ਫਿਰੋਜ਼ਪੁਰ ਜੰਕਸ਼ਨ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਰੇਲਵੇ ਪਾਰਸਲ ਗੋਦਾਮ ਵਿੱਚ ਆਖ਼ਰੀ ਮੇਲ ਗੱਡੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਲੋਕ ਗਾਇਕਾ ਨੇ ਕਲਰਕ ਨੂੰ ਉਹ ਰਸੀਦ ਦਿੱਤੀ ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੇਬਿਲ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਚ੝੍ਹਦੀ

ਫਿਰੋਜ਼ਪੁਰ ਜੰਕਸ਼ਨ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਪਾਰਸਲ ਗੋਦਾਮ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਜਗ੍ਹਾ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਦਿਨ ਵੇਲੇ ਇੱਥੇ ਬਸਤੇ, ਡੱਬੇ ਅਤੇ ਤਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਠਾਂ ਚ੝੍ਹਦੀਆਂ ਸਨ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਹੀ ਡੱਬੇ ਪਰਛਾਵੇਂ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਲੱਕਫ਼ ਦੀਆਂ ਛੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਬੂਤਰ ਆਪਣੇ ਖੁਰਾਕ ਦੇ ਬੀਜ ਖੁਰਚਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਕਨਾਲ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਅੰਦਰ ਆ ਕੇ ਗੱਟਿਆਂ ਦੀ ਧੂੜ ਚੁੱਕਦੀ ਸੀ। ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਉੱਤੇ ਆਖ਼ਰੀ ਮੇਲ ਗੱਡੀ ਦਾ ਸਿਗਨਲ ਵੱਜ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਲਾਹੌਰ ਵਾਲੀ ਲਾਈਨ ਉੱਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਘੱਟ ਗਈ ਸੀ। ਬਾਕੀ ਸਟੇਸ਼ਨ ਸੌਂ ਗਿਆ ਸੀ।

ਰੁਪਿੰਦਰ ਕੌਰ ਗੇਟ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਕਾਲਾ ਸੂਟ ਧੂੜ ਨਾਲ ਲਿੱਬੜਿਆ ਸੀ। ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਮੋਟੀ ਚੇਨ ਸੀ ਜੋ ਗਾਉਣ ਵੇਲੇ ਹਿਲਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਬਠਿੰਡੇ ਪਾਸਿਓਂ ਆਈ ਸੀ। ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਤਿੰਨ ਘੰਟੇ ਗਾਇਆ ਸੀ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਨੋਟ ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਉਸਦੀ ਗੱਡੀ ਨਿਕਲ ਗਈ। ਉਸਦਾ ਸਾਥੀ ਡੋਲਕੀਆ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਬੱਸ ਚ੝੍ਹ ਗਿਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਉਹ ਇੱਕ ਰਾਤ ਲਈ ਇਸ ਸਟੇਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਫਸ ਗਈ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਸੂਟਕੇਸ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚੂੜੀਆਂ, ਇੱਕ ਚਾਦਰ ਅਤੇ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਹਾਰਮੋਨੀਅਮ ਪਿਆ ਸੀ।

ਸੁਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਪਾਰਸਲ ਕਲਰਕ ਸੀ। ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਇਸੇ ਗੋਦਾਮ ਵਿੱਚ ਰਸੀਦਾਂ ਕੱਟਦਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਉਂਗਲਾਂ ਉੱਤੇ ਸਿਆਹੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ। ਉਸਦੀ ਇਸਤਰੀ ਪਿੰਡ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਬੱਚੇ ਸਕੂਲ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਰਾਤ ਦੀ ਡਿਊਟੀ ਲੈਂਦਾ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਦਿਨ ਨੂੰ ਘਰ ਜਾਣ ਦਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਰੁਪਿੰਦਰ ਨੂੰ ਗੇਟ ਉੱਤੇ ਦੇਖਿਆ। ਉਸਦੀ ਅਵਾਜ ਉਸਨੇ ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਸੁਣੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਆਵਾਜ ਹੁਣ ਚੁੱਪ ਸੀ ਪਰ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸਟੇਜ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹਦੀ ਹੈ।

ਸੁਰਜੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਗੱਡੀ ਨਿਕਲ ਗਈ ਭੈਣ ਜੀ। ਰੁਪਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਥੱਕੀਆਂ ਸਨ ਪਰ ਤਿੱਖੀਆਂ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਪੁੱਛਣ ਨਹੀਂ ਆਈ। ਮੈਂ ਪੁੱਛਣ ਆਈ ਹਾਂ ਕਿ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਕੋਨਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਰਾਤ ਕੱਟੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਸੁਰਜੀਤ ਚੁੱਪ ਰਿਹਾ। ਉਸਨੇ ਤਾਲਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਅੰਦਰ ਗੱਟਿਆਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਸੀ। ਇੱਕ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਣੀ ਕੁਰਸੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਲੋਹੇ ਦੀ ਮੇਜ਼ ਸੀ। ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਰਜਿਸਟਰ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਪਿਆ ਸੀ।

ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲਿਆਂਦਾ। ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਪਰ ਤਾਲਾ ਨਹੀਂ ਲਾਇਆ। ਰੁਪਿੰਦਰ ਨੇ ਸੂਟਕੇਸ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਚਾਦਰ ਫਿਰਦੀ ਸੀ। ਸੁਰਜੀਤ ਨੇ ਚਾਹ ਦੀ ਪੇਆਲੀ ਗਰਮ ਕੀਤੀ ਜੋ ਉਸਦੇ ਸਟੀਲ ਦੇ ਡੱਬੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਪੇਆਲੀ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਛੂਹ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਛੂਹ ਛੋਟੀ ਸੀ ਪਰ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵਧਾ ਕੇ ਰੱਖਿਆ।

ਰੁਪਿੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੂੰ ਰਾਤ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਸੁਰਜੀਤ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। ਉਸਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਬੱਚੇ ਵੱਡੇ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਸਤਰੀ ਥੱਕ ਗਈ ਹੈ। ਉਹ ਆਪ ਵੀ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹੈ। ਰੁਪਿੰਦਰ ਹੱਸੀ। ਉਸਦੀ ਹਾਸੀ ਵਿੱਚ ਮੇਲੇ ਵਾਲੀ ਗਰਮੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਰੋਜ਼ ਗਾਉਂਦੀ ਹਾਂ ਪਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਅਵਾਜ ਵਾਪਸ ਮੇਰੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅੱਜ ਉਹ ਅਵਾਜ ਬਾਹਰ ਰਹਿਣੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਸੁਰਜੀਤ ਨੇ ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਉੱਤੇ ਸਿੰਦੂਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਟਿੱਕਾ ਸੀ ਜੋ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਖਿਸਕ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਹੱਥ ਵਧਾ ਕੇ ਉਹ ਟਿੱਕਾ ਸਾਫ ਕੀਤਾ। ਰੁਪਿੰਦਰ ਹਿੱਲੀ ਨਹੀਂ। ਉਸਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਗੱਲ੍ਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਉਸਦੀ ਖੱਲ ਗਰਮ ਸੀ। ਗੋਦਾਮ ਵਿੱਚ ਪੱਖਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਹਵਾ ਬਾਹਰੋਂ ਆਉਂਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਗੱਟਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਮਰਦੀ ਸੀ।

ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚਿਆ। ਚੁੰਮਣ ਪਹਿਲਾਂ ਡਰਪੋਕ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ। ਰੁਪਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਫੜੀ। ਉਸਦਾ ਸਾਹ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਉਤਰਿਆ। ਸੁਰਜੀਤ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਗਏ। ਚਾਦਰ ਖਿਸਕੀ। ਸੂਟ ਦਾ ਕੁੜਤਾ ਉੱਪਰ ਚ੝੍ਹਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਭਾਰੀਆਂ ਸਨ। ਨਿੱਪਲ ਗੂੜ੍ਹੇ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ। ਰੁਪਿੰਦਰ ਦੀ ਉਂਗਲ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਈ।

ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਹੌਲੀ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਆਪ ਹੀ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਦਬਾ ਲਿਆ। ਸੁਰਜੀਤ ਨੇ ਚੂਸਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਸਨੂੰ ਪਿਆਸ ਲੱਗੀ ਹੋਵ็। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਨਿੱਪਲ ਦੇ ਗ็ੜੇ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮੀ। ਰੁਪਿੰਦਰ ਦੀ ਲੱਤ ਕੰਬੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾੜਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਕੱਪੜਾ ਲੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ। ਉਸਦੀ ਚਮੜੀ ਉੱਤੇ ਮੇਲੇ ਦੀ ਧੂੜ ਅਤੇ ਅਤਰ ਦੀ ਮਿਲੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸੀ।

ਸੁਰਜੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮੇਜ਼ ਵੱਲ ਮੋੜਿਆ। ਰਜਿਸਟਰ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਸਰਕ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਰੁਪਿੰਦਰ ਨੂੰ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾਇਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ। ਉਸਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਗਿੱਲ ਚਿਪਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸੁਰਜੀਤ ਝੁਕਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਚੂਤ ਚਾਟੀ। ਪਹਿਲੀ ਚਾਟ ਉੱਤੇ ਰੁਪਿੰਦਰ ਨੇ ਮੂੰਹ ਦਬਾ ਲਿਆ। ਦੂਜੀ ਚਾਟ ਉੱਤੇ ਉਸਨੇ ਆਵਾਜ ਕੱਢੀ ਜੋ ਗੋਦਾਮ ਦੀ ਛੱਤ ਤੱਕ ਗਈ। ਸੁਰਜੀਤ ਦੀ ਜੀਭ ਅੰਦਰ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਗਿੱਲੀ ਸਲਾਈ ਚਾਟੀ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਰਸੀਦ ਦੀ ਸਿਆਹੀ ਚੱਖਦਾ ਹੋਵ็।

ਰੁਪਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜਿਆ। ਉਸਨੇ ਲੱਤਾਂ ਉਸਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚਾ੝੍ਹੀਆਂ। ਸੁਰਜੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਲੀਟੋਰਿਸ ਚੂਸੀ। ਉਸਦੀ ਉਂਗਲ ਅੰਦਰ ਗਈ। ਦੂਜੀ ਉਂਗਲ ਵੀ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਅੰਦਰ ਘੁਮਾਇਆ। ਰੁਪਿੰਦਰ ਦਾ ਪੇਟ ਉੱਪਰ ਚ੝੍ਹਿਆ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਹੋਰ ਅੰਦਰ। ਸੁਰਜੀਤ ਨੇ ਤੀਜੀ ਉਂਗਲ ਪਾਈ। ਉਸਦੀ ਚੂਤ ਖਿੱਚੀ ਗਈ। ਪਾਣੀ ਉਸਦੀ ਕਲਾਈ ਉੱਤੇ ਵਗਿਆ। ਗੋਦਾਮ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਉਸਦੀ ਸਾਹ ਦੀ ਆਵਾਜ ਸੀ ਅਤੇ ਦੂਰ ਰੇਲ ਦੀ ਲਾਈਨ ਉੱਤੇ ਕਿਸੇ ਇੰਜਣ ਦੀ ਹੌਲੀ ਗੱਜ।

ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਉਤਾਰਿਆ। ਫਰਸ਼ ਉੱਤੇ ਬੋਰੀਆਂ ਵਿਛੀਆਂ ਸਨ। ਰੁਪਿੰਦਰ ਉੱਤੇ ਲੇਟੀ। ਸੁਰਜੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੈਂਟ ਖੋਲ੍ਹੀ। ਉਸਦਾ ਲੰਡ ਸਖਤ ਸੀ। ਨਾੜੀਆਂ ਉੱਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਰੁਪਿੰਦਰ ਨੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜਿਆ। ਉਸਨੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ। ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਲੰਡ ਦੇ ਗੇੜੇ ਉੱਤੇ ਫਿਰ็। ਉਸਨੇ ਡੂੰਘਾ ਲਿਆ। ਗਲਾ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਫਿਰ ਵੀ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ। ਸੁਰਜੀਤ ਦਾ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸੀ ਪਰ ਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰਫਤਾਰ ਉੱਤੇ ਛੱਡੀ ਰੱਖਿਆ।

ਰੁਪਿੰਦਰ ਨੇ ਲੰਡ ਕੱਢਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਹੁਣ ਅੰਦਰ ਪਾ। ਸੁਰਜੀਤ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਆਇਆ। ਉਸਨੇ ਮੋਢਾ ਟਿਕਾਇਆ ਅਤੇ ਇੱਕੋ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਉਤਰਿਆ। ਰੁਪਿੰਦਰ ਦੀ ਅਵਾਜ ਟੁੱਟੀ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਨਹੁੰ ਖਿੱਚੇ। ਸੁਰਜੀਤ ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ। ਉਸਨੇ ਫਿਰ ਧੱਕਾ ਮਾਰਿਆ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਹੋਰ। ਗੋਦਾਮ ਦੀ ਲੱਕਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਹਿੱਲੀ। ਬੋਰੀਆਂ ਹੇਠਾਂ ਸਰਕਣ ਲੱਗੀਆਂ।

ਉਸਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚਾ੝੍ਹੀਆਂ। ਡੂੰਘਾਈ ਵਧ ਗਈ। ਰੁਪਿੰਦਰ ਦੀ ਚੂਤ ਉਸਦੇ ਲੰਡ ਨੂੰ ਚੂਸਦੀ ਸੀ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਉੱਤੇ ਉਸਦਾ ਪਾਣੀ ਵਧਦਾ ਸੀ। ਸੁਰਜੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਦਬਾਈਆਂ। ਉਸਨੇ ਨਿੱਪਲ ਮਰੋੜ็। ਰੁਪਿੰਦਰ ਨੇ ਗਾਲੀ ਦਿੱਤੀ ਪਰ ਉਹ ਗਾਲੀ ਵੀ ਮੰਗ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ। ਸੁਰਜੀਤ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਵਧਾਇਆ। ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ। ਪਸੀਨਾ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਵਗਿਆ ਅਤ็ ਰੁਪਿੰਦਰ ਦ็ ਪੇਟ ਉੱਤ็ ਡਿੱਗਿਆ।

ਉਹ ਇੱਕ ਵਾਰ ਆ ਗਏ। ਰੁਪਿੰਦਰ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੱਸਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੰਦਰਲੀਆਂ ਦੀਵਾਰਾਂ ਸੁਰਜੀਤ ਨੂੰ ਫੜੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਸੁਰਜੀਤ ਨੇ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪ็ਟ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਵੀਰਜ ਸੁੱਟਿਆ। ਚਿੱਟਾ ਧੱਬਾ ਉਸਦੀ ਨਾਭੀ ਤੱਕ ਫੈਲਿਆ। ਰੁਪਿੰਦਰ ਨੇ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣ็ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਚੱਖਿਆ ਜਿਵ็ਂ ਕੋਈ ਨਵੀਂ ਰਸੀਦ ਪੜ੍ਹਦੀ ਹੋี็।

