੱਤੀ ਜਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੋ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਇੱਕ ਨਾਂ ਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਅੱਜ ਸ਼ਾਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।
ਕੁਝ ਦੇਰ ਆਰਾਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਸਮੀਤ ਫਿਰ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਵੱਲ ਵੇਖੀ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਉਹੀ ਚਮਕ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ, ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਫਿਰ ਜਾਗ ਉੱਠਿਆ।
"ਫਿਰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਡਾਕਟਰ ਸਾਹਿਬਾ?" ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਪੁੱਛਿਆ।
"ਫਿਰ ਨਹੀਂ," ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਕੰਨ ਨੇੜੇ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, "ਇਸ ਵਾਰ ਹੋਰ ਹੌਲੀ, ਹੋਰ ਗਹਿਰਾਈ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੂਰਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।"
ਜਸਮੀਤ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਉੱਪਰ ਬੈਠ ਗਈ, ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਲੁੰਨ ਦੇ ਉੱਪਰ ਰੱਖੀ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹੇਠਾਂ ਆਈ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਲੱਗਾ, ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਲੰਬੀ ਸਾਹ ਲਈ, "ਆਹ, ਇਹੀ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹੀ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ।"
ਜਸਮੀਤ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉੱਪਰ ਨੀਚੇ ਹੋਣ ਲੱਗੀ, ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗੀ, ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਸਾਹਮਣੇ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗੇ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਮੰਮਾ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਚੂਸਣ ਲੱਗਾ, ਦੂਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਜਸਮੀਤ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਫੜਿਆ, ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਣ ਲੱਗੀ, ਉਸਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਵਧਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਜਸਮੀਤ ਫਿਰ ਝੜੀ, ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਉੱਠਿਆ, ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੋਂ ਰਸ ਨਿਕਲ ਕੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਪੇਟ ਨੂੰ ਗਿੱਲਾ ਕਰ ਗਿਆ, ਉਹ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਹਾਂਫਦੀ ਹੋਈ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ।
"ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ," ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਸਦੀ ਸਾਹ ਅਜੇ ਤੇਜ਼ ਸੀ, "ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ, ਉਵੇਂ ਲਓ।"
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਘੁਮਾ ਕੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਚੁੱਕੀਆਂ, ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੁੰਨ ਪਾ ਕੇ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ, ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲੁੰਨ ਹੋਰ ਗਹਿਰਾਈ ਤੱਕ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਸਮੀਤ ਚੀਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਚਾਦਰ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨਾ ਰੁਕਿਆ, ਉਸਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਹੋਰ ਵਧੀ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵੀ ਝੜ ਗਿਆ, ਆਪਣਾ ਵੀਰਜ ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਚੀਕੇ, ਫਿਰ ਇਕੱਠੇ ਢਿੱਲੇ ਪੈ ਗਏ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਗਿੱਲੇ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਚੁੱਪ।
ਸਵੇਰੇ ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਕਿਰਨ ਖਿੜਕੀ ਤੋਂ ਅੰਦਰ ਆਈ, ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਅਜੇ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਸੀ, ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ, ਅਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਆਦਮੀ ਹੁਣ ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਇੱਕ ਖਾਸ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਗੁਪਤ, ਪਰ ਸੱਚਾ ਹਿੱਸਾ।
ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜਸਮੀਤ ਦੇ ਕਮਰੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਖੜਕਾਇਆ, ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਪਤਲਾ ਸੂਟ ਪਾ ਕੇ, ਜਿਸਦੇ ਹੇਠਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੱਸਿਆ, ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਰਾਤ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹੋਰ ਹੌਲੀ, ਹੋਰ ਗਹਿਰਾਈ ਨਾਲ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਜਲਦੀ ਦੇ, ਸਿਰਫ ਫੁਸਫੁਸਾਹਟਾਂ ਅਤੇ ਨਰਮ ਛੋਹਾਂ ਨਾਲ।
ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕੁਝ ਦਿਨ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੇ ਸਮੇਂ ਹਨ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਯਾਦ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਯਾਦ ਰੱਖੇਗਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਖਿੜਕੀ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੀ ਰਾਤ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵੇਖੀ, ਅਤੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਜਸਮੀਤ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਉਹ ਫੋਨ ਤੇ, ਚਿੱਠੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣਗੇ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਫਿਰ ਮੁਲਾਕਾਤ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਚਾਹ ਬਣਾਉਂਦਿਆਂ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਇੱਕ ਰਹੱਸਮਈ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦਿੱਤੀ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਇਸ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦਾ ਮਤਲਬ ਸਿਰਫ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੁਪਤ ਭਾਸ਼ਾ ਬਣ ਗਈ, ਜਿਸਨੂੰ ਕੋਈ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗਾ, ਸਿਰਫ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹੀ।
ਜਸਮੀਤ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਇੱਕ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਹ ਛੱਤ ਤੇ ਬੈਠੇ, ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੀ ਰਾਤ ਦੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਪਾ ਕੇ, ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਫੋਨ ਕਰੇਗੀ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰੇਗਾ, ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਵੀ ਲੱਗੇ, ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਆਖਰੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਵਿਦਾਈ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਤੋਹਫ਼ਾ ਦਿੱਤਾ, ਇੱਕ ਰੁਮਾਲ, ਜਿਸ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪਰਫਿਊਮ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਲੱਗੀ ਸੀ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਹ ਰੁਮਾਲ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖਿਆ, ਜਸਮੀਤ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਉਹ ਖੁਸ਼ਬੂ ਉਸਨੂੰ ਉਸ ਸ਼ਾਮ ਦੀ, ਉਸ ਰਾਤ ਦੀ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਗੁਪਤ ਪਿਆਰ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦੀ ਰਹੀ।
Support VasnaLok
VasnaLok is free for every reader, no paywall, no sign-up. If our stories keep you company, a small UPI support from you keeps the site alive and new stories coming every day.
