ਫਿਰੋਜ਼ਪੁਰ ਕੈਂਟ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਰੇਲਵੇ ਵਾਟਰ ਟੈਂਕਰ ਫਿਲਿਂਗ ਸ਼ੈੱਡ ਵਿੱਚ ਰਾਤ ਦੀ ਆਖਰੀ ਗੱਡੀ ਲੰਘਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੁਆਰੀ ਗੇਜ ਰੀਡਰ ਨੇ ਲੁਧਿਆਣਾ ਤੋਂ ਆਏ ਪਾਈਪ ਫਿੱਟਰ ਨੂੰ ਉਹ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਕਿਸੇ ਲੌਗਬੁੱਕ ਜਾਂ ਵਾਟਰ ਮੀਟਰ ਤੇ ਕਦੀ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਦਾ

ਫਿਰੋਜ਼ਪੁਰ ਕੈਂਟ ਸਟੇਸ਼ਨ ਦੀ ਪਿੱਛਲੀ ਲਾਈਨ ਉੱਤੇ ਪੁਰਾਣੀ ਵਾਟਰ ਟੈਂਕਰ ਫਿਲਿਂਗ ਸ਼ੈੱਡ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਚੀਜ਼ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਦਿਨ ਵੇਲੇ ਇੱਥੇ ਲੋਕੋ ਪਾਇਲਟ, ਗਾਰਡ ਅਤੇ ਟੈਂਕਰ ਡਰਾਈਵਰ ਭੀੜ ਲਗਾਈ ਰੱਖਦੇ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਟਿਊਬਲਾਈਟ ਬਚਦੀ, ਜਿਸਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਪਾਈਪਾਂ ਉੱਤੇ ਠੰਢੀ ਲਕੀਰ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗਦੀ। ਸ਼ੈੱਡ ਦੀ ਛੱਤ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਟਪਕਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸਮਾਂ ਆਪਣੀ ਗਿਣਤੀ ਖੁਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।

ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਕੌਰ ਇੱਥੇ ਗੇਜ ਰੀਡਰ ਸੀ। ਉਮਰ ਚੌਵੀ। ਕੁਆਰੀ। ਘਰ ਵਾਲੇ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ ਉਹ ਜਲਦੀ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਵੇ, ਪਰ ਉਹ ਹਰ ਵਾਰ ਕਹਿੰਦੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਪੋਸਟ ਪੱਕੀ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਡਰ ਸੀ। ਸਰੀਰ ਦੀ ਉਸ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਡਰ ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਲੈਣ ਤੋਂ ਵੀ ਉਸਦਾ ਗਲਾ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦਾ। ਉਸਨੇ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੂਹਿਆ ਸੀ। ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਹੱਥ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਨਹੀਂ ਉਤਾਰਿਆ ਸੀ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਬਿਸਤਰੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਖੁਦ ਨੂੰ ਛੂਹਦੀ ਤਾਂ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਛੂਹ ਵੀ ਅੱਧ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਣਦੇਖੀ ਅੱਖ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।

ਉਸ ਰਾਤ ਲਾਹੌਰ ਮੇਲ ਲੰਘ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਆਖਰੀ ਟੈਂਕਰ ਭਰਿਆ ਜਾ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਰਜਿਸਟਰ ਬੰਦ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ਜਦੋਂ ਸ਼ੈੱਡ ਦੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜਕ ਹੋਈ। ਬਾਹਰ ਖੜ੍ਹਾ ਆਦਮੀ ਲੁਧਿਆਣਾ ਡਿਵੀਜ਼ਨ ਦਾ ਪਾਈਪ ਫਿੱਟਰ ਸੀ। ਨਾਮ ਗੁਰਸੇਵਕ ਸਿੰਘ। ਉਮਰ ਤੀਹ ਦੇ ਕਰੀਬ। ਮੋਢੇ ਚੌੜੇ, ਹੱਥਾਂ ਉੱਤੇ ਗਰੀਸ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਧਾਤ ਦੀ ਠੰਢ। ਉਹ ਕਿਹਾ, ਲਾਈਨ ਵਾਲੀ ਜੋਇੰਟ ਲੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਐ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨੀ ਪਏਗੀ, ਕੱਲ੍ਹ ਸਵੇਰੇ ਟੈਂਕਰ ਫਸਣਗੇ।

ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕੁੰਜੀ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਉਹ ਦੋ ਮਿੰਟ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਪਰ ਗੁਰਸੇਵਕ ਅੰਦਰ ਆਇਆ ਤਾਂ ਸ਼ੈੱਡ ਦੀ ਹਵਾ ਬਦਲ ਗਈ। ਉਸਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ ਪਾਈਪਾਂ ਦੀ ਟਕ ਟਕ ਵੀ ਵੱਖਰੀ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਨੇ ਰੈਂਚ ਕੱਢੀ, ਜੋਇੰਟ ਉੱਤੇ ਝੁਕਿਆ, ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਦੀਆਂ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀਆਂ ਉੱਤੇ ਰੁਕ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਨਜ਼ਰ ਫੇਰ ਲੈਣੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਫਿਰੀ।

ਗੁਰਸੇਵਕ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਮੂੰਹ ਉਠਾਏ ਕਿਹਾ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇਕੱਲੀ ਰਹਿੰਦੀ ਓ? ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਗਲਾ ਸਾਫ਼ ਕੀਤਾ। ਡਿਊਟੀ ਐ। ਰਜਿਸਟਰ ਬੰਦ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ। ਉਸਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਰਜਿਸਟਰ ਤਾਂ ਦੋ ਲਾਈਨਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ, ਤੁਸੀਂ ਡੇਢ ਘੰਟਾ ਬੈਠੀ ਰਹਿੰਦੀ ਓ। ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਗਾਲ ਗਰਮ ਹੋ ਗਏ। ਉਸਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਵੀ ਆਇਆ, ਪਰ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹਿਲਿਆ। ਕੁਝ ਜੋ ਉਸਨੇ ਕਦੇ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।

ਜੋਇੰਟ ਕੱਸਣ ਵਿੱਚ ਸਮਾਂ ਲੱਗਿਆ। ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰ ਰੁਕੀ ਨਹੀਂ। ਗੁਰਸੇਵਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਵਾਲਵ ਅੰਦਰੋਂ ਖਰਾਬ ਐ, ਪੂਰਾ ਖੋਲ੍ਹਣਾ ਪਏਗਾ। ਸ਼ੈੱਡ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਸਿਰਫ ਉਹ ਦੋ ਸਨ। ਬਾਹਰ ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਦੂਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਚਾਹ ਬਣਾਈ, ਦੋ ਗਿਲਾਸ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਕੰਬਦੇ ਸਨ। ਗੁਰਸੇਵਕ ਨੇ ਗਿਲਾਸ ਲੈਂਦਿਆਂ ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਛੂਹੀਆਂ। ਛੂਹ ਛੋਟੀ ਸੀ, ਪਰ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਛੂਹ ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਲਕੀਰ ਵਾਂਗ ਉਤਰ ਗਈ।

ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤੁਸੀਂ ਡਰਦੀ ਓ? ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ, ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਸੱਚ ਕਿਹਾ, ਥੋੜਾ। ਉਸਨੇ ਗਿਲਾਸ ਰੱਖਿਆ। ਕਿਉਂ? ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਫਰਸ਼ ਵੇਖਿਆ। ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਨੇੜੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੀ ਆਂ। ਗੁਰਸੇਵਕ ਚੁੱਪ ਰਿਹਾ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹਲਕੀ ਹੈਰਾਨੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿੱਚ ਹਵਸ ਵੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕਹੋ ਤਾਂ ਮੈਂ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੀ ਚੁੱਪ ਹੀ ਜਵਾਬ ਸੀ।

ਗੁਰਸੇਵਕ ਨੇ ਹੱਥ ਵਧਾਇਆ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਕੰਘੀ ਵਾਲੀ ਲਟ ਪਿੱਛੇ ਕੀਤੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਗਰਦਨ ਉੱਤੇ ਰੁਕੀਆਂ। ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਸਾਹ ਰੁਕ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਕੰਬਣ ਲੱਗੇ। ਗੁਰਸੇਵਕ ਨੇ ਹੌਲੀ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, ਇਹ ਠੀਕ ਐ? ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਫਿਸਕਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ਪਤਾ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਰੋਕੋ ਨਾ।

