ਪੰਜਾਬੀ ਪੋਸਟਮੈਨ ਕਹਾਣੀ: ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪੋਸਟਮੈਨ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਲੁੰਨ
“ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਚਿੱਠੀ ਕਿਉਂ ਖੋਲ੍ਹੀ?” ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਪੋਸਟਮੈਨ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਵੱਲ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਦੇਖਦਿਆਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਪੋਸਟਮੈਨ ਕਹਾਣੀ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਵਾਰ ਕੁਝ ਨਾ ਕੁਝ ਗਲਤ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।” ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਥੈਲਾ ਮੋਢੇ ਤੇ ਸੰਭਾਲਦਿਆਂ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਡਮ, ਮੈਂ ਜਾਣ ਕੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਪਾਰਸਲ ਤੇ ਨਾਂ ਧੁੰਦਲਾ ਸੀ ਤੇ ਚਿੱਠੀ ਗਲਤੀ ਨਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਈ।” ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜੀ ਚਿੱਠੀ ਹਿਲਾਉਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, “ਗਲਤੀ? ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਦੀ ਲਿਸਟ ਹੁਣ ਲੰਬੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।”
ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, “ਅੱਛਾ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?” ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਤੰਗ ਕਰਕੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਸਜ਼ਾ ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਹਰ ਵਾਰ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਬਚ ਜਾਂਦੇ ਹੋ।” ਉਸ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਅੰਦਰ ਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਜਸਮੀਤ ਦੇ ਸੂਟ ਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਸਵੇਰ ਦੀ ਧੁੱਪ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਸਮੀਤ ਦਾ ਪਤੀ ਕੰਮ ਤੇ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
“ਅੰਦਰ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ?” ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਗੁੱਸਾ ਘੱਟ ਸੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਡਮ, ਮਾਫ਼ੀ ਮੰਗਣ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਤੇ ਮਾਫ਼ੀ ਖਾਲੀ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਮੰਗੀ ਜਾਂਦੀ।” ਉਸ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਚੁੰਮੀ ਲਈ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਹੱਥ ਛੁਡਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਹਲਕੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਆ ਗਈ।
“ਛੱਡੋ ਮੈਨੂੰ,” ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਪਿੱਛੇ ਕਦਮ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕਿਆ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। “ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਸਵੇਰ ਮੇਰਾ ਰਸਤਾ ਦੇਖਦੇ ਹੋ, ਇਹ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ,” ਉਸ ਨੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ। ਜਸਮੀਤ ਦਾ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਵਰਦੀ ਦਾ ਕਾਲਰ ਫੜ ਲਿਆ। “ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਬਦਮਾਸ਼ ਹੋ,” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚੁੰਮਣ ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ ਸੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਚੁੰਮੀਆਂ ਦੇਣ ਲੱਗਾ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਫੇਰੀਆਂ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਵੱਲ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦਾ ਸੂਟ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਚਿਪਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ। “ਅੱਜ ਸਵੇਰ ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੇ ਹੋ,” ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਰਦੀ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸੂਟ ਦੀ ਡੋਰੀ ਖਿੱਚ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਢਿੱਲੀ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਦਾ ਉਭਾਰ ਦਿਖਣ ਲੱਗਾ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੱਥ ਅੰਦਰ ਪਾ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਫੜ ਲਏ ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਦਬਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਸਾਹ ਲਈ ਤੇ ਕਿਹਾ, “ਹੌਲੀ, ਹੌਲੀ ਨਹੀਂ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕਰੋ।” ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈਆਂ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਝੁਕ ਗਿਆ।
ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਤੇ ਚੁੰਮੀਆਂ ਲਈਆਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਤੇ ਫਿਰ ਦੂਜੇ ਤੇ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਨਿਪਲਾਂ ਨੂੰ ਚੱਟਿਆ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਹੋਰ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਕਿਹਾ, “ਹਾਂ, ਐਵੇਂ ਹੀ, ਰੁਕੋ ਨਾ।” ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀਆਂ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੋਢੇ ਫੜ ਲਏ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸੋਫ਼ੇ ਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਸੋਫ਼ੇ ਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਲਵਾਰ ਦੀ ਡੋਰੀ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਹੇਠਾਂ ਖਿਸਕਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਫੇਰੀ ਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਸਿਸਕੀ ਲਈ। “ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤਿਆਰ ਹੋ,” ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਤੁਹਾਡੀ ਬਹਿਸ ਨੇ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਗਰਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।”
ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਚੱਟਣ ਲੱਗਾ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਹੋਰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੀਆਂ ਰਾਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਉਸ ਦੇ ਦਾਣੇ ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਜਸਮੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗਾ। “ਹਾਂ, ਉੱਥੇ ਹੀ, ਉੱਥੇ ਹੀ,” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਸੋਫ਼ੇ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਵਿੱਚ ਘੁੱਸ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਛੱਡਣ ਦੇ ਨੇੜੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ।
ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤੀਆਂ ਤੇ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਉਸ ਦੇ ਦਾਣੇ ਤੇ ਹੀ ਰਹੀ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਚੀਕ ਮਾਰ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਬੱਸ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਹੁੰਦਾ, ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਪਾਓ।” ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉੱਠ ਕੇ ਆਪਣੀ ਪੈਂਟ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ, ਲੰਮਾ, ਮੋਟਾ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੜ੍ਹਾ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਹਿਲਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, “ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ, ਇਹ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਪਾੜ ਦੇਵੇਗਾ।”
ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਲੁੰਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੂਸਣ ਲੱਗੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ ਤੇ ਫਿਰ ਤੇਜ਼। ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਲੁੰਨ ਦੇ ਸਿਰੇ ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ। “ਹਾਂ, ਐਵੇਂ ਹੀ ਚੂਸੋ,” ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਜਸਮੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਸਮੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਰੁਕਣਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਸੁਆਦ ਪਸੰਦ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਠਾਇਆ ਤੇ ਸੋਫ਼ੇ ਤੇ ਫਿਰ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲੁੰਨ ਦਾ ਸਿਰਾ ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਰਗੜਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਗਿੱਲਾ ਕਰਦਿਆਂ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ ਤੇ ਕਿਹਾ, “ਪਾਓ, ਹੁਣ ਦੇਰ ਨਾ ਕਰੋ।” ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਚੀਕ ਮਾਰੀ।
“ਆਹ, ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਹੈ,” ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਜਦੋਂ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਫੜ ਲਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗਾ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਨਹੁੰ ਮਾਰੇ ਤੇ ਕਿਹਾ, “ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ।”
ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ, ਉਸ ਦੇ ਧੱਕੇ ਹੁਣ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਗਹਿਰੇ ਸਨ। ਸੋਫ਼ਾ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਸੋਫ਼ੇ ਤੇ ਇਧਰ ਉਧਰ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗਾ। “ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ,” ਉਸ ਨੇ ਚੀਕ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੱਸ ਲਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਗਿਆ।
ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਰੁਕਣਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਨੂੰ ਪਲਟਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੋੜੀ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਸੋਫ਼ੇ ਦੀ ਬਾਂਹ ਫੜ ਲਈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਗਾਂਡ ਉੱਚੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਫੜ ਕੇ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗਾ। “ਹਾਂ, ਐਵੇਂ ਹੀ, ਪਿੱਛੋਂ ਹੀ ਮਜ਼ਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ,” ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਾਂਡ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਧੱਕੀ।
ਇਸ ਪੋਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਲੁੰਨ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਜਸਮੀਤ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਹੋਰ ਉੱਚੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਦਾਣਾ ਮਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਦੂਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਸੋਫ਼ਾ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਚੁੰਮੀਆਂ ਲਈਆਂ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਖਿੱਚੇ। “ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਡਾਕ ਹੋ,” ਉਸ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਸਭ ਤੋਂ ਬਦਮਾਸ਼ ਪੋਸਟਮੈਨ।”
ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਬੈੱਡਰੂਮ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ, ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ। ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਲੁੰਨ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਹੋਣ ਲੱਗੀ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਚੂਸੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ।
ਜਸਮੀਤ ਉੱਪਰ ਬੈਠ ਕੇ ਤੇਜ਼ ਤੇਜ਼ ਹਿੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਆ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਉੱਛਲ ਰਹੇ ਸਨ। “ਦੇਖੋ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੋਦ ਰਹੀ ਹਾਂ,” ਉਸ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗਾਂਡ ਤੇ ਥੱਪੜ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, “ਹਾਂ, ਐਵੇਂ ਹੀ, ਰੁਕੋ ਨਾ।” ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਹੋਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਉਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬ ਗਈਆਂ।
ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਮਿਸ਼ਨਰੀ ਪੋਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਰੱਖ ਲਈਆਂ ਤੇ ਗਹਿਰੇ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗਾ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, “ਤੁਹਾਡਾ ਲੁੰਨ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।” ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਫੁੱਦੀ ਮੇਰੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ।”
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੁਦਾਈ ਹੁਣ ਪੂਰੇ ਜੋਸ਼ ਤੇ ਸੀ, ਬਿਸਤਰਾ ਹਿੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਹੋਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਹੋਰ ਕੱਸ ਲਈਆਂ। “ਮੈਂ ਹੁਣ ਝੜਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ,” ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਝੜੋ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਪਾਣੀ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਿਕਲੇ।”
ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਖ਼ਰੀ ਕੁਝ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਮਾਰੇ ਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਝੜ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਅੰਦਰ ਫੈਲ ਗਿਆ ਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲਈ। ਦੋਵੇਂ ਹਾਂਫ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। “ਇਹ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਸਵੇਰ ਸੀ,” ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ।
ਕੁਝ ਦੇਰ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਚੁੰਮੀ ਲਈ ਤੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ ਡਾਕ ਵੰਡਣ ਜਾਣਾ ਪਵੇਗਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਲੋਕ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕਰਨਗੇ।” ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਰੁਕੋ, ਇੱਕ ਗੱਲ ਹੋਰ ਹੈ, ਉਹ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਚਿੱਠੀ ਵਿੱਚ ਕੀ ਲਿਖਿਆ ਸੀ?” ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਉਹ ਤਾਂ ਮੈਂ ਪੜ੍ਹੀ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦਾ ਬਹਾਨਾ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਸੀ।”
ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਬਦਮਾਸ਼ ਹੋ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਇਹ ਬਦਮਾਸ਼ੀ ਪਸੰਦ ਹੈ।” ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉੱਠ ਕੇ ਆਪਣੀ ਵਰਦੀ ਪਹਿਨੀ ਤੇ ਆਪਣਾ ਥੈਲਾ ਚੁੱਕਿਆ। ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਕੱਲ੍ਹ ਸਵੇਰ ਫਿਰ ਆਵਾਂਗਾ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਪਾਰਸਲ ਲੈ ਕੇ।” ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਤੇ ਮੈਂ ਫਿਰ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਬਹਿਸ ਕਰਾਂਗੀ, ਇਹ ਸਾਡਾ ਰੋਜ਼ ਦਾ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।”
ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਜਸਮੀਤ ਜਲਦੀ ਉੱਠ ਗਈ ਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਜਦੋਂ ਸਾਈਕਲ ਦੀ ਘੰਟੀ ਵੱਜੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਧੜਕ ਉੱਠਿਆ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਅੰਦਰ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਕਾਲਰ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। “ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗੀ ਕਿ ਬਹਿਸ ਦਾ ਅਸਲ ਮਜ਼ਾ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ,” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਚੁੰਮੀ ਲੈ ਲਈ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਫੜ ਲਈ ਤੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਤਿਆਰ ਹਾਂ, ਮੈਡਮ, ਤੁਹਾਡੀ ਹਰ ਸਜ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੈ।” ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਵੇਰ ਫਿਰ ਉਸੇ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਬਹਿਸ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਉਸ ਦਿਨ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਣਿਆ, ਸੋਫ਼ੇ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਬਿਸਤਰੇ ਤੱਕ, ਹਰ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੁਦਾਈ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਲਿਖੀ ਗਈ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਹਰ ਧੱਕੇ ਦਾ ਜਵਾਬ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਦਿੱਤਾ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਚੂਸੇ, ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਚੁੰਮੀ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁਆਚ ਗਏ ਸਨ।
