ਪੰਜਾਬੀ ਸੁਹਾਗਰਾਤ ਕਹਾਣੀ: ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਰਾਤ

ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਸੁਹਾਗਰਾਤ ਕਹਾਣੀ ਉਸ ਰਾਤ ਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਫੋਨ ਥੋੜ੍ਹਾ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਹਵੇਲੀ ਵਿੱਚ ਹੇਠਾਂ ਬਰਾਤੀ ਅਜੇ ਖਾਣੇ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਹ ਉੱਪਰ ਸੁਹਾਗਰਾਤ ਵਾਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੀ ਬੈਠੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਵੌਇਸ ਨੋਟ ਦਾ ਬਟਨ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ।

ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਧੀਮੀ ਸੀ, ਪਰ ਹਰ ਲਫ਼ਜ਼ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਾਰਤ ਸੀ। "ਹਰਮਨ ਜੀ, ਸੁਣੋ... ਹੇਠਾਂ ਸਭ ਰੋਟੀ ਖਾਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਨੇ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗੇਗਾ। ਤੁਸੀਂ ਉੱਪਰ ਆ ਜਾਓ ਨਾ, ਮੈਂ ਇਕੱਲੀ ਤੁਹਾਡਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ।" ਫਿਰ ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਧੀਮੀ ਬੋਲੀ, "ਮੇਰਾ ਘੁੰਘਟ ਹਟਾ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਦੇਖੋਗੇ ਨਹੀਂ?"

ਹੇਠਾਂ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਹਰਮਨ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪਲੇਟ ਫੜੀ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਨੋਟ ਸੁਣਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਨਿਵਾਲਾ ਅਟਕ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਖੰਘ ਪਿਆ। ਨਾਲ ਖੜ੍ਹੇ ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੀ ਹੋਇਆ ਵੀਰੇ?" ਹਰਮਨ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਢੋਲ ਵਾਂਗ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਉਸ ਨੇ ਜਲਦੀ ਟਾਈਪ ਕੀਤਾ, "ਪੰਜ ਮਿੰਟ। ਕੋਈ ਦੇਖ ਨਾ ਲਵੇ।" ਜਵਾਬ ਤੁਰੰਤ ਆਇਆ, "ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਹੈ। ਜਲਦੀ ਆਓ, ਮੈਂ ਥੱਕ ਗਈ ਹਾਂ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰ ਕਰ ਕੇ।" ਹਰਮਨ ਨੇ ਪਲੇਟ ਪਾਸੇ ਰੱਖੀ ਅਤੇ ਬਹਾਨਾ ਬਣਾਇਆ ਕਿ ਕੱਪੜੇ ਬਦਲਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।

ਪੁਰਾਣੀ ਹਵੇਲੀ ਦੀਆਂ ਪੌੜੀਆਂ ਉਸ ਦੇ ਨੰਗੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਚਰਮਰਾਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਜੁੱਤੀਆਂ ਉਤਾਰ ਲਈਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਹਰ ਕਦਮ ਸੋਚ ਕੇ ਰੱਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਪਸੀਨਾ ਸੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਰਾਤ ਠੰਢੀ ਸੀ। ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।

ਉਸ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਧੱਕਿਆ ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਵੜ ਗਿਆ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਪਲੰਘ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਲਾਲ ਲਹਿੰਗੇ ਵਿੱਚ ਲਿਪਟੀ, ਘੁੰਘਟ ਅੱਧਾ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ। ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਵੀ ਫੋਨ ਸੀ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ। ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਆ ਗਈ। "ਆਖ਼ਰ ਆ ਹੀ ਗਏ," ਉਸ ਨੇ ਧੀਮੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ।

ਹਰਮਨ ਨੇ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕੁੰਡੀ ਲਗਾ ਦਿੱਤੀ। "ਮੈਂ ਤਾਂ ਡਰ ਗਿਆ ਸੀ," ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਕਿਹਾ, "ਕਿਤੇ ਮਾਂ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਆ ਜਾਵੇ।" ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਹੱਸ ਪਈ। "ਚੁੱਪ ਕਰੋ। ਅੱਜ ਦੀ ਰਾਤ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਡੀ ਹੈ।" ਉਸ ਨੇ ਪਲੰਘ 'ਤੇ ਹੱਥ ਮਾਰ ਕੇ ਕੋਲ ਜਗ੍ਹਾ ਦਿਖਾਈ।

ਹਰਮਨ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਮਹਿੰਦੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਉਸ ਦੇ ਹੋਸ਼ ਉਡਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੋਈ ਕੁਝ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਮ ਵੀ ਸੀ ਅਤੇ ਹਿੰਮਤ ਵੀ।

ਹਰਮਨ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਸ ਦਾ ਘੁੰਘਟ ਉੱਪਰ ਕੀਤਾ। ਕਾਜਲ ਲੱਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਗੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਲਾਲੀ, ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਹਲਕੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ। "ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਹੋ," ਉਸ ਨੇ ਸੱਚੇ ਦਿਲੋਂ ਕਿਹਾ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਝੁਕਾ ਲਈਆਂ, ਪਰ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਹੋਰ ਚੌੜੀ ਹੋ ਗਈ।

ਫਿਰ ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਪਹਿਲੀ ਚੁੰਮੀ ਨਰਮ ਸੀ, ਝਿਜਕਦੀ ਹੋਈ, ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਥੋੜ੍ਹੇ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਕੁੜਤੇ ਨੂੰ ਫੜ ਗਏ।

ਚੁੰਮੀ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਗਹਿਰੀ ਹੁੰਦੀ ਗਈ। ਹਰਮਨ ਦਾ ਇੱਕ ਹੱਥ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ 'ਤੇ ਸੀ, ਦੂਜਾ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ 'ਤੇ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਧੱਸ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਕੱਟਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚੋਂ ਧੀਮੀ ਸਿਸਕੀ ਨਿਕਲੀ।

ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਹੁਣ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ 'ਤੇ ਸਨ। ਨਰਮ ਚੁੰਮੀਆਂ ਨਾਲ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਫਿਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬਲਾਊਜ਼ ਦੇ ਹੁੱਕ ਟਟੋਲਦਾ ਹੋਇਆ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਹੱਸ ਪਈ, "ਇੰਨੀ ਜਲਦੀ? ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਬਰ ਕਰੋ।"

"ਸਬਰ?" ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ 'ਤੇ ਹੀ ਬੁੜਬੁੜਾਇਆ, "ਵੌਇਸ ਨੋਟ ਭੇਜ ਕੇ ਮੇਰਾ ਸਬਰ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਦੋਂ ਹੀ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।" ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਹੱਸੀ, ਪਰ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ। ਸਗੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਪਹਿਲਾ ਹੁੱਕ ਖੋਲ੍ਹਣ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ।

ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਹੁੱਕ ਖੁੱਲ੍ਹਦੇ ਗਏ। ਲੈਂਪ ਦੀ ਨਰਮ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਬਲਾਊਜ਼ ਉਤਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਬ੍ਰਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਗਈ। ਹਰਮਨ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਟਿਕ ਗਈ, ਸਾਹ ਰੁਕ ਗਿਆ।

"ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਖੂਬਸੂਰਤ ਹੋ," ਉਸ ਨੇ ਭਰਾਈ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ। ਉਸ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ ਉਸ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ, ਬ੍ਰਾ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਹੀ। ਅੰਗੂਠਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਨਿੱਪਲਾਂ ਨੂੰ ਰਗੜਿਆ ਅਤੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਲੰਮੀ ਸਿਸਕੀ ਭਰੀ।

ਬ੍ਰਾ ਦਾ ਹੁੱਕ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਿਆ। ਨੰਗੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈਆਂ, ਗੋਲ ਅਤੇ ਤਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਇੱਕ ਨਿੱਪਲ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ ਅਤੇ ਚੂਸਣ ਲੱਗਾ, ਜੀਭ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦੀ ਹੋਈ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਫੜ ਲਏ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ।

ਉਸ ਦਾ ਦੂਜਾ ਹੱਥ ਹੇਠਾਂ ਸਰਕਿਆ, ਲਹਿੰਗੇ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਉਸ ਦੀ ਪੈਂਟੀ ਵਿੱਚ। ਉਂਗਲਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿੱਲੀ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਮੂੰਹ ਦੱਬ ਲਿਆ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਇੱਕ ਉਂਗਲ ਅੰਦਰ ਪਾ ਕੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲਾਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।

"ਹਰਮਨ... ਬਸ... ਹੋਰ ਨਾ ਤੜਫਾਓ," ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧੱਕਾ ਦੇ ਕੇ ਪਲੰਘ 'ਤੇ ਲੇਟਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਉੱਪਰ ਆ ਗਈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ, ਭੁੱਖ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੁੜਤੇ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।

ਕੁੜਤਾ ਉਤਰ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਨੰਗੀ ਛਾਤੀ ਸਾਹਮਣੇ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਚੁੰਮੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਨਿੱਪਲਾਂ 'ਤੇ ਜੀਭ ਫੇਰੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਹੇਠਾਂ ਵਧਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪਜਾਮੇ ਦਾ ਨਾਲਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਆਇਆ, ਪੂਰਾ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ।

ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਫੈਲ ਗਈਆਂ। "ਇੰਨਾ... ਇਹ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਹੈ," ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਹੱਥ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਹਿਲਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ, ਗਲੇ ਵਿੱਚੋਂ ਗਹਿਰੀ ਗਰਜ ਨਿਕਲੀ।

ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਪਹਿਲਾਂ ਝਿਜਕਦੀ ਹੋਈ, ਸਿਰੇ 'ਤੇ ਜੀਭ ਫੇਰਦੀ ਹੋਈ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਲੈਂਦੀ ਹੋਈ। ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਗਿੱਲੀ ਗਰਮੀ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਪਾਗਲ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। "ਜਸਪ੍ਰੀਤ... ਮੈਂ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਰੁਕ ਸਕਦਾ," ਉਸ ਨੇ ਘੁੱਟੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ।

ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਪਲੰਘ 'ਤੇ ਲੇਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਪੈਂਟੀ ਉਤਾਰ ਕੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ, ਗਿੱਲੀ ਅਤੇ ਸੁੱਜੀ ਹੋਈ। ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਉੱਪਰ ਆ ਗਿਆ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਕੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ, "ਹਾਂ।"

ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਦਬਾਅ ਪਾਇਆ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਦਰਦ ਦੀ ਲਕੀਰ ਆਈ, ਨਹੁੰਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਖੁਰਚ ਲਏ। ਹਰਮਨ ਤੁਰੰਤ ਰੁਕ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਚੁੰਮੀ ਲਈ। "ਸਬਰ ਕਰੋ। ਮੈਂ ਹੌਲੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਹੋ।" ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਮੁਸਕਰਾਈ, "ਜਾਰੀ ਰੱਖੋ।"

ਹਰਮਨ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਦਰਦ ਘੱਟ ਹੁੰਦਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਮਿਠਾਸ ਆਉਂਦੀ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਲੱਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ। "ਹੌਲੀ... ਹਾਂ, ਹੁਣ ਠੀਕ ਹੈ," ਉਸ ਨੇ ਸਿਸਕਦੇ ਕਿਹਾ। "ਹੁਣ ਥੋੜ੍ਹਾ ਤੇਜ਼ ਕਰੋ।"

ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਸਨ, ਪਲੰਘ ਦੀ ਹਲਕੀ ਚਰਮਰਾਹਟ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੱਬੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਮੂੰਹ ਸਿਰਹਾਣੇ ਵਿੱਚ ਦੱਬ ਰੱਖਿਆ ਸੀ। ਹਰਮਨ ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਹਰ ਵਾਰ ਹਿੱਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਅਚਾਨਕ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਲਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਉੱਪਰ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਲੰਮੀ ਸਿਸਕੀ ਭਰੀ। ਉਹ ਉਸ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼। ਦੋਵੇਂ ਹੱਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਾਂਫ ਰਹੇ ਸਨ।

ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਫੜੀ ਅਤੇ ਹੇਠੋਂ ਉੱਪਰ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। "ਮੈਂ... ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ," ਉਸ ਨੇ ਦੱਬੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਸ ਲਿਆ।

ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਝੜੇ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੁੱਟ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਪਾਣੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਉਸ 'ਤੇ ਢਿੱਲਾ ਪੈ ਗਿਆ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ। ਚਾਦਰ ਸਿੱਲ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ।

ਕੁਝ ਦੇਰ ਦੋਵੇਂ ਇੰਝ ਹੀ ਪਏ ਰਹੇ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਧੜਕਣਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਦਿਲ ਬਣਾਇਆ। "ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਚੰਗੇ ਹੋ," ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਾਲ ਕਿਹਾ। "ਮੈਂ ਡਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰਾ ਡਰ ਹੀ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।"

ਤਦ ਹੇਠੋਂ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, "ਹਰਮਨ! ਓ ਹਰਮਨ! ਕਿੱਥੇ ਹੈਂ?" ਦੋਵੇਂ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਫੈਲ ਗਈਆਂ, ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਆਇਆ ਚਾਚਾ! ਕੱਪੜੇ ਬਦਲ ਰਿਹਾ ਸਾਂ!"

ਹਰਮਨ ਨੇ ਜਲਦੀ ਕੁੜਤਾ ਪਾਇਆ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਚਾਦਰ ਵਿੱਚ ਲਿਪਟੀ ਮੁਸਕਰਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਵਾਲ ਖਿੱਲਰੇ। "ਮੈਂ ਹੁਣੇ ਆਇਆ," ਉਸ ਨੇ ਅੱਖ ਮਾਰੀ। "ਮੇਰੇ ਲਈ ਲੱਡੂ ਲਿਆਉਣਾ ਨਾ ਭੁੱਲਣਾ," ਉਸ ਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ। ਹਰਮਨ ਹੱਸਦਾ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।

ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਉਹ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲਿਪਟ ਕੇ ਸੌਂ ਗਏ। ਰਾਤ ਦੇ ਚਾਰ ਵਜੇ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਅੱਖ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਈ। ਬਾਹਰ ਹਨੇਰਾ ਸੀ, ਦੂਰ ਕਿਤੇ ਕੁੱਕੜ ਬੋਲਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਹਿਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਫੁਸਫੁਸਾਈ, "ਉੱਠੋ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਵਿਚਾਰ ਹੈ।"

"ਹੁਣ ਕੀ?" ਹਰਮਨ ਨੇ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਬੁੜਬੁੜਾਇਆ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਚੁੰਮੀ ਲਈ। "ਛੱਤ 'ਤੇ ਚੱਲੀਏ। ਸਾਰੇ ਸੌਂ ਰਹੇ ਨੇ, ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਦੇਖੇਗਾ।" ਹਰਮਨ ਦੀ ਨੀਂਦ ਉੱਡ ਗਈ, ਅੱਖਾਂ ਚਮਕ ਉੱਠੀਆਂ। "ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਖਤਰਨਾਕ ਹੋ," ਉਸ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ।

ਦੋਵੇਂ ਦੱਬੇ ਪੈਰੀਂ ਪੌੜੀਆਂ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਛੱਤ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਚੰਨ ਡੁੱਬਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤਾਰੇ ਫਿੱਕੇ ਪੈ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਕੰਬ ਗਈ, ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਂਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। "ਡਰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ?" "ਥੋੜ੍ਹਾ," ਉਸ ਨੇ ਮੰਨਿਆ, "ਪਰ ਇਹੀ ਤਾਂ ਮਜ਼ਾ ਹੈ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਮਿਲ ਗਏ।

ਛੱਤ ਦੀ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲੱਗ ਕੇ ਚੁੰਮੀ ਹੋਰ ਭੁੱਖੀ ਹੁੰਦੀ ਗਈ। ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੜ ਗਿਆ, ਨੰਗੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਮੂੰਹ ਦੱਬ ਲਿਆ। ਉਂਗਲਾਂ ਨਿੱਪਲਾਂ ਨੂੰ ਮਰੋੜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਦੂਜਾ ਹੱਥ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾਲਾ ਖੋਲ੍ਹ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਉਸ ਦੀ ਪੈਂਟੀ ਵਿੱਚ ਵੜ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਰਗੜਨ ਲੱਗਾ। ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਗਿੱਲੀ ਸੀ। "ਹਰਮਨ, ਇੱਥੇ... ਕੋਈ ਆ ਜਾਵੇਗਾ," ਉਸ ਨੇ ਸਿਸਕਦੇ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ। ਸਗੋਂ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ। "ਫਿਰ ਜਲਦੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ।

ਛੱਤ ਦੇ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਣਾ ਸਟੋਰ ਰੂਮ ਸੀ, ਅੱਧਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ, ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਮੰਜੀ। ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਭੇੜ ਦਿੱਤਾ। ਅੰਦਰ ਹਨੇਰਾ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਤਰੇੜ ਵਿੱਚੋਂ ਹਲਕੀ ਰੌਸ਼ਨੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੰਜੀ 'ਤੇ ਝੁਕਾਇਆ, ਸਲਵਾਰ ਹੇਠਾਂ ਖਿਸਕਾ ਦਿੱਤੀ।

ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ 'ਤੇ ਰਗੜਿਆ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੰਜੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਇੱਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਉਹ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਵੜ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਫੜੀ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।

ਸਟੋਰ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਮੰਜੀ ਦੀ ਚਰਮਰਾਹਟ ਅਤੇ ਦੱਬੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਉਹ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਹੱਥ ਅੱਗੇ ਵਧਾ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਦਾਣੇ ਨੂੰ ਰਗੜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ, ਲੱਤਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀਆਂ।

"ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ... ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ," ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਝੜ ਗਈ, ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ। ਦੋ ਤਿੰਨ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕਿਆਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਵੀ ਝੜ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਛੱਡਦਾ ਹੋਇਆ।

ਤਦ ਹੇਠੋਂ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚੋਂ ਪ੍ਰੈਸ਼ਰ ਕੁੱਕਰ ਦੀ ਸੀਟੀ ਵੱਜੀ। "ਮਾਂ ਉੱਠ ਗਈ!" ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਘਬਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ। ਦੋਵੇਂ ਜਲਦੀ ਕੱਪੜੇ ਠੀਕ ਕਰਕੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੇ। ਚੋਰਾਂ ਵਾਂਗ ਪੌੜੀਆਂ ਉਤਰੇ।

ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਪਲੰਘ 'ਤੇ ਲੇਟ ਗਏ, ਚਾਦਰ ਤਾਣ ਕੇ ਸੌਣ ਦਾ ਨਾਟਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਪੰਜ ਮਿੰਟ ਬਾਅਦ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੜਕਿਆ। "ਹਰਮਨ! ਜਸਪ੍ਰੀਤ! ਚਾਹ ਬਣ ਗਈ ਹੈ," ਮਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ। "ਆਏ ਮਾਂ!" ਹਰਮਨ ਨੇ ਨੀਂਦ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਹੁੰਦੇ ਹੀ ਦੋਵੇਂ ਚਾਦਰ ਵਿੱਚ ਮੂੰਹ ਦੇ ਕੇ ਹੱਸਣ ਲੱਗੇ।

ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਬਾਹਰ ਸਵੇਰ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਹਵੇਲੀ ਵਿੱਚ ਜਾਗ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸਮਾਂ ਥੰਮ੍ਹ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉੱਪਰ ਦੇਖਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨੱਚ ਰਹੀ ਸੀ। "ਹੁਣ ਹਰ ਰਾਤ ਇੱਦਾਂ ਹੀ ਹੋਵੇਗੀ?" ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।

ਹਰਮਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਚੁੰਮੀ ਲਈ ਅਤੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਬੋਲਿਆ, "ਹੁਣ ਤਾਂ ਹਰ ਰਾਤ ਸੁਹਾਗਰਾਤ ਹੈ, ਜਸਪ੍ਰੀਤ।"