ਪੰਜਾਬੀ ਰੇਲ ਕਹਾਣੀ: ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੀ ਰਾਤ ਵਿਚ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿਚ ਅਰਜਨ ਦਾ ਲੁੰਨ
ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਅੱਖ ਅਚਾਨਕ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਇੰਨੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਪੂਰੀ ਰੇਲ ਉਸ ਦੀ ਧੜਕਣ ਸੁਣ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਹੁਣੇ ਹੁਣੇ ਇਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚੋਂ ਜਾਗੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਅਣਜਾਣ ਮਰਦ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਰੁਕ ਰੁਕ ਕੇ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਰੇਲ ਕਹਾਣੀ ਉਸੇ ਰਾਤ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਤੋਂ ਦਿੱਲੀ ਜਾਂਦੀ ਰੇਲ ਹਨੇਰੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਇਕੱਲੀ ਇਕ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਕੂਪੇ ਵਿਚ ਸਫ਼ਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਚਿਪਕ ਗਏ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਰਗੜ ਖਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਰੇਲ ਕਹਾਣੀ ਸਿਮਰਨ ਅਤੇ ਅਰਜਨ ਦੀ ਰਾਤ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ।
ਕੂਪੇ ਵਿਚ ਹਲਕੀ ਨੀਲੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਸੀ ਅਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੀ ਸੀਟ ਉੱਤੇ ਇਕ ਮਰਦ ਸੁੱਤਾ ਪਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਅਰਜਨ ਸੀ ਅਤੇ ਉਮਰ ਤੀਹ ਸਾਲ ਦੇ ਕਰੀਬ ਲੱਗਦੀ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਸਟੇਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਵੇਲੇ ਹੀ ਵੇਖ ਲਿਆ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬੈਗ ਉੱਪਰ ਰੱਖਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨਾੜਾਂ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਹੇਠਾਂ ਕਰ ਲਈ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਬਾਰ ਬਾਰ ਉਸੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਅਰਜਨ ਦੀ ਛਾਤੀ ਸਾਹ ਲੈਣ ਨਾਲ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਉੱਪਰਲੇ ਦੋ ਬਟਨ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਬੋਤਲ ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਦੋ ਘੁੱਟ ਪੀਤੇ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਗਲਾ ਫਿਰ ਵੀ ਸੁੱਕਾ ਹੀ ਰਿਹਾ।
ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਗਰਮੀ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਨਹੀਂ ਗਈ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਪੱਟਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਗਿੱਲੀ ਅਤੇ ਗਰਮ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦੁਪੱਟਾ ਠੀਕ ਕਰਨ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਫੇਰਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਿੱਪਲ ਕੱਪੜੇ ਵਿਚੋਂ ਹੀ ਸਖ਼ਤ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। ਰੇਲ ਦੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਕੂਪਾ ਹਲਕਾ ਹਲਕਾ ਹਿੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਹਰ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸੀਟ ਉੱਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਖਿਸਕ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਫਿਰ ਸੌਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਸੁਪਨੇ ਵਾਲਾ ਮਰਦ ਹੁਣ ਅਰਜਨ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਿਚ ਬਦਲ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਵੀ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਇਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਚਾਹਤ ਵੀ ਜਾਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਚਾਨਕ ਅਰਜਨ ਨੇ ਕਰਵਟ ਲਈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਜਾਗਦਾ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਕੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆ ਰਹੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਝਿਜਕਦੇ ਹੋਏ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਬਸ ਇਕ ਸੁਪਨੇ ਨੇ ਜਗਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਕੰਬਣੀ ਸਾਫ਼ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ। ਅਰਜਨ ਉੱਠ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿਚ ਹੱਥ ਫੇਰਦਾ ਹੋਇਆ ਬੋਲਿਆ ਕਿ ਲੰਬੇ ਸਫ਼ਰ ਵਿਚ ਅਜਿਹਾ ਹੋ ਹੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਕੁਝ ਪਲ ਚੁੱਪ ਰਹੀ, ਪਰ ਉਸ ਚੁੱਪ ਵਿਚ ਰੇਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁਝ ਹੋਰ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਅਰਜਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਰੁਕ ਗਈਆਂ ਹੋਣ।
ਅਰਜਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬੋਤਲ ਅੱਗੇ ਵਧਾਈ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਕੀ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਠੰਡਾ ਪਾਣੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਹੱਥ ਵਧਾਇਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਛੂਹ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਸ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਛੂਹ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਕਰੰਟ ਦੌੜਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਜਲਦੀ ਹੱਥ ਪਿੱਛੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ, ਪਰ ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਘਬਰਾਹਟ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਚਮਕ ਆ ਗਈ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਗੱਲ ਬਦਲਣ ਲਈ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਉਹ ਦਿੱਲੀ ਕਿਉਂ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਰਜਨ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕੰਮ ਲਈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਇਸੇ ਰੇਲ ਵਿਚ ਸਫ਼ਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗੱਲਾਂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਲੰਮੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਕੂਪੇ ਦੀ ਦੂਰੀ ਵੀ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਘੱਟ ਹੁੰਦੀ ਗਈ।
ਕੁਝ ਮਿੰਟਾਂ ਬਾਅਦ ਅਰਜਨ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਕੋਲ ਵਾਲੀ ਸੀਟ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਇਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀਟ ਉੱਤੇ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਦਿਲ ਫਿਰ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਉਸ ਦੀ ਲੱਤ ਅਰਜਨ ਦੀ ਲੱਤ ਨਾਲ ਲਗਭਗ ਛੂਹ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਮ ਸਾਹ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਗੱਲ੍ਹ ਉੱਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਕੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਸ਼ਰਮਾ ਕੇ ਮੂੰਹ ਫੇਰ ਲਿਆ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਠੋਡੀ ਫੜ ਕੇ ਹੌਲੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਘੁਮਾਈ ਅਤੇ ਬੋਲਿਆ ਕਿ ਸ਼ਰਮਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਰਾਤ ਦੀ ਰੇਲ ਵਿਚ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਚਾਹਤ ਨੂੰ ਲੁਕਾਉਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਲੱਗਣ ਲੱਗਾ।
ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਅਰਜਨ ਦੇ ਹੱਥ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਜ ਰਾਤ ਇਕੱਲਾ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਦੀ ਹਥੇਲੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਅੰਗੂਠਾ ਫੇਰਿਆ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਇਕ ਲੰਮਾ ਸਾਹ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਅਰਜਨ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਝੁਕਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਮਿਲੇ ਤਾਂ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਸਿਹਰਨ ਨਿਕਲੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਅਰਜਨ ਦੇ ਮੋਢੇ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ।
ਉਹ ਚੁੰਮਣ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਗਹਿਰਾ ਹੁੰਦਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਅਰਜਨ ਦੀ ਜੀਭ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਸਾਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਵਿਚ ਘੁਲਣ ਲੱਗੀ। ਅਰਜਨ ਦਾ ਹੱਥ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਵਧਣ ਲੱਗਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਅਰਜਨ ਵੱਲ ਝੁਕਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਅਰਜਨ ਦੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲੱਗ ਗਈ। ਰੇਲ ਬਾਹਰ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਦੌੜ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਕੂਪੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਧੜਕਣ ਰੇਲ ਦੀ ਤਾਲ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਈ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਅਰਜਨ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿਚ ਉਂਗਲਾਂ ਫੇਰੀਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।
ਅਰਜਨ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਹਰ ਬਟਨ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਨਾਲ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਸਾਹ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦੀ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਕਮੀਜ਼ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਈ ਤਾਂ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਬਰਾ ਵਿਚੋਂ ਉਸ ਦੇ ਗੋਲ ਅਤੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਬੁੱਬਸ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਲੱਗੇ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇਕ ਦੱਬੀ ਹੋਈ ਆਹ ਨਿਕਲ ਗਈ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਬਰਾ ਦਾ ਹੁੱਕ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਨੰਗੇ ਬੁੱਬਸ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਨਿੱਪਲ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਚੂਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ ਮਰੋੜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਅਰਜਨ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ।
ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਵੀ ਹੁਣ ਸ਼ਰਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਅਰਜਨ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਅਰਜਨ ਦੀ ਨੰਗੀ ਛਾਤੀ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਹਾਂ ਵੇਖ ਕੇ ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕ ਆ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਅਰਜਨ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਫੇਰੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਹੇਠਾਂ ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਉੱਤੇ ਲੈ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਅਰਜਨ ਦੀ ਪੈਂਟ ਦੇ ਉੱਪਰ ਪਹੁੰਚਿਆ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਇਕ ਸਖ਼ਤ ਉਭਾਰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਉਭਾਰ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ ਅਤੇ ਅਰਜਨ ਨੇ ਇਕ ਗਹਿਰੀ ਸਾਹ ਲਈ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਕੀ ਇਹ ਸੁਪਨੇ ਵਰਗਾ ਹੀ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਰਜਨ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਸੁਪਨੇ ਤੋਂ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਅਸਲੀ ਹੈ।
ਅਰਜਨ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾਲਾ ਹੌਲੀ ਨਾਲ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਸਲਵਾਰ ਹੇਠਾਂ ਖਿਸਕ ਗਈ। ਸਿਮਰਨ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਪੈਂਟੀ ਵਿਚ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੈਂਟੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲੀ ਪੈਂਟੀ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਹੀ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉੱਤੇ ਫੇਰੀ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਈਆਂ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਅਰਜਨ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਹੋਰ ਦਬਾਅ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਬੋਲੀ ਕਿ ਬਸ ਹੁਣ ਰੁਕੋ ਨਾ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਪੈਂਟੀ ਨੂੰ ਇਕ ਪਾਸੇ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲੀ ਸਿੱਧੀ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਗਿੱਲੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿਚ ਪਾ ਦਿੱਤੀ। ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਉੱਚੀ ਆਹ ਨਿਕਲੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਅਰਜਨ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਨਹੁੰ ਗੱਡ ਦਿੱਤੇ।
ਅਰਜਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲੀ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਦਾਣੇ ਨੂੰ ਰਗੜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸੀਟ ਉੱਤੇ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਹੋਣ ਲੱਗਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿਚੋਂ ਹੋਰ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਅਰਜਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਬਹੁਤ ਗਰਮ ਹੋ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੁਣ ਹੋਰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲੀ ਬਾਹਰ ਕੱਢੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਗਿੱਲੀ ਉਂਗਲੀ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਫੇਰੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਉਂਗਲੀ ਨੂੰ ਚੂਸ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸੁਆਦ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਗਰਮ ਕਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਅਰਜਨ ਦੀ ਪੈਂਟ ਖੋਲ੍ਹਣ ਲਈ ਹੱਥ ਵਧਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੜਕਣ ਲੱਗਾ।
ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਅਰਜਨ ਦੀ ਪੈਂਟ ਅਤੇ ਅੰਡਰਵੀਅਰ ਹੇਠਾਂ ਖਿੱਚ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਲੰਬਾ ਅਤੇ ਮੋਟਾ ਲੁੰਨ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ। ਲੁੰਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਖ਼ਤ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਅਗਲਾ ਹਿੱਸਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਇਕ ਲੰਮੀ ਆਹ ਭਰੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਲੁੰਨ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਫੇਰੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਪੂਰੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਚੂਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਕਦੇ ਤੇਜ਼ ਕਦੇ ਹੌਲੀ, ਅਤੇ ਅਰਜਨ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿਚ ਉਲਝ ਗਏ। ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਗਰਮੀ ਅਤੇ ਗਿੱਲਾਪਨ ਨੇ ਅਰਜਨ ਨੂੰ ਪਾਗਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਰਜਨ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੇ ਉਹ ਇੰਝ ਹੀ ਚੂਸਦੀ ਰਹੀ ਤਾਂ ਉਹ ਹੁਣੇ ਝੜ ਜਾਵੇਗਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾ ਕੇ ਸੀਟ ਉੱਤੇ ਲੇਟ ਗਈ। ਅਰਜਨ ਉਸ ਦੇ ਉੱਪਰ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਰਗੜਨ ਲੱਗਾ। ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿੱਲੀ ਅਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਲੁੰਨ ਦਾ ਅਗਲਾ ਹਿੱਸਾ ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਲਈ ਤੜਪ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਦਬਾਅ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਲੁੰਨ ਦਾ ਅਗਲਾ ਹਿੱਸਾ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਇਕ ਤੇਜ਼ ਸਾਹ ਲਈ ਅਤੇ ਅਰਜਨ ਦੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ।
ਅਰਜਨ ਨੇ ਇਕ ਹੋਰ ਧੱਕਾ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੂਰਾ ਲੁੰਨ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿਚ ਸਮਾ ਗਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਦਬਾਅ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੰਦਰ ਲੈ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਭਰਾਵ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿਚੋਂ ਗਿੱਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਉਣ ਲੱਗੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਅਰਜਨ ਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਣ ਲੱਗੀ। ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਕੂਪੇ ਵਿਚ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਾਹ ਅਤੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੀ ਟਕਰਾਉਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਰਹਿ ਗਈ।
ਰੇਲ ਦੀ ਗਤੀ ਨਾਲ ਅਰਜਨ ਦੇ ਧੱਕੇ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦੇ ਗਏ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਚੁਦਾਈ ਹੁਣ ਪੂਰੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਸੀ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਬੁੱਬਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਦਬਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਤੇਜ਼ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਕਰੋ, ਮੈਨੂੰ ਪੂਰਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿਚ ਧੱਕਣ ਲੱਗਾ। ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਹੀ ਕੱਸ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਕੋਈ ਲਹਿਰ ਉੱਠ ਰਹੀ ਹੋਵੇ ਜੋ ਹੁਣ ਰੁਕਣ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਸਿਮਰਨ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਝੜਨ ਦੇ ਕਰੀਬ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਅਰਜਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਆਹ ਆਹ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗੀ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਗਤੀ ਹੋਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਸਰੀਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕੰਬਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿਚੋਂ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲ ਕੇ ਅਰਜਨ ਦੇ ਲੁੰਨ ਉੱਤੇ ਵਗ ਗਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਇਕ ਲੰਮੀ ਚੀਕ ਦੱਬ ਕੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਰੋਕ ਲਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੂਪੇ ਦੇ ਬਾਹਰ ਕੋਈ ਸੁਣ ਨਾ ਲਵੇ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਢਿੱਲਾ ਪੈ ਗਿਆ, ਪਰ ਅਰਜਨ ਦਾ ਲੁੰਨ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿਚ ਸਖ਼ਤ ਹੀ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸੀ।
ਅਰਜਨ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਬਿਠਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਅਰਜਨ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਫੈਲਾ ਲਈਆਂ। ਇਸ ਪੋਜ਼ ਵਿਚ ਲੁੰਨ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿਚ ਹੋਰ ਵੀ ਡੂੰਘਾ ਚਲਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਹੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਅਰਜਨ ਦੇ ਲੁੰਨ ਉੱਤੇ ਉੱਛਲ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਬਸ ਅਰਜਨ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਬਸ ਨੂੰ ਚੂਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਕਮਰ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਦਬਾ ਕੇ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਅਰਜਨ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੀ ਗਤੀ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਲਈ। ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਕੂਪੇ ਦੀ ਹਵਾ ਗਰਮ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।
ਕੁਝ ਮਿੰਟਾਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਚੁਦਾਈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਿਮਰਨ ਫਿਰ ਝੜਨ ਲੱਗੀ ਅਤੇ ਇਸ ਵਾਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕੱਸਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਹੋਰ ਲਹਿਰ ਨਿਕਲੀ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਵੀ ਬੇਕਾਬੂ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਸੀਟ ਉੱਤੇ ਫਿਰ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਇਸ ਪੋਜ਼ ਵਿਚ ਅਰਜਨ ਦੇ ਧੱਕੇ ਹੋਰ ਵੀ ਡੂੰਘੇ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਏ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸੀਟ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿਚੋਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੋਰ ਸਾਫ਼ ਸੁਣਾਈ ਦੇਣ ਲੱਗੀ।
ਅਰਜਨ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਹੁਣ ਝੜਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਅੰਦਰ ਹੀ ਝੜੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਆਖਰੀ ਕੁਝ ਧੱਕੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿਚ ਹੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ। ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿਚ ਭਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਗਰਮੀ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਕੁਝ ਪਲ ਉਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਪਏ ਰਹੇ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਸਾਹ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਰੇਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਫਿਰ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਹੌਲੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿਚੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾਣੀ ਵਗਣ ਲੱਗਾ।
ਦੋਵੇਂ ਕੁਝ ਦੇਰ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲਿਪਟੇ ਰਹੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਠੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਬੰਦ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਅਰਜਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਮੀਜ਼ ਪਾ ਲਈ। ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਇਕ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਸੀ ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਰਾਤ ਉਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਣਗੇ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਖਿੜਕੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਦੂਰ ਦਿੱਲੀ ਦੀਆਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਲੱਗੀਆਂ ਸਨ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਕੀ ਉਹ ਦਿੱਲੀ ਵਿਚ ਫਿਰ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੇਗੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਰੇਲ ਦੀ ਇਹ ਰਾਤ ਤਾਂ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਹੇਗੀ।
ਰੇਲ ਹੌਲੀ ਹੁੰਦੀ ਗਈ ਅਤੇ ਸਟੇਸ਼ਨ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਸੁਣਾਈ ਦੇਣ ਲੱਗੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬੈਗ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਵਧੀ, ਪਰ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੇ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਅਰਜਨ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਖ ਮਾਰੀ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਕੂਪਾ ਹੋਰ ਵੀ ਇਕਾਂਤ ਵਾਲਾ ਚੁਣਾਂਗੇ। ਸਿਮਰਨ ਹੱਸ ਪਈ ਅਤੇ ਬੋਲੀ ਕਿ ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਸੁਪਨਾ ਵੇਖਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਪਵੇਗੀ, ਉਹ ਖੁਦ ਹੀ ਜਾਗਦੀ ਰਹੇਗੀ। ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਉੱਤੇ ਉੱਤਰ ਗਈ, ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਅਰਜਨ ਦੇ ਚੁੰਮਣ ਦੀ ਗਰਮੀ ਅਜੇ ਵੀ ਬਾਕੀ ਸੀ।
ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਅਰਜਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਅਜੇ ਖ਼ਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੀ ਅਗਲੀ ਰੇਲ ਦੋ ਘੰਟੇ ਬਾਅਦ ਸੀ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕੂਪੇ ਵਿਚ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਫਿਰ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲਿਪਟ ਗਏ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਅਰਜਨ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿਚ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰ ਹੋਰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਫਿਰ ਹੇਠਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਜੋ ਹੁਣ ਫਿਰ ਸਖ਼ਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਅਰਜਨ ਦੇ ਧੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਫਿਰ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਗਈ।
ਇਸ ਵਾਰ ਚੁਦਾਈ ਹੋਰ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਸਮਾਂ ਘੱਟ ਹੈ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਬੁੱਬਸ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਮਾਰੇ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਜਲਦੀ ਹੀ ਝੜ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੇ ਅਰਜਨ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿੱਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਵੀ ਕੁਝ ਹੀ ਧੱਕਿਆਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮਣ ਲੱਗੇ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹੁਣ ਉਹ ਸੱਚੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ।
ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਠੀਕ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਉੱਤੇ ਉੱਤਰ ਗਈ। ਅਰਜਨ ਖਿੜਕੀ ਤੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਰਿਹਾ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਭੀੜ ਵਿਚ ਗੁੰਮ ਨਹੀਂ ਹੋ ਗਈ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਫੋਨ ਵਿਚ ਅਰਜਨ ਦਾ ਨੰਬਰ ਸਾਂਭ ਲਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਇਕ ਸੁਨੇਹਾ ਟਾਈਪ ਕੀਤਾ ਕਿ ਰਾਤ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਸੀ। ਅਰਜਨ ਦਾ ਜਵਾਬ ਤੁਰੰਤ ਆਇਆ ਕਿ ਅਗਲੀ ਰੇਲ ਵਿਚ ਉਹ ਫਿਰ ਉਸੇ ਕੂਪੇ ਵਿਚ ਮਿਲੇਗਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਫੋਨ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਦਿੱਲੀ ਦੀ ਸਵੇਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਈ।
ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਟਰੇਨ ਦੇ ਬਰਥ ਦਾ ਪਰਦਾ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਅਰਜਨ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾਈ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਨ ਲੱਗਾ। ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਅਰਜਨ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕੱਪੜੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਤਾਰੇ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਨੰਗੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਉਸਦੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਕੀਤੀ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਖ਼ਤ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ ਅਤੇ ਜੀਭ ਨਾਲ ਚੱਟਣ ਲੱਗਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਅਰਜਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬਰਥ ਤੇ ਲਿਟਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੀ ਗਿੱਲੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗਾ। ਸਿਮਰਨ ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਆਹਾਂ ਭਰਨ ਲੱਗੀ। ਅਰਜਨ ਨੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਡੂੰਘੇ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗਾ। ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਏ ਅਤੇ ਅਖ਼ੀਰ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਨਾਲ ਝੜ ਗਏ।
Support VasnaLok
VasnaLok is free for every reader, no paywall, no sign-up. If our stories keep you company, a small UPI support from you keeps the site alive and new stories coming every day.