Readers who enjoyed “ਪੰਜਾਬੀ ਡਾਕਟਰ ਕਹਾਣੀ: ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਲੁੰਨ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਚੋਦਾਈ” also read
8 curated storiesਪੰਜਾਬੀ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ: ਡਿਊਟੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਚੁਦਾਈ
ਪੰਜਾਬੀ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ: ਲੁਧਿਆਣਾ ਵਿੱਚ ਖਰਾਬ ਸਕੂਟਰੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ, ਜਿਸ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆ ਦਿੱਤਾ।
ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਮੀ ਕਹਾਣੀ: ਗੁਰਲੀਨ ਮਾਮੀ ਨੇ ਹਰਮਨ ਕੋਲੋਂ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਚੁਦਵਾਇਆ
ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਮੀ ਕਹਾਣੀ: ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਆਈ ਗੁਰਲੀਨ ਮਾਮੀ ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਵਿਚਕਾਰ ਰਿਮੋਟ ਦੀ ਬਹਿਸ ਕਿਵੇਂ ਇੱਕ ਗਰਮ ਦੁਪਹਿਰ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਖੇਤ ਚ ਕਹਾਣੀ: ਵਿਆਹੀ ਸੁੱਖੀ ਦੀ ਖੇਤ ਵਿਚ ਲੁੰਨ ਦੀ ਭੁੱਖ
ਪੰਜਾਬੀ ਖੇਤ ਚ ਕਹਾਣੀ: ਪਤੀ ਦੇ ਵਿਦੇਸ਼ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਕੱਲੀ ਸੁੱਖੀ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਬਲਵਿੰਦਰ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਕਹਾਣੀ: ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੀ ਭਾਬੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ
ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਕਹਾਣੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਇਕ ਘਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇਕ ਸ਼ਾਮ ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਹੋਣ ਨਾਲ ਦਿਓਰ ਤੇ ਭਾਬੀ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕ ਲੰਮੀ ਰਾਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਦੀਦੀ ਕਹਾਣੀ: ਨਵਦੀਪ ਦੀਦੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਲੁੰਨ ਦੁਪਹਿਰੇ
ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੇ ਇੱਕ ਘਰ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਦੀਦੀ ਕਹਾਣੀ ਪਰਾਂਠਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਅਤੇ ਚੂੜੀਆਂ ਦੀ ਛਣਕ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਬੱਸ ਸਫ਼ਰ ਕਹਾਣੀ: ਬੱਸ ਵਿਚ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਗਿੱਲੀ ਫੁੱਦੀ ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਖ਼ਤ ਲੁੰਨ
ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਤੋਂ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਜਾਂਦੀ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਬੱਸ ਵਿਚ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਪਿੱਛੇ ਬੈਠੇ ਅਜਨਬੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਲਈ। ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਬੱਸ ਸਫ਼ਰ ਕਹਾਣੀ ਉਸ ਰਾਤ ਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਫ਼ੋਨ ਕਾਲ ਨੇ ਦੋ ਅਜਨਬੀਆਂ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆ ਦਿੱਤਾ।
ਪੰਜਾਬੀ ਸੱਸ ਬਹੂ ਕਹਾਣੀ: ਸੱਸ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੇ ਜਾਂਦਿਆਂ ਹੀ ਬਹੂ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਜਤਿਨ ਦਾ ਲੁੰਨ, ਸਾਰੀ ਦੁਪਹਿਰ ਚੁਦਾਈ
ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਸੱਸ ਬਹੂ ਕਹਾਣੀ ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਸਾਂਝੇ ਘਰ ਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸੱਸ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੇ ਜਾਂਦਿਆਂ ਹੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾ ਤੇ ਜਤਿਨ ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਪੂਰਾ ਘਰ ਇਕੱਲਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਦੁੱਧ ਵਾਲਾ ਸਵੇਰੇ ਪੰਜਾਬੀ: ਭਾਬੀ ਨੇ ਸਵੇਰੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਚੋਦਿਆ
ਦੁੱਧ ਵਾਲਾ ਸਵੇਰੇ ਪੰਜਾਬੀ: ਲੁਧਿਆਣੇ ਵਿੱਚ ਸਵੇਰੇ ਸਾਢੇ ਪੰਜ ਵਜੇ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਭਾਬੀ ਜਸਲੀਨ ਦੀ ਚਾਹ, ਇੱਕ ਛੋਹ ਅਤੇ ਰੋਜ਼ ਦੀ ਉਡੀਕ।