ਪੰਜਾਬੀ ਸੁਹਾਗਰਾਤ ਸੈਕਸ ਸਟੋਰੀ: ਰੂਪ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਰਾਤ

"ਰੂਪ, ਤੂੰ ਡਰ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹੀ?" ਜੱਸੇ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਪੁੱਛਿਆ। ਰੂਪ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ, ਫਿਰ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ।" ਇਹ ਇੱਕ ਪੰਜਾਬੀ ਸੁਹਾਗਰਾਤ ਸੈਕਸ ਸਟੋਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਵਿਆਹ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਰਾਤ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਵਿਆਹ ਦਾ ਦਿਨ ਬਹੁਤ ਲੰਮਾ ਸੀ। ਢੋਲ, ਨਾਚ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਭੀੜ। ਰੂਪ ਨੇ ਲਾਲ ਲਹਿੰਗਾ ਪਾਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਜੱਸਾ ਸ਼ੇਰਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੋਰੀ ਚੋਰੀ ਦੇਖਦੇ ਰਹੇ।

ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਮਹਿਮਾਨ ਚਲੇ ਗਏ, ਦੋਵੇਂ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੇ ਰਹਿ ਗਏ। ਕਮਰਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਗੁਲਾਬ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਖਿੱਲਰੀਆਂ ਸਨ। ਰੂਪ ਬਿਸਤਰੇ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਥੱਲੇ ਸਨ।

ਜੱਸਾ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। "ਰੂਪ, ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਤੂੰ ਘਬਰਾ ਰਹੀ ਹੈਂ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਜਲਦੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।" ਰੂਪ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। "ਮੈਂ ਘਬਰਾ ਨਹੀਂ ਰਹੀ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਮੈਂ ਤਾਂ ਬਸ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਤੂੰ ਕਦੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੇਂਗਾ।"

ਜੱਸਾ ਹੱਸ ਪਿਆ। "ਅੱਛਾ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਹੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਰੂਪ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਜੱਸੇ ਦੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੱਲ੍ਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ। "ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਚੁੰਮ," ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ।

ਜੱਸੇ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਿਆ। ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਡੂੰਘਾ। ਰੂਪ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਪਾ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਜੱਸੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਗਈ। ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ।

ਜੱਸੇ ਨੇ ਰੂਪ ਦਾ ਲਹਿੰਗਾ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਤਾਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਚੋਲੀ ਦੇ ਡੋਰੇ ਖੋਲ੍ਹੇ। ਰੂਪ ਦੀ ਚਮੜੀ ਚੰਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਜੱਸੇ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਿਆ। ਰੂਪ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ।

"ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਹੈਂ," ਜੱਸੇ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਰੂਪ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੇਰਵਾਨੀ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹੇ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ। ਜੱਸੇ ਦਾ ਸਰੀਰ ਗਰਮ ਸੀ। ਰੂਪ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਿਆ।

ਰੂਪ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਪੈਟੀਕੋਟ ਅਤੇ ਬਲਾਊਜ਼ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਜੱਸੇ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਬਲਾਊਜ਼ ਉਤਾਰਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ। ਜੱਸੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜਿਆ। ਉਹ ਨਰਮ ਅਤੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਚੂਸਿਆ।

ਰੂਪ ਨੇ ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਸਾਹ ਲਈ। "ਜੱਸਾ, ਹੋਰ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਜੱਸੇ ਨੇ ਦੂਜੇ ਮੰਮੇ ਨੂੰ ਵੀ ਚੂਸਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਰੂਪ ਦੀ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ। ਰੂਪ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਈਆਂ।

ਜੱਸੇ ਨੇ ਰੂਪ ਦਾ ਪੈਟੀਕੋਟ ਉਤਾਰਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਜੱਸੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ। ਰੂਪ ਨੇ ਬਿਸਤਰੇ ਦੀ ਚਾਦਰ ਫੜ ਲਈ। "ਆਹ," ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲਿਆ।

ਜੱਸੇ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਚੱਟਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਰੂਪ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੂਹਿਆ ਸੀ।

"ਜੱਸਾ, ਬਸ ਕਰ, ਹੁਣ ਅੰਦਰ ਆ," ਰੂਪ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਜੱਸੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੁੜਤਾ ਉਤਾਰਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਸਖ਼ਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਰੂਪ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ। ਉਹ ਗਰਮ ਅਤੇ ਸਖ਼ਤ ਸੀ।