Readers who enjoyed “ਪੰਜਾਬੀ ਰੇਲ ਕਹਾਣੀ: ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੀ ਰਾਤ ਵਿਚ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿਚ ਅਰਜਨ ਦਾ ਲੁੰਨ” also read
8 curated storiesਪੰਜਾਬੀ ਡੀਜੇ ਵਾਲਾ ਕਹਾਣੀ: ਵਿਆਹ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਡੀਜੇ ਹਰਮਨ ਨੇ ਨਵਦੀਪ ਨੂੰ ਚੋਦਿਆ
ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੇ ਇੱਕ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਡੀਜੇ ਹਰਮਨ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਲਾੜੀ ਦੀ ਭੈਣ ਨਵਦੀਪ ਤੇ ਟਿਕ ਗਈ। ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਡੀਜੇ ਵਾਲਾ ਕਹਾਣੀ ਉਸ ਰਾਤ ਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਡਾਂਸ ਫਲੋਰ ਦੀ ਚਮਕ ਸਟੋਰ ਰੂਮ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਰਾਜ਼ ਬਣ ਗਿਆ।
ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਸਾਖੀ ਕਹਾਣੀ: ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਚੁਦਾਈ
ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਵਿਸਾਖੀ ਦੇ ਮੇਲੇ ਦੀ ਰਾਤ, ਭੰਗੜੇ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਗੁਰਦੀਪ ਨਾਲ ਹੋਈ, ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਸਾਖੀ ਕਹਾਣੀ ਉਸੇ ਰਾਤ ਦੀ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਹਲਦੀ ਦੀ ਰਾਤ ਕਹਾਣੀ: ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹਰਮਨ ਦਾ ਲੁੰਨ ਚੁੱਸ ਕੇ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲਿਆ
ਪੰਜਾਬੀ ਹਲਦੀ ਦੀ ਰਾਤ ਕਹਾਣੀ: ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਇੱਕ ਵਿਆਹ ਵਾਲੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹਲਦੀ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਲਾੜੀ ਦੀ ਭੈਣ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਲਾੜੇ ਦਾ ਦੋਸਤ ਹਰਮਨ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਏ।
ਪੰਜਾਬੀ ਡੀਜੇ ਵਾਲਾ ਕਹਾਣੀ: ਜੈਸਮੀਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਹਰਮਨ ਦਾ ਲੁੰਨ, ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੀ ਉਹ ਰਾਤ
ਪੰਜਾਬੀ ਡੀਜੇ ਵਾਲਾ ਕਹਾਣੀ: ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਡੀਜੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮੈਸੇਜ ਆਇਆ। ਵਿਆਹ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਦਾ ਗਾਣਾ, ਇੱਕ ਕੁੜੀ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਰਾਤ ਜੋ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਗਈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਕੋਰੀਅਰ ਕਹਾਣੀ: ਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿਚ ਕੋਰੀਅਰ ਅਮਨ ਦਾ ਲੁੰਨ, ਪਾਰਸਲ ਤੋਂ ਬੈੱਡਰੂਮ ਤੱਕ
ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਕੋਰੀਅਰ ਕਹਾਣੀ ਜਲੰਧਰ ਵਿਚ ਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇਕ ਪਾਰਸਲ ਅਤੇ ਇਕ ਸੁਣੀ ਗਈ ਗੱਲ ਉਸ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਬਦਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਬੱਸ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬੀ ਕਹਾਣੀ: ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਬੱਸ ਵਾਲੇ ਅਮਨ ਨਾਲ ਜੰਮ ਕੇ ਚੁਦਾਈ
ਬੱਸ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬੀ ਕਹਾਣੀ: ਮੀਂਹ ਵਾਲੀ ਰਾਤ, ਆਖਰੀ ਬੱਸ ਅਤੇ ਇੱਕ ਅਜਨਬੀ ਸਫ਼ਰ ਜੋ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਗਿਆ।
ਪੰਜਾਬੀ ਬਰਾਤ ਕਹਾਣੀ: ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਡਾਇਰੀ ਨੇ ਮੇਰਾ ਲੁੰਨ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ
ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੀ ਇੱਕ ਬਰਾਤ ਵਿੱਚ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਘਾਹ ਤੇ ਇੱਕ ਗੁਲਾਬੀ ਡਾਇਰੀ ਮਿਲੀ। ਉਸ ਡਾਇਰੀ ਵਿੱਚ ਲਾੜੀ ਦੀ ਭੈਣ ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਇੱਛਾਵਾਂ ਲਿਖੀਆਂ ਸਨ।
ਪੰਜਾਬੀ ਹੋਟਲ ਕਹਾਣੀ: ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਹੋਟਲ ਵਿਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿਚ ਜਸਕਰਨ ਦਾ ਲੁੰਨ, ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਦੀ ਚੁਦਾਈ
ਪੰਜਾਬੀ ਹੋਟਲ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਹੋਟਲ ਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਕਹਾਣੀ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਗਲਤ ਦਸਤਕ ਨੇ ਇੱਕ ਅਜਨਬੀ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਰਾਤ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਖਾਸ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ।