ਪੰਜਾਬੀ ਦੁਲਹਨ ਸੁਹਾਗਰਾਤ ਕਹਾਣੀ: ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਵਿੱਚ ਨਵਰੀਤ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਰਾਤ

ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਦੁਲਹਨ ਸੁਹਾਗਰਾਤ ਕਹਾਣੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਵਾਲੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਕਮਰੇ ਦੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਮਹਿੰਦੀ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਘੁਲੀ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਗੁਲਾਬ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਖਿਲਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਨਵਰੀਤ ਲਾਲ ਰੇਸ਼ਮੀ ਲਹਿੰਗੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਉਸਦੀਆਂ ਚੂੜੀਆਂ ਹਰ ਸਾਹ ਨਾਲ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਖਣਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਏਨੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸਾਹ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਦੀਵੇ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਰਮ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਰ ਚੀਜ਼, ਰੇਸ਼ਮ ਦੀ ਚਮਕ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਗੁਲਾਬ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਤੱਕ, ਉਸਦੀ ਪਹਿਲੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਖਾਸ ਬਣਾ ਰਹੀ ਸੀ।

ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੌਲੀ ਨਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਜਸਕਰਨ ਅੰਦਰ ਆਇਆ, ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਨਰਮ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਗਰਮਾਹਟ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਨਵਰੀਤ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਘਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਕਦਮਾਂ ਨਾਲ ਬਿਸਤਰੇ ਵੱਲ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਜਲਦਬਾਜ਼ੀ ਇਸ ਰਾਤ ਨੂੰ ਖਰਾਬ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀ। ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਲਿਆ, ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੋਰੀ ਚੋਰੀ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠ ਕੇ ਹੌਲੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਘਬਰਾਉਣ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਨਵਰੀਤ ਦੇ ਗੱਲ੍ਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ, ਫਿਰ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਨਰਮ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਗਹਿਰਾ ਹੁੰਦਾ ਗਿਆ। ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਝਿਜਕ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਫਿਰ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਵੀ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਏ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਜਸਕਰਨ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਚੁੰਮਣ ਦੀ ਗਰਮੀ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਅੱਗ ਲਗਾ ਦਿੱਤੀ ਜੋ ਹੁਣ ਰੁਕਣ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਨਵਰੀਤ ਦੇ ਲਹਿੰਗੇ ਦੀ ਡੋਰੀ ਖੋਲ੍ਹਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਦੀ ਨਰਮ ਚਮੜੀ ਉੱਤੇ ਫਿਸਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਹ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ ਜਦੋਂ ਰੇਸ਼ਮ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਸਰਕਣ ਲੱਗਾ। ਉਸਨੇ ਜਸਕਰਨ ਦੇ ਹੱਥ ਫੜ ਲਏ, ਪਰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਲਿਆਉਣ ਲਈ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਹੈ।

ਲਹਿੰਗਾ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਫੈਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਨਵਰੀਤ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਬਲਾਊਜ਼ ਅਤੇ ਪੇਟੀਕੋਟ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਚਮੜੀ ਦੀਵੇ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸਦੇ ਬਲਾਊਜ਼ ਦੇ ਹੁੱਕ ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਖੋਲ੍ਹੇ, ਹਰ ਹੁੱਕ ਨਾਲ ਨਵਰੀਤ ਦਾ ਦਿਲ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਧੜਕਣ ਲੱਗਾ। ਜਦੋਂ ਬਲਾਊਜ਼ ਹਟਿਆ ਤਾਂ ਉਸਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈਆਂ, ਗੋਲ ਅਤੇ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਅਤੇ ਜਸਕਰਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਚਾਹਤ ਹੋਰ ਵੱਧ ਗਈ। ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਢੱਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਹਟਾ ਦਿੱਤੇ।

ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਨਵਰੀਤ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਦਬਾਇਆ, ਉਸਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਉਸਦੇ ਨਿੱਪਲਾਂ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਸ ਨਾਲ ਨਵਰੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਹਲਕੀ ਸਿਸਕਾਰੀ ਨਿਕਲ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਉਸਦੀ ਇੱਕ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਨਿੱਪਲ ਨੂੰ ਚੂਸਣ ਲੱਗਾ, ਕਦੇ ਹੌਲੀ ਕਦੇ ਤੇਜ਼, ਜਿਸ ਨਾਲ ਨਵਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕਮਾਨ ਵਾਂਗ ਮੁੜ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਜਸਕਰਨ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਹੋਰ ਦਬਾ ਲਿਆ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਗਿੱਲਾਪਣ ਵੱਧ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਲੱਗੀਆਂ।

ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਨਵਰੀਤ ਦੇ ਪੇਟ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਵਧਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਉਸਦੀ ਨਾਭੀ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਨਵਰੀਤ ਹੁਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸਦੇ ਹਵਾਲੇ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਉਸਦਾ ਪੇਟੀਕੋਟ ਹੌਲੀ ਨਾਲ ਹੇਠਾਂ ਸਰਕਾਇਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸਦੀ ਪੈਂਟੀ ਨੂੰ ਵੀ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਗਿੱਲੀ ਫੁੱਦੀ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ। ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਬੰਦ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਗੋਡਿਆਂ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਨਾਲ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਛੋਹ ਨਾਲ ਹੀ ਨਵਰੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਆਹ ਨਿਕਲ ਗਈ।

ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਨਵਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਚੱਟਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਕਦੇ ਉਸਦੇ ਦਾਣੇ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਾ ਕੇ ਕਦੇ ਅੰਦਰ ਤੱਕ ਜੀਭ ਪਾ ਕੇ, ਅਤੇ ਨਵਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗਾ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਬਿਸਤਰੇ ਦੀ ਚਾਦਰ ਨੂੰ ਮੁੱਠੀਆਂ ਵਿੱਚ ਭੀੰਚ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਚੂੜੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਪਾਣੀ ਹੁਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜਸਕਰਨ ਉਸਦਾ ਹਰ ਕਤਰਾ ਚੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦਾ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ ਚੀਕ ਮਾਰੀ ਜਦੋਂ ਉਸਦਾ ਪਹਿਲਾ ਚਰਮ ਸੀਮਾ ਨੇੜੇ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ ਝੜ ਗਿਆ।

ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਡਰਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਜਸਕਰਨ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਫੜਿਆ, ਉਸਦੀ ਗਰਮੀ ਅਤੇ ਸਖ਼ਤੀ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਸਨੂੰ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਗਹਿਰੀ ਸਿਸਕਾਰੀ ਨਿਕਲੀ ਜਦੋਂ ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਲੁੰਨ ਦੇ ਸਿਰੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਫੇਰੀ। ਉਸਨੇ ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ ਅਤੇ ਚੂਸਣ ਲੱਗੀ, ਕਦੇ ਹੌਲੀ ਕਦੇ ਤੇਜ਼, ਜਿਸ ਨਾਲ ਜਸਕਰਨ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਨਵਰੀਤ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨ ਅਤੇ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਲੈਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਨਵਰੀਤ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਨਾਲ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆ ਗਿਆ, ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਹੁਣ ਉਸਦੀ ਗਿੱਲੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਕੀ ਉਹ ਤਿਆਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਉਸਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਹੌਲੀ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਧੱਕਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਨਵਰੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਦਰਦ ਅਤੇ ਸੁੱਖ ਮਿਲੀ ਇੱਕ ਚੀਕ ਨਿਕਲ ਗਈ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਸੀ ਅਤੇ ਲੁੰਨ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਰ ਇੰਚ ਨਾਲ ਨਵਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਜਸਕਰਨ ਰੁਕ ਗਿਆ ਅਤੇ ਨਵਰੀਤ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਣ ਲੱਗਾ, ਉਸਨੂੰ ਸਮਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਉਸਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਅਪਣਾ ਲਵੇ। ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੇ ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਹਿਲਾਏ, ਜਿਸਦਾ ਮਤਲਬ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਹੋਰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਧੱਕਾ ਦਿੱਤਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਹੁੰਆਂ ਨਾਲ ਖੁਰਚਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹੁਣ ਰੁਕਣਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕਾਰੀਆਂ ਵੱਧ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਰਫ਼ਤਾਰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਵੱਧਦੀ ਗਈ ਅਤੇ ਨਵਰੀਤ ਹੁਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਉਛਾਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਹਿੱਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਚੂੜੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਧੱਕਿਆਂ ਦੀ ਲੈਅ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਈ ਸੀ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਜਾਣ ਲੱਗਾ ਅਤੇ ਨਵਰੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਆਹਾਂ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦਾ ਪਾਣੀ ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਪੱਟਾਂ ਉੱਤੇ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਬਿਸਤਰੇ ਦੀ ਚਾਦਰ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਕਮਰੇ ਦੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸੀ।

ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਨਵਰੀਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਪਰ ਆਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਨਵਰੀਤ, ਜੋ ਹੁਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਡ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਬੈਠ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਪਾ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਆਪਣੇ ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਹਿਲਾਉਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਕਦੇ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਕਦੇ ਗੋਲ ਘੁੰਮਾ ਕੇ, ਅਤੇ ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਫੜ ਕੇ ਦਬਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਨਵਰੀਤ ਦੇ ਵਾਲ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਆ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਸਨ, ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਸਿਸਕਾਰੀਆਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵੱਧਦੀ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗਾ।

ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ ਅਤੇ ਜਸਕਰਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ, ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਮਿਲੀਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਪਲ ਵਿੱਚ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਹੀ ਹਨ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਿਲਾਏ ਅਤੇ ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਵੀ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਧੱਕੇ ਦੇਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਲੈਅ ਇੱਕ ਹੋ ਗਈ। ਨਵਰੀਤ ਦਾ ਚਰਮ ਸੀਮਾ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਜਸਕਰਨ ਦਾ ਨਾਂ ਚੀਕ ਕੇ ਲਿਆ, ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਜਕੜ ਲਿਆ। ਉਸਦਾ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲਿਆ ਅਤੇ ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕਦਿਆਂ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਝੜ ਗਿਆ।

ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਨਵਰੀਤ ਨੂੰ ਫਿਰ ਚੁੰਮਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਨਵਰੀਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਚਾਹਤ ਜਾਗ ਉੱਠੀ। ਉਸਨੇ ਜਸਕਰਨ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਫਿਰ ਫੜਿਆ, ਜੋ ਹੁਣ ਫਿਰ ਸਖ਼ਤ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਅਜੇ ਰੁਕਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਘੋੜੀ ਬਣਾ ਲਿਆ, ਉਸਦੇ ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਉੱਚੇ ਕਰਕੇ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਬਿਸਤਰੇ ਦੀ ਚਾਦਰ ਨੂੰ ਮੁੱਠੀ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਧੱਕਣ ਲੱਗੀ।

ਪਿੱਛੋਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਧੱਕੇ ਹੋਰ ਡੂੰਘੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਨਵਰੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਚੀਕਾਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਸਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਹੇਠਾਂ ਲਟਕ ਕੇ ਹਿੱਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਕੇ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਨਵਰੀਤ ਹੋਰ ਵੀ ਗਰਮ ਹੋ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਇੱਕ ਹੱਥ ਹੇਠਾਂ ਲੈ ਜਾ ਕੇ ਨਵਰੀਤ ਦੇ ਦਾਣੇ ਨੂੰ ਰਗੜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਨਵਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਫਿਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਝੜੇ, ਨਵਰੀਤ ਦੀ ਚੀਕ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਗਈ ਅਤੇ ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।

ਸਵੇਰੇ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਚਿੜੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚੋਂ ਚਾਹ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਘਰ ਦੇ ਬਾਕੀ ਲੋਕ ਅਜੇ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਸੂਟ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਆਈ, ਉਸਦੀ ਚਾਲ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਨਰਮੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਰਾਤ ਦੀ ਚਮਕ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਗੁਲਾਬ ਦੇ ਪੌਦੇ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਅਤੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਅੱਜ ਤੋਂ ਬਦਲ ਗਈ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਲੇ ਵੀ ਰਾਤ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕਾਰੀਆਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਜਸਕਰਨ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਅਤੇ ਨਵਰੀਤ ਨੂੰ ਇਕੱਲੀ ਦੇਖ ਕੇ ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ, ਉਸਨੇ ਚੋਰੀ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਹੋਰ ਵੀ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਹੈ। ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਸ਼ਰਮਾ ਕੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੇਖਿਆ, ਪਰ ਵਿਹੜਾ ਖਾਲੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਵੀ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵਿਹੜੇ ਦੇ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਵਾਲੇ ਥੰਮ੍ਹ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ। ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਬਾਹਾਂ ਪਾ ਦਿੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਚੁੰਮਣ ਦਾ ਪੂਰਾ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।

ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਨਵਰੀਤ ਨੂੰ ਨਾਲ ਵਾਲੇ ਛੋਟੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਅੰਦਰੋਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਿਆ, ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ ਉਸਦਾ ਸੂਟ ਉੱਪਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਪੈਂਟੀ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਕੱਢ ਕੇ ਉਸਦੀ ਗਿੱਲੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਸਹਾਰਾ ਦੇ ਕੇ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਦੇਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਵਿੱਚ ਦਬਾ ਲਿਆ ਤਾਂ ਕਿ ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਾਹਰ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਉਸਦੀਆਂ ਚੂੜੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਧੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਲੈਅ ਬਣਾ ਰਹੀ ਸੀ।

ਸਵੇਰ ਦੀ ਇਹ ਚੋਰੀ ਦੀ ਚੁਦਾਈ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਰਾਤ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਰੋਮਾਂਚਕ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਫੜੇ ਜਾਣ ਦਾ ਡਰ ਅਤੇ ਚਾਹਤ ਦੋਵੇਂ ਵੱਧ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਨਵਰੀਤ ਦੇ ਦਾਣੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਰਗੜਿਆ ਅਤੇ ਨਵਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ ਝੜ ਗਿਆ, ਉਸਦਾ ਪਾਣੀ ਜਸਕਰਨ ਦੇ ਲੁੰਨ ਉੱਤੇ ਵਗ ਗਿਆ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਝੜ ਗਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਚਿਪਕੇ ਰਹੇ। ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਨਰਮ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਠੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।

ਦੋਵੇਂ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆਏ ਤਾਂ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਹਾਲੇ ਵੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਜਸਕਰਨ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਇੱਕ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦਿੱਤੀ। ਜਸਕਰਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅੱਜ ਤੋਂ ਹਰ ਸਵੇਰ ਇੰਝ ਹੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਵੇਗੀ। ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ ਕਿ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਫਿਰ ਉਡੀਕ ਕਰੇਗੀ, ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ ਉਹ ਖੁਦ ਪਹਿਲ ਕਰੇਗੀ। ਜਸਕਰਨ ਹੱਸ ਪਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਗੱਲ੍ਹ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਚੁੰਮਣ ਦੇ ਕੇ ਰਸੋਈ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਨਵਰੀਤ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੀ ਗੁਲਾਬ ਨੂੰ ਦੇਖਦੀ ਰਹੀ।