ਪੰਜਾਬੀ ਸੁਹਾਗਰਾਤ ਕਹਾਣੀ: ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਰਾਤ

"ਤੁਸੀਂ ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਲਈ!" ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਹੋਟਲ ਦੇ ਕਮਰੇ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਬੰਦ ਕੀਤਾ। "ਸੁਹਾਗਰਾਤ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਵੀ ਮੰਮੀ ਜੀ ਦਾ ਫੋਨ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸੀ؟"

ਹਰਮਨ ਨੇ ਕੋਟ ਉਤਾਰਦੇ ਹੋਏ ਠੰਡਾ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਪੰਜ ਮਿੰਟ ਦੀ ਗੱਲ ਸੀ। ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਮੁੱਦਾ ਕਿਉਂ ਬਣਾ ਰਹੀ ਹੈਂ?" ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਇਸ ਹੋਟਲ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸੀ, ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਗੁਲਾਬ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਦੀ ਥਾਂ ਗੁੱਸਾ ਸੀ।

ਜਸਲੀਨ ਚੌਵੀ ਸਾਲ ਦੀ ਸੀ, ਅੱਜ ਹੀ ਵਿਆਹ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਲਾਲ ਲਹਿੰਗੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕਿਸੇ ਰਾਣੀ ਵਰਗੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਸੀ। "ਮੁੱਦਾ? ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਵੀ ਹੈ ਅੱਜ ਕਿਹੜੀ ਰਾਤ ਹੈ?"

"ਪਤਾ ਹੈ," ਹਰਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਫੋਨ ਮੇਜ਼ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ। "ਪਰ ਮਾਂ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣਾ ਸੀ।" "ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ? ਅੱਧਾ ਘੰਟਾ! ਮੈਂ ਇਕੱਲੀ ਬੈਠੀ ਰਹੀ, ਸਭ ਮਹਿਮਾਨ ਚਲੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਫੋਨ 'ਤੇ!"

"ਜਸਲੀਨ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਹੈ।" "ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪਤਨੀ ਹਾਂ! ਅੱਜ ਦੇ ਦਿਨ ਵੀ ਜੇ ਮੈਂ ਦੂਜੇ ਨੰਬਰ 'ਤੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਬਾਕੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ?" ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ, ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਹੰਝੂ।

ਹਰਮਨ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਨਰਮ ਪਿਆ। "ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।" "ਤਾਂ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ? ਹਨੀਮੂਨ 'ਤੇ ਵੀ ਮੰਮੀ ਜੀ ਨਾਲ ਜਾਣਾ ਹੈ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤਾਂ ਪੈਕਿੰਗ ਵੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੁਣਿਆ ਮੈਂ।"

ਹਰਮਨ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਸੱਚ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹਨੀਮੂਨ 'ਤੇ ਨਾਲ ਚੱਲਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਹੀ ਸੀ। "ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾ ਦਿਆਂਗਾ," ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਕਿਹਾ। "ਕਦੋਂ? ਅੱਜ? ਹੁਣ?"

ਹਰਮਨ ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਆਇਆ। "ਜਸਲੀਨ, ਪਲੀਜ਼। ਅੱਜ ਦੀ ਰਾਤ ਲੜ ਕੇ ਖਰਾਬ ਨਾ ਕਰ।" "ਮੈਂ ਖਰਾਬ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ? ਮੈਂ?" ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉੱਚੀ ਹੋ ਗਈ।

ਫਿਰ ਹਰਮਨ ਨੇ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਕੀਤਾ ਜਿਸਦੀ ਉਸਨੂੰ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਜਸਲੀਨ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ।

ਪਹਿਲਾਂ ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਹੱਥ ਮਾਰਿਆ। ਪਰ ਹਰਮਨ ਨਾ ਹਟਿਆ। ਉਸਦਾ ਚੁੰਮਣ ਜ਼ਿੱਦੀ ਸੀ, ਭੁੱਖਾ ਸੀ। ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਜਸਲੀਨ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ ਢਿੱਲੇ ਪੈ ਗਏ।

ਗੁੱਸਾ ਕਿਤੇ ਪਿਘਲ ਗਿਆ। ਉਸਦੀ ਥਾਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਆ ਗਿਆ, ਗਰਮ, ਬੇਚੈਨ। ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਕੱਟ ਲਏ। ਹਰਮਨ ਕਰਾਹਿਆ। "ਲੜਾਕੀ," ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ।

