ਪੰਜਾਬੀ ਸ਼ਾਦੀ ਵਾਲੀ ਰਾਤ: ਭਰੋਸੇ ਵਾਲਾ ਸਵੇਰਾ (ਭਾਗ 3)

ਪੰਜਾਬੀ ਸ਼ਾਦੀ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਦੇ ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਦੀ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਸੀ, ਅਤੇ ਫੋਨ ਦੀ ਘੰਟੀ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਇੰਝ ਵੱਜੀ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਸੌਂਦੇ ਘਰ ਦੀ ਛੱਤ ਵਿੱਚ ਕਿੱਲ ਠੋਕ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ। ਹਰਮਨ ਦੀ ਅੱਖ ਇੱਕੋ ਝਟਕੇ ਵਿੱਚ ਖੁੱਲ੍ਹੀ, ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਆਪ ਟੇਬਲ ਲੈਂਪ ਵਾਲੀ ਮੇਜ਼ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮੋਬਾਈਲ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਸਕਰੀਨ ਉੱਤੇ ਅਣਜਾਣ ਨੰਬਰ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਕਾਲ ਉਠਾਈ, ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸਿਓਂ ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੀ ਘੱਟੀ, ਡਰੀ ਹੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, "ਹਰਮਨ... ਹੈਂ?" ਉਸੇ ਪਲ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਕਮਰੇ ਦੀ ਹਵਾ ਇੱਕਦਮ ਭਾਰੀ ਹੋ ਗਈ।

ਹਰਮਨ ਨੇ ਫੋਨ ਕੰਨ ਤੋਂ ਹਟਾਇਆ, ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਝਿਜਕ ਦੇ ਸਪੀਕਰ ਆਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। "ਹਾਂਜੀ, ਹਰਮਨ ਬੋਲ ਰਿਹਾ। ਕੌਣ?" ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸਾਫ਼ ਸੀ, ਲੁਕਾਉਣ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਲੰਬੀ ਸਾਹ ਆਈ, ਫਿਰ ਉਹੀ ਆਵਾਜ਼, ਹੋਰ ਨਰਮ, "ਮੈਂ... ਕਵਿਤਾ। ਲੁਧਿਆਣੇ ਵਾਲੀ।" ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਟੁੱਟਣ ਜਿਹਾ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ, ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਡਰੋ ਨਾ।

"ਕਵਿਤਾ?" ਹਰਮਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਘਬਰਾਹਟ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਹੈਰਾਨੀ। "ਇੰਨੀ ਰਾਤ ਨੂੰ?" ਦੂਜੇ ਪਾਸਿਓਂ ਕਵਿਤਾ ਹੱਸੀ, ਉਹ ਹਾਸਾ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰੋਣਾ ਲੁਕਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। "ਮੈਂ ਫੇਸਬੁੱਕ ਉੱਤੇ ਤੇਰੀਆਂ ਵਿਆਹ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਦੇਖੀਆਂ, ਹਰਮਨ। ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੈਂ। ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਮੈਨੂੰ ਫੋਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਦਿਲ... ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਮੰਨਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਤੇਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਬਸ।"

ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਹਰਮਨ ਵੱਲ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਸਵਾਲ ਸੀ, ਦਰਦ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਚੁੱਪ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਖਾਂ ਪਾ ਕੇ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਫੋਨ ਉਸਦੇ ਵੱਲ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ। "ਲੈ, ਤੂੰ ਗੱਲ ਕਰ।" ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਭਵਾਂ ਉੱਚੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। "ਮੈਂ?" "ਹਾਂ, ਤੂੰ।" ਹਰਮਨ ਨੇ ਫੋਨ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। "ਜੋ ਪੁੱਛਣਾ ਹੈ, ਪੁੱਛ ਲੈ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲੁਕਾਉਣ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।"

ਉਸ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਆ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹੀ ਭਰੋਸਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਬਹਾਨਾ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਫੋਨ ਲੈ ਕੇ ਬਾਹਰ ਜਾਣਾ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਘੱਟੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਉਸਨੇ ਫੋਨ ਕੰਨ ਨਾਲ ਲਾਇਆ, ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ। "ਹੈਲੋ, ਕਵਿਤਾ ਜੀ। ਮੈਂ ਨਵਪ੍ਰੀਤ। ਹਰਮਨ ਦੀ ਪਤਨੀ।" ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਛਾ ਗਈ, ਫਿਰ ਕਵਿਤਾ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ। "ਨਵਪ੍ਰੀਤ... ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦੇ। ਮੈਨੂੰ ਫੋਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ।"

"ਨਹੀਂ, ਚੰਗਾ ਕੀਤਾ ਤੁਸੀਂ ਫੋਨ ਕੀਤਾ।" ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਨਾ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਵਾਲ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਹੁਣ ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?" ਕਵਿਤਾ ਨੇ ਲੰਬੀ ਸਾਹ ਲਈ। "ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਤਿੰਨ ਸਾਲ। ਪਰ ਸਾਡੇ ਘਰ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ ਮੰਨੇ। ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ, ਹਾਲਾਤਾਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਵੱਖ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੈ।"

ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹਰਮਨ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਹਾਲੇ ਵੀ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸੀ। "ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੈ, ਕਵਿਤਾ ਜੀ।" ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਕਿਹਾ। "ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਰੱਖਾਂਗੀ। ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਾਅਦਾ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਵੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਵੀ।" ਕਵਿਤਾ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਹੰਝੂ ਸਾਫ਼ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ। "ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਚੰਗੀ ਕੁੜੀ ਏਂ, ਨਵਪ੍ਰੀਤ। ਉਸਦਾ ਖਿਆਲ ਰੱਖੀਂ। ਅਲਵਿਦਾ।" ਫੋਨ ਕੱਟ ਗਿਆ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਪੱਖੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਰਹਿ ਗਈ।

ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਫੋਨ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਵੱਲ ਮੁੜੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਸਨ, ਪਰ ਉਹ ਰੋ ਨਹੀਂ ਰਹੀ ਸੀ। "ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਫੋਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।" ਉਸਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ। "ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦਿੱਤੀ।" ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਆਪਣੇ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। "ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਏਂ, ਨਵਪ੍ਰੀਤ। ਮੇਰੇ ਅਤੀਤ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵੀ ਸੀ, ਉਹ ਮਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਵਰਤਮਾਨ ਏਂ, ਮੇਰਾ ਭਵਿੱਖ ਏਂ।"

"ਉਹ ਨੋਟ..." ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਉਹ ਨੋਟ ਅੱਠ ਮਹੀਨੇ ਪੁਰਾਣਾ ਸੀ, ਜੋ ਮੈਂ ਸ਼ੇਰਵਾਨੀ ਦੀ ਜੇਬ ਵਿੱਚ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਮੁਲਾਕਾਤ ਉੱਤੇ ਗਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਚੁਣਿਆ ਸੀ, ਨਵਪ੍ਰੀਤ। ਉਸ ਦਿਨ ਹੀ ਚੁਣ ਲਿਆ ਸੀ।" ਹਰਮਨ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਬਚਾਅ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਸੱਚ ਸੀ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। "ਬਸ। ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਾ ਕਹਿ। ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਸਮਝ ਆ ਗਿਆ।"

ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਉਹ ਕੀਤਾ ਜਿਸਦੀ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਧੱਕਾ ਦੇ ਕੇ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਆ ਗਈ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਦਰਦ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਅੱਗ ਸੀ। "ਅੱਜ ਰਾਤ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਏਂ, ਹਰਮਨ। ਪੂਰਾ ਦਾ ਪੂਰਾ। ਕੋਈ ਅਤੀਤ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਨੋਟ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਫੋਨ ਨਹੀਂ। ਸਿਰਫ਼ ਤੂੰ ਅਤੇ ਮੈਂ।" ਹਰਮਨ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਫੜ ਲਈ। "ਮੈਂ ਤਾਂ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਹੀ ਤੇਰਾ ਸੀ।"

ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਇਹ ਚੁੰਮਣ ਪਹਿਲੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਵਾਲਾ ਨਰਮ ਚੁੰਮਣ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਸੀ, ਮਾਲਕੀ ਸੀ, ਪਿਆਰ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਹਰਮਨ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮੀ, ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਹਰਮਨ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਧਸ ਗਏ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ, ਉਸਦੇ ਕੁੜਤੇ ਦੇ ਬਟਨ ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਲੈਂਪ ਦੀ ਹਲਕੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਗੇਂਦੇ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਹਾਲੇ ਵੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਤੈਰ ਰਹੀ ਸੀ।

ਜਦੋਂ ਕੁੜਤਾ ਉਤਰਿਆ, ਤਾਂ ਹਰਮਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕ ਗਈਆਂ। ਉਸਦੇ ਦੁੱਧ ਗੋਰੇ, ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਨਿੱਪਲ ਤਣਾਅ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਸਨ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਇੱਕ ਦੁੱਧ ਫੜਿਆ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਦਬਾਇਆ, ਅਤੇ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਸਿਸਕੀ ਨਿਕਲ ਗਈ। "ਆਹ... ਹਰਮਨ..." ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਨਿੱਪਲ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ, ਚੂਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਕਦੇ ਹੌਲੀ, ਕਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ।

ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਹਰਮਨ ਦੇ ਕੁੜਤੇ ਦੇ ਬਟਨਾਂ ਉੱਤੇ ਚੱਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਉਸਦਾ ਕੁੜਤਾ ਉਤਾਰ ਸੁੱਟਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਚੌੜੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਫੇਰੇ। ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਦੇ ਵਾਲ ਉਸਦੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚੁਭੇ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਲੱਗਾ। ਮਰਦਾਨਗੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ, ਪਸੀਨੇ ਦੀ ਹਲਕੀ ਮਹਿਕ, ਸਭ ਕੁਝ ਉਸਨੂੰ ਪਾਗਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਹਰਮਨ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਣਾਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਵੱਧਦੀ ਹੋਈ।

ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਹਰਮਨ ਦੇ ਪਜਾਮੇ ਦੇ ਨਾੜੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਹਰਮਨ ਨੇ ਇੱਕ ਗहरी ਸਾਹ ਲਈ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਨਾੜਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਪਜਾਮਾ ਹੇਠਾਂ ਖਿਸਕਾਇਆ, ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਦਾ ਲੰਨ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ। ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਗਰਮ, ਨਾੜੀਆਂ ਉੱਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲਾਇਆ, ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਘੁੱਟੀ ਹੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਨਿਕਲੀ। "ਨਵਪ੍ਰੀਤ... ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁੱਟੇਂਗੀ।"

"ਅੱਜ ਰਾਤ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਹੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।" ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਹਰਮਨ ਦੇ ਲੰਨ ਦੇ ਸਿਰੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਉਸਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਚੱਟਿਆ, ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹਰਮਨ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਧਸ ਗਈਆਂ। "ਆਹ... ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ... ਐਂਵੇਂ ਹੀ..." ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਟੁੱਟ ਰਹੀ ਸੀ।

ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚੂਸਣਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ, ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਹਿਲਾਉਂਦੀ ਹੋਈ, ਕਦੇ ਤੇਜ਼, ਕਦੇ ਹੌਲੀ। ਹਰਮਨ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਤਣਾਅ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਹਰਮਨ ਝੜਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਰੁਕ ਕੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਮੁਸਕਰਾਈ। "ਅਜੇ ਨਹੀਂ। ਅੱਜ ਰਾਤ ਲੰਬੀ ਹੈ।" ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ, ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਗਹਿਰਾ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ। "ਤੂੰ ਤਾਂ ਪੂਰੀ ਜਾਦੂਗਰਨੀ ਨਿਕਲੀ।"

ਹਰਮਨ ਨੇ ਹੁਣ ਪਹਿਲ ਕੀਤੀ। ਉਸਨੇ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾੜਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਖਿਸਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ, ਗਿੱਲੀ, ਸੁੱਜੀ ਹੋਈ, ਉਸਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਫੇਰੀਆਂ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਅਤੇ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਹੋਰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ। "ਹਰਮਨ... ਪਲੀਜ਼..." ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੇਨਤੀ ਸੀ।

ਹਰਮਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਚੱਟਿਆ, ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਦਾਣੇ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਅਤੇ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਉੱਛਲ ਪਿਆ। "ਆਹ! ਹਰਮਨ! ਓਹ!" ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੇ ਚਾਦਰ ਨੂੰ ਮੁੱਠੀਆਂ ਵਿੱਚ ਭਰ ਲਿਆ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਚੱਟਣਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ, ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀਆਂ।

ਜਦੋਂ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਹਰਮਨ ਨੇ ਰੁਕ ਕੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। "ਝੜ ਜਾ, ਮੇਰੀ ਜਾਨ। ਰੋਕ ਨਾ।" ਅਤੇ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਝੜ ਗਈ। ਉਸਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਇੱਕ ਲਹਿਰ ਵਿੱਚ ਕੰਬਿਆ, ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਲੰਬੀ ਚੀਖ ਨਿਕਲੀ ਜੋ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦਬਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਨਾਕਾਮ ਰਹੀ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਰਸ ਵਗ ਤੁਰਿਆ, ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚੱਟ ਕੇ ਸਾਫ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਹਾਲੇ ਸਾਹ ਲੈ ਰਹੀ ਸੀ ਜਦੋਂ ਹਰਮਨ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਆ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਧੱਕਿਆ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਹੁੰਆਂ ਨਾਲ ਖੁਰਚਿਆ। "ਆਹ... ਅੰਦਰ... ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ..." ਹਰਮਨ ਨੇ ਇੱਕ ਝਟਕੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਪੂਰਾ ਲੰਨ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਸਿਸਕੀ ਨਿਕਲੀ।