ਉਸਦਾ ਚੁੰਮਣ ਪਹਿਲਾਂ ਡਰਪੋਕ ਸੀ। ਫਿਰ ਭੁੱਖਾ। ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਦੰਦ ਉਸਦੇ ਹੋਠਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾਏ, ਲਾਰ ਮਿਲੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਗੋਡੀਆਂ ਢਿੱਲੀਆਂ ਪੈ ਗਈਆਂ। ਗੁਰਸੇਵਕ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਾਈਪਾਂ ਵਾਲੀ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਠੰਢੀ ਲੋਹੇ ਦੀ ਕੰਧ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਨਾਲ ਲੱਗੀ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਆਹ ਭਰੀ। ਉਸਦੀ ਸਾਲਵਾਰ ਦੀ ਨਾਰ ਖਿੱਚੀ ਗਈ। ਕੁੜਤੇ ਦੇ ਬਟਨ ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ। ਉਸਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਉੱਤੇ ਗੁਰਸੇਵਕ ਦਾ ਮੂੰਹ ਪਿਆ ਤਾਂ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਉਸਦੀ ਆਪਣੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਡੂੰਘੀ, ਗਿੱਲੀ ਅਵਾਜ਼।

ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਹੌਲੀ। ਗੁਰਸੇਵਕ ਰੁਕਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਫੜਿਆ। ਮੈਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ... ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਨਾ ਹੋਈ। ਗੁਰਸੇਵਕ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਰਮ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਸਨੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਿਆ। ਫਿਰ ਕਿਹਾ, ਤੂੰ ਆਖੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਰੁਕ ਜਾਵਾਂ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। ਨਾ। ਰੁਕਣਾ ਨਹੀਂ। ਬਸ ਸਮਝ ਲੈ ਮੈਂ ਡਰਦੀ ਵੀ ਆਂ ਤੇ ਚਾਹੁੰਦੀ ਵੀ ਆਂ।

ਉਸਦੀਆਂ ਚੱਦਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਾਲਵਾਰਾਂ ਲਤਾਂ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗੀਆਂ। ਸ਼ੈੱਡ ਦੀ ਠੰਢੀ ਫਰਸ਼ ਉੱਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਨੰਗੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਚਮਕੀਆਂ। ਗੁਰਸੇਵਕ ਨੇ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠ ਕੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੰਦਰਲੀਆਂ ਰਾਣਾਂ ਚੁੰਮੀਆਂ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ। ਜਦੋਂ ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਉਸ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀ ਜਿੱਥੇ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਸਿਰਫ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਹੀ ਰੱਖੀਆਂ ਸਨ, ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਅਜਿਹਾ ਕੰਬਿਆ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਟੈਂਕਰ ਸ਼ੈੱਡ ਵਿੱਚ ਵੜ ਆਇਆ ਹੋਵ็। ਉਸਨੇ ਮੂੰਹ ਦਬਾਇਆ, ਫਿਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਆਹ ਨਿਕਲੀ ਜੋ ਪਾਈਪਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜੀ।

ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਅੰਦਰ ਗਈਆਂ। ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ, ਫਿਰ ਦੋ। ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਝਿੱਲੀ ਕੱਸੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਦਰਦ ਅਤੇ ਮਜ਼ਾ ਇੱਕੋ ਲਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆਏ। ਉਸਨੇ ਨਾਖੂਨ ਗੁਰਸੇਵਕ ਦੇ ਮੋਢੇ ਵਿੱਚ ਗੱਡੇ। ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਟੁੱਟ ਟੁੱਟ ਕੇ ਨਿਕਲਦੀ। ਹੌਲੀ, ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਅੰਦਰ। ਜਦੋਂ ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸ ਪਤਲੀ ਰੁਕਾਵਟ ਨੂੰ ਛੂਹੀਆਂ ਤਾਂ ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਈਆਂ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਉੱਥੇ... ਉੱਥੇ ਹੀ ਐ। ਗੁਰਸੇਵਕ ਨੇ ਮੱਥਾ ਉਸਦੇ ਢਿੱਡ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ। ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ। ਤੂੰ ਦੱਸੀਂ ਜਦੋਂ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇਂ।

ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਪਜਾਮੇ ਦੀ ਨਾਰ ਖੋਲ੍ਹੀ। ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਕੰਬਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਫੜਿਆ ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਹਥੇਲੀ ਭਰ ਗਈ। ਗਰਮੀ, ਭਾਰ, ਧੜਕਣ। ਉਸਨੇ ਨੀਵੀਂ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਦੇ ਗਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ। ਗੁਰਸੇਵਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੂੰ ਵੇਖ, ਡਰ ਨਾ। ਇਹ ਵੀ ਤੇਰਾ ਹੀ ਹਿਸਾਬ ਐ ਅੱਜ ਰਾਤ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕੀ ਕਰਨਾ ਐ। ਉਸਨੇ ਸਿਰਫ ਚੱਖਿਆ, ਚੱਸੀਆਂ, ਲਾਰ ਨਾਲ ਗਿੱਲਾ ਕੀਤਾ। ਗੁਰਸੇਵਕ ਦੀ ਸਾਹ ਭਾਰੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ ਪਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾ ਲਾਇਆ।

ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ੈੱਡ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਤਖਤੀ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਗੰਦਾ ਕੰਬਲ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵਿਛਾਇਆ। ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ। ਉਸਦੀ ਚੀਕ ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਿਕਲੀ ਜਦੋਂ ਗੁਰਸੇਵਕ ਦਾ ਮੋਹਰਾ ਉਸਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਹੁਣ। ਗੁਰਸੇਵਕ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਆਇਆ। ਪਹਿਲੀ ਇੰਚ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਸੀ, ਦੂਜੀ ਵਿੱਚ ਅੱਗ, ਤੀਜੀ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਜੋ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੋਚਿਆ ਸੀ। ਝਿੱਲੀ ਟੁੱਟੀ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਦੰਦ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਵਿੱਚ ਗੱਡੇ। ਗਰਮ ਲੀਕ ਵਗੀ। ਉਸਨੇ ਰੋਣਾ ਚਾਹਿਆ ਅਤੇ ਹੱਸਣਾ ਚਾਹਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਇੱਕਠੇ।

ਗੁਰਸੇਵਕ ਰੁਕਿਆ। ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਚਲਦਾ? ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਲੱਤਾਂ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ। ਚਲ। ਹੌਲੀ। ਫਿਰ ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੇਂ। ਉਸਦੇ ਧੱਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਪੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਅੰਦਰਲੀ ਕੰਧ ਖੁੱਲ੍ਹਦੀ ਗਈ। ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਛੱਤ ਤੋਂ ਉਸਦੀ ਨੰਗੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਦੀਆਂ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਰੋਣ ਦਾ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਉਸ ਭਰਪੂਰੀ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸੀ ਜੋ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਰੁਕਿਆ ਪਿਆ ਸੀ।

ਉਸਨੇ ਗੰਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਨੀਆਂ ਚਾਹੀਆਂ। ਗੁਰਸੇਵਕ ਨੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ਤੇਰੀ ਇਹ ਟਾਈਟ ਗੇਜ ਮੇਰੀ ਪਾਈਪ ਨੂੰ ਫੜ ਰਹੀ ਐ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਲੁਕਾਇਆ ਫਿਰ ਆਪ ਕਿਹਾ, ਹੋਰ ਕੱਸ। ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ। ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਪਣੇ ਆਪ ਗੰਦੀ ਹੋ ਗਈ। ਗੁਰਸੇਵਕ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲਈਆਂ। ਹੁਣ ਧੱਕੇ ਡੂੰਘੇ ਸਨ। ਤਖਤੀ ਕੜਕੀ। ਬਾਹਰ ਕਿਤੇ ਇੱਕ ਇੰਜਣ ਨੇ ਸੀਟੀ ਮਾਰੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਜੇ ਕੋਈ ਆ ਗਿਆ ਤਾਂ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਫਿਰ ਉਸ ਸੋਚ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨੇ ਰੋਲ ਦਿੱਤਾ।

ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਜਲਦੀ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਨਾਖੂਨ ਗੜ੍ਹੇ, ਪਿੱਠ ਉੱਚੀ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਕੰਬਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ। ਗੁਰਸੇਵਕ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਰਿਹਾ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਹਾਲੇ ਨਹੀਂ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਹਾਂਫਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਨਾ ਕੱਢ। ਉਸਨੂੰ ਅੰਦਰ ਭਰਿਆ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜੇ ਉਹ ਨਿਕਲ ਗਿਆ ਤਾਂ ਉਹ ਖਾਲੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।

ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਉਸਨੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਪਾਈਪ ਵਾਲੀ ਕੰਧ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹਾ ਕੀਤਾ। ਪਿੱਛੋਂ ਤੋਂ ਵੜਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਹੱਥ ਲੋਹੇ ਨੂੰ ਫੜੀ ਰਹੇ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਉਸਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਹਿੱਲਦੀਆਂ। ਗੁਰਸੇਵਕ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ, ਗਰਦਨ ਪਿੱਛੇ ਖਿੱਚੀ, ਅਤੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਗੇਜ ਨਹੀਂ ਪੜ੍ਹਦੀ, ਤੂੰ ਗੇਜ ਬਣ ਗਈ ਐਂ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਗੰਦੀ ਹਾਸੀ ਹੱਸੀ। ਉਸਦੀ ਹਾਸੀ ਵਿੱਚ ਲਾਰ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਪਾਣੀ ਪੂਰਾ ਭਰ। ਇੱਕ ਬੂੰਦ ਬਾਹਰ ਨਾ ਰਹਿਣ ਦ็।

ਤੀਜੀ ਵਾਰ ਉਹ ਫਰਸ਼ ਉੱਤੇ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਉੱਤ็ ਚੜ੍ਹੀ। ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿਵ็ਂ ਹਿਲਣਾ ਐ, ਪਰ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਕੁਲ੍ਹੀਆਂ ਘੁਮਾਈਆਂ, ਢਿੱਡ ਅੱਗ็ ਪਿੱਛ็ ਕੀਤਾ, ਅਤ็ ਜਦੋਂ ਗੁਰਸੇਵਕ ਦਾ ਮੋਹਰਾ ਉਸਦੀ ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਜਿੱਥ็ ਬਿਜਲੀ ਵੱਜਦੀ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣ็ ਆਪ ਤ็ਜ਼ ਹੋ ਗਈ। ਉਸਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਉਸਦ็ ਮੂੰਹ ਉੱਤ็ ਝੂਲਦੀਆਂ। ਉਸਨ็ ਉਸਦ็ ਵਾਲ ਫੜ็ ਅਤ็ ਕਿਹਾ, ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ। ਗੁਰਸੇਵਕ ਨ็ ਚੂਸਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਦੂਜੀ ਲਹਿਰ ਆਈ ਤਾਂ ਉਸਨ็ ਉਸਦ็ ਸਿਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਚਿਪਕਾ ਲਿਆ।

ਗੁਰਸੇਵਕ ਆਖਰ ਵਿੱਚ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ ਅਤ็ ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਉੱਤ็ ਆਇਆ। ਗਰਮ ਧੱਬ็ ਉਸਦੀ ਚਮੜੀ ਉੱਤ็ ਫੈਲ็। ਸਿਮਰਨ ਨ็ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ ਉਹ ਧੱਬਾ ਫੈਲਾਇਆ ਅਤ็ ਆਪਣ็ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤ็ ਲਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਸ਼ਾਂਤੀ ਸੀ, ਜਿਵ็ਂ ਕੋਈ ਲੰਮਾ ਹਿਸਾਬ ਕੁੱਝ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵ็।

ਉਹ ਦੋਵ็ਂ ਕੰਬਲ ਉੱਤ็ ਪਏ ਰਹ็। ਸ਼ੈੱਡ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਫਿਰ ਟਪਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਸੀ। ਗੁਰਸੇਵਕ ਨ็ ਜੋਇੰਟ ਆਖਰ ਵਿੱਚ ਕੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਲੀਕ ਰੁਕ ਗਈ। ਸਿਮਰਨ ਨ็ ਹੱਸ ਕ็ ਕਿਹਾ, ਹੁਣ ਲੌਗਬੁੱਕ ਵਿੱਚ ਕੀ ਲਿਖਾਂ? ਉਸਨ็ ਕਿਹਾ, ਲਿਖ, ਵਾਲਵ ਠੀਕ। ਪਾਣੀ ਸਥਿਰ। ਬਾਕੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵਗਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨ็ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। ਝੂਠ। ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਵਗਿਆ। ਪਰ ਉਹ ਮੀਟਰ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲਿਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ।

ਉਸਨ็ ਆਪਣ็ ਕੱਪੜ็ ਪਾਏ। ਸਾਲਵਾਰ ਦੀ ਨਾਰ ਬੰਨ੍ਹਦਿਆਂ ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਫਿਰ ਕੰਬੀਆਂ, ਪਰ ਹੁਣ ਕੰਬਣੀ ਡਰ ਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੰਦਰਲੀਆਂ ਰਾਣਾਂ ਸੋਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਚੱਲਣ ਵਿੱਚ ਹਲਕਾ ਦਰਦ ਸੀ, ਇੱਕ ਮਿੱਠਾ ਦਰਦ ਜੋ ਉਹ ਲੁਕਾ ਕ็ ਲੈ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਗੁਰਸੇਵਕ ਨ็ ਉਸਦਾ ਮੱਥਾ ਚੁੰਮਿਆ। ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਲੁਧਿਆਣਾ ਵਾਪਸ ਜਾਣਾ। ਤੂੰ ਠੀਕ ਐਂ? ਸਿਮਰਨ ਨ็ ਕਿਹਾ, ਠੀਕ ਤੋਂ ਵੱਧ। ਤੂੰ ਫਿਰ ਆਉਣਾ, ਜ็ ਲੀਕ ਹੋਵ็। ਉਸਨ็ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, ਲੀਕ ਤਾਂ ਹੁਣ ਹਰ ਰਾਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਐ।

ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਿਆ। ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਅੰਦਰ ਆਈ। ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਉੱਤ็ ਦੂਰ ਕੋਈ ਸੀਟੀ ਵੱਜੀ। ਸਿਮਰਨ ਨ็ ਰਜਿਸਟਰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤ็ ਸਿਰਫ ਇੰਨਾ ਲਿਖਿਆ, ਰਾਤ ਦੀ ਸ਼ਿਫਟ ਪੂਰੀ। ਵਾਲਵ ਠੀਕ। ਪਾਣੀ ਕੰਟਰੋਲ ਵਿੱਚ। ਉਸਨ็ ਕਲਮ ਰੱਖੀ ਅਤ็ ਆਪਣੀ ਗਰਦਨ ਉੱਤ็ ਉਸਦ็ ਹੱਥ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਛੂਹਿਆ। ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੌਗਬੁੱਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਉਸਦੀ ਚਮੜੀ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਸੀ।

ਸਵ็ਰ็ ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਸ਼ੈੱਡ ਦੀਆਂ ਲੋਹ็ ਦੀਆਂ ਖਿੜਕੀਆਂ ਤੋਂ ਅੰਦਰ ਆਇਆ, ਸਿਮਰਨ ਨ็ ਫਰਸ਼ ਉੱਤ็ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਗੂੜ੍ਹਾ ਧੱਬਾ ਵ็ਖਿਆ। ਉਸਨ็ ਉਸਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਧੋਤਾ। ਉਸਨ็ ਉਸ ਉੱਤ็ ਇੱਕ ਖਾਲੀ ਗੱਡੀ ਦਾ ਟਾਇਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਝ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੁਕਾਉਣ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਸਿਰਫ ਢੱਕਣ ਲਈ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਅਗਲੀ ਰਾਤ ਜਦੋਂ ਟੈਂਕਰ ਆਉਣਗ็, ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਫਿਰ ਉਸ็ ਲੀਕ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ็ਗਾ। ਅਤ็ ਉਹ ਲੀਕ ਹੁਣ ਉਸਦੀ ਆਪਣੀ ਸੀ।

ਘਰ ਜਾਂਦਿਆਂ ਰਿਕਸ਼็ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੀ ਨਾਲ ਰਗੜਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਹਰ ਰਗੜ ਨਾਲ ਉਸਦ็ ਅੰਦਰ ਉਹ ਯਾਦ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੀ। ਗੁਰਸੇਵਕ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਉਸਦੀ ਗਰਮੀ, ਉਸਦਾ ਭਾਰ, ਉਸਦੀ ਉਹ ਗੱਲ ਜੋ ਉਸਨ็ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਹੀ ਸੀ। ਮਾਂ ਨ็ ਦਰਵਾਜ਼็ ਉੱਤ็ ਪੁੱਛਿਆ, ਅੱਜ ਰਾਤ ਲੰਮੀ ਲੱਗੀ? ਸਿਮਰਨ ਨ็ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। ਹਾਂ। ਪਾਣੀ ਦੀ ਲਾਈਨ ਖਰਾਬ ਸੀ। ਮਾਂ ਨ็ ਕਿਹਾ, ਕੱਲ੍ਹ ਛੁੱਟੀ ਲੈ ਲੈ। ਸਿਮਰਨ ਨ็ ਅੰਦਰੋਂ ਕਿਹਾ, ਨਹੀਂ। ਕੱਲ੍ਹ ਵੀ ਡਿਊਟੀ ਐ। ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਲਾਈਨ ਹੁਣ ਖਰਾਬ ਨਹੀਂ ਰਹ็ਗੀ। ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਉਸ ਸ਼ੈੱਡ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ। ਉਸ ਟਿਊਬਲਾਈਟ ਦੀ। ਉਸ ਟਪਕਦ็ ਪਾਣੀ ਦੀ। ਉਸ ਥਾਂ ਦੀ ਜਿੱਥ็ ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਆਪਣ็ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸੱਚੀ ਰੀਡਿਂਗ ਲੈ ਸਕੀ ਸੀ।

ਰਾਤ ਨੂੰ ਬਿਸਤਰ็ ਵਿੱਚ ਉਸਨ็ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਫਿਰ ਹ็ਠਾਂ ਲੈ ਗਈਆਂ। ਹੁਣ ਉਹ ਅੱਧ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰੁਕੀ। ਉਸਨ็ ਉਸ็ ਥਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਿੱਥ็ ਗੁਰਸੇਵਕ ਸੀ, ਅਤ็ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਉਸ็ ਲਹਿਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਇਸ ਵਾਰ ਉਸਦੀ ਆਹ ਤਕੀ็ ਵਿੱਚ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈ। ਉਸਨ็ ਸੋਚਿਆ, ਕੁਝ ਹਿਸਾਬ ਕਿਤਾਬਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਰਹਿੰਦ็ ਹਨ। ਕੁਝ ਪਾਣੀ ਮੀਟਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਗਦਾ ਹ่। ਅਤ็ ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸ਼ੈੱਡ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਪਹਿਲਾ ਸੱਚ ਲੱਭ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸਦਾ ਕੋਈ ਗਵਾਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਸਿਵਾਏ ਲੋਹ็ ਦੀਆਂ ਪਾਈਪਾਂ ਅਤ็ ਇੱਕ ਟਿਊਬਲਾਈਟ ਦ็।

ਅਗਲ็ ਹਫ਼ਤ็ ਇੱਕ ਚਿੱਠੀ ਆਈ। ਲੁਧਿਆਣਾ ਡਿਵੀਜ਼ਨ ਤੋਂ। ਮ็ਨਟ็ਨੈਂਸ ਚੈੱਕ। ਸਿਮਰਨ ਨ็ ਲਿਫਾਫਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਤਾਂ ਅੰਦਰ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਲਾਈਨ ਸੀ। ਵਾਲਵ ਫਿਰ ਚੈੱਕ ਕਰਨਾ ਐ। ਰਾਤ ਦੀ ਸ਼ਿਫਟ ਠੀਕ ਰਹ็ਗੀ। ਉਸਨ็ ਚਿੱਠੀ ਨੂੰ ਰਜਿਸਟਰ ਦ็ ਹ็ਠਾਂ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਬਾਹਰ ਰ็ਲ ਗੱਡੀ ਲੰਘੀ। ਸ਼ੈੱਡ ਦੀ ਛੱਤ ਤੋਂ ਇੱਕ ਬੂੰਦ ਡਿੱਗੀ ਅਤ็ ਫਰਸ਼ ਉੱਤ็ ਫੈਲ ਗਈ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਸ็ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵ็ਂ ਉਸ ਰਾਤ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਫੈਲਿਆ ਸੀ। ਉਸਨ็ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਨਾਲ ਕੁੰਜੀ ਜ็ਬ ਵਿੱਚ ਪਾਈ ਅਤ็ ਲਾਈਟ ਬਾਲਣ ਲਈ ਹੱਥ ਵਧਾਇਆ।