"ਤੁਸੀਂ ਇਸਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਹੋ," ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੁਣ ਨਰਮ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਚੁੰਨੀ ਖਿੱਚੀ। ਉਹ ਫਰਸ਼ 'ਤੇ ਡਿੱਗੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸਦੇ ਬਲਾਊਜ਼ ਦੇ ਹੁੱਕਾਂ 'ਤੇ ਗਈਆਂ।

ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਹੁੱਕ ਖੁੱਲ੍ਹੇ। ਜਸਲੀਨ ਦਾ ਲਹਿੰਗਾ ਵੀ ਢਿੱਲਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਅੰਦਰੂਨੀ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਗਈ। ਹਰਮਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਟਿਕ ਗਈਆਂ। "ਕਿੰਨੀ ਸੋਹਣੀ ਹੈਂ ਤੂੰ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ।

ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹੇ। ਉਸਦਾ ਸੀਨਾ ਚੌੜਾ ਸੀ, ਮਜ਼ਬੂਤ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ, نیچے, ਉਸਦੀ ਪੈਂਟ ਤੱਕ। ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਪੈਂਟ ਵਿੱਚ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਉਸਨੇ ਪੈਂਟ ਦੀ ਜ਼ਿੱਪ ਖੋਲ੍ਹੀ। ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਲੰਮਾ, ਮੋਟਾ। ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ। ਗਰਮ ਸੀ, ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। "ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ?" ਉਸਨੇ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ।

"ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰਾ," ਹਰਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ। ਗੁਲਾਬ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਉੱਡੀਆਂ। ਉਹ ਉਸਦੇ ਉੱਤੇ ਆਇਆ।

ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਬ੍ਰਾ ਦਾ ਹੁੱਕ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਬਾਹਰ ਆਏ, ਗੋਲ, ਤਣੇ ਹੋਏ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ। ਜਸਲੀਨ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਠੀ। "ਹਾਏ," ਉਹ ਕਰਾਹੀ।

ਉਹ ਚੂਸਦਾ ਰਿਹਾ, ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਲਦਾ ਰਿਹਾ। ਜਸਲੀਨ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਹਰਮਨ نیچے ਹੋਇਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਪੈਂਟੀ ਇੱਕ ਝਟਕੇ ਵਿੱਚ ਉਤਾਰੀ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਉੱਥੇ ਰੱਖਿਆ।

ਜਸਲੀਨ ਚੀਖ ਪਈ। ਉਸਦੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ, ਅੰਦਰ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਬਾਹਰ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। "ਹਰਮਨ, ਪਲੀਜ਼, ਐਦਾਂ ਨਾ ਕਰ," ਉਹ ਬੋਲੀ, ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਜਕੜ ਗਈਆਂ।

ਦੋ ਮਿੰਟ ਵਿੱਚ ਉਹ ਝੜ ਗਈ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਿਆ। ਹਰਮਨ ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਚੱਟਦਾ ਰਿਹਾ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਨਾ ਝੜੀ।

ਫਿਰ ਉਹ ਉਸਦੇ ਉੱਤੇ ਆਇਆ। "ਤਿਆਰ ਹੈਂ?" ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। ਉਹ ਕੁਆਰੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਡਰ ਵੀ ਸੀ, ਪਰ ਚਾਹਤ ਡਰ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸੀ।

ਹਰਮਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ। "ਆਰਾਮ ਨਾਲ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। "ਮੈਂ ਹੌਲੀ ਕਰਾਂਗਾ।" ਉਸਨੇ ਦਬਾਅ ਪਾਇਆ।

ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਦਰਦ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ, ਤਿੱਖਾ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਨਹੁੰ ਗੱਡ ਦਿੱਤੇ। "ਰੁਕੋ," ਉਹ ਫੁਸਫੁਸਾਈ। ਹਰਮਨ ਰੁਕ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ। "ਸਾਹ ਲੈ।"

ਇੱਕ ਮਿੰਟ ਬਾਅਦ ਦਰਦ ਘਟਿਆ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਫਿਰ ਦਬਾਅ ਪਾਇਆ, ਹੋਰ ਅੰਦਰ। ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ, ਭਰਦਾ ਹੋਇਆ। ਦਰਦ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਮਜ਼ਾ ਵੀ ਸੀ।

"ਹੁਣ ਠੀਕ ਹੈ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਹਰਮਨ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗਾ। ਅੰਦਰ, ਬਾਹਰ। ਹਰ ਵਾਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਰ ਅੰਦਰ।

ਜਸਲੀਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਸਨ, ਪਰ ਉਹ ਮੁਸਕਰਾ ਰਹੀ ਸੀ। "ਮੇਰੀ ਸੁਹਾਗਰਾਤ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। "ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ," ਹਰਮਨ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ।

ਦਰਦ ਹੁਣ ਮਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਸਲੀਨ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਸਨ। ਉਹ ਖੁਦ نیچے سے ਧੱਕਾ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ। "ਹੋਰ," ਉਹ ਬੋਲੀ। "ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ।"

ਬਿਸਤਰਾ ਚਰਮਰਾਇਆ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਸਨ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਲਟਿਆ। ਹੁਣ ਉਹ ਉਸਦੇ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਪਰ ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਿਆ। "ਰੁਕ, ਮੈਂ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।"

ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਢਿੱਡ 'ਤੇ ਝੜ ਗਿਆ। ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਉਸਦੀ ਚਮੜੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਹਾਂਫ ਰਹੇ ਸਨ।

ਜਸਲੀਨ ਉਸਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ ਲੇਟ ਗਈ। "ਲੜਾਈ ਅਜੇ ਬਾਕੀ ਹੈ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। "ਕਿਹੜੀ ਲੜਾਈ?" "ਮੰਮੀ ਜੀ ਵਾਲੀ।" ਹਰਮਨ ਹੱਸਿਆ। "ਕੱਲ੍ਹ ਲੜ ਲਵਾਂਗੇ। ਅੱਜ ਦੀ ਰਾਤ ਸਾਡੀ ਹੈ।"

ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਗੋਲੇ ਬਣਾਏ। "ਭੁੱਖ ਲੱਗੀ ਹੈ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਫੋਨ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਰੂਮ ਸਰਵਿਸ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਮੰਗਵਾਇਆ। ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਕੰਬਲ ਲਪੇਟਿਆ ਅਤੇ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕੀਤਾ।

ਖਾਣਾ ਆਇਆ ਤਾਂ ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਖੁਆਇਆ। "ਅੱਜ ਤੋਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪਤਨੀ ਹਾਂ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। "ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪਤੀ," ਹਰਮਨ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਲੱਗੀ ਚਟਨੀ ਚੱਟ ਲਈ।

ਖਾਣੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬਾਲਕਨੀ ਵਿੱਚ ਲਿਜਾਇਆ। ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੀ ਰਾਤ ਠੰਡੀ ਸੀ। ਦੂਰ ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਦੀਆਂ ਲਾਈਟਾਂ ਦਿਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਜਸਲੀਨ ਸਿਰਫ਼ ਉਸਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ।

ਹਰਮਨ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਉਸ ਨਾਲ ਲੱਗਾ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਅੰਦਰ ਗਏ। "ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਦੇਖ ਲਵੇਗਾ," ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ, ਪਰ ਉਹ ਹਟੀ ਨਹੀਂ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਮੰਮਿਆਂ 'ਤੇ ਸਨ, ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦਬ ਰਿਹਾ ਸੀ।

"ਦੇਖਣ ਦੇ," ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਚੁੰਮਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ। "ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਹੈਂ।" ਜਸਲੀਨ ਦਾ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।

ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ نیچے ਗਈਆਂ। ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ। "ਅੰਦਰ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। "ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ।" ਦੋਵੇਂ ਅੰਦਰ ਆਏ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੀਵਾਰ ਨਾਲ ਲਗਾਇਆ।

ਉਸਨੇ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹੇ। ਜਸਲੀਨ ਨੰਗੀ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਗੋਡਿਆਂ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ। ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ। "ਹਾਂ," ਉਹ ਕਰਾਹੀ। "ਉੱਥੇ ਹੀ।"

ਉਸਦੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਅੰਦਰ ਗਈ। ਜਸਲੀਨ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਹ ਦੀਵਾਰ ਨਾਲ ਲੱਗੀ ਰਹੀ। ਪੰਜ ਮਿੰਟ ਵਿੱਚ ਉਹ ਚੀਖਦੀ ਹੋਈ ਝੜ ਗਈ। ਹਰਮਨ ਉੱਠਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ, ਅਤੇ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਲੈ ਗਿਆ।

ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਸਲੀਨ ਦੀ ਅੱਖ ਖੁੱਲ੍ਹੀ। ਹਰਮਨ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਕੰਬਲ ਦੇ نیچے ਹੱਥ ਪਾਇਆ।

ਹਰਮਨ ਦੀ ਅੱਖ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਈ। "ਕੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ?" "ਫਿਰ ਤੋਂ," ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀ। ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਤਣ ਗਿਆ।

ਇਸ ਵਾਰ ਜਸਲੀਨ ਉਸਦੇ ਉੱਤੇ ਆਈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਲੁੰਨ 'ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ। ਦਰਦ ਘੱਟ ਸੀ, ਮਜ਼ਾ ਜ਼ਿਆਦਾ। ਉਹ ਉੱਛਲਣ ਲੱਗੀ।

ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜਿਆ। ਜਸਲੀਨ ਤੇਜ਼ ਹੋਈ, ਹੋਰ ਤੇਜ਼। ਕਮਰਾ ਉਸਦੀਆਂ ਕਰਾਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।

"ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ," ਉਹ ਚੀਖੀ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਅਕੜਿਆ। ਉਸਦੇ ਝੜਦੇ ਹੀ ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ نیچے ਲਿਟਾਇਆ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੋਦਿਆ।

ਇਸ ਵਾਰ ਉਹ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਝੜਿਆ। ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ, ਗਰਮ, ਭਰਦਾ ਹੋਇਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਜੱਫੀ ਪਾਈ।

ਸਵੇਰੇ ਛੇ ਵਜੇ ਜਸਲੀਨ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਗੀ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਦੁਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਿੱਠੇ ਦਰਦ ਨਾਲ। ਉਸਨੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਸੁੱਤਾ ਛੱਡਿਆ ਅਤੇ ਬਾਥਰੂਮ ਗਈ। ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਦਾ ਸ਼ਾਵਰ ਚਾਲੂ ਕੀਤਾ।

ਪਾਣੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਹਰਮਨ ਵੀ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਨੰਗਾ ਹੀ ਬਾਥਰੂਮ ਵਿੱਚ ਵੜਿਆ। "ਮੈਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ?" ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਵਰ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ।

ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਦੋਵਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਸਾਬਣ ਲਗਾਇਆ ਅਤੇ ਜਸਲੀਨ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ। ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ, ਉਸਦਾ ਢਿੱਡ, ਉਸਦੀਆਂ ਰਾਨਾਂ। ਹਰ ਛੋਹ 'ਤੇ ਜਸਲੀਨ ਕੰਬੀ।

ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਵੀ ਸਾਬਣ ਲਗਾਇਆ। ਉਸਨੇ ਹਰਮਨ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਸਾਬਣ ਨਾਲ ਮਲਿਆ। ਉਹ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹੀ ਤਣ ਗਿਆ। "ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਹੈਂ," ਹਰਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ।

ਉਸਨੇ ਜਸਲੀਨ ਨੂੰ ਦੀਵਾਰ ਨਾਲ ਲਗਾਇਆ, ਉਸਦੀ ਇੱਕ ਲੱਤ ਚੁੱਕੀ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ। ਜਸਲੀਨ ਚੀਖੀ। ਪਾਣੀ, ਸਾਬਣ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ, ਸਭ ਇੱਕ ساتھ।

ਉਹ ਤੇਜ਼ ਹੋਇਆ। ਬਾਥਰੂਮ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਰਾਹਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਟਾਈਲਾਂ ਨੂੰ ਫੜਿਆ। "ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ," ਉਹ ਬੋਲੀ।

ਉਹ ਝੜੀ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਘੁਮਾਇਆ, ਉਸਨੂੰ ਗੋਡਿਆਂ 'ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ, ਅਤੇ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਫਿਰ ਵੜਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ। ਦੋ ਮਿੰਟ ਵਿੱਚ ਉਹ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਝੜ ਗਿਆ।

ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਾਵਰ ਦੇ نیچے ਖੜ੍ਹੇ ਹਾਂਫ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਈ। "ਸੁਹਾਗਰਾਤ ਮੁਬਾਰਕ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਜਸਲੀਨ ਹੱਸੀ। "ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਮੁਬਾਰਕ।"

ਸਵੇਰੇ ਜਦੋਂ ਰੂਮ ਸਰਵਿਸ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੜਕਾਇਆ, ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨ। ਜਸਲੀਨ ਨੇ ਹਰਮਨ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਮੰਮੀ ਜੀ ਨੂੰ ਫੋਨ ਕਰ ਲਓ।" ਹਰਮਨ ਨੇ ਅੱਖ ਖੋਲ੍ਹੀ। "ਹੁਣ?" "ਹਾਂ। ਕਹੋ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨੂੰਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੈ।"

ਹਰਮਨ ਨੇ ਫੋਨ ਚੁੱਕਿਆ। ਜਸਲੀਨ ਮੁਸਕਰਾਈ ਅਤੇ ਕੰਬਲ ਵਿੱਚ ਮੂੰਹ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਸੁਹਾਗਰਾਤ ਖਤਮ ਹੋਈ ਸੀ। ਲੜਾਈ ਵੀ। ਪਿਆਰ ਬਾਕੀ ਸੀ।