ਹਰਮਨ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉਸਦੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜਦੀ, ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਹੈ। "ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਏਂ, ਨਵਪ੍ਰੀਤ।" ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ। "ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰੀ।" "ਹਾਂ..." ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਹਰਮਨ ਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਿਪਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। "ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੀ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੀ।"

ਧੱਕੇ ਤੇਜ਼ ਹੋਣ ਲੱਗੇ। ਬਿਸਤਰਾ ਚਰਮਰਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਹੁਣ ਚੀਖਾਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। "ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ... ਹਾਂ... ਐਂਵੇਂ ਹੀ... ਆਹ!" ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਦੋਹਾਂ ਦੁੱਧਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ, ਦਬਾਇਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਧੱਕਿਆਂ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਦਾ ਲੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਰ ਵਾਰ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇਗੀ।

ਫਿਰ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ। "ਰੁਕ।" ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਧੱਕਾ ਦੇ ਕੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਹਰਮਨ ਦੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ, ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹੇਠਾਂ ਬੈਠ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਪੂਰਾ ਲੰਨ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਲੰਬੀ ਸਾਹ ਲਈ। "ਆਹ... ਇਹ... ਇਹ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਡੂੰਘਾ ਹੈ..."

ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਹੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼। ਉਸਦੇ ਦੁੱਧ ਹਰ ਹਿੱਲਜੁੱਲ ਨਾਲ ਉੱਛਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ। "ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਏਂ, ਨਵਪ੍ਰੀਤ।" ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। "ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ... ਮੇਰੀ ਜਾਨ..." ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਹੋਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ, ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਪਸੀਨੇ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

"ਮੈਂ ਝੜਨ ਵਾਲੀ ਹਾਂ..." ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਚੀਖਿਆ। "ਮੇਰੇ ਨਾਲ... ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਝੜ..." ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਫੜੀ ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਇੱਕ ਹੋ ਗਈ, ਦੋਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਇੱਕ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕੋ ਪਲ ਵਿੱਚ ਦੋਹੇਂ ਝੜ ਗਏ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਚੀਖ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜੀ, ਹਰਮਨ ਦੀ ਘੁੱਟੀ ਹੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਗਰਮ ਰਸ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਭਰ ਗਿਆ।

ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਹਰਮਨ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਢਹਿ ਪਈ, ਦੋਹੇਂ ਹਾਂਫ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਫੇਰੀਆਂ। "ਤੂੰ ਠੀਕ ਏਂ?" "ਮੈਂ... ਮੈਂ ਕਦੇ ਇੰਨੀ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ।" ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਝ ਦੇਰ ਦੋਹੇਂ ਐਂਵੇਂ ਹੀ ਪਏ ਰਹੇ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਧੜਕਣ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ। ਬਾਹਰ ਕਿਤੇ ਦੂਰ ਕੁੱਤਾ ਭੌਂਕਿਆ, ਅਤੇ ਪੱਖਾ ਆਪਣੀ ਲੈਅ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।

ਪਰ ਰਾਤ ਹਾਲੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਸੀ। ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਹਰਮਨ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਸੀਨੇ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਤੁਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। "ਫਿਰ?" ਉਸਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ। "ਫਿਰ।" ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਅੱਗ ਫਿਰ ਜਗ ਪਈ ਸੀ। ਇਸ ਵਾਰ ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਘੋੜੀ ਬਣਾਇਆ, ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆ ਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ।

ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਗਾਂਡ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ, ਗੋਲ, ਭਰੀ ਹੋਈ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ, ਇੱਕ ਹਲਕਾ ਥੱਪੜ ਮਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਸਿਸਕੀ ਲਈ। "ਹਰਮਨ..." ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੋਂ ਪਾਇਆ, ਅਤੇ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਸਿਰਹਾਣੇ ਵਿੱਚ ਧਸ ਦਿੱਤਾ। "ਆਹ... ਹਾਂ... ਪਿੱਛੋਂ... ਮੈਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ..."

ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਫੜੀ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅੱਗੇ ਨੂੰ ਹਿੱਲਦਾ, ਉਸਦੇ ਦੁੱਧ ਹੇਠਾਂ ਲਟਕ ਕੇ ਹਿੱਲਦੇ। "ਹੋਰ... ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ... ਮੈਨੂੰ ਤੋੜ ਦੇ..." ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਚੀਖ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ, ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਖਿੱਚਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਰਾਣੀ ਏਂ, ਨਵਪ੍ਰੀਤ। ਮੇਰੀ ਪਟਿਆਲੇ ਵਾਲੀ ਰਾਣੀ।"

"ਹਾਂ... ਤੇਰੀ ਰਾਣੀ... ਆਹ... ਮੈਂ ਝੜ ਰਹੀ ਹਾਂ... ਫਿਰ ਝੜ ਰਹੀ ਹਾਂ..." ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ, ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਹਰਮਨ ਦੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਉਹ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਝੜਿਆ, ਇਸ ਵਾਰ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਦੋਹੇਂ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਢਹਿ ਪਏ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲਿਪਟੇ ਹੋਏ, ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ।

ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੋਹੇਂ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਤੱਕ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਕਾਲਜ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ, ਕਵਿਤਾ ਬਾਰੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਘਰ ਵਾਲਿਆਂ ਬਾਰੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਿਸ਼ਤਾ ਠੁਕਰਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। "ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਨਵਪ੍ਰੀਤ। ਪਰ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਪਿਆਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਅਤੀਤ ਦਾ ਇੱਕ ਪੰਨਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਂ ਪਲਟ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪੂਰੀ ਕਿਤਾਬ ਏਂ।" ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਉਂਗਲ ਰੱਖੀ। "ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਰਾਤ ਤੂੰ ਇਹ ਸਾਬਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।"

"ਅਤੇ ਤੂੰ?" ਹਰਮਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। "ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ? ਨੋਟ ਲਈ, ਫੋਨ ਲਈ, ਸਭ ਲਈ?" ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਸੀ। "ਮਾਫ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਕੁਝ ਸੀ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਹਰਮਨ। ਤੂੰ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ। ਤੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੈਂ ਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਗਲਤ ਸਮਝਾਂਗੀ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਗਈ ਹਾਂ।" ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ।

ਬਾਹਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹਲਕੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਫੈਲਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਸਵੇਰ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਉੱਠੀ, ਆਪਣਾ ਕੁੜਤਾ ਪਾਇਆ, ਅਤੇ ਖਿੜਕੀ ਕੋਲ ਜਾ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋਈ। ਹਰਮਨ ਵੀ ਉੱਠਿਆ, ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆ ਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਦੂਰ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਆ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਅਸਮਾਨ ਸੁਨਹਿਰੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਹਰਮਨ ਨੇ ਹੇਠਾਂ ਝੁਕ ਕੇ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਪायल ਵੇਖੀ, ਜੋ ਰਾਤ ਦੀ ਹਲਚਲ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਗਿੱਟੇ ਤੋਂ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ, ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਘੁਟਣਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਬੜੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਗਿੱਟੇ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ। "ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਐਂਵੇਂ ਹੀ ਮੇਰਾ ਖਿਆਲ ਰੱਖੇਂਗਾ?" "ਹਮੇਸ਼ਾ।" ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਗਿੱਟੇ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ। "ਜਦ ਤੱਕ ਸਾਹ ਹੈ।"

ਦੋਹੇਂ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਹਰਮਨ ਦੀ ਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉੱਠ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਚੁੱਲ੍ਹੇ ਉੱਤੇ ਚਾਹ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਮੁਸਕਰਾਈ, ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਕਹੇ ਦੋ ਕੁੱਲ੍ਹੜ ਚਾਹ ਦੇ ਭਰ ਦਿੱਤੇ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਹਰਮਨ ਵਿਹੜੇ ਦੀ ਮੰਜੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਏ, ਚਾਹ ਦੇ ਕੁੱਲ੍ਹੜ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜੇ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਖੇਤਾਂ ਦੇ ਉੱਪਰ ਉੱਠਦਾ ਦੇਖਦੇ ਰਹੇ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਹਰਮਨ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। "ਇਹ ਸਾਡੀ ਪਹਿਲੀ ਸਵੇਰ ਹੈ, ਹਰਮਨ।" "ਪਹਿਲੀ... ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ।" ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਦੋਹੇਂ ਚੁੱਪਚਾਪ ਚਾਹ ਪੀਂਦੇ ਰਹੇ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਪਈਆਂ।