ਪੰਜਾਬੀ ਗਰਲ ਸੈਕਸ ਸਟੋਰੀ: ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਵਾਲਾ ਕਮਰਾ

ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਕਮਰੇ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੀ ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਲੋਕ ਇੰਟਰਨੈੱਟ ਉੱਤੇ ਪੰਜਾਬੀ ਗਰਲ ਸੈਕਸ ਸਟੋਰੀ ਲੱਭਦੇ ਫਿਰਦੇ ਨੇ, ਪਰ ਉਸ ਦਿਨ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਆਇਆ ਕਿ ਅਸਲੀ ਕੁੜੀ ਕਹਾਣੀਆਂ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਖਤਰਨਾਕ ਹੁੰਦੀ ਐ।

"ਮਨਵ," ਉਹਨੇ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ। "ਅੱਜ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ।"

ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਇੰਨੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਉਹ ਸੁਣ ਲਵੇਗੀ। ਨਵਜੋਤ, ਮੇਰੀ ਕਲਾਸਮੇਟ, ਵੀਹ ਸਾਲ ਦੀ, ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਕਾਲਜ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੀ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਦਬਾਈ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ।

"ਨਵਜੋਤ, ਇੱਥੇ... ਕੋਈ ਆ ਜਾਵੇਗਾ," ਮੈਂ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ।

"ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ। ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀਅਨ ਅੱਧਾ ਘੰਟਾ ਲੰਚ ਉੱਤੇ ਗਿਆ ਐ। ਇਹ ਕਮਰਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਵਰਤਦਾ।" ਉਹਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨੂੰ ਕੁੰਡੀ ਲਾਈ। "ਮੈਂ ਸਭ ਸੋਚ ਕੇ ਆਈ ਆਂ।"

ਉਹ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਵਧੀ। ਉਹਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਮੇਰੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗੇ। ਪਹਿਲਾ ਚੁੰਮਣ ਨਰਮ ਸੀ, ਫਿਰ ਉਹਦੀ ਜੀਭ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਆਈ। ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਹਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਫਿਰਨ ਲੱਗੇ।

"ਮਨਵ," ਉਹਨੇ ਮੇਰੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ। "ਮੈਂ ਕੁਆਰੀ ਆਂ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਨੀ ਆਂ।"

ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਕੰਬਣ ਲੱਗੇ। "ਨਵਜੋਤ, ਤੂੰ ਯਕੀਨ ਐਂ? ਇਹ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਕਦਮ ਐ।"

"ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ ਸੋਚ ਰਹੀ ਆਂ।" ਉਹਨੇ ਮੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ। "ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਹਿਲਾ ਪਿਆਰ ਐਂ, ਮਨਵ। ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਕਿ ਮੇਰਾ ਪਹਿਲਾ ਤਜਰਬਾ ਕਿਸੇ ਅਜਨਬੀ ਨਾਲ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਨੀ ਆਂ ਕਿ ਇਹ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇ, ਜਿਹੜਾ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਐ।"

ਉਹਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਸਨ, ਪਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵੀ। ਮੈਂ ਉਹਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਜੱਫੀ ਪਾਈ। "ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਖਿਆਲ ਰੱਖਾਂਗਾ। ਵਾਅਦਾ।"

"ਪਤਾ ਐ," ਉਹਨੇ ਕਿਹਾ। "ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਹੀ ਐਂ।"

ਉਹਨੇ ਮੇਰੀ ਕਮੀਜ਼ ਲਾਹ ਦਿੱਤੀ। ਉਹਦੇ ਹੱਥ ਮੇਰੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਫਿਰੇ। ਫਿਰ ਉਹਨੇ ਆਪਣਾ ਕੁੜਤਾ ਲਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਅੰਦਰ ਗੁਲਾਬੀ ਬ੍ਰਾ। ਉਹਦੀ ਛਾਤੀ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਗੋਲ।

ਮੈਂ ਉਹਨੂੰ ਜੱਫੀ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਹਦਾ ਸਰੀਰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੱਗਿਆ। ਮੈਂ ਉਹਦੀ ਗਰਦਨ ਚੁੰਮੀ। ਉਹ ਸਿਸਕੀ, "ਆਹ... ਮਨਵ..."

ਮੈਂ ਉਹਦੀ ਬ੍ਰਾ ਦਾ ਹੁੱਕ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਉਹਦੀ ਛਾਤੀ ਬਾਹਰ ਆਈ। ਮੈਂ ਉਹਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ। ਨਰਮ, ਗਰਮ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ।

"ਆਹ...!" ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਮੇਰੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ। "ਚੂਸ... ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ..."

ਮੈਂ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰੋ ਵਾਰੀ ਚੂਸਦਾ ਰਿਹਾ। ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਹੱਥ ਥੱਲੇ ਗਿਆ। ਉਹਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦੇ ਨਾਲੇ ਉੱਤੇ। ਉਹ ਪੂਰੀ ਭਿੱਜ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।

ਮੈਂ ਉਹਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾਲਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਉਹ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਅੰਦਰ ਕਾਲੀ ਪੈਂਟੀ, ਜਿਹੜੀ ਭਿੱਜ ਕੇ ਉਹਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਚਿਪਕੀ ਹੋਈ ਸੀ।

ਮੈਂ ਪੈਂਟੀ ਥੱਲੇ ਕੀਤੀ। ਉਹਦੀ ਫੁੱਦੀ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ, ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ, ਫੁੱਲੀ ਹੋਈ। ਮੈਂ ਉਂਗਲ ਅੰਦਰ ਪਾਈ।

"ਆਹ... ਮਨਵ..." ਉਹ ਮੇਰੇ ਮੋਢੇ ਫੜ ਕੇ ਖੜ੍ਹੀ ਰਹੀ। "ਅੰਦਰ... ਉਂਗਲ ਅੰਦਰ ਪਾ..."

ਮੈਂ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਪਾਈਆਂ ਤੇ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਨਵਜੋਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ। ਉਹਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਵਗਣ ਲੱਗਾ।

ਮੈਂ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਹਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾਈਆਂ। ਮੈਂ ਜੀਭ ਕੱਢ ਕੇ ਚੱਟਿਆ।

"ਓਹ! ਮਨਵ!" ਉਹ ਚੀਕ ਪਈ। "ਇੱਥੇ... ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਦੇ..."

ਮੈਂ ਨਾ ਰੁਕਿਆ। ਮੇਰੀ ਜੀਭ ਉਹਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਬਾਹਰ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਨਵਜੋਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕਮਾਨ ਵਾਂਗ ਮੁੜ ਗਿਆ। ਅਚਾਨਕ ਉਹ ਕੰਬੀ ਤੇ ਉਹਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਰਸ ਦੀ ਧਾਰ ਨਿਕਲ ਕੇ ਮੇਰਾ ਮੂੰਹ ਭਿਓਂ ਦਿੱਤਾ।

"ਮੈਂ... ਮੈਂ ਹੋ ਗਈ..." ਉਹ ਹੌਂਕਦੀ ਹੋਈ ਬੋਲੀ।

ਮੈਂ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ। ਮੇਰੀ ਪੈਂਟ ਵਿੱਚ ਤੰਬੂ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਵੇਖ ਕੇ ਹੱਸੀ। "ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਵਾਰੀ।"

ਉਹਨੇ ਮੇਰੀ ਪੈਂਟ ਖੋਲ੍ਹੀ। ਮੇਰਾ ਲੰਨ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਕੜਕ ਹੋਇਆ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ। ਉਹਦੇ ਹੱਥ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ।

"ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ," ਉਹਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ। "ਮਨਵ, ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਐ।"

"ਡਰ ਨਾ। ਮੈਂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਜੇ ਦਰਦ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਦੱਸ ਦੀ।"

ਉਹਨੇ ਮੇਰੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਉੱਤੇ ਥੱਲੇ ਹਿਲਾਇਆ। ਫਿਰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਮੇਰੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀਆਂ।

"ਨਵਜੋਤ, ਮੈਂ... ਨਿਕਲ ਜਾਵਾਂਗਾ..."

"ਨਿਕਲਣ ਦੇ।" ਉਹਨੇ ਫਿਰ ਲੈ ਲਿਆ।

ਮੈਂ ਉਹਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਹੀ ਝੜ ਗਿਆ। ਉਹਨੇ ਸਭ ਨਿਗਲ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋ ਕੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਪੂੰਝੇ।

"ਹੁਣ ਅਸਲੀ ਖੇਡ," ਉਹਨੇ ਕਿਹਾ।

ਇੰਨੇ ਨੂੰ ਬਾਹਰੋਂ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ। ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀਅਨ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹਦੇ ਕਦਮਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੇੜੇ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਜਲਦੀ ਜਲਦੀ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ। ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ, ਬਟਨ ਨਹੀਂ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ, ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ।

"ਡਰ ਨਾ, ਹੀਰੋ," ਉਹਨੇ ਮੇਰੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ। "ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਛੇ ਵਜੇ। ਮੇਰੇ ਪੀਜੀ ਵਿੱਚ। ਰੂਮਮੇਟ ਘਰ ਗਈ ਐ। ਉੱਥੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਰੋਕੇਗਾ।"

ਅਸੀਂ ਅਲੱਗ ਅਲੱਗ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੇ। ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਪੰਜ ਮਿੰਟ ਬਾਅਦ। ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਅਜੇ ਵੀ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦੁਪਹਿਰ ਦੀਆਂ ਕਲਾਸਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਹੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮੈਸੇਜ ਕੀਤਾ, "ਛੇ ਵਜੇ ਨਾ ਭੁੱਲੀ। ਮੈਂ ਉਡੀਕ ਕਰਾਂਗੀ।" ਮੈਂ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਾਂਗਾ।"

ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਛੇ ਵਜੇ ਮੈਂ ਉਹਦੇ ਪੀਜੀ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਸੀ। ਨਵਜੋਤ ਅੰਦਰ ਸੂਟ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਹਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਕੇ ਕੁੰਡੀ ਲਾਈ।

"ਆ ਗਿਆ ਮੇਰਾ ਹੀਰੋ," ਉਹ ਹੱਸੀ। ਉਹਦੇ ਵਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਸਨ, ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਹਲਕੀ ਘਬਰਾਹਟ। "ਅੰਦਰ ਆ। ਚਾਹ ਪੀਵੇਂਗਾ?"

"ਚਾਹ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ," ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰਦਿਆਂ। "ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ।"

ਉਹ ਸ਼ਰਮਾ ਗਈ। "ਮਨਵ, ਮੈਂ ਸਾਰੀ ਦੁਪਹਿਰ ਤੇਰੇ ਬਾਰੇ ਹੀ ਸੋਚਦੀ ਰਹੀ। ਕਲਾਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਕੀ ਪੜ੍ਹਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਯਾਦ ਨਹੀਂ।"

"ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਕੁਝ ਯਾਦ ਨਹੀਂ," ਮੈਂ ਹੱਸਿਆ। "ਬਸ ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ।"

ਮੈਂ ਉਹਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਈ। ਅਸੀਂ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਵਾਰ ਕੋਈ ਜਲਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਉਹਨੇ ਆਪਣਾ ਸੂਟ ਲਾਹਿਆ। ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਫੈਲ ਗਈਆਂ।

"ਸਰਪ੍ਰਾਈਜ਼," ਉਹਨੇ ਅੱਖ ਮਾਰੀ। "ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ, ਅੱਜ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਨਾ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੀ, ਨਾ ਡਰ ਦੀ।"

ਮੇਰਾ ਸਾਹ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਉਹ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਲੇਟ ਗਈ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਬੁਲਾਉਂਦੀ ਹੋਈ। ਉਹਦੀ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਾਰਤ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਸ਼ਰਾਰਤ ਮੈਨੂੰ ਪਾਗਲ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।

ਮੈਂ ਉਹਨੂੰ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਲਿਟਾਇਆ। ਮੈਂ ਉਹਦੇ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ, ਗਰਦਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਛਾਤੀ, ਢਿੱਡ, ਤੇ ਥੱਲੇ। ਮੇਰੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਲੱਗਦੇ, ਉਹ ਸਿਸਕਦੀ। ਮੈਂ ਉਹਦੀ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਚੂਸਿਆ, ਉਹਦੇ ਢਿੱਡ ਉੱਤੇ ਜੀਭ ਫੇਰੀ। ਉਹਦੀ ਚਮੜੀ ਨਰਮ, ਗਰਮ।

"ਮਨਵ... ਤੂੰ ਕਿੱਥੋਂ ਸਿੱਖਿਆ ਏਹ ਸਭ?" ਉਹਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ।

"ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਆ ਜਾਂਦਾ ਐ," ਮੈਂ ਕਿਹਾ।

ਉਹ ਹੱਸ ਪਈ। ਉਹਦਾ ਹਾਸਾ ਸੁਣ ਕੇ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਭਰ ਆਇਆ। ਇਹ ਕੁੜੀ ਮੇਰੀ ਸੀ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੀ।

ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਹਦੀ ਫੁੱਦੀ ਚੱਟਣ ਲੱਗਾ, ਉਹਨੇ ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਫੜ ਲਿਆ। ਮੇਰੀ ਜੀਭ ਉਹਦੇ ਅੰਦਰ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ। ਨਵਜੋਤ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਮੇਰੇ ਮੋਢਿਆਂ ਦੁਆਲੇ ਲਿਪਟ ਗਈਆਂ। "ਮਨਵ... ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਆਂ... ਆਹ... ਨਾ ਰੁਕੀ..."

ਉਹਦਾ ਸਰੀਰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਕੇ ਕਮਾਨ ਬਣ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਹਦੀਆਂ ਪੱਟਾਂ ਫੜੀਆਂ ਤੇ ਚੱਟਦਾ ਰਿਹਾ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ ਝੜ ਨਾ ਗਈ। ਉਹਦੀ ਚੀਕ ਪੂਰੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜੀ।

ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਹਦੇ ਉੱਤੇ ਆਇਆ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਉਹਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ।

"ਪਾ ਦੇ। ਮੈਂ ਤਿਆਰ ਆਂ।" ਉਹਨੇ ਮੇਰੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਉਹਦਾ ਹੱਥ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਭਰੋਸਾ ਸੀ।

"ਸਾਹ ਲੈ," ਮੈਂ ਕਿਹਾ। "ਢਿੱਲੀ ਹੋ ਜਾ।"

ਉਹਨੇ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲਿਆ। ਮੈਂ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਅੰਦਰ ਵੜਿਆ। ਉਹ ਕੁਆਰੀ ਸੀ, ਤੰਗ ਸੀ। ਨਵਜੋਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਚੀਕ ਨਿਕਲ ਗਈ। "ਆਹ! ਦਰਦ...!"

ਮੈਂ ਰੁਕ ਗਿਆ। "ਦੱਸ, ਰੁਕ ਜਾਂ?"

"ਨਹੀਂ... ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ... ਕਰੀ ਜਾ..." ਉਹਨੇ ਮੇਰੀ ਪਿੱਠ ਫੜ ਲਈ।

ਮੈਂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਹੋਣ ਲੱਗਾ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਉਹਦਾ ਦਰਦ ਘੱਟ ਹੁੰਦਾ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਮਿੰਟਾਂ ਬਾਅਦ ਉਹਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਠੀਕ ਐ। ਥੋੜ੍ਹਾ ਤੇਜ਼ ਕਰ।"

ਮੈਂ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾਈ। ਨਵਜੋਤ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਵਧਦੀਆਂ ਗਈਆਂ। "ਹਾਂ... ਹਾਂ... ਇੰਜ ਹੀ... ਮਨਵ..." ਉਹਨੇ ਮੇਰੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਨਹੁੰਆਂ ਨਾਲ ਖੁਰਚਿਆ। ਹਲਕਾ ਦਰਦ, ਪਰ ਮਿੱਠਾ।

ਮੈਂ ਉਹਦੀ ਇੱਕ ਲੱਤ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖੀ। ਇਸ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਲੰਨ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਗਿਆ। ਨਵਜੋਤ ਚੀਕ ਪਈ, "ਆਹ! ਇੰਨਾ ਡੂੰਘਾ... ਮਨਵ..."

ਮੈਂ ਉਹਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ, ਉਹਦੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਈਆਂ। ਸਾਡੇ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਬਿਸਤਰੇ ਦੀ ਚਾਦਰ ਵੀ ਭਿੱਜ ਗਈ ਸੀ।

ਉਹਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਹਦਾ ਸਰੀਰ ਅਕੜ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ। ਉਹਦੀ ਫੁੱਦੀ ਮੇਰੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਘੁੱਟਣ ਲੱਗੀ। ਉਹ ਝੜ ਗਈ।

ਉਹਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਵੀ ਨਾ ਰੁਕ ਸਕਿਆ। ਮੈਂ ਲੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ ਤੇ ਉਹਦੇ ਢਿੱਡ ਉੱਤੇ ਝੜ ਗਿਆ।

ਅਸੀਂ ਦੋਹੇਂ ਹੌਂਕਦੇ ਪਏ ਰਹੇ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਮੇਰੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖਿਆ। "ਮਨਵ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣਾ ਦਿਨ ਐ।"

"ਮੇਰਾ ਵੀ," ਮੈਂ ਕਿਹਾ।

ਉਸ ਰਾਤ ਅਸੀਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਉਹ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਈ। ਉਹਨੇ ਮੇਰੇ ਲੰਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨਾਲ ਹਿੱਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼। ਉਹਦੀ ਛਾਤੀ ਮੇਰੇ ਚਿਹਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਿੱਲ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਮੈਂ ਉਹਨੂੰ ਚੂਸਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਹਨੇ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। "ਦਬਾ... ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦਬਾ..."

ਤੀਜੀ ਵਾਰ ਪਿੱਛੋਂ, ਉਹਨੂੰ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਕਰ ਕੇ। ਮੈਂ ਉਹਦੀ ਕਮਰ ਫੜੀ ਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕੇ ਮਾਰੇ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਉਹਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਭਿੱਜੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਉਂਦੀ ਸੀ। ਨਵਜੋਤ ਸਿਰਹਾਣੇ ਵਿੱਚ ਮੂੰਹ ਦੇ ਕੇ ਚੀਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਰ ਵਾਰ ਉਹ ਹੋਰ ਖੁੱਲ੍ਹਦੀ ਗਈ, ਹੋਰ ਬੇਬਾਕ ਹੁੰਦੀ ਗਈ। ਤੀਜੀ ਵਾਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਮੇਰੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਪੂਰੀ ਥੱਕੀ ਹੋਈ, ਪੂਰੀ ਖੁਸ਼।

ਸਵੇਰੇ ਉਹਨੇ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹ ਬਣਾ ਕੇ ਦਿੱਤੀ। ਅਸੀਂ ਬਾਲਕੋਨੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਚਾਹ ਪੀਤੀ। ਸਵੇਰ ਦੀ ਧੁੱਪ ਉਹਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਪੈ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਮੇਕਅੱਪ ਤੋਂ ਵੀ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।

"ਰਾਤ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਆਈ?" ਉਹਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਅੱਖ ਮਾਰ ਕੇ।

"ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ," ਮੈਂ ਹੱਸਿਆ। "ਤੂੰ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਮੇਰੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ।"

"ਨਵਜੋਤ," ਮੈਂ ਕਿਹਾ। "ਤੂੰ ਪਛਤਾਵੇਂਗੀ ਤਾਂ ਨਹੀਂ?"

ਉਹਨੇ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ। "ਮਨਵ, ਕੁੜੀ ਆਪਣਾ ਪਹਿਲਾ ਤਜਰਬਾ ਉਸੇ ਨੂੰ ਦਿੰਦੀ ਐ ਜਿਹਨੂੰ ਉਹ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਐ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਆਂ। ਇਹ ਮੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ ਸੀ।"

ਮੈਂ ਉਹਦਾ ਹੱਥ ਚੁੰਮਿਆ। "ਮੈਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਆਂ।"

ਉਹ ਹੱਸੀ। "ਤਾਂ ਫਿਰ ਕੱਲ੍ਹ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਦੇ ਉਸੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ ਆਂ। ਲੰਚ ਟਾਈਮ ਉੱਤੇ। ਮੈਂ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀਅਨ ਨੂੰ ਫਿਰ ਭੇਜ ਦਵਾਂਗੀ।"