ਜਦੋਂ ਸਭ ਖਤਮ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਸੀਨੇ ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਹਰ ਸਵੇਰ ਤੁਹਾਡੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੀ ਘੰਟੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਮੇਰੇ ਦਿਨ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਣ ਗਈ ਹੈ।” ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਫੇਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, “ਤੇ ਮੈਂ ਹਰ ਸਵੇਰ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਡੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਆਉਣ ਲਈ ਜਲਦੀ ਉੱਠਦਾ ਹਾਂ, ਬਾਕੀ ਡਾਕ ਤਾਂ ਬਹਾਨਾ ਹੈ।” ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਚੁੰਮੀ ਲਈ।
ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਸਾਈਕਲ ਦੀ ਘੰਟੀ ਫਿਰ ਵੱਜੀ, ਤਾਂ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਫਿਰ ਆ ਗਏ? ਡਾਕ ਦਾ ਸਮਾਂ ਤਾਂ ਸਵੇਰੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।” ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਚਿੱਠੀ ਅੱਗੇ ਕੀਤੀ ਤੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਚਿੱਠੀ ਸਪੈਸ਼ਲ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਦੇਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।” ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਚਿੱਠੀ ਫੜੀ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਬਾਹਰ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਆ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅੰਦਰ ਆਉਂਦਿਆਂ ਹੀ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਨੂੰ ਰਸੋਈ ਦੀ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਚੁੰਮੀ ਲੈ ਲਈ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਰਦੀ ਫੜ ਲਈ ਤੇ ਕਿਹਾ, “ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਹੈ।” ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸੂਟ ਦੀ ਡੋਰੀ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਫੜ ਕੇ ਦਬਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਸਿਸਕੀ ਲਈ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਸਮੀਤ ਨੂੰ ਰਸੋਈ ਦੇ ਮੇਜ਼ ਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਹੇਠਾਂ ਖਿਸਕਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਗਿੱਲੀ ਸੀ ਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਚੱਟਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਮੇਜ਼ ਦਾ ਕਿਨਾਰਾ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਹੋਰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ। “ਹਾਂ, ਐਵੇਂ ਹੀ,” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਚਾਹ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹੀ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ।”
ਫਿਰ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੈਂਟ ਖੋਲ੍ਹੀ ਤੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ। ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਹਿਲਾਇਆ ਤੇ ਫਿਰ ਮੇਜ਼ ਤੇ ਲੇਟ ਗਈ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਚੀਕ ਮਾਰ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਫੜ ਲਈ। ਉਸ ਦੇ ਧੱਕੇ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਮੇਜ਼ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗਾ, ਭਾਂਡੇ ਖੜਕਣ ਲੱਗੇ।
ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਉੱਚੀ ਕਰਕੇ ਹਰ ਧੱਕੇ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਕਿਹਾ, “ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ।” ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਫੜੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਚੁੰਮੀਆਂ ਲਈਆਂ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਸਮੀਤ ਦਾ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਝੜ ਗਿਆ।
ਦੋਵੇਂ ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ ਮੇਜ਼ ਤੇ ਹੀ ਪਏ ਰਹੇ, ਤੇ ਜਸਮੀਤ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਅੱਗੇ ਤੋਂ ਹਰ ਚਿੱਠੀ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਹੀ ਲਿਆਇਆ ਕਰੋ।” ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਚੁੰਮੀ ਲਈ ਤੇ ਕਿਹਾ, “ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡਾ ਹੁਕਮ, ਮੈਡਮ।” ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਰਦੀ ਠੀਕ ਕੀਤੀ ਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਜਸਮੀਤ ਮੇਜ਼ ਤੇ ਬੈਠੀ ਮੁਸਕਰਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਸੀ।
Support VasnaLok
VasnaLok is free for every reader, no paywall, no sign-up. If our stories keep you company, a small UPI support from you keeps the site alive and new stories coming every day.
Readers who enjoyed “ਪੰਜਾਬੀ ਪੋਸਟਮੈਨ ਕਹਾਣੀ: ਜਸਮੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪੋਸਟਮੈਨ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਲੁੰਨ” also read
8 curated storiesਪੰਜਾਬੀ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ: ਡਿਊਟੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਚੁਦਾਈ
ਪੰਜਾਬੀ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ: ਲੁਧਿਆਣਾ ਵਿੱਚ ਖਰਾਬ ਸਕੂਟਰੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ, ਜਿਸ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆ ਦਿੱਤਾ।
ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਮੀ ਕਹਾਣੀ: ਗੁਰਲੀਨ ਮਾਮੀ ਨੇ ਹਰਮਨ ਕੋਲੋਂ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਚੁਦਵਾਇਆ
ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਮੀ ਕਹਾਣੀ: ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਆਈ ਗੁਰਲੀਨ ਮਾਮੀ ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਵਿਚਕਾਰ ਰਿਮੋਟ ਦੀ ਬਹਿਸ ਕਿਵੇਂ ਇੱਕ ਗਰਮ ਦੁਪਹਿਰ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਖੇਤ ਚ ਕਹਾਣੀ: ਵਿਆਹੀ ਸੁੱਖੀ ਦੀ ਖੇਤ ਵਿਚ ਲੁੰਨ ਦੀ ਭੁੱਖ
ਪੰਜਾਬੀ ਖੇਤ ਚ ਕਹਾਣੀ: ਪਤੀ ਦੇ ਵਿਦੇਸ਼ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਕੱਲੀ ਸੁੱਖੀ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਬਲਵਿੰਦਰ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਕਹਾਣੀ: ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੀ ਭਾਬੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ
ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਕਹਾਣੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਇਕ ਘਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇਕ ਸ਼ਾਮ ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਹੋਣ ਨਾਲ ਦਿਓਰ ਤੇ ਭਾਬੀ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕ ਲੰਮੀ ਰਾਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਦੀਦੀ ਕਹਾਣੀ: ਨਵਦੀਪ ਦੀਦੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਲੁੰਨ ਦੁਪਹਿਰੇ
ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੇ ਇੱਕ ਘਰ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਦੀਦੀ ਕਹਾਣੀ ਪਰਾਂਠਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਅਤੇ ਚੂੜੀਆਂ ਦੀ ਛਣਕ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਸੱਸ ਬਹੂ ਕਹਾਣੀ: ਸੱਸ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੇ ਜਾਂਦਿਆਂ ਹੀ ਬਹੂ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਜਤਿਨ ਦਾ ਲੁੰਨ, ਸਾਰੀ ਦੁਪਹਿਰ ਚੁਦਾਈ
ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਸੱਸ ਬਹੂ ਕਹਾਣੀ ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਸਾਂਝੇ ਘਰ ਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸੱਸ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੇ ਜਾਂਦਿਆਂ ਹੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾ ਤੇ ਜਤਿਨ ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਪੂਰਾ ਘਰ ਇਕੱਲਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਇਲੈਕਟ੍ਰੀਸ਼ੀਅਨ ਕਹਾਣੀ: ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇਲੈਕਟ੍ਰੀਸ਼ੀਅਨ ਦਾ ਲੁੰਨ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਦੁਪਹਿਰ ਰੰਗੀਨ ਕੀਤੀ
ਇੱਕ ਪੰਜਾਬੀ ਇਲੈਕਟ੍ਰੀਸ਼ੀਅਨ ਕਹਾਣੀ ਜਿਸ ਵਿਚ ਭੁੱਲਿਆ ਹੋਇਆ ਕੜਾ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਣਭੁੱਲੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਵਿਚ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਟ੍ਰੇਨ ਸਫ਼ਰ ਕਹਾਣੀ: ਰਾਤ ਦੀ ਟ੍ਰੇਨ ਵਿੱਚ ਅਰਜਨ ਨੇ ਜਸਲੀਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੰਨ ਪਾ ਦਿੱਤਾ
ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਤੋਂ ਦਿੱਲੀ ਜਾਂਦੀ ਰਾਤ ਦੀ ਟ੍ਰੇਨ ਵਿੱਚ ਜਸਲੀਨ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਅਰਜਨ ਨਾਲ ਹੋਈ। ਇੱਕ ਬੰਦ ਕੂਪਾ, ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਰਾਤ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਫ਼ਰ ਜੋ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਗਿਆ।