ਪੰਜਾਬੀ ਨਵੇਲੀ ਦੁਲਹਨ ਕਹਾਣੀ: ਫਿਰੋਜ਼ਪੁਰ ਵਾਲੀ ਸੁਹਾਗਰਾਤ

ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਮਹਿੰਦੀ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਹਰ ਹਰਕਤ 'ਤੇ ਉਸਦੇ ਚੂੜੇ ਦੀ ਛਣਛਣਾਹਟ ਗੂੰਜਦੀ ਸੀ। ਏਕਮ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਪਲੰਘ 'ਤੇ ਬੈਠੀ ਆਪਣੀ ਨਵੇਲੀ ਦੁਲਹਨ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਘੁੰਘਟ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਕੰਬਦੇ ਹੱਥ। ਇਹ ਸੀ ਅਸਲ ਪੰਜਾਬੀ ਨਵੇਲੀ ਦੁਲਹਨ ਕਹਾਣੀ, ਜਿਸਦਾ ਪਹਿਲਾ ਪੰਨਾ ਅੱਜ ਰਾਤ ਲਿਖਿਆ ਜਾਣਾ ਸੀ।

ਏਕਮ ਅਠਾਈ ਸਾਲ ਦਾ, ਫਿਰੋਜ਼ਪੁਰ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਾਲੇ ਘਰ ਦਾ ਵੱਡਾ ਮੁੰਡਾ, ਖੇਤੀ ਅਤੇ ਟਰਾਂਸਪੋਰਟ ਦਾ ਕੰਮ। ਮਿਹਰ ਤੇਈ ਸਾਲ ਦੀ, ਮੋਗੇ ਦੇ ਇੱਕ ਮਾਸਟਰ ਦੀ ਧੀ। ਰਿਸ਼ਤਾ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੋ ਵਾਰ ਮਿਲੇ ਸਨ, ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ, ਦੋ ਮਿੰਟ ਗੱਲ ਵੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਸੀ। ਅੱਜ ਵਿਆਹ ਸੀ, ਘਰ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਰਾਤ ਦਾ ਇੱਕ ਵੱਜ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।

ਉਹ ਬੈੱਡ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਲਾਲ ਲਹਿੰਗੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਗੁੱਡੀ ਵਰਗੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ। "ਮਿਹਰ," ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਕਿਹਾ, "ਡਰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ?" ਘੁੰਘਟ ਹੇਠੋਂ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਹਾਂ ਨਿਕਲੀ, ਇੰਨੀ ਹੌਲੀ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਕੰਨ ਲਾਉਣਾ ਪਿਆ।

ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਘੁੰਘਟ ਉੱਪਰ ਕੀਤਾ। ਦੀਵੇ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂਆਂ ਦੀ ਚਮਕ। "ਰੋ ਕਿਉਂ ਰਹੀ ਏਂ?" "ਡਰ ਲੱਗਦਾ," ਉਸਨੇ ਸੱਚ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, "ਸਭ ਕੁਝ ਨਵਾਂ ਏ, ਤੂੰ ਨਵਾਂ, ਇਹ ਘਰ ਨਵਾਂ।" ਏਕਮ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ, ਨਰਮੀ ਨਾਲ। "ਤਾਂ ਆਪਾਂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਸਿੱਖਾਂਗੇ। ਅੱਜ ਕੋਈ ਜਲਦੀ ਨਹੀਂ, ਵਾਅਦਾ।"

ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਟਿੱਕਾ ਕੱਢਿਆ, ਕੰਨਾਂ ਦੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਉਤਾਰੀਆਂ, ਹਰ ਗਹਿਣਾ ਉਤਾਰਦੇ ਹੋਏ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ 'ਤੇ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ। ਮਿਹਰ ਦਾ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ। "ਇਹ ਕਲੀਰੇ ਬਹੁਤ ਭਾਰੇ ਨੇ," ਉਸਨੇ ਹੱਸਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਆਵਾਜ਼ ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ। "ਉਤਾਰ ਦਿਆਂ?" ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ।

ਗਹਿਣੇ ਉਤਰਦੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਘਬਰਾਹਟ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਘਟਦੀ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਜੂੜੇ ਵਿੱਚੋਂ ਪਿੰਨਾਂ ਕੱਢੀਆਂ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਲੰਬੇ ਵਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਫੈਲ ਗਏ, ਤਾਂ ਮਿਹਰ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਸਾਹ ਲਿਆ। "ਹੁਣ ਤੂੰ ਮਿਹਰ ਲੱਗ ਰਹੀ ਏਂ," ਏਕਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਗੁੱਡੀ ਨਹੀਂ।" ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਪਹਿਲੀ ਸੱਚੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਆਈ।

ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮੂੰਹ ਦਿੱਤਾ, ਸ਼ੈਂਪੂ ਅਤੇ ਮਹਿੰਦੀ ਦੀ ਮਿਲੀ ਜੁਲੀ ਖੁਸ਼ਬੂ। "ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਏਂ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। "ਸੱਚੀਂ?" "ਸੱਚੀਂ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਸੋਚਿਆ ਸੀ, ਫੋਟੋ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣੀ ਏਂ, ਸਾਹਮਣੇ ਹੋਰ ਵੀ।" ਉਹ ਹੱਸ ਪਈ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਹਾਸੇ ਨਾਲ ਕਮਰੇ ਦੀ ਹਵਾ ਹਲਕੀ ਹੋ ਗਈ।

"ਲਹਿੰਗਾ ਵੀ ਬਹੁਤ ਭਾਰਾ ਹੋਣਾ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਉਤਾਰ ਦਿਆਂ?" ਉਸਦੇ ਗੱਲ੍ਹ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ, ਪਰ ਉਸਨੇ ਹਾਂ ਕਹਿ ਦਿੱਤੀ, ਨਜ਼ਰਾਂ ਝੁਕਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਉਸਨੇ ਡੋਰੀ ਖੋਲ੍ਹੀ, ਭਾਰਾ ਲਹਿੰਗਾ ਹੇਠਾਂ ਸਰਕ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਬਲਾਊਜ਼ ਅਤੇ ਪੈਟੀਕੋਟ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਗਈ। ਏਕਮ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਫੈਲ ਗਈਆਂ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਗੋਰਾ, ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੀਵੇ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ।

ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਪਹਿਲਾ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ, ਹੌਲੀ, ਨਰਮ, ਸਵਾਦ ਲੈਂਦਾ ਹੋਇਆ। ਮਿਹਰ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਗਏ, ਬਲਾਊਜ਼ ਦੇ ਹੁੱਕ ਖੋਲ੍ਹੇ, ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ, ਜਲਦੀ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਜਦੋਂ ਬਲਾਊਜ਼ ਉਤਰਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਦੁੱਧ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਨ, ਭਾਰੇ, ਗੋਰੇ, ਨਿੱਪਲ ਤਣੇ ਹੋਏ, ਸਾਹ ਨਾਲ ਉੱਠਦੇ ਡਿੱਗਦੇ।

ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਨਿੱਪਲ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਚੂਸਿਆ, ਜੀਭ ਫੇਰੀ, ਅਤੇ ਮਿਹਰ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਪਹਿਲੀ ਸਿਸਕੀ ਨਿਕਲੀ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਧਸ ਗਏ। "ਏਕਮ..." ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਇੰਨਾ ਨਿੱਜੀ ਲੱਗਾ। ਉਸਨੇ ਦੂਜੇ ਦੁੱਧ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਦਬਾਇਆ, ਮਸਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿਘਲਦੀ ਗਈ, ਮੋਮ ਵਾਂਗ।

ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਕੁੜਤਾ ਉਤਾਰਿਆ, ਫੇਰ ਪਜਾਮਾ। ਮਿਹਰ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਕਿਸੇ ਮਰਦ ਨੂੰ ਨੰਗਾ ਦੇਖਿਆ ਸੀ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਫੈਲ ਗਈਆਂ। "ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ..." ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਫੇਰ ਉਹ ਸ਼ਰਮਾ ਕੇ ਮੂੰਹ ਪਰ੍ਹੇ ਕਰ ਗਈ। ਏਕਮ ਹੱਸ ਪਿਆ, ਨਰਮੀ ਨਾਲ। "ਡਰ ਨਾ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਹੀ ਏ, ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਵਰਤਾਂਗਾ।" ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਉਸਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਡਰਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਉਹ ਹੋਰ ਤਣ ਗਿਆ।

ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਹੇਠਾਂ ਸਰਕਿਆ, ਪੈਟੀਕੋਟ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਉਸਦੀ ਪੈਂਟੀ 'ਤੇ। ਉਹ ਗਿੱਲੀ ਸੀ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ। ਉਸਨੇ ਪੈਂਟੀ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਂਗਲ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ 'ਤੇ ਫੇਰੀ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ। ਮਿਹਰ ਨੇ ਉਸਦਾ ਮੋਢਾ ਫੜ ਲਿਆ, ਨਹੁੰ ਗੱਡ ਦਿੱਤੇ। "ਡਰ ਨਾ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਬਸ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ।" ਉਸਦੀ ਉਂਗਲ ਅੰਦਰ ਗਈ, ਹੌਲੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਤੰਗ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਤੰਗ, ਗਰਮ।

ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਲਿਟਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ, ਨਰਮੀ ਨਾਲ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ, ਗੁਲਾਬੀ, ਗਿੱਲੀ, ਕੰਬਦੀ। ਉਸਨੇ ਮੂੰਹ ਲਾਇਆ, ਜੀਭ ਫੇਰੀ, ਦਾਣੇ 'ਤੇ ਦਬਾਅ ਪਾਇਆ, ਅਤੇ ਮਿਹਰ ਦੀ ਪਿੱਠ ਕਮਾਨ ਵਾਂਗ ਤਣ ਗਈ। "ਹਾਏ..." ਉਸਦੀ ਸਿਸਕੀ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਦੁਆਲੇ ਲਿਪਟ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਝੜ ਗਈ, ਕੰਬਦੀ, ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਲੈਂਦੀ ਹੋਈ।

"ਹੁਣ?" ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ। ਉਸਨੇ ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਅਤੇ ਚਾਹਤ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਦਬਾਅ ਪਾਇਆ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਸੀ, ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ। ਮਿਹਰ ਨੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਭੀंच ਲਏ।

"ਰੁਕ..." ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਸੇ ਵਕਤ ਰੁਕ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ। "ਦਰਦ ਹੋ ਰਿਹਾ?" "ਥੋੜ੍ਹਾ।" "ਤਾਂ ਆਪਾਂ ਰੁਕਦੇ ਆਂ, ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ।" "ਨਹੀਂ," ਉਸਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ, ਕੱਸ ਕੇ, "ਬਸ ਹੌਲੀ।" ਉਸਨੇ ਫੇਰ ਦਬਾਅ ਪਾਇਆ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਸਬਰ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅੰਦਰ ਸੀ, ਪੂਰਾ, ਡੂੰਘਾ। ਮਿਹਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ, ਪਰ ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ।

ਉਹ ਹਿੱਲਿਆ ਨਹੀਂ, ਬਸ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਰਿਹਾ, ਉਸਨੂੰ ਸਮਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸਦੇ ਹੰਝੂ ਪੂੰਝਦਾ ਹੋਇਆ। "ਮੇਰੀ ਬਹਾਦਰ ਕੁੜੀ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ। ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਦਰਦ ਘਟਿਆ, ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਢਿੱਲਾ ਪਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਹਿੱਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਹੌਲੀ, ਡੂੰਘੇ ਧੱਕੇ। ਮਿਹਰ ਨੇ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਫੜ ਲਈ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਪਰ ਹੁਣ ਦਰਦ ਵਾਲੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਕੁਝ ਹੋਰ।

"ਹੋਰ..." ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਹਿੰਮਤ 'ਤੇ। ਉਸਨੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾਈ, ਉਸਦੇ ਦੁੱਧ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਿੱਲਦੇ ਹੋਏ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਨਿੱਪਲ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਚੂਸਦੇ ਹੋਏ ਧੱਕੇ ਮਾਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਮਿਹਰ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਿਪਟ ਗਈਆਂ, ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਉਸਦੇ ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਉੱਠਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸਦਾ ਸਾਥ ਦਿੰਦਾ ਹੋਇਆ।

ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਝੜੇ, ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉਸਦੇ ਲੰਨ ਦੁਆਲੇ ਕਸਦੀ ਹੋਈ, ਉਸਦਾ ਪਾਣੀ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਛੁੱਟਦਾ ਹੋਇਆ, ਗਰਮ। ਮਿਹਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲਈ, ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਲਿਆ, ਹਾਂਫਦੀ ਹੋਈ। ਚਿੱਟੀ ਚਾਦਰ 'ਤੇ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਲਹੂ ਦਾ ਦਾਗ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭਰ ਆਈਆਂ। "ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਆਂ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਦਾ ਲਈ।"

