ਪੰਜਾਬੀ ਸ਼ਾਦੀ ਵਾਲੀ ਰਾਤ: ਨੋਟ ਦਾ ਸੱਚ (ਭਾਗ 2)

ਪੰਜਾਬੀ ਸ਼ਾਦੀ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਦੀ ਸਵੇਰ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਨੀਂਦਰ ਨਹੀਂ ਲਿਆਈ ਸੀ। ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਉਹ ਮੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਕਾਗਜ਼ ਆਪਣੀ ਮੁੱਠੀ ਵਿੱਚ ਦੱਬੀ ਰਹੀ, ਤੇ ਹਰਮਨ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਬਾਂਹ ਵਲ੍ਹੇਟੀ ਸੁੱਤਾ ਰਿਹਾ, ਬੇਖ਼ਬਰ। ਖਿੜਕੀ ਵਿੱਚੋਂ ਸਵੇਰ ਦੀ ਹਲਕੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਗੇਂਦੇ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਛਣ ਕੇ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਕਮਰਾ ਅਜੇ ਵੀ ਕੱਲ ਰਾਤ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ।

ਹਰਮਨ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ, ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਚੁੰਮੀ ਲਈ। "ਚਾਹ ਬਣਾਵਾਂ, ਜਾਨ। ਥਰਮਸ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਗਰਮ ਹੋਣੀ।" ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਉੱਠ ਕੇ ਬੈਠ ਗਈ, ਸਿਰਹਾਣੇ ਹੇਠੋਂ ਉਹ ਕਾਗਜ਼ ਕੱਢਿਆ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। "ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਦੱਸੋ, ਇਹ ਕੀ ਹੈ।"

ਹਰਮਨ ਦੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਹੀ ਜੰਮ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਲਿਖਤ ਪਛਾਣ ਲਈ, ਤੇ ਉਸਦਾ ਰੰਗ ਉੱਡ ਗਿਆ। ਉਹ ਬਿਸਤਰੇ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਹੱਥ ਮਲਦਾ ਹੋਇਆ।

"ਕੱਲ ਸ਼ਾਮ 6 ਵਜੇ, ਪੁਰਾਣੀ ਜਗ੍ਹਾ।" ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਿਆ, ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ। "ਕੌਣ ਹੈ ਇਹ, ਹਰਮਨ। ਕਿਹੜੀ ਔਰਤ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁਰਾਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਬੁਲਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸੋ।"

ਹਰਮਨ ਨੇ ਇੱਕ ਲੰਮਾ ਸਾਹ ਲਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕੀਤੀਆਂ। "ਇਹ ਨੋਟ ਪੁਰਾਣਾ ਹੈ, ਨਵਪ੍ਰੀਤ। ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣਾ।" ਉਸਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਸਨੇ ਹੱਥ ਪਿੱਛੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।

"ਉਸਦਾ ਨਾਂ ਕਵਿਤਾ ਸੀ। ਲੁਧਿਆਣੇ ਕਾਲਜ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਘਰਦਿਆਂ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ, ਰਿਸ਼ਤਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ।" ਹਰਮਨ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਭਾਰੀ ਹੋ ਗਈ। "ਇਹ ਨੋਟ ਉਸਨੇ ਅੱਠ ਮਹੀਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰੀ ਦੁਕਾਨ ਤੇ ਭੇਜਿਆ ਸੀ। ਆਖ਼ਰੀ ਵਾਰ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ।"

"ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਗਏ।" ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਿੱਧਾ ਪੁੱਛਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਥਰੂ ਤੈਰ ਰਹੇ ਸਨ।

"ਨਹੀਂ ਗਿਆ।" ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ। "ਕਿਉਂਕਿ ਤਦ ਤੁਹਾਡਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਪੱਕਾ ਹੋਣ ਲੱਗਾ ਸੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਕਵਿਤਾ ਨੂੰ ਫੋਨ ਤੇ ਹੀ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਮਿਲਣ ਦਾ ਕੋਈ ਫਾਇਦਾ ਨਹੀਂ।"

"ਫਿਰ ਇਹ ਨੋਟ ਰੱਖਿਆ ਕਿਉਂ। ਸ਼ੇਰਵਾਨੀ ਦੀ ਜੇਬ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਸੀ।" ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੁਣ ਤਿੱਖੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।

ਹਰਮਨ ਚੁੱਪ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਬੋਲਿਆ, "ਗਲਤੀ ਮੇਰੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਸਾੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਪਈ। ਵਿਆਹ ਵਾਲੀ ਸਵੇਰ ਜੇਬ ਵਿੱਚ ਪਾ ਲਿਆ ਸੀ, ਸੋਚਿਆ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿਆਂਗਾ। ਫਿਰ ਭੁੱਲ ਗਿਆ।"

ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਲਿਆ। "ਤੁਸੀਂ ਕੱਲ ਰਾਤ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਕੋਈ ਰਾਜ਼ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਜਲਦੀ ਨਹੀਂ।" ਉਹ ਉੱਠੀ, ਬਾਥਰੂਮ ਵੱਲ ਗਈ, ਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਅੰਦਰੋਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਿਆ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਤੇ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਬੈਠਾ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਦੇ ਕੇ। ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ, ਕੱਲ ਰਾਤ ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਖੁਸ਼ ਸੀ, ਤੇ ਅੱਜ ਸਵੇਰੇ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੇ ਕਾਗਜ਼ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਵਿਤਾ ਦਾ ਨੋਟ ਸਾੜਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਉਸ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋਈ। ਉਸਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ, ਅੱਜ ਉਹ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਭਰੋਸਾ ਵਾਪਸ ਜਿੱਤ ਕੇ ਹੀ ਰਹੇਗਾ, ਚਾਹੇ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰਨਾ ਪਵੇ।

ਨਾਸ਼ਤੇ ਦੀ ਮੇਜ਼ ਤੇ ਮਾਂ ਨੇ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵੇਖ ਲਈਆਂ। "ਕੀ ਗੱਲ, ਨੂੰਹ ਰਾਣੀ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆਈ ਲੱਗਦਾ।" ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅੱਖ ਮਾਰੀ, "ਭਾਬੀ, ਹਰਮਨ ਤਾਂ ਠੀਕ ਹੈ ਨਾ, ਕਿਤੇ ਤੰਗ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।" ਸਾਰੇ ਹੱਸ ਪਏ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਖਿੱਚੀ, ਤੇ ਹਰਮਨ ਚੁੱਪਚਾਪ ਪਰੌਂਠਾ ਤੋੜਦਾ ਰਿਹਾ।

ਨਾਸ਼ਤੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗਲਿਆਰੇ ਵਿੱਚ ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਲਾਈ ਫੜ ਲਈ। "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁਰਾਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿਖਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਅੱਜ, ਹੁਣੇ।" ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ, ਝਿਜਕੀ, ਫਿਰ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ।

ਮੋਟਰਸਾਈਕਲ ਨਹਿਰ ਕੰਢੇ ਰੁਕਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਪਿੱਪਲ ਦਾ ਪੁਰਾਣਾ ਦਰੱਖਤ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਕੋਲ ਹੀ ਉਹ ਟਿਊਬਵੈਲ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਰਮਨ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਾ ਸੀ। "ਇਹੀ ਹੈ ਪੁਰਾਣੀ ਜਗ੍ਹਾ।" ਹਰਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਕਵਿਤਾ ਇੱਥੇ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਨਵਪ੍ਰੀਤ। ਉਸ ਸ਼ਾਮ ਮੈਂ ਦੁਕਾਨ ਤੇ ਹੀ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਨੋਟ ਜੇਬ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਰਹਿ ਗਿਆ।"

ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਦਰੱਖਤ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ, ਪਾਣੀ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ। "ਤੁਸੀਂ ਆਉਂਦੇ ਤਾਂ ਕੀ ਹੁੰਦਾ।" ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।

"ਕੁਝ ਨਹੀਂ।" ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ ਫੜ ਲਏ। "ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ। ਤੁਹਾਡੀ ਫੋਟੋ ਜਦੋਂ ਮਾਂ ਨੇ ਵਿਖਾਈ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਸੇ ਦਿਨ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ।"

ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਟਿਊਬਵੈਲ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਹੁਣ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਸੀ। ਅੰਦਰ ਠੰਢ ਸੀ, ਤੂੜੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਲੱਕੜ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ, ਕੁੰਡੀ ਲਾਈ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਦਾ ਦੁੱਖ ਹੁਣ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭੁੱਖ ਵਿੱਚ।

ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਟੁੱਟ ਪਿਆ। ਇਹ ਚੁੰਮਣ ਕੱਲ ਰਾਤ ਵਰਗਾ ਹੌਲੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਹ ਵਿੱਚ ਮੰਗ ਸੀ, ਮਾਫ਼ੀ ਸੀ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ, ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। "ਸਾਬਤ ਕਰੋ।" ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਹੀ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ। "ਮੈਨੂੰ ਸਾਬਤ ਕਰੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਹੋ।" ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਉੱਥੇ ਅਜੇ ਵੀ ਸ਼ੱਕ ਦੀ ਪਰਛਾਈਂ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਹੇਠਾਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਵੀ ਸੀ, ਇੱਕ ਭੁੱਖ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਉਹੀ ਬੁਝਾ ਸਕਦਾ ਸੀ। "ਮੈਂ ਸਾਬਤ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਾਨ। ਅੱਜ, ਇੱਥੇ, ਹੁਣੇ।" ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਗੱਲ ਤੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ, ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਸਾਫ਼ ਕੀਤੇ।

ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਸੂਟ ਦੇ ਉੱਤੇ ਗਏ, ਤੇ ਉਸਨੇ ਉਸਦਾ ਕੁੜਤਾ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾੜਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਨੀਚੇ ਸਰਕ ਗਈ, ਤੂੜੀ ਤੇ ਢੇਰ ਹੋ ਗਈ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨੰਗੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਹਰਮਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਗਿੱਲੀ ਸੀ, ਗਰਮ।

ਉਸਨੇ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਅੰਦਰ ਪਾਈਆਂ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕੀਤੀਆਂ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕੰਧ ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਟੇਕ ਲਿਆ, ਮੂੰਹੋਂ ਸਿਸਕੀ ਨਿਕਲ ਗਈ। "ਆਹ... ਹਰਮਨ..." ਉਸਦਾ ਅੰਗੂਠਾ ਉਸਦੇ ਦਾਣੇ ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ।

ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਪੈਂਟ ਦਾ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਜ਼ਿੱਪਰ ਨੀਚੇ ਕੀਤੀ। ਉਸਦਾ ਲੰਨ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਾੜਾਂ ਫੁੱਲੀਆਂ। ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮੁੱਠੀ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ, ਉੱਤੇ ਨੀਚੇ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਦੰਦ ਭੀੰਚ ਲਏ, ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਤੇ ਕੱਸ ਗਏ।

"ਲੈ ਲਓ ਮੈਨੂੰ।" ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਕ ਲੱਤ ਉਠਾ ਕੇ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਲਈ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਇੱਕ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਵੜ ਗਿਆ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਨਹੁੰ ਗੱਡ ਦਿੱਤੇ।

ਕੰਧ ਨਾਲ ਲੱਗੀ ਉਹ ਉਸਦੇ ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਹਿੱਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਤੂੜੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ, ਉਸਦੇ ਪਸੀਨੇ ਦੀ ਮਹਿਕ, ਉਸਦੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ, ਸਭ ਇੱਕ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। "ਹੋਰ... ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ..." ਉਹ ਚਿਲਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਨਾ ਸ਼ੱਕ ਸੀ, ਨਾ ਦੁੱਖ, ਸਿਰਫ਼ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸਨ।

ਹਰਮਨ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧ ਗਈ, ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਮਸਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੁੜਤੇ ਦੇ ਉੱਤੋਂ ਹੀ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅਕੜ ਗਿਆ, ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਤੇ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਚੀਖ਼ ਨਾਲ ਉਹ ਝੜ ਗਈ, ਉਸਦਾ ਪਾਣੀ ਉਸਦੇ ਲੰਨ ਤੇ ਵਗਦਾ ਹੋਇਆ।

ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜਿਆ, ਕੁਝ ਹੋਰ ਧੱਕੇ ਮਾਰੇ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਝੜ ਗਿਆ, ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ। ਦੋਵੇਂ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲੱਗੇ ਹੱਫ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਰੁਮਾਲ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਚੁੰਮੀ ਲਈ। "ਹੁਣ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੋਇਆ। ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਡਾ ਹਾਂ।"

ਵਾਪਸੀ ਤੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਸੱਚੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦਿੱਤੀ। "ਹੁਣ ਥੋੜ੍ਹਾ। ਬਾਕੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗੀ।" ਹਰਮਨ ਹੱਸ ਪਿਆ, ਤੇ ਮੋਟਰਸਾਈਕਲ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ।

ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮਾਹੌਲ ਬਦਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮਾਂ ਨੇ ਖਾਣੇ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਪਸੰਦ ਦੀ ਦਾਲ ਬਣਾਈ ਸੀ, ਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਛੇੜਿਆ, "ਭਾਬੀ, ਹਰਮਨ ਅੱਜ ਤਾਂ ਖੁਸ਼ ਲੱਗਦਾ, ਕੱਲ ਤਾਂ ਮੂੰਹ ਲਟਕਿਆ ਸੀ।" ਸਾਰੇ ਹੱਸ ਪਏ, ਤੇ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹਰਮਨ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਅੱਖ ਮਾਰੀ।

ਰਾਤ ਨੂੰ ਗੇਂਦੇ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲਾ ਕਮਰਾ ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਖੁਦ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆਈ, ਉਸਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣ ਲੱਗੀ। "ਅੱਜ ਮੈਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਾਂਗੀ।" ਉਸਨੇ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਾਲ ਕਿਹਾ।

ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਹੋ ਗਈ। ਉਸਦਾ ਲੰਨ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਟੋਪੇ ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ, "ਜਾਨ... ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ..." ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਸਨ, ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉੱਤੇ ਖਿੱਚਿਆ, ਉਸਦਾ ਸੂਟ ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਲਾਹਿਆ। ਉਹ ਨੰਗੀ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ, ਗੇਂਦੇ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਲਿਟਾਇਆ, ਤੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।

ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਦਾਣੇ ਨੂੰ ਚੂਸ ਰਹੀ ਸੀ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਚਾਦਰ ਮੁੱਠੀ ਵਿੱਚ ਭੀੰਚ ਲਈ, ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਉੱਠ ਰਹੀ ਸੀ। "ਮੈਂ... ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ..." ਤੇ ਉਹ ਝੜ ਗਈ, ਉਸਦਾ ਪਾਣੀ ਹਰਮਨ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ।

ਹਰਮਨ ਉਸਦੇ ਉੱਤੇ ਆਇਆ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਵੜਿਆ। ਇਸ ਵਾਰ ਕੋਈ ਦਰਦ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਮਜ਼ਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼ ਕੀਤਾ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਸਨ, ਉਸਦੇ ਨਹੁੰ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ।

"ਮੈਂ ਉੱਤੇ ਆਉਣਾ ਹੈ।" ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਪਲਟ ਕੇ ਉਸਦੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਗੋਲ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਨ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਇੱਕ ਨਿੱਪਲ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ, ਚੂਸਣ ਲੱਗਾ।

ਫਿਰ ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਘੋੜੀ ਬਣਾਇਆ, ਪਿੱਛਿਓਂ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਫੜ ਕੇ ਅੰਦਰ ਵੜਿਆ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਅੱਗੇ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਸਿਰਹਾਣੇ ਵਿੱਚ ਦੱਬੀਆਂ ਸਨ। "ਹਾਂ... ਐਵੇਂ... ਨਾ ਰੁਕੋ..."

ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਵੇਲੇ ਝੜੇ, ਉਸਦਾ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ, ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਉਸਦੇ ਉੱਤੇ ਢਹਿ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਪਲ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ, ਸਿਰਫ਼ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਦੀ ਧੜਕਣ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ। ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖਿਆ। "ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਪਹਿਲੀ ਤੇ ਆਖ਼ਰੀ ਹੋ, ਹਰਮਨ। ਇਹ ਗੱਲ ਯਾਦ ਰੱਖਿਓ।"

"ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ।" ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ। "ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ।" ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਆਪਣਾ ਕੰਨ ਰੱਖਿਆ, ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਸੁਣਦੀ ਰਹੀ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ। ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ, ਸਵੇਰ ਦਾ ਡਰ ਹੁਣ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਨਹਿਰ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸਾਰਾ ਮੈਲ ਵਹਾ ਕੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੌਂ ਗਏ, ਗੇਂਦੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਿੱਚ ਲਿਪਟੇ।

ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਫੋਨ ਵੱਜਿਆ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਨੀਂਦਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਫੋਨ ਚੁੱਕਿਆ, "ਹੈਲੋ।" ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, ਹੌਲੀ ਤੇ ਜਾਣੀ ਪਛਾਣੀ। "ਹਰਮਨ... ਹੈ।" ਹਰਮਨ ਦਾ ਖੂਨ ਸੁੱਕ ਗਿਆ। ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਨਵਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਈਆਂ। ਉਸਨੇ ਸਕਰੀਨ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ, ਉੱਥੇ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, "Unknown Number"।

ਅਗਲਾ ਭਾਗ ਜਲਦ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ...