ਪੰਜਾਬੀ ਆਫਿਸ ਗਰਲ ਸੈਕਸ ਸਟੋਰੀ: ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਦੀ ਸਿਮਰਨ

ਬਾਰਿਸ਼ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ, ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਕੌਫੀ ਦੀ ਮਹਿਕ, ਅਤੇ ਏਸੀ ਦੀ ਹਲਕੀ ਆਵਾਜ਼, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਉਸ ਰਾਤ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਦੇ ਦਫ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਘੇਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਆਫਿਸ ਗਰਲ ਸੈਕਸ ਸਟੋਰੀ ਉਸੇ ਮਹਿਕ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸਿਮਰਨ 26 ਸਾਲ ਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਡੈਸਕ ਤੇ ਇਕੱਲੀ ਬੈਠੀ ਪ੍ਰੈਜ਼ੈਂਟੇਸ਼ਨ ਖਤਮ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਦਫ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਦੀ ਟਿਊਬ ਲਾਈਟ ਜਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਮੀਂਹ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਤੇ ਟਕਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅਰਜਨ, ਉਸ ਦਾ ਸੀਨੀਅਰ, ਆਪਣੇ ਕੈਬਿਨ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਡੈਸਕ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਰੁਕ ਗਿਆ।

ਅਰਜਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੂੰ ਅਜੇ ਤੱਕ ਘਰ ਨਹੀਂ ਗਈ, ਸਿਮਰਨ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਪ੍ਰੈਜ਼ੈਂਟੇਸ਼ਨ ਅਧੂਰੀ ਹੈ, ਸਰ, ਸਵੇਰੇ ਮੀਟਿੰਗ ਹੈ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਪਿਊਟਰ ਦੀ ਸਕਰੀਨ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਇਹ ਸਲਾਈਡ ਗਲਤ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਇੰਝ ਕਰ। ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਝੁਕਿਆ, ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਰਫਿਊਮ ਦੀ ਮਹਿਕ ਆਈ, ਗਰਮ ਅਤੇ ਤਿੱਖੀ। ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਦਿਲ ਤੇਜ਼ ਧੜਕਣ ਲੱਗਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕੁਰਸੀ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਪਿੱਛੇ ਕਰ ਲਿਆ।

ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਮਿਹਨਤੀ ਹੈਂ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਹਟਾਇਆ, ਸਗੋਂ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾਈ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਲਿਆਂਦਾ, ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਇੱਕ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਇੱਕ ਲੰਮਾ ਸਾਹ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਸਰ, ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।

ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੈਬਿਨ ਵੱਲ ਲੈ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਪਰਦਾ ਖਿੱਚ ਦਿੱਤਾ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮ ਲਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ। ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੀ ਵਿੱਚ ਘੁਲ ਗਈਆਂ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਅਰਜਨ ਦੀ ਟਾਈ ਖਿੱਚੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਕਰ ਲਿਆ।

ਅਰਜਨ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ। ਅਰਜਨ ਦਾ ਸਰੀਰ ਗਰਮ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਲਕੀਰਾਂ ਖਿੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਇੰਝ ਕਿਉਂ ਦੇਖਦਾ ਹੈਂ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਇੰਝ ਹੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈਂ।

ਅਰਜਨ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਬ੍ਰਾ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਸਹਿਲਾਇਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਹ ਭਰੀ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਅੰਦਰੋਂ ਛੂਹ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਬ੍ਰਾ ਖੋਲ੍ਹੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਰਮੀ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ ਅਤੇ ਨਿੱਪਲਾਂ ਨੂੰ ਜੀਭ ਨਾਲ ਚੱਟਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਫੇਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਹੋਰ ਕਰ, ਰੁਕ ਨਾ।

ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਅਰਜਨ ਦੀ ਪੈਂਟ ਦੀ ਬੈਲਟ ਖੋਲ੍ਹੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਲੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਕਰਟ ਉੱਪਰ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੈਂਟੀ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਸਹਿਲਾਇਆ। ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਸਬਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਅਰਜਨ।

ਅਰਜਨ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਪੈਂਟੀ ਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਡੈਸਕ ਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਕੀਤਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਫੜ ਲਏ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਹਾਂ, ਬੱਸ ਇੰਝ ਹੀ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਧੱਕੇ ਲਾਉਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼। ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਗਈਆਂ।

ਡੈਸਕ ਤੇ ਪਏ ਕਾਗਜ਼ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗੇ ਅਤੇ ਇੱਕ ਕੱਪ ਕੌਫੀ ਡਿੱਗ ਕੇ ਟੁੱਟ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਹੱਸ ਪਏ, ਪਰ ਰੁਕੇ ਨਹੀਂ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਦੇ ਹੋਏ ਚੋਦਣਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹੋਰ ਤੇਜ਼, ਅਰਜਨ, ਹੋਰ ਤੇਜ਼। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨੀ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੱਕੇ ਲਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਆਹਾਂ ਦਫ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀਆਂ।

ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅਕੜਨ ਲੱਗਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਅਰਜਨ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਅਰਜਨ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਆ ਜਾ, ਸਿਮਰਨ, ਰੁਕ ਨਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਆਹ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਅਰਜਨ ਦੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਿਚੋੜਿਆ। ਅਰਜਨ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੇਰ ਨਾ ਰੁਕ ਸਕਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।

ਦੋਵੇਂ ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੱਗੇ ਰਹੇ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਇਹ ਪ੍ਰੈਜ਼ੈਂਟੇਸ਼ਨ ਤਾਂ ਕੱਲ੍ਹ ਵੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਇਹ ਰਾਤ ਕੱਲ੍ਹ ਨਹੀਂ ਆਉਣੀ ਸੀ। ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਠੀਕ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਡੈਸਕ ਤੇ ਖਿੱਲਰੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਮੇਟੀਆਂ। ਬਾਹਰ ਮੀਂਹ ਹੁਣ ਵੀ ਪੈ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਰਜਨ, ਇੱਕ ਗੱਲ ਹੋਰ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਕੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਇਹ ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਕੱਲ੍ਹ ਫਿਰ ਰੁਕ ਜਾਵੀਂ, ਪ੍ਰੈਜ਼ੈਂਟੇਸ਼ਨ ਦਾ ਬਹਾਨਾ ਮੈਂ ਬਣਾ ਦਿਆਂਗਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਜਿਹਾ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਬੈਗ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।

ਲਿਫ਼ਟ ਵਿੱਚ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਅਰਜਨ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਕੱਲ੍ਹ ਸਵੇਰੇ ਮੀਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਇੰਝ ਨਾ ਦੇਖੀਂ, ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਏਗਾ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ, ਪਰ ਵਾਅਦਾ ਨਹੀਂ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧੱਕਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਸ ਪਏ। ਲਿਫ਼ਟ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਵੱਖ ਵੱਖ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਰ ਪਏ, ਪਰ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਸੀ।

ਘਰ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਮੀਂਹ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ ਅਤੇ ਸੋਚਿਆ, ਅੱਜ ਦੀ ਰਾਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਫ਼ੋਨ ਤੇ ਅਰਜਨ ਦਾ ਮੈਸੇਜ ਦੇਖਿਆ, ਕੱਲ੍ਹ ਮਿਲਦੇ ਹਾਂ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਜਵਾਬ ਲਿਖਿਆ, ਜ਼ਰੂਰ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਫ਼ੋਨ ਨੂੰ ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ। ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਦੀਆਂ ਸੜਕਾਂ ਮੀਂਹ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਦਫ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਅਰਜਨ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਹੁਣ ਕੁਝ ਬਦਲ ਗਿਆ ਹੈ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਡੈਸਕ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਪ੍ਰੈਜ਼ੈਂਟੇਸ਼ਨ ਖੋਲ੍ਹੀ ਅਤੇ ਪਹਿਲੀ ਸਲਾਈਡ ਤੇ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਦਿਲ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਹ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਕੁਰਸੀ ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਕੇ ਹੱਸ ਪਿਆ।

ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਅਰਜਨ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਚਿੱਠੀ ਭੇਜੀ, ਅੱਜ ਰਾਤ ਫਿਰ ਰੁਕ ਜਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਚਿੱਠੀ ਪੜ੍ਹੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਬੈਗ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਈ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਹੁਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਅੰਤ ਉਹ ਖੁਦ ਲਿਖੇਗੀ। ਦਫ਼ਤਰ ਦੀ ਘੜੀ ਨੇ ਪੰਜ ਵਜਾਏ, ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਸਮੇਟਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਰਾਤ ਦੇ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਸੀ।

ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਦਫ਼ਤਰ ਖਾਲੀ ਹੋਣ ਲੱਗਾ, ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਲਿਪਸਟਿਕ ਠੀਕ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਅਰਜਨ ਦੇ ਕੈਬਿਨ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਅੱਜ ਦੀ ਰਾਤ ਵੀ ਕੱਲ੍ਹ ਵਰਗੀ ਹੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਬਿਹਤਰ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕੁਰਸੀ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਇੱਕ ਲੰਮਾ ਸਾਹ ਲਿਆ ਅਤੇ ਮੁਸਕਰਾ ਦਿੱਤੀ।

ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਤਿਆਰ ਹੈਂ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਦੇ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਦਫ਼ਤਰ ਦੀਆਂ ਲਾਈਟਾਂ ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਬੁਝਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਅਰਜਨ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੈਬਿਨ ਵੱਲ ਲੈ ਗਈ। ਰਾਤ ਨੇ ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਜਾਦੂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।

ਕੈਬਿਨ ਵਿੱਚ ਅਰਜਨ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਫਿਰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਉਤਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਇਸ ਵਾਰ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਲਾਈ, ਸਗੋਂ ਉਸ ਨੇ ਖੁਦ ਆਪਣੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ, ਅਤੇ ਦਫ਼ਤਰ ਦੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਹਾਂ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਅਰਜਨ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਡੈਸਕ ਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੋਦਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਨਹੁੰਆਂ ਨਾਲ ਖੁਰਚਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਹਾਂ, ਅਰਜਨ, ਬੱਸ ਇੰਝ ਹੀ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੋਦਿਆ।

ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਵੀ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਵਾਰ ਅਰਜਨ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਛੱਡਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੱਗੇ ਡੈਸਕ ਤੇ ਹੀ ਲੇਟ ਗਏ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹੁਣ ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਡੀ ਆਦਤ ਬਣ ਜਾਏਗੀ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਚੰਗੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਬੁਝੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ। ਦੋਵੇਂ ਹੱਸ ਪਏ ਅਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮ ਲਿਆ।

ਰਾਤ ਦੇ ਗਿਆਰਾਂ ਵਜੇ ਦੋਵੇਂ ਦਫ਼ਤਰ ਤੋਂ ਇਕੱਠੇ ਨਿਕਲੇ। ਮੀਂਹ ਰੁਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਸੜਕਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਅਰਜਨ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਕੱਲ੍ਹ ਫਿਰ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਕੱਲ੍ਹ ਫਿਰ, ਅਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗੱਡੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਹਿਲਾਇਆ ਅਤੇ ਘਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਈ।

ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਬਦਲੇ ਅਤੇ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਲੇਟ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਫ਼ੋਨ ਤੇ ਅਰਜਨ ਦੀ ਫ਼ੋਟੋ ਦੇਖੀ ਅਤੇ ਮੁਸਕਰਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, ਦਫ਼ਤਰ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਕੰਮ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ, ਉਹ ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਦੁਨੀਆ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਅਰਜਨ ਦੇ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੇ ਸੋਚਦੇ ਸੌਂ ਗਈ।

ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਅਰਜਨ ਦੇ ਚੁੰਮਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੱਭਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨਿਸ਼ਾਨ ਤੇ ਉਂਗਲ ਫੇਰੀ ਅਤੇ ਮੁਸਕਰਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਜੂੜੇ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਉੱਚੀ ਗਰਦਨ ਵਾਲੀ ਕਮੀਜ਼ ਪਾ ਲਈ, ਤਾਂ ਕਿ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗੇ। ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਿੱਠੀ ਜਿਹੀ ਚੁਭਨ ਸੀ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਵਾਰ ਅਰਜਨ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾ ਰਹੀ ਸੀ।

ਦਫ਼ਤਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਅਰਜਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਕੱਪ ਕੌਫੀ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, ਰਾਤ ਵਾਲੀ ਕੌਫੀ ਤਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈ ਸੀ, ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਹੈ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਕੱਪ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਛੂਹ ਲਿਆ। ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਮੁਸਕਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਸਿਮਰਨ ਆਪਣੀ ਡੈਸਕ ਤੇ ਬੈਠ ਗਈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਈ, ਪਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਅਰਜਨ ਦੇ ਕੈਬਿਨ ਵੱਲ ਉੱਠ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।