ਪੰਜਾਬੀ ਸੁਹਾਗ ਰਾਤ ਕਹਾਣੀ: ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਰਾਤ

ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਪੰਜਾਬੀ ਸੁਹਾਗ ਰਾਤ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਰੁਕ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਗਦੀਪ ਮੇਰੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਝੁਕਿਆ ਹੀ ਸੀ ਕਿ ਬਿਸਤਰੇ ਕੋਲ ਪਏ ਛੋਟੇ ਮੇਜ਼ 'ਤੇ ਉਸਦਾ ਫੋਨ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਭੜਭੜਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਥਮ ਗਏ, ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਕਰੀਨ 'ਤੇ ਨਾਂ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਕਾਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਜਗਦੀਪ ਨੇ ਇੱਕ ਪਲ ਫੋਨ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਵੱਲ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਸ਼ਰਮਿੰਦਗੀ ਫੈਲ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਫੋਨ ਚੁੱਕਿਆ, ਇੱਕ ਬਟਨ ਦਬਾ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਖਾਮੋਸ਼ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਤੋਂ ਚੁੱਪ ਛਾ ਗਈ, ਸਿਰਫ਼ ਸਾਡੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਰਹਿ ਗਈ।

"ਸਾਲਾ ਹਰਪ੍ਰੀਤ," ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੱਸਿਆ, "ਇਹਨੂੰ ਵੀ ਹੁਣੇ ਫੋਨ ਕਰਨਾ ਸੀ।" ਮੈਂ ਹੱਸ ਪਈ, ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਅੱਜ ਰਾਤ ਮੇਰਾ ਹਾਸਾ ਅਸਲੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਮੋਢਿਆਂ ਦਾ ਤਣਾਅ ਥੋੜ੍ਹਾ ਢਿੱਲਾ ਪੈ ਗਿਆ।

"ਕੀ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ ਉਹ?" ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਆਪਣੀ ਚੁੰਨੀ ਦਾ ਕੋਨਾ ਉਂਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮਰੋੜਦਿਆਂ। "ਪਤਾ ਨਹੀਂ," ਜਗਦੀਪ ਨੇ ਫੋਨ ਉਲਟਾ ਕਰਕੇ ਮੇਜ਼ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, "ਸ਼ਾਇਦ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਸ਼ੇਰ ਤਿਆਰ ਏ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮੇਰੇ ਗੱਲ੍ਹ ਹੋਰ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ।

ਕਮਰਾ ਹੁਣ ਬਿਲਕੁਲ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ। ਹੇਠਾਂ ਸਾਰਾ ਘਰ ਸੁੱਤਾ ਪਿਆ ਸੀ, ਲੁਧਿਆਣੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਪਰ ਵੱਡਾ ਘਰ, ਜਿੱਥੇ ਅੱਜ ਸਵੇਰੇ ਮੇਰੀ ਡੋਲੀ ਆਈ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਠੰਢੇ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਗਿੱਲੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਲਾਲ ਲਹਿੰਗਾ ਮੇਰੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਭਾਰੀ ਸੁਪਨਾ।

ਜਗਦੀਪ ਨੇ ਮੇਜ਼ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਸਟੀਲ ਦੇ ਗਿਲਾਸ ਵਿੱਚ ਹਲਦੀ ਵਾਲਾ ਦੁੱਧ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਅਜੇ ਵੀ ਹਲਕਾ ਗਰਮ, ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਰੱਖ ਕੇ ਗਈ ਸੀ। "ਬੇਬੇ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੁੱਧ ਪੀ ਲਵੋ, ਤਾਕਤ ਆਊਗੀ," ਉਹ ਮੁਸਕਰਾਇਆ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਨਜ਼ਰਾਂ ਝੁਕਾ ਲਈਆਂ।

ਉਸਨੇ ਗਿਲਾਸ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਲਿਆਂਦਾ। "ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਮੈਂ ਦੋ ਘੁੱਟ ਭਰੇ, ਗਰਮ ਦੁੱਧ ਮੇਰੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਉਤਰਿਆ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਹਲਦੀ ਦਾ ਹਲਕਾ ਪੀਲਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਹੇਠਲੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਨੂੰ ਪੂੰਝਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਛੋਹ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਜਿਹੀ ਦੌੜ ਗਈ।

"ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਵਾਰੀ," ਮੈਂ ਹੌਲੀ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਗਿਲਾਸ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਦਿਆਂ ਦੁੱਧ ਪੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਇੰਨੀ ਗਹਿਰੀ ਸੀ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਸਾਹ ਲੈਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਲੱਗਣ ਲੱਗਾ।

ਗਿਲਾਸ ਖਾਲੀ ਕਰਕੇ ਉਸਨੇ ਵਾਪਸ ਮੇਜ਼ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਗਰਮ ਸਨ, ਮਜ਼ਬੂਤ, ਅਤੇ ਮੇਰੀਆਂ ਕੰਬਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨੂੰ ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਦਬਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਡਰ ਨਾ।

"ਮਨਪ੍ਰੀਤ," ਉਸਨੇ ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਇੰਨੇ ਨਰਮ ਲਹਿਜੇ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, "ਤੂੰ ਅੱਜ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਏਂ।" ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਾ ਬੋਲ ਸਕੀ, ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀਆਂ ਪਲਕਾਂ ਝੁਕਾ ਲਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਮੇਰੀ ਠੋਡੀ ਫੜ ਕੇ ਮੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਉੱਪਰ ਕੀਤਾ।

ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਮੇਰੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਆ ਟਿਕੇ, ਇੱਕ ਨਰਮ ਚੁੰਮੀ, ਫਿਰ ਮੇਰੀਆਂ ਬੰਦ ਅੱਖਾਂ 'ਤੇ, ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਗੱਲ੍ਹ 'ਤੇ। ਮੇਰਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਡਰ ਵਾਲਾ ਕੰਬਣਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਹ ਕੁਝ ਹੋਰ ਸੀ, ਕੁਝ ਜੋ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ।

"ਜੇ ਕਿਤੇ ਦਰਦ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਡਰ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦੇਣਾ," ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਕੰਨ ਕੋਲ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਗਰਮ ਸਾਹ ਮੇਰੀ ਗਰਦਨ 'ਤੇ ਲੱਗੀ। "ਅੱਜ ਰਾਤ ਦੀ ਜਲਦੀ ਨਹੀਂ, ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਆਪਣੀ ਏ।" ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ, ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂ, ਸ਼ਾਇਦ ਰਾਹਤ ਦੇ ਸਨ।

ਉਸਨੇ ਮੇਰੀ ਚੁੰਨੀ ਦਾ ਪੱਲੂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਸਰਕਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਮੇਰੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਲਝੀਆਂ, ਜੂੜੇ ਦੀਆਂ ਪਿੰਨਾਂ ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਖੋਲ੍ਹਣ ਲੱਗਾ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਲੰਬੇ ਵਾਲ ਮੇਰੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।

"ਇੰਝ ਤੂੰ ਹੋਰ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗਦੀ ਏਂ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਲਟ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲ 'ਤੇ ਲਪੇਟਿਆ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਇੰਨੇ ਨੇੜੇ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੇ ਕੁੜਤੇ ਵਿੱਚੋਂ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਸੀਨੇ ਅਤੇ ਇਤਰ ਦੀ ਮਿਲੀ ਜੁਲੀ, ਮਰਦਾਨਾ ਖੁਸ਼ਬੂ।

ਫਿਰ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਮੇਰੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਮੇਰੇ ਬਲਾਊਜ਼ ਦੇ ਹੁੱਕ ਸਨ। "ਮੈਂ ਖੋਲ੍ਹਾਂ?" ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਸਿਰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਇੱਕ ਹੁੱਕ ਖੁੱਲ੍ਹਦਾ ਗਿਆ, ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਮੇਰੀ ਨੰਗੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਛੂੰਹਦੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਹਰ ਛੋਹ 'ਤੇ ਮੇਰੀ ਚਮੜੀ 'ਤੇ ਰੋਂਗਟੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਗਏ।

ਬਲਾਊਜ਼ ਢਿੱਲਾ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੋਂ ਸਰਕ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਢਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। "ਨਾ ਢਕ," ਉਸਨੇ ਮੇਰੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਟਾਈਆਂ, "ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਏਂ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ।" ਉਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਮੇਰੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਟਿਕੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਭੁੱਖ ਸਾਫ਼ ਦਿਸ ਰਹੀ ਸੀ।

ਮੈਂ ਗੁਲਾਬੀ ਰੰਗ ਦੀ ਬ੍ਰਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਮੇਰੀਆਂ ਭਰਵੀਆਂ ਚੂਚੀਆਂ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਮੇਰੀ ਇੱਕ ਚੂਚੀ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਬ੍ਰਾ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਹੀ, ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਦਬਾਇਆ। ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਹਲਕੀ ਸਿਸਕੀ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਜਿਸਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਮੁਸਕਰਾ ਪਿਆ।

"ਚੰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ?" ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਅੰਗੂਠਾ ਮੇਰੇ ਨਿੱਪਲ 'ਤੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗਾ, ਕੱਪੜੇ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਹੀ ਉਹ ਤਣ ਗਿਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ, ਬੋਲਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਮੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਉਸਨੇ ਮੇਰੀ ਬ੍ਰਾ ਦਾ ਹੁੱਕ ਵੀ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਅਲੱਗ ਹੋਈ, ਮੇਰੀਆਂ ਚੂਚੀਆਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਕੇ ਹਲਕੀਆਂ ਹਿੱਲੀਆਂ। ਜਗਦੀਪ ਨੇ ਇੱਕ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਖਜ਼ਾਨਾ ਦੇਖ ਲਿਆ ਹੋਵੇ। "ਵਾਹਿਗੁਰੂ," ਉਹ ਬੋਲਿਆ, "ਇੰਨੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ।"

ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਮੇਰੀ ਖੱਬੀ ਚੂਚੀ 'ਤੇ ਝੁਕਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਨਿੱਪਲ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਗਰਮ, ਗਿੱਲਾ ਅਹਿਸਾਸ, ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਮੇਰੇ ਨਿੱਪਲ 'ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ, ਕਦੇ ਹੌਲੀ, ਕਦੇ ਤੇਜ਼। ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਧਸਾ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।

"ਜਗਦੀਪ," ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਉਸਦਾ ਨਾਂ ਨਿਕਲਿਆ, ਅੱਧੀ ਸਿਸਕੀ, ਅੱਧੀ ਪੁਕਾਰ। ਉਸਨੇ ਦੂਜੀ ਚੂਚੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਮਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਨਿੱਪਲ ਨੂੰ ਉਂਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮਰੋੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਮੇਰੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਈਆਂ।

ਮੈਂ ਅਜੇ ਵੀ ਲਹਿੰਗਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਪਰ ਉੱਪਰੋਂ ਮੈਂ ਲਗਭਗ ਨੰਗੀ ਸੀ। ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ, ਅੱਧੀ ਨੰਗੀ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮੈਨੂੰ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਸ਼ਰਮ ਅਤੇ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਗਰਮੀ ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਗਿੱਲਾ ਹੋਣ ਲੱਗਾ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਜਗਦੀਪ ਨੇ ਮੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ, ਪਹਿਲੀ ਅਸਲੀ ਚੁੰਮੀ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਆਈ, ਮੇਰੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਲੱਗੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਸਵਾਦ ਚੱਖਿਆ, ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਹਲਦੀ ਅਤੇ ਉਹ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਚੁੰਮਣਾ ਸਿੱਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ।

ਚੁੰਮੀ ਦੌਰਾਨ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਲਹਿੰਗੇ ਦੇ ਨਾੜੇ 'ਤੇ ਗਿਆ। "ਇਹ ਵੀ ਉਤਾਰ ਦਿਆਂ?" ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਹੀ ਪੁੱਛਿਆ। ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੜਕਿਆ, ਪਰ ਮੈਂ ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਵੀ ਹੁਣ ਰੁਕਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ।

ਨਾੜਾ ਖੁੱਲ੍ਹਿਆ, ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਲਹਿੰਗਾ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਸਰਕ ਕੇ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਢੇਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪਤਲੀ ਪੈਂਟੀ ਬਚੀ ਸੀ, ਗੁਲਾਬੀ, ਬ੍ਰਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ। ਜਗਦੀਪ ਪਿੱਛੇ ਹਟਿਆ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲੱਗਾ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਸੀ।