ਰੂਪ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲਾਇਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ। ਜੱਸੇ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ। ਰੂਪ ਦੀ ਜੀਭ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਦੇ ਸਿਰੇ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ। ਕੁਝ ਦੇਰ ਇਹੀ ਚੱਲਦਾ ਰਿਹਾ।

ਫਿਰ ਜੱਸੇ ਨੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ। "ਜੇ ਦਰਦ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਦੱਸੀਂ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਰੂਪ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ।

ਜੱਸੇ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਪਾਇਆ। ਰੂਪ ਨੇ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਚੀਖ਼ ਮਾਰੀ। ਦਰਦ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਜੱਸੇ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ। "ਰੁਕ ਨਾ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਜੱਸੇ ਨੇ ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਪਾਇਆ। ਰੂਪ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ।

ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਦਰਦ ਘੱਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਸੁਖ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਣ ਲੱਗਾ। ਰੂਪ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਜੱਸੇ ਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ। ਜੱਸੇ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਧੱਕੇ ਲਾਉਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ।

"ਹਾਂ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ," ਰੂਪ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਜੱਸੇ ਨੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਰੂਪ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਗੁਲਾਬ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਖਿੱਲਰ ਗਈਆਂ।

ਰੂਪ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਝੜੀ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਜੱਸੇ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ। ਜੱਸੇ ਨੇ ਰੁਕਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਧੱਕੇ ਜਾਰੀ ਰੱਖੇ। ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਉਹ ਵੀ ਝੜ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਰੂਪ ਦੇ ਅੰਦਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।

ਦੋਵੇਂ ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਰੂਪ ਨੇ ਜੱਸੇ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਿਆ। "ਇਹ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਸੀ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਜੱਸੇ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਤਾਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸੀ।"

ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਰੂਪ ਨੇ ਜੱਸੇ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ। "ਮੈਨੂੰ ਫਿਰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਜੱਸੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਲਿਆ। ਰੂਪ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਉੱਤੇ ਥੱਲੇ ਹੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਵਾਰ ਉਹ ਖੁਦ ਰਫ਼ਤਾਰ ਕੰਟਰੋਲ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।

ਰੂਪ ਦੇ ਮੰਮੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਜੱਸੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਦਬਾਇਆ। ਰੂਪ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਏ। ਜੱਸੇ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਫੜੀ।

ਦੋਵੇਂ ਫਿਰ ਝੜੇ। ਇਸ ਵਾਰ ਇਕੱਠੇ। ਰੂਪ ਨੇ ਜੱਸੇ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। "ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਹਾਂ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਜੱਸੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਜੱਫੀ ਪਾਈ।

ਸਵੇਰੇ ਤੜਕੇ ਜੱਸੇ ਨੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ। ਸੂਰਜ ਅਜੇ ਨਿਕਲਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ। "ਉੱਠ, ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਚੱਲੀਏ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਰੂਪ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਮਲੀਆਂ। "ਇੰਨੀ ਸਵੇਰੇ?" ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਜੱਸੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਲੈ ਗਿਆ।

ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਰੂਪ ਨੇ ਸ਼ਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜੱਸੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਜੱਫੀ ਪਾਈ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਿਆ। ਰੂਪ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਪਿੰਡ ਅਜੇ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਜੱਸੇ ਦਾ ਹੱਥ ਸ਼ਾਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਰੂਪ ਦੇ ਮੰਮੇ ਫੜੇ। ਰੂਪ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ। "ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਦੇਖ ਲਏਗਾ," ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ। ਜੱਸੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਉੱਠਿਆ ਅਜੇ।" ਰੂਪ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧੱਕਾ ਦਿੱਤਾ।

ਦੋਵੇਂ ਛੱਤ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਆ ਗਏ। ਰੂਪ ਨੇ ਚਾਹ ਬਣਾਈ। ਪਰ ਜੱਸੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਹੀ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਲੈਬ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ ਚੁੰਮਿਆ। ਰੂਪ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਫੜੀ। ਚਾਹ ਦਾ ਪਾਣੀ ਉਬਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਜੱਸੇ ਨੇ ਰੂਪ ਦਾ ਪੈਟੀਕੋਟ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਰੂਪ ਨੇ ਸਲੈਬ ਨੂੰ ਫੜਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜੀਆਂ। ਜੱਸੇ ਦੇ ਧੱਕੇ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਏ।

"ਜੱਸਾ, ਹੌਲੀ, ਕੋਈ ਆ ਜਾਏਗਾ," ਰੂਪ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ। ਜੱਸੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜਿਆ। ਕੁਝ ਮਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਝੜ ਗਏ। ਰੂਪ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਠੀਕ ਕੀਤੇ। ਚਾਹ ਤਿਆਰ ਸੀ।

ਉਸ ਰਾਤ ਜੱਸੇ ਨੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਤੋਹਫ਼ਾ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚੈਨ। ਰੂਪ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਦਿਖਾਇਆ। "ਇਹ ਮੇਰੀ ਪਹਿਲੀ ਰਾਤ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ," ਜੱਸੇ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਰੂਪ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਗੱਲ੍ਹ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਿਆ।

ਰਾਤ ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਫਿਰ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਸਨ। ਇਸ ਵਾਰ ਰੂਪ ਨੇ ਜੱਸੇ ਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਫੜਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਿਆ। ਜੱਸੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੇਡ ਦੇਰ ਰਾਤ ਤੱਕ ਚੱਲੀ।

ਰੂਪ ਨੇ ਜੱਸੇ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਤੂੰ ਹਰ ਰਾਤ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਜੱਸੇ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਹਰ ਰਾਤ, ਹਰ ਸਵੇਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ।" ਰੂਪ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਈ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੌਂ ਗਏ।

ਸਵੇਰੇ ਜਦੋਂ ਰੂਪ ਉੱਠੀ, ਜੱਸਾ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। "ਕੀ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?" ਰੂਪ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। "ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ," ਜੱਸੇ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਰੂਪ ਨੇ ਸ਼ਰਮਾ ਕੇ ਚਾਦਰ ਵਿੱਚ ਮੂੰਹ ਲੁਕਾ ਲਿਆ।

ਰੂਪ ਨੇ ਚਾਹ ਬਣਾਈ। ਜੱਸੇ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ। ਸੱਸ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ ਝਾਤ ਮਾਰੀ ਅਤੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਚਲੀ ਗਈ। ਰੂਪ ਨੇ ਜੱਸੇ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਅੱਖ ਮਾਰੀ। ਦੋਵੇਂ ਹੱਸ ਪਏ।

ਇੱਕ ਦੁਪਹਿਰ ਜੱਸਾ ਰੂਪ ਨੂੰ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ। ਕਣਕ ਦੀਆਂ ਬੋਰੀਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਜੱਸੇ ਨੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਬੋਰੀਆਂ ਨਾਲ ਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਪੈਟੀਕੋਟ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕਿਆ। ਰੂਪ ਨੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੇਖਿਆ। "ਜੱਸਾ, ਇੱਥੇ?" ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।

"ਇੱਥੇ ਹੀ," ਜੱਸੇ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਰੂਪ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਰੂਪ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਫੜੇ। ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਕਣਕ ਦੀਆਂ ਬਾਲੀਆਂ ਹਿੱਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਰੂਪ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਈਆਂ।

ਜੱਸੇ ਦੇ ਧੱਕੇ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਏ। ਰੂਪ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜਿਆ। ਕੁਝ ਮਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਝੜ ਗਏ। ਰੂਪ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਠੀਕ ਕੀਤੇ। ਦੋਵੇਂ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਿਆ।

ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ ਰੂਪ ਨੇ ਜੱਸੇ ਦੀ ਪਸੰਦ ਦੀ ਸਰ੍ਹੋਂ ਦਾ ਸਾਗ ਅਤੇ ਮੱਕੀ ਦੀ ਰੋਟੀ ਬਣਾਈ। ਜੱਸੇ ਨੇ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦਾ ਰਸਤਾ ਪੇਟ ਰਾਹੀਂ ਲੱਭ ਲਿਆ ਹੈ।" ਰੂਪ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਥਾਲੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋਰ ਰੋਟੀ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ। "ਪੇਟ ਰਾਹੀਂ ਨਹੀਂ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਮੈਂ ਤਾਂ ਸਿੱਧਾ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਈ ਹਾਂ।" ਜੱਸੇ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਚੁੰਮਿਆ।

ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਰ ਰਾਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਕਦੇ ਹੌਲੀ, ਕਦੇ ਤੇਜ਼। ਪਰ ਪਹਿਲੀ ਰਾਤ ਦੀ ਗੱਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖ਼ਾਸ ਰਹੀ। ਰੂਪ ਨੇ ਉਸ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਡਾਇਰੀ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਲਾਈਨ ਲਿਖੀ, "ਜੱਸਾ ਮੇਰਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਹਾਂ।"