ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਆਹ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਕਹਾਣੀ: ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੀ ਨਵੀਂ ਵਹੁਟੀ

ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਆਹ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਕਹਾਣੀ ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੇ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਫਾਰਮ ਹਾਊਸ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਰਾਤ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਦੇ ਬਾਹਰ ਖੜ੍ਹੀ ਆਪਣੀ ਸੱਸ ਅਤੇ ਨਣਦ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹੱਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਕਹਿ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਕਿ ਅੱਜ ਰਾਤ ਲਾੜਾ ਆਪਣੀ ਲਾੜੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸੰਭਾਲੇਗਾ, ਇਹ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਕੰਨ ਗਰਮ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਤੇਜ਼ ਧੜਕਣ ਲੱਗਾ।

ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਉਮਰ ਚੌਵੀ ਸਾਲ ਸੀ, ਉਹ ਇੱਕ ਸਾਧਾਰਨ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਕੁੜੀ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਵਿਆਹ ਹਰਮਨ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਇੱਕ ਸੱਤਾਈ ਸਾਲ ਦਾ ਕਿਸਾਨ ਜੋ ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਮੀਨ ਸੰਭਾਲਦਾ ਸੀ। ਵਿਆਹ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਚੱਲੀਆਂ ਸਨ, ਢੋਲ, ਭੰਗੜਾ, ਰੋਟੀ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਰਾਤ ਦੇ ਗਿਆਰਾਂ ਵੱਜ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਸਿਮਰਨ ਲਾਲ ਲਹਿੰਗੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚੂੜੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹਰ ਹਰਕਤ ਨਾਲ ਵੱਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਪਹਿਲੀ ਰਾਤ ਬਾਰੇ ਕੁੜੀਆਂ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਕਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਅੱਜ ਉਹ ਖੁਦ ਇਸ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ।

ਜਦੋਂ ਸੱਸ ਅਤੇ ਨਣਦ ਚਲੀਆਂ ਗਈਆਂ ਤਾਂ ਸਿਮਰਨ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਆਈ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਲਿਆ। ਕਮਰਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਬਿਸਤਰਾ ਨਵਾਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਗੁਲਾਬ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸੀ। ਉਹ ਬਿਸਤਰੇ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਬੈਠ ਗਈ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਚੂੜੀਆਂ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਉਣ ਲੱਗੀ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਅੰਦਰ ਆਇਆ, ਕੁੜਤਾ ਪਜਾਮਾ ਪਹਿਨੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਦਾ ਗਿਲਾਸ। ਉਸ ਨੇ ਗਿਲਾਸ ਮੇਜ਼ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾਇਆ।

ਹਰਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਿਮਰਨ ਘਬਰਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਜਲਦੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਥੱਲੇ ਕਰ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆ ਰਹੀ ਹੈ। ਹਰਮਨ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਗਰਮ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਹੱਥ ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਂਗਲੀਆਂ ਫੇਰੀਆਂ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅੱਜ ਤੋਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਰ ਗੱਲ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹੇਗੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਮੁਸਕਰਾਈ।

ਫਿਰ ਹਰਮਨ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਘੁੰਡ ਉੱਪਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਹਰਮਨ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਆਏ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਗਹਿਰੇ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਵਿੱਚ ਬਾਹਾਂ ਪਾ ਦਿੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਚੁੰਮਣ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਹਰਮਨ ਦੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਗਰਮੀ ਫੈਲ ਗਈ। ਹਰਮਨ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਸਨ, ਉਸ ਦੇ ਲਹਿੰਗੇ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਨੂੰ ਸਹਿਲਾ ਰਹੇ ਸਨ।

ਹਰਮਨ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਲਹਿੰਗੇ ਦੀ ਡੋਰੀ ਖੋਲ੍ਹੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਬਲਾਊਜ਼ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈਆਂ, ਗੋਲ ਅਤੇ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਦਬਾਇਆ। ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਹਲਕੀ ਆਹ ਨਿਕਲੀ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਇੱਕ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਨਿੱਪਲ ਤੇ ਜੀਭ ਫੇਰੀ, ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲੀਆਂ ਪਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟੀ।

ਫਿਰ ਹਰਮਨ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਲਹਿੰਗਾ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਸਿਮਰਨ ਸਿਰਫ਼ ਪੈਂਟੀ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੈਂਟੀ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਸਹਿਲਾਇਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਬੰਦ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਹਰਮਨ ਨੇ ਹੌਲੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਪੈਂਟੀ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਫੇਰੀਆਂ। ਉਹ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਬਿਸਤਰੇ ਦੀ ਚਾਦਰ ਫੜ ਲਈ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਕਰ ਲਿਆ।

ਹਰਮਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਕ ਉਂਗਲੀ ਅੰਦਰ ਪਾਈ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਆਹਾਂ ਵੱਧਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਉਂਗਲੀਆਂ ਪਾਈਆਂ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਸਰੀਰ ਉੱਪਰ ਉੱਠਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਂਗਲੀਆਂ ਕੱਢੀਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਮੋਟਾ ਅਤੇ ਲੰਮਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਨਜ਼ਰਾਂ ਥੱਲੇ ਕਰ ਲਈਆਂ।

ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਹੌਲੀ ਨਾਲ ਹਰਮਨ ਦਾ ਲੁੰਨ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਹਿੰਮਤ ਕਰ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ। ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਟੋਪੀ ਤੇ ਜੀਭ ਫੇਰੀ, ਫਿਰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਸ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਹੌਲੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਲਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਭਾਰੀ ਹੋ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਚੁੰਮੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹੁਣ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।

ਹਰਮਨ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਧੱਕਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਨਹੁੰਆਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਦਰਦ ਭਰੀ ਆਹ ਨਿਕਲੀ। ਹਰਮਨ ਰੁਕ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਚੁੰਮੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਾਂ ਦਿੱਤਾ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਤੇ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਨੇ ਫਿਰ ਧੱਕਾ ਮਾਰਿਆ। ਇਸ ਵਾਰ ਲੁੰਨ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ।

ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੁਦਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ। ਹਰਮਨ ਦੀ ਕਮਰ ਉੱਪਰ ਥੱਲੇ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਚੂੜੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹਰ ਹਰਕਤ ਨਾਲ ਵੱਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਆਹਾਂ ਹੁਣ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਹਰਮਨ ਦਾ ਨਾਂ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ।

ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਉੱਪਰ ਆ ਗਈ। ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਈ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਨ ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਹਰਮਨ ਦੇ ਲੁੰਨ ਤੇ ਉੱਪਰ ਥੱਲੇ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਚੂੜੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਆਹਾਂ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਕਰ ਲਿਆ।

ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਹਰਮਨ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਪਲਟਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੋੜੀ ਬਣਾ ਲਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਥੱਲੇ ਕੀਤੀ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੁੰਨ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਦਾ ਇੱਕ ਹੱਥ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਕਮਰ ਤੇ ਸੀ ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਦਬਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਕਰ ਕੇ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਕਰੇ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਹੋਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ।

ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਹਰਮਨ ਨੇ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਰੁਕ ਕੇ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਕਿੰਨੀ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਹੈ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਘੁਮਾ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਚੁੰਮੇ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡੇਗੀ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਧੱਕੇ ਫਿਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਇਸ ਵਾਰ ਹੋਰ ਹੌਲੀ ਅਤੇ ਗਹਿਰੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਸਿਮਰਨ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕੇ। ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਬਿਸਤਰੇ ਦੀ ਚਾਦਰ ਵਿੱਚ ਜਕੜ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਲੰਮੀਆਂ ਆਹਾਂ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗੀਆਂ।

ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਸਰੀਰ ਫਿਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ ਅਤੇ ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਝੜ ਗਈ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਵਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਸਿੱਧਾ ਲਿਟਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਚੁਦਾਈ ਜਾਰੀ ਰੱਖੀ। ਕੁਝ ਹੋਰ ਧੱਕਿਆਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਪੇਟ ਤੇ ਝੜ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਤੇ ਫੈਲ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਚਿਪਕ ਕੇ ਲੇਟ ਗਏ, ਸਾਹ ਭਾਰੀ, ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ।

ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੋਵੇਂ ਕੁਝ ਦੇਰ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਲੇਟੇ ਰਹੇ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਇੱਕ ਕੱਪੜੇ ਨਾਲ ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਪੇਟ ਸਾਫ਼ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਲੇਟ ਗਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸੀਨੇ ਤੇ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਨਾਂ ਲਿਖਿਆ ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਉਂਗਲੀ ਫੜ ਕੇ ਚੁੰਮ ਲਈ। ਉਸ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕੱਲ੍ਹ ਸਵੇਰੇ ਜਦੋਂ ਸਾਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖੇਗਾ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦੇਣਗੀਆਂ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਸ਼ਰਮਾ ਕੇ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਉਸ ਦੇ ਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਲੁਕਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅੱਜ ਦੀ ਰਾਤ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਹੈ।

ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਹਰਮਨ ਦੇ ਸੀਨੇ ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਪਹਿਲੀ ਰਾਤ ਡਰਾਵਣੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਰਾਤ ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਰਾਤ ਬਣ ਗਈ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ, ਅੱਗੇ ਹਰ ਰਾਤ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਸੋਹਣੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਬਾਹਰ ਕੁੱਤਿਆਂ ਦੇ ਭੌਂਕਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੁਲਾਬ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਅਜੇ ਵੀ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਚੂੜੀਆਂ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਮੁਸਕਰਾਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਉਹ ਚੂੜੀਆਂ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਕਹਾਣੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਣ ਗਈਆਂ ਸਨ।