"ਤੂੰ ਸੁਪਨੇ ਵਰਗੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਏਂ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਕੁੜਤਾ ਉਤਾਰਨ ਲੱਗਾ। ਉਸਦੀ ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਮੋਢੇ, ਪੇਟ 'ਤੇ ਹਲਕੇ ਵਾਲ, ਮੈਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਕਿਸੇ ਮਰਦ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਨੇੜਿਓਂ ਨੰਗਾ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਟ ਨਹੀਂ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਪਜਾਮਾ ਵੀ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਲੁੰਡ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ, ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਲੰਬਾ ਅਤੇ ਮੋਟਾ, ਉਸਦੀ ਨਾੜਾਂ ਉੱਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਫੈਲ ਗਈਆਂ, ਡਰ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ। "ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ?" ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਹੱਸ ਪਿਆ।

"ਡਰ ਨਾ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, "ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਦਰਦ ਨਹੀਂ, ਸੁਖ ਦੇਊਗਾ।" ਉਸਨੇ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਲੁੰਡ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਗਰਮ ਸੀ, ਸਖ਼ਤ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਮੁੱਠੀ ਵਿੱਚ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਸਦਾ ਆਪਣਾ ਦਿਲ ਹੋਵੇ।

ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀ, ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕਿਤੇ ਸੁਣਿਆ ਸੀ। ਜਗਦੀਪ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ, ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਗਹਿਰੀ ਆਹ ਨਿਕਲੀ। "ਹਾਂ, ਇੰਝ ਹੀ, ਜਾਨ," ਉਹ ਬੋਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਹੱਥ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਰਫ਼ਤਾਰ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ।

ਉਸਦੇ ਲੁੰਡ ਦੇ ਸਿਰੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਬੂੰਦ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਚਿਪਚਿਪੀ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਫੈਲਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਹੋਰ ਤਣ ਗਿਆ। "ਤੂੰ ਤਾਂ ਕੁਦਰਤੀ ਖਿਡਾਰਨ ਏਂ," ਉਸਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਸ਼ਰਮਾ ਕੇ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਮੂੰਹ ਲੁਕਾ ਲਿਆ।

"ਹੇਠਾਂ ਜਾ," ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਕਿਹਾ, ਮੇਰੇ ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ ਹਲਕਾ ਦਬਾਅ ਪਾਉਂਦਿਆਂ। ਮੈਂ ਸਮਝ ਗਈ ਉਹ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਹੋ ਗਈ, ਉਸਦਾ ਲੁੰਡ ਮੇਰੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਡਰਦਿਆਂ ਡਰਦਿਆਂ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਉਸਦੇ ਸਿਰੇ 'ਤੇ ਲਾਈ।

ਨਮਕੀਨ ਸਵਾਦ, ਅਜੀਬ ਪਰ ਬੁਰਾ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਜਿੰਨਾ ਲੈ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੇਰੀਆਂ ਗੱਲ੍ਹਾਂ ਅੰਦਰ ਨੂੰ ਧਸ ਗਈਆਂ। ਜਗਦੀਪ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਤਣ ਗਿਆ, ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਮੇਰੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਧਸ ਗਈਆਂ। "ਮਨਪ੍ਰੀਤ, ਆਹ, ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ," ਉਹ ਕਰਾਹਿਆ।

ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਚੂਸਦੀ ਰਹੀ, ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਹਿੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੇਰੀ ਜੀਭ ਉਸਦੀ ਲੰਬਾਈ 'ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਉਸਦੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ। "ਬਸ, ਬਸ, ਰੁਕ ਜਾ," ਉਸਨੇ ਅਚਾਨਕ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਹੌਲੀ ਪਰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਕੀਤਾ, "ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਹੁਣੇ ਝੜ ਜਾਊਂਗਾ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ।"

ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਮੇਰੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾਈਆਂ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਪੈਂਟੀ 'ਤੇ ਉਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਟਿਕ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਗਿੱਲਾ ਦਾਗ਼ ਸਾਫ਼ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾਗ਼ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਛਲ ਪਈ। "ਦੇਖ, ਤੂੰ ਵੀ ਤਿਆਰ ਏਂ," ਉਹ ਮੁਸਕਰਾਇਆ।

ਪੈਂਟੀ ਉਤਰ ਗਈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਹੁਣ ਪੂਰੀ ਨੰਗੀ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ। ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਬੰਦ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਸਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਰੱਖਿਆ, ਗੋਡਿਆਂ 'ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖ ਕੇ। "ਮੈਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੇ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਏਂ।"

ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਮੇਰੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ 'ਤੇ ਲੱਗੀ, ਮੈਂ ਚੀਖ਼ ਪੈਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਗਰਮ, ਗਿੱਲੀ ਜੀਭ ਮੇਰੇ ਦਾਣੇ 'ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ, ਕਦੇ ਚੱਟਦੀ, ਕਦੇ ਚੂਸਦੀ। ਮੇਰੀ ਪਿੱਠ ਬਿਸਤਰੇ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਉੱਠ ਗਈ।

"ਜਗਦੀਪ, ਇਹ ਕੀ ਕਰ ਰਹੇ ਓ," ਮੈਂ ਹਾਂਫਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਇੰਝ, ਇੰਝ ਨਾ।" ਪਰ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਕੁਝ ਹੋਰ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੇਰੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਕੱਸ ਗਈਆਂ, ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਰਹੇ ਸਨ।

ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਉਂਗਲ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾਈ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਤੰਗ ਸੀ, ਕੁਝ ਰੁਕਾਵਟ। "ਤੂੰ ਕੁਆਰੀ ਏਂ ਨਾ," ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਜੀਭ ਹਟਾ ਕੇ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ, ਸ਼ਰਮ ਦੇ। "ਚੰਗਾ ਏ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਹੌਲੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਵਾਅਦਾ।"

ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਫਿਰ ਤੋਂ ਮੇਰੇ ਦਾਣੇ 'ਤੇ ਆਈ, ਤੇਜ਼, ਗੋਲ ਘੁੰਮਦੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਉਂਗਲ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਮੇਰੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਇਕੱਠਾ ਹੋਣ ਲੱਗਾ, ਇੱਕ ਦਬਾਅ, ਇੱਕ ਗਰਮੀ, ਜੋ ਵਧਦੀ ਹੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੇਰੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਹੁਣ ਰੁਕ ਨਹੀਂ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

"ਮੈਨੂੰ, ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਹੋ ਰਿਹਾ," ਮੈਂ ਚੀਖੀ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਹੋਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਅਚਾਨਕ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬੰਨ੍ਹ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਮੇਰਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਝਟਕਿਆਂ ਨਾਲ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ, ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲਿਆ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੀਖ ਪਈ, ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਤਕੀਏ ਵਿੱਚ ਦੱਬ ਕੇ।

ਮੈਂ ਹਾਂਫ ਰਹੀ ਸੀ, ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਗਿੱਲਾ, ਅਤੇ ਜਗਦੀਪ ਮੇਰੇ ਉੱਪਰ ਆ ਗਿਆ, ਮੇਰੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਚੁੰਮੀ ਦਿੰਦਿਆਂ। "ਦੇਖਿਆ, ਕਿੰਨਾ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗਿਆ ਤੈਨੂੰ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲਈ, ਮੇਰੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਅਜੇ ਵੀ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

"ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਵਾਰੀ?" ਉਸਨੇ ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਲੁੰਡ ਮੇਰੀ ਪੱਟ 'ਤੇ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਗਰਮ ਅਤੇ ਸਖ਼ਤ। ਮੈਂ ਡਰੀ, ਪਰ ਨਾਲ ਹੀ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦੀ ਵੀ ਸੀ, ਉਹ ਅਧੂਰੀ ਇੱਛਾ ਜੋ ਹੁਣੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਈ ਸੀ, ਫਿਰ ਤੋਂ ਜਾਗ ਰਹੀ ਸੀ।

ਉਸਨੇ ਮੇਰੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾਈਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਪਰ ਟਿਕਾ ਲਿਆ, ਉਸਦਾ ਲੁੰਡ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਰਗੜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਗਿੱਲਾ ਸੀ, ਤਿਲਕਣ ਵਾਲਾ, ਮੇਰੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ। "ਆਰਾਮ ਕਰ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲੈ।" ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ।

ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਦਬਾਅ ਪਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਸਿਰਾ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਫਸਿਆ। ਇੱਕ ਤਿੱਖਾ ਦਰਦ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਫਟ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਚੀਖ ਪਈ। "ਰੁਕੋ, ਰੁਕੋ," ਮੈਂ ਬੋਲੀ, ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ। ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਰੁਕ ਗਿਆ, ਮੇਰੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਚੁੰਮੀਆਂ ਦਿੰਦਿਆਂ।

"ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ, ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਰਿਹਾ," ਉਹ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ। ਉਸਨੇ ਮੇਰੀਆਂ ਚੂਚੀਆਂ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਨਿੱਪਲਾਂ ਨੂੰ ਮਰੋੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੈਨੂੰ ਦਰਦ ਤੋਂ ਧਿਆਨ ਹਟਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਢਿੱਲਾ ਪਿਆ, ਉਸਨੇ ਫਿਰ ਤੋਂ ਹੌਲੀ ਦਬਾਅ ਪਾਇਆ।

ਇਸ ਵਾਰ ਉਹ ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਦਰਦ ਅਜੇ ਵੀ ਸੀ, ਪਰ ਨਾਲ ਹੀ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਭਰਾਵਟ, ਇੱਕ ਪੂਰਾਪਨ। "ਆਹ," ਮੈਂ ਕਰਾਹੀ, ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਦਰਦ ਦੀ ਸੀ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਦੀ। ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਚੁੰਮੇ, ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾਈ, ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਧਸਦਾ ਗਿਆ।

ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਸੀ, ਉਹ ਰੁਕ ਗਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਆਦਤ ਪਾਉਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਦਿੰਦਿਆਂ। ਮੈਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦੀ ਸੀ ਉਸਨੂੰ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ, ਮੋਟਾ ਅਤੇ ਗਰਮ, ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਉਸਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ। "ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਏਂ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੀ।"

ਫਿਰ ਉਹ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗਾ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਬਾਹਰ ਨੂੰ ਆ ਕੇ ਫਿਰ ਅੰਦਰ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਦਰਦ ਘਟਦਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਥਾਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਲੈਣ ਲੱਗਾ, ਇੱਕ ਮਿੱਠੀ ਰਗੜ, ਇੱਕ ਵਧਦੀ ਗਰਮੀ। ਮੇਰੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਲਿਪਟ ਗਈਆਂ।

"ਹੋਰ, ਹੋਰ ਤੇਜ਼," ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲੇ ਸਨ। ਜਗਦੀਪ ਮੁਸਕਰਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਦਾ ਲੁੰਡ ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਤਿਲਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਗਿੱਲਾਪਨ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਹਰ ਧੱਕਾ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕਿਤੇ ਡੂੰਘਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਡੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸਨ, ਬਿਸਤਰੇ ਦੀ ਚਰਚਰਾਹਟ, ਉਸਦੇ ਧੱਕਿਆਂ ਦੀ ਥਾਪ, ਮੇਰੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ। ਹੇਠਾਂ ਘਰ ਸੁੱਤਾ ਪਿਆ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉੱਪਰ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਸੋਚ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਗਰਮ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।

ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਘੁਮਾਇਆ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਪਰ ਲਿਆਂਦਾ। "ਹੁਣ ਤੂੰ ਉੱਪਰ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਲੁੰਡ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗੀ, ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ। ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਵੱਖਰਾ ਸੀ, ਡੂੰਘਾ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਰਫ਼ਤਾਰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਈ।

"ਵਾਹ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ," ਉਹ ਕਰਾਹਿਆ, ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਮੇਰੀਆਂ ਚੂਚੀਆਂ 'ਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਛਾਲਦਾ ਹੋਇਆ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। "ਤੂੰ ਤਾਂ, ਆਹ, ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਸਿੱਖਦੀ ਏਂ।" ਮੈਂ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ, ਮੇਰੇ ਵਾਲ ਮੇਰੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਉੱਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਸੀਨਾ ਮੇਰੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਉਹ ਦਬਾਅ ਇਕੱਠਾ ਹੋਣ ਲੱਗਾ, ਤੇਜ਼, ਬੇਕਾਬੂ। "ਮੈਂ, ਮੈਂ ਫਿਰ," ਮੈਂ ਚੀਖੀ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਉਸਦੇ ਲੁੰਡ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਕੱਸ ਗਈ, ਲਗਾਤਾਰ ਸੁੰਗੜਦੀ ਹੋਈ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਹੀ ਝੜ ਗਈ, ਮੇਰਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਝਟਕਿਆਂ ਨਾਲ ਕੰਬਿਆ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਉਸਦਾ ਨਾਂ ਨਿਕਲਦਾ ਰਿਹਾ।

ਮੇਰੇ ਝੜਨ ਨਾਲ ਉਹ ਵੀ ਪਾਗਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਲਿਆ, ਮੇਰੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ ਰੱਖੀਆਂ, ਅਤੇ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗਾ। "ਮੈਂ ਆ ਰਿਹਾ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ, ਮੈਂ ਆ ਰਿਹਾ," ਉਹ ਚੀਖਿਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਤਣ ਗਿਆ।

ਮੈਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਉਸਦਾ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਛੁੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਧਾਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਭਰਦਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਉੱਪਰ ਢਹਿ ਪਿਆ, ਹਾਂਫਦਾ ਹੋਇਆ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਤਰ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲਈ, ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਨਹੁੰ ਧਸਾਉਂਦਿਆਂ।

ਅਸੀਂ ਇੰਝ ਹੀ ਪਏ ਰਹੇ, ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ, ਨਰਮ ਪੈਂਦਾ ਹੋਇਆ। ਮੇਰੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਗਿੱਲਾਪਨ ਸੀ, ਸਾਡਾ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾਣੀ, ਅਤੇ ਚਾਦਰ 'ਤੇ ਹਲਕਾ ਲਾਲ ਦਾਗ਼, ਮੇਰੀ ਕੁਆਰੀਪਣ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਚੁੰਮੀ ਦਿੱਤੀ।

"ਦਰਦ ਹੋਇਆ?" ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੇਰੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਫੇਰਦਿਆਂ। "ਥੋੜ੍ਹਾ," ਮੈਂ ਮੰਨਿਆ, "ਪਰ ਫਿਰ, ਫਿਰ ਚੰਗਾ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।" ਉਹ ਹੱਸਿਆ, ਉਹ ਹਾਸਾ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਉਹ ਉੱਠਿਆ, ਮੇਜ਼ ਤੋਂ ਹਲਦੀ ਵਾਲੇ ਦੁੱਧ ਦਾ ਗਿਲਾਸ ਚੁੱਕਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਬਚਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆਂਦਾ। "ਬੇਬੇ ਦੀ ਨੁਸਖਾ, ਦੂਜੀ ਵਾਰੀ ਲਈ ਤਾਕਤ," ਉਸਨੇ ਅੱਖ ਮਾਰੀ। ਮੈਂ ਸ਼ਰਮਾ ਕੇ ਗਿਲਾਸ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਵਾਰੋ ਵਾਰੀ ਪੀਤਾ, ਨੰਗੇ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੇਖਦਿਆਂ।

ਦੁੱਧ ਪੀਂਦਿਆਂ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਸੀ, ਹੁਣ ਬਿਨਾਂ ਡਰ ਦੇ। ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਲੁੰਡ ਹੁਣ ਨਰਮ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਤੋਂ ਕੁਝ ਜਾਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕੀ ਇਹ ਆਮ ਸੀ, ਇੰਨੀ ਜਲਦੀ ਫਿਰ ਤੋਂ ਚਾਹੁਣਾ?

"ਕੀ ਸੋਚ ਰਹੀ ਏਂ?" ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੇਰੀ ਚੁੱਪ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਿਆਂ। ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਾ ਬੋਲੀ, ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਪੱਟ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਸਰਕਾਇਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈਰਾਨੀ, ਫਿਰ ਖੁਸ਼ੀ ਚਮਕੀ।

"ਓਹੋ, ਬੀਬੀ ਜੀ ਨੂੰ ਮਜ਼ਾ ਆ ਗਿਆ ਲੱਗਦਾ," ਉਸਨੇ ਛੇੜਿਆ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਹਲਕਾ ਥੱਪੜ ਮਾਰਿਆ। "ਚੁੱਪ ਕਰੋ," ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਲੁੰਡ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਫਿਰ ਤੋਂ ਜਾਗਣ ਲੱਗਾ ਸੀ, ਸਖ਼ਤ ਹੁੰਦਾ ਹੋਇਆ।

ਇਸ ਵਾਰ ਮੈਂ ਸ਼ਰਮਾਈ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਡੂੰਘਾ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਚੂਸਣ ਲੱਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ ਸੀ। ਜਗਦੀਪ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਮੇਰੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ, ਉਸਦੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। "ਮਨਪ੍ਰੀਤ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰੇਂਗੀ," ਉਹ ਬੋਲਿਆ।

ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੂਰਾ ਤਣ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਉੱਪਰ ਆਈ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਧੱਕਾ ਦੇ ਕੇ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ। "ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ," ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਹੱਸ ਪਿਆ, ਹੱਥ ਉੱਪਰ ਕਰਕੇ ਹਾਰ ਮੰਨਦਿਆਂ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਗਈ, ਉਸਦਾ ਲੁੰਡ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ 'ਤੇ ਟਿਕਾਇਆ।

ਮੈਂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹੇਠਾਂ ਬੈਠੀ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਲੈਂਦਿਆਂ। ਇਸ ਵਾਰ ਕੋਈ ਦਰਦ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਭਰਾਵਟ, ਸਿਰਫ਼ ਮਜ਼ਾ। ਮੈਂ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼, ਮੇਰੀਆਂ ਚੂਚੀਆਂ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਛਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਉਸਨੇ ਮੇਰੀ ਇੱਕ ਚੂਚੀ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਈ, ਨਿੱਪਲ ਨੂੰ ਚੂਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਦੂਜੀ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਲਦਾ ਹੋਇਆ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਸਵਾਰ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਘੋੜਸਵਾਰ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਤਾਕਤ, ਇਹ ਕੰਟਰੋਲ, ਨਸ਼ਾ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ। "ਹਾਂ, ਇੰਝ ਹੀ, ਮੇਰੀ ਸ਼ੇਰਨੀ," ਉਹ ਕਰਾਹਿਆ।

ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਘੁਮਾਇਆ, ਮੈਨੂੰ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਕੀਤਾ, ਮੇਰੀ ਪਿੱਠ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ। ਮੈਂ ਸਮਝ ਗਈ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਉੱਚੀ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਆਇਆ, ਉਸਦਾ ਲੁੰਡ ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛਿਓਂ ਵੜਿਆ, ਡੂੰਘਾ, ਬਹੁਤ ਡੂੰਘਾ।

"ਆਹ, ਜਗਦੀਪ," ਮੈਂ ਚੀਖੀ, ਮੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਤਕੀਏ ਵਿੱਚ। ਇਹ ਪੋਜ਼ੀਸ਼ਨ ਵੱਖਰੀ ਸੀ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਬਹੁਤ ਡੂੰਘਾ ਸੀ, ਹਰ ਧੱਕਾ ਮੇਰੇ ਕਿਸੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਛੂੰਹਦਾ ਹੋਇਆ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਕੁੱਲ੍ਹਿਆਂ 'ਤੇ ਸਨ, ਮੈਨੂੰ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਉਸਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਤੇਜ਼, ਜਾਨਵਰ ਵਾਂਗ।

ਉਸਦਾ ਇੱਕ ਹੱਥ ਅੱਗੇ ਆਇਆ, ਮੇਰੇ ਦਾਣੇ 'ਤੇ, ਉਸਨੂੰ ਰਗੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਿੱਛਿਓਂ ਮੈਨੂੰ ਚੋਦ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦੋਹਰੀ ਮਜ਼ਾ, ਅੰਦਰ ਅਤੇ ਬਾਹਰ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਮੈਂ ਟੁੱਟਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। "ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ, ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ," ਮੈਂ ਚੀਕੀ।

ਮੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕੱਸ ਲਿਆ, ਮੇਰਾ ਪਾਣੀ ਛੁੱਟਿਆ, ਮੇਰੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨੇ ਸਾਥ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਡਿੱਗਣ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਫੜੀ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਮਾਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਵੀ ਨਾ ਚੀਖਿਆ, ਉਸਦਾ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਡੂੰਘਾ ਛੁੱਟਦਾ ਹੋਇਆ।

ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਢਹਿ ਪਏ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲਿਪਟੇ ਹੋਏ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਤਰ, ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ। ਚਾਦਰ ਗਿੱਲੀ ਸੀ, ਕਮਰਾ ਸਾਡੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਬਾਹਰ ਕਿਤੇ ਦੂਰ ਕੋਈ ਕੁੱਤਾ ਭੌਂਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਤ ਅਜੇ ਬਾਕੀ ਸੀ।

ਜਗਦੀਪ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ, ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਮੇਰੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ। "ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਏਂ?" ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੇਰੇ ਵਾਲਾਂ 'ਤੇ ਚੁੰਮੀ ਦਿੰਦਿਆਂ। ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਦਿਲ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਕੋਲ ਮੂੰਹ ਲੈ ਜਾ ਕੇ ਫੁਸਫੁਸਾਈ।

"ਜਗਦੀਪ, ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਸੁਹਾਗ ਰਾਤ ਤੋਂ ਡਰ ਲੱਗੂਗਾ, ਪਰ ਤੂੰ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇਸਦਾ ਨਸ਼ਾ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।"