ਉਹ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲ็ਟ็ ਰਹ็। ਬਾਹਰ ਇੱਕ ਰੇਲ ਗਜੀ। ਫਿਰ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ। ਰੁਪਿੰਦਰ ਨ็ ਸਿਗਰਟ ਮੰਗੀ। ਸੁਰਜੀਤ ਕੋਲ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨ็ ਇੱਕੋ ਸਿਗਰਟ ਸਾਂਝੀ ਕੀਤੀ। ਧੂੰਆਂ ਛੱਤ ਵੱਲ ਚ੝੍ਹਿਆ। ਰੁਪਿੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਕੱਲ੍ਹ੍ਹ ਸਵੇਰ็ ਚਲੀ ਜਾਵਾਂਗੀ। ਇਹ ਰਾਤ ਕਿਸ็ ਕਾਗਜ఼ ਉੱਤ็ ਨਹੀਂ ਲਿਖਣੀ। ਸੁਰਜੀਤ ਨ็ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। ਉਸਨ็ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤ็ ਆਪਣ็ ਲੰਡ ਉੱਤ็ ਰੱਖਿਆ। ਉਹ ਫਿਰ ਸਖਤ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਰੁਪਿੰਦਰ ਉੱਠੀ ਅਤ็ ਉਸਦ็ ਉੱਤ็ ਚ੝੍ਹ ਗਈ। ਉਸਨ็ ਲੰਡ ਆਪ ਅੰਦਰ ਲਿਆ। ਇਸ ਵਾਰ ਉਹ ਉੱਪਰ ਸੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਸੁਰਜੀਤ ਦ็ ਮੂੰਹ ਉੱਤ็ ਝੂਲਦੀਆਂ ਸਨ। ਉਸਨ็ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਕਮਰ ਘੁਮਾਈ। ਫਿਰ ਤੇਜ఼ ਕੀਤੀ। ਸੁਰਜੀਤ ਦ็ ਹੱਥ ਉਸਦੀਆਂ ਚੂਤੜਾਂ ਉੱਤ็ ਸਨ। ਉਸਨ็ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤ็ ਇੱਕ ਉਂਗਲ ਪਿਛਲ็ ਮੋਢ็ ਵਿੱਚ ਦਬਾਈ। ਰੁਪਿੰਦਰ ਰੁਕੀ। ਫਿਰ ਉਸਨ็ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। ਸੁਰਜੀਤ ਨ็ ਉਂਗਲ ਅੰਦਰ ਧੱਕੀ। ਦੋਹਾਂ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤ็ ਉਸਨੂੰ ਭਰਿਆ ਗਿਆ।

ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਹੁਣ ਬ็ਕਾਬੂ ਸੀ। ਉਹ ਉੱਪਰ ਹ็ਠਾਂ ਪਈ। ਗੋਦਾਮ ਦੀ ਧੂੜ ਉੱਡੀ। ਉਸਦ็ ਵਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹ็। ਚ็ਨ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤ็ ਮਾਰਦੀ ਰਹੀ। ਸੁਰਜੀਤ ਨ็ ਹ็ਠੋਂ ਧੱਕ็ ਮਾਰ็। ਰੁਪਿੰਦਰ ਚੀਕੀ। ਉਸਦੀ ਚੀਕ ਵਿੱਚ ਗੀਤ ਵਾਲੀ ਲਹਿਰ ਸੀ। ਉਹ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਆਈ। ਇਸ ਵਾਰ ਉਸਦਾ ਪਾਣੀ ਸੁਰਜੀਤ ਦੀ ਲੱਤ ਉੱਤ็ ਵਗਿਆ। ਸੁਰਜੀਤ ਵੀ ਅੰਦਰ ਹੀ ਆ ਗਿਆ। ਉਸਨ็ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ఼ ਨਾ ਕੀਤੀ। ਰੁਪਿੰਦਰ ਨ็ ਉਸਨੂੰ ਅੰਦਰ ਹੀ ਰੱਖਿਆ ਜਦ ਤੱਕ ਉਸਦਾ ਲੰਡ ਧੜਕਦਾ ਰਿਹਾ।

ਉਹ ਫਿਰ ਲ็ਟ็। ਰੁਪਿੰਦਰ ਨ็ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤ็ ਸਿਰ ਰੱਖਿਆ। ਸੁਰਜੀਤ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤ็ ਵਾਲ ਸਨ। ਉਸਨ็ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਖਿਡਾਇਆ। ਉਸਨ็ ਕਿਹਾ, ਮ็ਰ็ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਰੋਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜਾਂ ਮਰਦਾਂ ਨੂੰ ਕੋਸਦੀਆਂ ਹਨ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਗਾਵਾਂਗੀ। ਸੁਰਜੀਤ ਨ็ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤ็ ਹੱਥ ਫਿਰਾਇਆ। ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤ็ ਪਸੀਨ็ ਦੀ ਲਕੀਰ ਸੀ।

ਰਾਤ ਅੱਧੀ ਲੰਘ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਬਾਹਰ ਚੌਕੀਦਾਰ ਦੀ ਲਾਠੀ ਵੱਜੀ ਫਿਰ ਦੂਰ ਚਲੀ ਗਈ। ਰੁਪਿੰਦਰ ਉੱਠੀ ਅਤ็ ਪਾਣੀ ਪੀਤਾ। ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੀਰਜ ਸੁੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨ็ ਕਿਹਾ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਹੋਰ। ਸੁਰਜੀਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ ਪਰ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਤਿਆਰ ਸੀ। ਉਸਨ็ ਉਸਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹਾ ਕੀਤਾ। ਰੁਪਿੰਦਰ ਨ็ ਹੱਥ ਕੰਧ ਉੱਤ็ ਟਿਕਾ็। ਸੁਰਜੀਤ ਪਿੱਛੋਂ ਆਇਆ। ਉਸਨ็ ਲੰਡ ਚੂਤ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਅਤ็ ਕਮਰ ਫੜੀ।

ਇਸ ਵਾਰ ਧੱਕ็ ਡੂੰਘ็ ਸਨ ਅਤ็ ਹੌਲੀ। ਹਰ ਧੱਕਾ ਕੰਧ ਤੱਕ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਰੁਪਿੰਦਰ ਦਾ ਮੱਥਾ ਇੱਟ ਉੱਤ็ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਉਸਨ็ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕੀਤੀਆਂ। ਸੁਰਜੀਤ ਨ็ ਉਸਦ็ ਵਾਲ ਫੜ็ ਅਤ็ ਸਿਰ ਪਿੱਛ็ ਖਿੱਚਿਆ। ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਖੁੱਲ੍ਹੀ। ਸੁਰਜੀਤ ਨ็ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਚੂਸੀ। ਦੰਦ ਲਾ็। ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣ ਗਿਆ ਜੋ ਕੱਲ੍ਹ੍ਹ ਸਵ็ਰ็ ਦੁਪੱਟ็ ਹ็ਠ ਲੁਕਣਾ ਸੀ।

ਉਸਨ็ ਰਫਤਾਰ ਵਧਾਈ। ਰੁਪਿੰਦਰ ਦੀਆਂ ਚੂਤੜਾਂ ਉਸਦ็ ਪ็ਟ ਨਾਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਆਵਾਜ ਗਿੱਲੀ ਸੀ। ਸੁਰਜੀਤ ਨ็ ਉਸਦੀ ਕਲੀਟੋਰਿਸ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਮਲੀ ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਿੱਛੋਂ ਮਾਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਰੁਪਿੰਦਰ ਤੀਜੀ ਵਾਰ ਆਈ। ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਸੁਰਜੀਤ ਨ็ ਉਸਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ ਅਤ็ ਆਪਣ็ ਵੀਰਜ ਫਿਰ ਅੰਦਰ ਛੱਡਿਆ। ਉਹ ਦੋਵ็ਂ ਕੰਧ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹ็ ਰਹ็ ਜਦ ਤੱਕ ਸਾਹ ਵਾਪਸ ਆਇਆ।

ਉਸਨ็ ਉਸਨੂੰ ਚਾਦਰ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ। ਬਾਹਰ ਠੰਡ ਵਧ ਗਈ ਸੀ। ਉਹ ਬੋਰੀਆਂ ਉੱਤ็ ਸੌਂ ਗਏ। ਰੁਪਿੰਦਰ ਦਾ ਹੱਥ ਸੁਰਜੀਤ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤ็ ਸੀ। ਸੁਰਜੀਤ ਦੀ ਉਂਗਲ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਦ็ ਗ็ੜ็ ਉੱਤ็ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨ็ ਹੋਰ ਗੱਲ ਨਾ ਕੀਤੀ। ਗੱਲਾਂ ਇਸ ਰਾਤ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਸਨ।

ਸਵ็ਰ็ ਪਹਿਲੀ ਗੱਡੀ ਦਾ ਸਿਗਨਲ ਵੱਜਿਆ। ਰੁਪਿੰਦਰ ਉੱਠੀ। ਉਸਨ็ ਸੂਟ ਪਾਇਆ। ਚ็ਨ ਸਹੀ ਕੀਤੀ। ਟਿੱਕਾ ਮੁੜ ਲਾਇਆ। ਸੁਰਜੀਤ ਨ็ ਚਾਹ ਬਣਾਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨ็ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਪੀਤੀ। ਰੁਪਿੰਦਰ ਨ็ ਸੂਟਕੇਸ ਚੁੱਕਿਆ। ਗ็ਟ ਉੱਤ็ ਉਸਨ็ ਮੁੜ ਕ็ ਵ็ਖਿਆ। ਸੁਰਜੀਤ ਰਜਿਸਟਰ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ। ਕਲਮ ਉਸਦ็ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸੀ ਪਰ ਉਸਨ็ ਕੁਝ ਨਾ ਲਿਖਿਆ।

ਰੁਪਿੰਦਰ ਨ็ ਕਿਹਾ, ਜ็ ਕਦ็ ਮ็ਲਾ ਫਿਰ ਲੱਗਿਆ ਤਾਂ ਮੈਂ ਗਾਵਾਂਗੀ। ਇਹ ਰਾਤ ਨਹੀਂ ਗਾਵਾਂਗੀ। ਸੁਰਜੀਤ ਨ็ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। ਉਸਨ็ ਤਾਲਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਰੁਪਿੰਦਰ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੀ। ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਉੱਤ็ ਲੋਕ ਆਣ ਲੱਗ็ ਸਨ। ਉਹ ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਗੁਆਚ ਗਈ ਜਿਵ็ਂ ਕੋਈ ਪਾਰਸਲ ਗਲਤ ਗੱਡੀ ਉੱਤ็ ਚ੝੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹ่ ਅਤ็ ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।

ਸੁਰਜੀਤ ਨ็ ਗੋਦਾਮ ਸਾਫ ਕੀਤਾ। ਬੋਰੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਰਜਿਸਟਰ ਬੰਦ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਪੰਨ็ ਉੱਤ็ ਜਿੱਥ็ ਰਾਤ ਦੀ ਐਂਟਰੀ ਹੋਣੀ ਸੀ ਉੱਥ็ ਖਾਲੀ ਲਾਈਨ ਰਹਿ ਗਈ। ਦਿਨ ਚ੝੍ਹਿਆ। ਨਵ็ਂ ਪਾਰਸਲ ਆ็। ਉਸਨ็ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰਸੀਦਾਂ ਕੱਟੀਆਂ। ਉਸ ਰਾਤ ਦੀ ਰਸੀਦ ਕਿਸ็ ਵ็ਬਿਲ ਉੱਤ็ ਨਹੀਂ ਚ੝੍ਹੀ। ਲੱਕਫ਼ ਦੀ ਛੱਤ ਉਸ็ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੜ੍ਹੀ ਰਹੀ। ਕਬੂਤਰ ਉਸ็ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੀਜ ਖੁਰਚਦ็ ਰਹ็। ਕਨਾਲ ਦੀ ਹਵਾ ਉਸ็ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੂੜ ਚੁੱਕਦੀ ਰਹੀ।

ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਸੁਰਜੀਤ ਨ็ ਫਿਰ ਤਾਲਾ ਲਾਇਆ। ਉਸਦ็ ਹੱਥ ਉੱਤ็ ਅਜ็ ਵੀ ਉਸਦੀ ਖੁਸ఼ਬੂ ਦਾ ਭੁਲ็ਖਾ ਸੀ। ਉਸਨ็ ਹੱਥ ਧੋਤਾ। ਖੁਸ఼ਬੂ ਘੱਟ ਗਈ ਪਰ ਯਾਦ ਨਾ ਗਈ। ਉਸਨ็ ਰਜਿਸਟਰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤ็ ਖਾਲੀ ਲਾਈਨ ਵੱਲ ਵ็ਖਿਆ। ਫਿਰ ਉਸਨ็ ਕਿਤਾਬ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਕੁਝ ਚੀਜ఼ਾਂ ਗੱਡੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਕੁਝ ਚੀਜ఼ਾਂ ਗੋਦਾਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਭਾਵ็ਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਟੈਗ ਉੱਤ็ ਕੋਈ ਨਾਂ ਨਾ ਲਿਖਿਆ ਹੋਵ็।

ਰੁਪਿੰਦਰ ਬੱਸ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਸੀ। ਖਿੜਕੀ ਬਾਹਰ ਖ็ਤ ਲੰਘ ਰਹ็ ਸਨ। ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਉੱਤ็ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦੁਪੱਟ็ ਹ็ਠ ਸੀ। ਉਸਨ็ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕੀਤੀਆਂ ਅਤ็ ਉਸ ਗੋਦਾਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਿੱਥ็ ਉਸਦੀ ਅਵਾਜ ਇੱਕ ਰਾਤ ਲਈ ਕਾਗਜ఼ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨ็ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਰੋਕੀ। ਅਗਲਾ ਮ็ਲਾ ਦੂਜ็ ਸ఼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉੱਥ็ ਵੀ ਗਾਉਣਾ ਸੀ। ਉੱਥ็ ਵੀ ਲੋਕ ਨੋਟ ਸੁੱਟਣਗ็। ਪਰ ਉਸ ਰਾਤ ਦੀ ਰਸੀਦ ਸਿਰਫ ਫਿਰੋਜ఼ਪੁਰ ਦੀ ਉਸ ਲੱਕਫ਼ ਵਾਲੀ ਛੱਤ ਹ็ਠ ਰਹਿ ਗਈ ਸੀ ਜਿੱਥ็ ਰਜਿਸਟਰ ਬੰਦ ਸੀ ਅਤ็ ਤਾਲਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਸੀ।

ਦੋਵ็ਂ ਨ็ ਇੱਕ ਦੂਜ็ ਦਾ ਨੰਬਰ ਨਹੀਂ ਲਿਆ। ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਸਾਂਝਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਰਾਤ ਦਾ ਖ็ਲ ਉਸ็ ਥਾਂ ਖਤਮ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ ਜਿੱਥ็ ਸ఼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਗੋਦਾਮ ਫਿਰ ਦਿਨ ਵਾਲਾ ਗੋਦਾਮ ਬਣ ਗਿਆ। ਲੋਕ ਪਾਰਸਲ ਲੈਣ ਆ็। ਸੁਰਜੀਤ ਨ็ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਸੀਦਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਸਦੀ ਅਵਾਜ ਸਾਧਾਰਨ ਸੀ। ਕਿਸ็ ਨ็ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਰਾਤ ਉਸਦੀ ਅਵਾਜ ਕਿਵ็ਂ ਸੀ। ਉਸਨ็ ਦੱਸਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਕੁਝ ਰਸੀਦਾਂ ਸਿਰਫ ਸਰੀਰ ਉੱਤ็ ਛਪਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤ็ ਫਿਰ ਧੋਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਛਾਪ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹ่। ਨਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।