ਉਸਨੇ ਚਾਦਰ ਬਦਲੀ, ਦਾਗ ਵਾਲੀ ਚਾਦਰ ਤਹਿ ਕਰਕੇ ਅਲਮਾਰੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ। "ਬੇਬੇ ਪੁੱਛੇਗੀ," ਮਿਹਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਘਬਰਾ ਕੇ। "ਪੁੱਛਣ ਦੇ," ਏਕਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, "ਇਹ ਤਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਏ, ਸ਼ਰਮ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ।" ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਫੇਰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸੌਂ ਗਈ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ, ਪੂਰੀ, ਉਸਦੀ।

"ਭੁੱਖ ਲੱਗੀ?" ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਫੇਰਦੇ ਹੋਏ। "ਬਹੁਤ।" ਉਹ ਉੱਠਿਆ, ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਬਾਹਰ ਝਾਕਿਆ, ਸਾਰਾ ਘਰ ਸੁੱਤਾ ਪਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚੋਂ ਦੁੱਧ ਦਾ ਗਲਾਸ ਅਤੇ ਬਰਫ਼ੀ ਦਾ ਡੱਬਾ ਲੈ ਆਇਆ। ਦੋਵੇਂ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਖਾਂਦੇ ਰਹੇ, ਚਾਦਰ ਵਿੱਚ ਲਿਪਟੇ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਖੁਆਉਂਦੇ ਹੋਏ। ਮਿਹਰ ਹੱਸ ਰਹੀ ਸੀ, ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ, ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਇੰਨੀ ਬੇਫ਼ਿਕਰ।

"ਤੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇਖਿਆ?" ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਬਰਫ਼ੀ ਦਾ ਟੁਕੜਾ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ। "ਨਹੀਂ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ।" "ਤਾਂ ਆਪਾਂ ਜਾਵਾਂਗੇ। ਫਿਲਮ ਦੇਖਾਂਗੇ, ਬਾਜ਼ਾਰ ਘੁੰਮਾਂਗੇ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਸੂਟ ਲਵਾਂਗਾ।" ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕ ਉੱਠੀਆਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ। "ਸੱਚੀਂ ਲੈ ਜਾਵੇਂਗਾ?" "ਵਾਅਦਾ," ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਛੋਟੀ ਉਂਗਲ ਫੜ ਕੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਸ ਪਏ, ਦੁੱਧ ਦੇ ਗਲਾਸ ਟਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ।

ਸਵੇਰੇ ਪੰਜ ਵਜੇ ਮਿਹਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਜਗਾਇਆ, ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ 'ਤੇ, ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ। "ਉੱਠ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨੱਚਦੀ ਹੋਈ, "ਘਰ ਜਾਗਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ।" ਉਹ ਬਦਲ ਗਈ ਸੀ, ਰਾਤ ਦੀ ਉਹ ਡਰੀ ਹੋਈ ਕੁੜੀ ਨਹੀਂ ਰਹੀ। ਉਸਨੇ ਉਸਦਾ ਲੰਨ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਛੂਹਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

"ਤੂੰ ਤਾਂ ਸਿੱਖ ਗਈ," ਉਸਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ। "ਚੰਗਾ ਉਸਤਾਦ ਮਿਲਿਆ," ਉਸਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਬੇਸ਼ਰਮੀ ਨਾਲ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੇਠਾਂ ਕਰ ਲਿਆ। ਇਸ ਵਾਰ ਉਹ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਆਈ, ਉਸਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲਿਆ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿੱਲਦੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ 'ਤੇ। ਉਸਦੇ ਦੁੱਧ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸਨੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲਏ, ਦਬਾਏ।

ਫੇਰ ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਘੁਮਾਇਆ, ਪਿੱਛੋਂ ਆਇਆ, ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ। ਮਿਹਰ ਅੱਗੇ ਝੁਕੀ, ਸਿਰਹਾਣੇ ਵਿੱਚ ਮੂੰਹ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੇ ਡੂੰਘੇ ਧੱਕੇ, ਉਸਦੀਆਂ ਦੱਬੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ, ਸਵੇਰ ਦੀ ਹਲਕੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਸਰੀਰ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਫੇਰ ਇਕੱਠੇ ਝੜੇ, ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ, ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ।

ਦੋਵੇਂ ਬਾਥਰੂਮ ਵਿੱਚ ਗਏ, ਇਕੱਠੇ ਨਹਾਏ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਹੱਸਦੇ ਰਹੇ। ਮਿਹਰ ਨੇ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਰਗੜੀ, ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਧੋਤੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਸ਼ੈਂਪੂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ। "ਇਹ ਤਾਂ ਮਜ਼ਾ ਆ ਗਿਆ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ। "ਰੋਜ਼ ਨਹਾਵਾਂਗੇ ਇੰਝ?" "ਰੋਜ਼," ਉਸਨੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ, ਉਸਦੇ ਗਿੱਲੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਚੁੰਮਦੇ ਹੋਏ।

ਛੇ ਵਜੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੜਕਿਆ, ਬੇਬੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, "ਪੁੱਤਰ, ਚਾਹ ਲੈ ਆਈ ਆਂ।" ਦੋਵੇਂ ਹੜਬੜਾ ਕੇ ਉੱਠੇ, ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ, ਵਾਲ ਸੰਵਾਰੇ। ਮਿਹਰ ਨੇ ਸੂਟ ਪਾਇਆ, ਚੂੜਾ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਿੰਦੂਰ ਮੰਗ ਵਿੱਚ, ਬਿਲਕੁਲ ਨਵੀਂ ਨਵੇਲੀ ਦੁਲਹਨ। ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਤਾਂ ਬੇਬੇ ਮੁਸਕਰਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਝਦਾਰੀ ਵਾਲੀ ਸ਼ਰਾਰਤ। "ਸੁੱਤੇ ਰਹੇ?" "ਹਾਂ ਬੇਬੇ," ਮਿਹਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਗੱਲ੍ਹ ਲਾਲ।

ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹਾਸਾ ਮਜ਼ਾਕ ਚੱਲਦਾ ਰਿਹਾ। ਤਾਈਆਂ ਚਾਚੀਆਂ ਨੇ ਮਿਹਰ ਨੂੰ ਛੇੜਿਆ, ਉਹ ਸ਼ਰਮਾਉਂਦੀ ਰਹੀ, ਚਾਹ ਵੰਡਦੀ ਰਹੀ। ਏਕਮ ਦੂਰੋਂ ਦੇਖਦਾ ਰਿਹਾ, ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਇੱਕ ਮਾਲਕੀ ਵਾਲਾ ਮਾਣ। ਇਹ ਕੁੜੀ ਕੱਲ੍ਹ ਤੱਕ ਅਜਨਬੀ ਸੀ, ਅੱਜ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਹਰ ਇੰਚ, ਉਸਦੀ ਹਰ ਸਿਸਕੀ ਉਸਨੂੰ ਯਾਦ ਸੀ।

ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਛੱਤ 'ਤੇ ਕੱਪੜੇ ਸੁਕਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਉਹ ਇਕੱਲੀ ਮਿਲੀ। ਏਕਮ ਉੱਪਰ ਗਿਆ, ਇਧਰ ਉਧਰ ਦੇਖ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲਈ। "ਕੋਈ ਦੇਖ ਲਵੇਗਾ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਹਿੱਲੀ ਨਹੀਂ, ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਲੱਗੀ ਰਹੀ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ 'ਤੇ ਚੁੰਮਣ ਦਿੱਤਾ। "ਦੇਖਣ ਦੇ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪਤਨੀ ਏਂ ਤੂੰ ਮੇਰੀ, ਹੱਕ ਨਾਲ।" ਉਹ ਮੁਸਕਰਾਈ, ਤਾਰਿਆਂ ਹੇਠਾਂ, ਉਸਦੇ ਹੱਥ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਰੱਖ ਕੇ।

ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਖੇਤ ਵੱਲ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਮਿਹਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੱਕ ਆਈ, ਉਸਦਾ ਪੱਲਾ ਸੰਭਾਲਦੀ ਹੋਈ। "ਸੁਣ," ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਕਿਹਾ, ਇਧਰ ਉਧਰ ਦੇਖ ਕੇ। "ਹਾਂ?" "ਰਾਤ ਨੂੰ..." ਉਹ ਰੁਕੀ, ਗੱਲ੍ਹ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ। "ਰਾਤ ਨੂੰ ਫੇਰ?" ਏਕਮ ਹੱਸ ਪਿਆ, ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਦਬਾਇਆ। "ਹਰ ਰਾਤ, ਮਿਹਰ। ਹੁਣ ਤਾਂ ਹਰ ਰਾਤ।"