ਪੰਜਾਬੀ ਸ਼ਾਦੀ ਵਾਲੀ ਰਾਤ: ਗੇਂਦੇ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲਾ ਕਮਰਾ (ਭਾਗ 1)

ਇਹ ਹਰਮਨ ਤੇ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਪੰਜਾਬੀ ਸ਼ਾਦੀ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਸੀ, ਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੇ ਬਾਹਰ ਖੜ੍ਹਾ ਉਸਦਾ ਚਚੇਰਾ ਭਰਾ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਕਿੱਲ੍ਹੇ ਤੇ ਧੱਕਾ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। "ਓਏ ਹਰਮਨਿਆ, ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਅੰਦਰੋਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਿਆ, ਬਾਹਰੋਂ ਅਸੀਂ ਪਹਿਰਾ ਦੇਵਾਂਗੇ।" ਪਿੱਛੋਂ ਉਸਦੀਆਂ ਭੈਣਾਂ ਦੀ ਹਾਸੀ ਦੀ ਗੂੰਜ ਆਈ, ਤੇ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਘੁੰਡ ਵਿੱਚ ਮੂੰਹ ਲੁਕਾ ਕੇ ਹੱਸਣਾ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਚਿਲਾਇਆ, "ਚਲੋ ਭੱਜੋ ਇੱਥੋਂ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਕੱਲ ਸਵੇਰੇ ਚਾਹ ਨਹੀਂ ਮਿਲਣੀ।"

ਬਾਹਰ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਆਹਟ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਦੂਰ ਹੁੰਦੀ ਗਈ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਜਾਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਫਿਰ ਚਿਲਾਇਆ, "ਭਾਬੀ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਸ਼ਰੀਫ ਬਣਦਾ, ਤੁਸੀਂ ਧਿਆਨ ਰੱਖਿਓ।" ਫਿਰ ਸਨਾਟਾ ਛਾ ਗਿਆ, ਐਸਾ ਸਨਾਟਾ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਦੀ ਧੜਕਣ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੀ ਕੁੰਡੀ ਅੰਦਰੋਂ ਲਾਈ ਤੇ ਮੁੜਿਆ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਬਿਸਤਰੇ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਲਾਲ ਲਹਿੰਗੇ ਵਿੱਚ ਲਿਪਟੀ, ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਚੂੜਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਕਮਰਾ ਗੇਂਦੇ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹਰ ਕੰਧ ਤੇ ਪੀਲੇ ਸੰਤਰੀ ਫੁੱਲ ਲਟਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਲਾਲ ਚਾਦਰ ਵਿਛੀ ਸੀ, ਉੱਤੇ ਗੁਲਾਬ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਨਾਲ ਦਿਲ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪਰਫਿਊਮ ਦੀ ਮਹਿਕ ਘੁਲੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਸ਼ੇਰਵਾਨੀ ਦੇ ਦੋ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹੇ ਤੇ ਇੱਕ ਲੰਮਾ ਸਾਹ ਲਿਆ।

"ਚਾਹ ਪੀਓਗੀ।" ਉਸਨੇ ਮੇਜ਼ ਤੇ ਰੱਖੇ ਥਰਮਸ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ। "ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਸਿਮਰਨ ਰੱਖ ਕੇ ਗਈ ਸੀ, ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ ਰਾਤ ਲੰਮੀ ਹੋਣੀ।" ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ, ਤੇ ਹਰਮਨ ਨੇ ਦੋ ਕੱਪਾਂ ਵਿੱਚ ਚਾਹ ਪਾਈ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਥੋੜ੍ਹੇ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਹਰਮਨ ਨੇ ਇਹ ਵੇਖ ਲਿਆ।

ਉਹ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਪਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰੀ ਰੱਖ ਕੇ। "ਤੁਹਾਡੀ ਬੁਟੀਕ ਦਾ ਕੀ ਹਾਲ ਹੈ, ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਪਟਿਆਲੇ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਬਹੁਤ ਵਿਕਦੇ ਨੇ।" ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਆ ਗਈ। "ਹਾਂ, ਪਿਛਲੇ ਮਹੀਨੇ ਤਿੰਨ ਸੂਟਾਂ ਦੇ ਆਰਡਰ ਆਏ ਸਨ, ਇੱਕ ਤਾਂ ਦਿੱਲੀ ਤੋਂ।" ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਘਬਰਾਹਟ ਥੋੜ੍ਹੀ ਘੱਟ ਹੋਈ।

ਹਰਮਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੇਬ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਫੋਟੋ ਕੱਢੀ, ਉਹ ਦਸ ਸਾਲ ਦਾ, ਟਿਊਬਵੈਲ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਿੱਕੜ ਵਿੱਚ ਲਿਬੜਿਆ। "ਇਹ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਮਾਂ ਅੱਜ ਵੀ ਇਹ ਫੋਟੋ ਵੇਖ ਕੇ ਹੱਸਦੀ ਹੈ।" ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਹੱਸ ਪਈ, ਤੇ ਉਸਦੀ ਹਾਸੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਗਈ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, ਇਹ ਹਾਸੀ ਤਾਂ ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਚਾਹ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਕੱਪ ਮੇਜ਼ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਮਰੋੜੀਆਂ, ਤੇ ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ। "ਡਰ ਲੱਗਦਾ।" ਉਸਨੇ ਸਿੱਧਾ ਪੁੱਛਿਆ, ਕੋਈ ਘੁਮਾਅ ਫਿਰਾਅ ਨਹੀਂ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਹਾਂ ਕਹੀ, ਅੱਖਾਂ ਝੁਕਾ ਲਈਆਂ।

"ਕੋਈ ਜਲਦੀ ਨਹੀਂ।" ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। "ਅੱਜ ਰਾਤ ਸਾਡੀ ਹੈ, ਜਿੰਨੀ ਲੰਮੀ ਕਰਨੀ ਹੋਵੇ ਕਰ ਲਵਾਂਗੇ।" ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਗਰਮ ਸਨ, ਤੇ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਿਹਰਨ ਦੌੜ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਉੱਥੇ ਕੋਈ ਜਲਦਬਾਜ਼ੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਚਾਹਤ ਸੀ।

ਹਰਮਨ ਉਸਦੇ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸਦਾ ਘੁੰਡ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਪਿੱਛੇ ਸਰਕ ਗਿਆ। ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਨੰਗੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਹਰਮਨ ਨੇ ਉੱਥੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਹੌਲੀ ਸਿਸਕੀ ਲਈ, ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੇ ਚਾਦਰ ਨੂੰ ਮੁੱਠੀ ਵਿੱਚ ਭੀੰਚ ਲਿਆ। "ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਬਹੁਤ... ਹੌਲੀ ਹੋ।" ਉਸਨੇ ਸ਼ਰਮਾ ਕੇ ਕਿਹਾ।

"ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹੀ ਮਜ਼ਾ ਆਉਂਦਾ।" ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਪਿੰਨ ਕੱਢੀ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਲੰਮੇ ਕਾਲੇ ਵਾਲ ਪਿੱਠ ਤੇ ਖਿੱਲਰ ਗਏ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਉਹਨਾਂ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਬ ਲਿਆ, ਸ਼ੈਂਪੂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਉਸਦੇ ਨੱਕ ਵਿੱਚ ਭਰ ਗਈ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਫੇਰੀਆਂ, ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਹਿੰਮਤ ਕਰਕੇ।

ਹਰਮਨ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਬਲਾਊਜ਼ ਦੇ ਹੁੱਕਾਂ ਤੇ ਗਏ, ਤੇ ਪਹਿਲੇ ਹੁੱਕ ਤੇ ਹੀ ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਫਸ ਗਈਆਂ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਹੱਸ ਪਈ, "ਰੁਕੋ, ਮੈਂ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।" ਉਸਨੇ ਆਪ ਹੁੱਕ ਖੋਲ੍ਹੇ, ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਹਰਮਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉੱਥੇ ਹੀ ਟਿਕ ਗਈਆਂ। ਬਲਾਊਜ਼ ਨੀਚੇ ਸਰਕਿਆ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਦੁੱਧ ਵਰਗੇ ਗੋਰੇ ਮੰਮੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ, ਬਰਾ ਵਿੱਚ ਕੱਸੇ ਹੋਏ।

ਹਰਮਨ ਨੇ ਬਰਾ ਦੇ ਉੱਤੋਂ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਭਰ ਲਿਆ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਦਬਾਇਆ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਏ, ਇੱਕ ਗਰਮ ਸਾਹ ਬਾਹਰ ਆਇਆ। "ਆਹ... ਹਰਮਨ..." ਉਸਨੇ ਉਸਦਾ ਨਾਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਐਨੀ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਨਾਲ ਲਿਆ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਬਰਾ ਦਾ ਹੁੱਕ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਗਏ, ਨਿੱਪਲ ਤਣੇ ਹੋਏ।

ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਨਿੱਪਲ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ, ਜੀਭ ਨਾਲ ਗੋਲ ਗੋਲ ਘੁਮਾਇਆ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਪਿੱਠ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ ਮੁੜ ਗਈ, ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਹਰਮਨ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਜੰਮ ਗਏ। "ਹੋਰ... ਹੋਰ ਚੂਸੋ..." ਉਹ ਬੁੜਬੁੜਾਈ, ਸ਼ਰਮ ਹੁਣ ਕਿੱਧਰੇ ਦੂਰ ਛੁੱਟ ਗਈ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਦੂਜੇ ਮੰਮੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਸਲਿਆ, ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਨਿੱਪਲ ਮਰੋੜਿਆ।

ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹਿੰਮਤ ਕਰਕੇ ਉਸਦੀ ਸ਼ੇਰਵਾਨੀ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ। ਉਸਦੀ ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ, ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਢਕੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਨਰਮ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਫੇਰੀਆਂ, ਤੇ ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। "ਵੇਖੋ, ਕਿੰਨੀ ਤੇਜ਼ ਧੜਕਦਾ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ।" ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭਰ ਆਈਆਂ, ਪਰ ਇਹ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂ ਸਨ।

ਉਸਨੇ ਉਸਦਾ ਪਜਾਮੇ ਦਾ ਨਾੜਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਤੇ ਹਰਮਨ ਦਾ ਲੰਨ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ, ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਾੜਾਂ ਫੁੱਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਕਿਸੇ ਮਰਦ ਦਾ ਲੰਨ ਐਨਾ ਨੇੜਿਓਂ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਫੈਲ ਗਈਆਂ। "ਇੰਨਾ... ਵੱਡਾ..." ਉਹ ਫੁਸਫੁਸਾਈ। ਹਰਮਨ ਹੱਸਿਆ, "ਡਰੋ ਨਾ, ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗਾ।"

ਉਸਨੇ ਡਰਦੇ ਡਰਦੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਵਧਾਇਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਗਰਮ, ਸਖ਼ਤ, ਧੜਕਦਾ ਹੋਇਆ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਇੱਕ ਗਹਿਰੀ ਸਾਹ ਲਈ, "ਹਾਂ, ਐਵੇਂ... ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉੱਤੇ ਨੀਚੇ ਕਰੋ।" ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨੀ, ਤੇ ਹਰਮਨ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਦੀ ਪਕੜ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੁੰਦੀ ਗਈ, ਤੇ ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ।

ਫਿਰ ਹਰਮਨ ਨੀਚੇ ਹੋਇਆ, ਉਸਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾੜਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਭੀੰਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਹਰਮਨ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ, ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ, ਬੁੱਲ੍ਹ ਸੁੱਜੇ ਹੋਏ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉੱਥੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਫੇਰੀ, ਤੇ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਚਿਲਾ ਪਈ।

"ਆਹ... ਨਾ... ਕੋਈ ਸੁਣ ਲਵੇਗਾ..." ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਹੱਥ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਪਰ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਹਰਮਨ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵੱਲ ਉੱਠ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਦਾਣੇ ਨੂੰ ਜੀਭ ਨਾਲ ਰਗੜਿਆ, ਚੂਸਿਆ, ਤੇ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ। ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਹਰਮਨ ਦੇ ਸਿਰ ਦੁਆਲੇ ਲਿਪਟ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਸਿਸਕੀ ਨਾਲ ਉਹ ਝੜ ਗਈ, ਉਸਦਾ ਪਾਣੀ ਹਰਮਨ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ।

ਉਹ ਹੱਫ ਰਹੀ ਸੀ, ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਨੀਚੇ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। "ਇਹ... ਇਹ ਕੀ ਸੀ..." ਹਰਮਨ ਨੇ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਚੁੰਮੇ, ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਰਸ ਦਾ ਸਵਾਦ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਸੀ। "ਇਹ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸੀ, ਜਾਨ।" ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਘੁੱਟ ਕੇ ਜੱਫੀ ਪਾਈ, ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਅਜੇ ਵੀ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ।

"ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਵਾਰੀ।" ਉਸਨੇ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਨੀਚੇ ਹੋ ਕੇ ਹਰਮਨ ਦੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਹਰਮਨ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੇ ਚਾਦਰ ਪਕੜ ਲਈ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਟੋਪੇ ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਉਹ ਹੁਣੇ ਝੜ ਜਾਵੇਗਾ। "ਰੁਕੋ... ਰੁਕੋ ਜਾਨ... ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਖੇਡ ਖਤਮ..." ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਸਾਹ ਫੁੱਲਿਆ ਹੋਇਆ।

ਹਰਮਨ ਉਸਦੇ ਉੱਤੇ ਆਇਆ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਭਾਰ ਆਪਣੀਆਂ ਕੂਹਣੀਆਂ ਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਰਗੜਿਆ, ਤੇ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ। "ਹੌਲੀ... ਪਲੀਜ਼..." ਉਸਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਧੱਕਾ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਦਰਦ ਦੀ ਲਕੀਰ ਆਈ।

ਉਹ ਰੁਕ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਪਸੀਨੇ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਸਨ। "ਦਰਦ ਹੋ ਰਿਹਾ।" ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ, ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਦੁਆਲੇ ਕੱਸ ਗਈਆਂ। "ਰੁਕੋ ਨਾ... ਬਸ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ..." ਹਰਮਨ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਧੱਕਾ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਉਸਦਾ ਲੰਨ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਦੰਦ ਗੱਡ ਦਿੱਤੇ।

ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਉਹ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਚੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ, ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਮਸਲਦਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਦਰਦ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਬਦਲਣ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਹਿਲਾਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। "ਹੁਣ... ਹੁਣ ਚੰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ..." ਹਰਮਨ ਨੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾਈ, ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਬਿਸਤਰਾ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗਾ।

"ਮੈਂ ਉੱਤੇ ਆਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।" ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਹਰਮਨ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਪਲਟ ਗਿਆ। ਉਹ ਉਸਦੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਈ, ਉਸਦਾ ਲੰਨ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ। ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਖਿੱਲਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਗੋਲ ਗੋਲ ਘੁਮਾਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਫੜ ਲਈਆਂ।

"ਆਹ... ਹਾਂ... ਐਵੇਂ..." ਉਹ ਚਿਲਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਸ਼ਰਮ ਦਾ ਨਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦੀ ਗਈ, ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਉੱਛਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਨੀਚਿਓਂ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਗੇਂਦੇ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਖਿੱਲਰ ਗਈਆਂ।

ਫਿਰ ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਘੋੜੀ ਬਣਾਇਆ, ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਫੜ ਕੇ ਪਿੱਛਿਓਂ ਅੰਦਰ ਵੜਿਆ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਿਰਹਾਣਾ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਦੱਬ ਲਿਆ, ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਰੁਕ ਨਹੀਂ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਲਟਕ ਰਹੇ ਸਨ। "ਮੈਂ... ਮੈਂ ਫਿਰ..." ਉਹ ਚਿਲਾਈ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਵੇਲੇ ਝੜ ਗਏ, ਉਸਦਾ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ।

ਦੋਵੇਂ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਢਹਿ ਪਏ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਲਿੱਬੜੇ, ਸਾਹ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਸੁਣਦੀ ਰਹੀ। "ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਡਰ ਲੱਗੇਗਾ।" ਉਸਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ। "ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ..." ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਚੁੰਮੀ ਲਈ। "ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਹੋ, ਨਵਪ੍ਰੀਤ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ।"

ਦੋਵੇਂ ਕੁਝ ਪਲ ਐਵੇਂ ਹੀ ਪਏ ਰਹੇ, ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, ਜੇ ਹਰ ਰਾਤ ਐਸੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਇਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਨਾਂ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਅੱਖਰ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਲਿਖਿਆ, ਤੇ ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਚੁੰਮ ਲਿਆ।

ਉਹ ਉੱਠੀ, ਨੰਗੀ ਹੀ, ਤੇ ਉਸਦੀ ਸ਼ੇਰਵਾਨੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਲਈ। "ਇਸਦਾ ਇੱਕ ਬਟਨ ਮੈਂ ਰੱਖ ਲਵਾਂਗੀ, ਯਾਦਗਾਰ ਵਜੋਂ।" ਉਸਨੇ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਬਟਨ ਤੋੜਨ ਲੱਗੀ। ਹਰਮਨ ਹੱਸਿਆ, "ਪੂਰੀ ਸ਼ੇਰਵਾਨੀ ਹੀ ਲੈ ਲਓ।" ਉਸਨੇ ਸ਼ੇਰਵਾਨੀ ਕਿੱਲ੍ਹੇ ਤੇ ਟੰਗਣ ਲਈ ਚੁੱਕੀ, ਤੇ ਅੰਦਰਲੀ ਜੇਬ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਮੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਕਾਗਜ਼ ਨੀਚੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।

ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਹ ਕਾਗਜ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਿਖਤ ਤੇ ਟਿਕ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦਾ ਰੰਗ ਉੱਡ ਗਿਆ। ਕਾਗਜ਼ ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਲਾਈਨ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਦੀ ਲਿਖਾਈ ਵਿੱਚ। "ਕੱਲ ਸ਼ਾਮ 6 ਵਜੇ, ਪੁਰਾਣੀ ਜਗ੍ਹਾ।" ਹਰਮਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੀ ਹੋਇਆ, ਜਾਨ।" ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਾਗਜ਼ ਆਪਣੀ ਪਿੱਠ ਪਿੱਛੇ ਲੁਕਾ ਲਿਆ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਵਾਲ ਤੈਰ ਰਹੇ ਸਨ।

ਅਗਲਾ ਭਾਗ ਜਲਦ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ...