ਪੰਜਾਬੀ ਜੱਟ ਭਾਬੀ: ਵਿਸਾਖੀ ਦੀ ਰਾਤ

"ਓਏ ਅਰਹਤੀਏ ਸੁਣ ਲੈ, ਚਾਲੀ ਕੁਇੰਟਲ ਤੋਂ ਇੱਕ ਦਾਣਾ ਘੱਟ ਨੀ ਲੈਣਾ ਮੈਂ, ਤੇ ਭਾਅ ਅੱਜ ਦਾ ਹੀ ਲਾਊਂਗਾ!" ਪੰਜਾਬੀ ਜੱਟ ਭਾਬੀ ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਕੌਰ ਫੋਨ ਤੇ ਐਨੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਬੋਲ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਖੇਤ ਦੇ ਦੂਜੇ ਸਿਰੇ ਤੋਂ ਵੀ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਸਕੀਰਤ ਟਰੈਕਟਰ ਦੀ ਟਰਾਲੀ ਚੁੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭਾਬੀ ਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਧੁੱਪ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਸੂਤੀ ਕੁੜਤਾ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਗਿੱਲਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਕੁੜਤਾ ਪਿੱਠ ਨਾਲ ਚਿਪਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਫੋਨ ਤੇ ਉਹ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਝਿੜਕ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਖੇਤ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਪੂਰੇ ਪਿੰਡ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੋਵੇ।

ਜਸਕੀਰਤ ਛੱਬੀ ਸਾਲ ਦਾ ਸੀ। ਚਾਰ ਸਾਲ ਦੁਬਈ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਹੁਣੇ ਹੁਣੇ ਪਿੰਡ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਸੀ, ਕਣਕ ਦੀ ਫਸਲ ਕਟਵਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਨ ਲਈ। ਉਸਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਹਰਦੀਪ ਕੈਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਟਰੱਕ ਚਲਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਤੋਂ ਘਰ ਨਹੀਂ ਆਇਆ ਸੀ। ਭਾਬੀ ਇਕੱਲੀ ਹੀ ਪੰਦਰਾਂ ਏਕੜ ਦੀ ਖੇਤੀ ਸੰਭਾਲਦੀ ਸੀ, ਮਜ਼ਦੂਰਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਚਲਾਉਂਦੀ ਸੀ, ਅਰਹਤੀਆਂ ਨਾਲ ਭਾਅ ਤੈਅ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਉਸਨੂੰ "ਕਮਾਡਰ ਭਾਬੀ" ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਜਸਕੀਰਤ ਲਈ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਭਾਬੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਤੇਂਤੀ ਸਾਲ ਦੀ ਜੱਟਣੀ ਸੀ, ਭਰਵਾਂ ਸਰੀਰ, ਤਿੱਖੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਅਤੇ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਐਨੀ ਹਿੰਮਤ ਕਿ ਬੰਦਾ ਸੁਣ ਕੇ ਹੀ ਘਬਰਾ ਜਾਵੇ।

ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਮਜ਼ਦੂਰ ਛੁੱਟੀ ਕਰਕੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਭਾਬੀ ਨੇ ਟਰੈਕਟਰ ਦੇ ਸਟੀਅਰਿੰਗ ਤੇ ਹੱਥ ਮਾਰਿਆ। "ਜਸਕੀਰਤ, ਅੱਜ ਰਾਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਵਾਲੇ ਖੇਤ ਦੀ ਕੰਬਾਈਨ ਚੈੱਕ ਕਰਨੀ ਆ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਆਵਾਂਗੀ। ਟਰਾਲੀ ਤਿਆਰ ਰੱਖ।" ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਹੁਕਮ ਸੀ, ਪਰ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਹੋਰ ਵੀ ਸੀ। ਜਸਕੀਰਤ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਥੁੱਕ ਅਟਕ ਗਿਆ ਸੀ।

ਰਾਤ ਦੇ ਨੌਂ ਵੱਜੇ ਸਨ। ਚੰਦਨੀ ਖੇਤਾਂ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਟਰੈਕਟਰ ਦੀ ਅਗਲੀ ਸੀਟ ਤੇ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਜਸਕੀਰਤ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਕਟੀ ਹੋਈ ਕਣਕ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸੀ। ਭਾਬੀ ਨੇ ਚੁੰਨੀ ਸਿਰ ਤੋਂ ਲਾਹ ਕੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਪਾ ਲਈ ਸੀ, ਵਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਸਨ। ਜਸਕੀਰਤ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਸਦੇ ਗਲੇ ਤੇ, ਉਸਦੇ ਕੁੜਤੇ ਦੇ ਗਲੇ ਤੋਂ ਝਲਕਦੇ ਪਸੀਨੇ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਤੇ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ।

"ਕੀ ਵੇਖ ਰਿਹੈਂ?" ਭਾਬੀ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਪੁੱਛਿਆ, ਬਿਨਾਂ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖੇ।

"ਕੁਝ ਨੀ ਭਾਬੀ... ਬਸ, ਚੰਦ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।" ਜਸਕੀਰਤ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਨਜ਼ਰ ਸੜਕ ਤੇ ਕਰ ਲਈ।

ਭਾਬੀ ਹੱਸ ਪਈ। ਉਹ ਹਾਸਾ ਡੂੰਘਾ ਸੀ, ਗਲੇ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਦਾ ਹੋਇਆ। "ਚੰਦ ਤਾਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਆ, ਮੇਰੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਨੀ।" ਉਸਨੇ ਜਾਣ ਬੁੱਝ ਕੇ ਕੁੜਤੇ ਦਾ ਗਲਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਰ ਢਿੱਲਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਜਸਕੀਰਤ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਸਟੀਅਰਿੰਗ ਤੇ ਕੱਸ ਗਈਆਂ।

ਦੂਰ ਵਾਲੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੰਬਾਈਨ ਚੈੱਕ ਕੀਤੀ। ਸਭ ਠੀਕ ਸੀ। ਵਾਪਸੀ ਦੀ ਬਜਾਏ ਭਾਬੀ ਮੋਟਰ ਵਾਲੇ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਈ। "ਆ, ਮੋਟਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ। ਕੱਲ੍ਹ ਤੋਂ ਅਜੀਬ ਆਵਾਜ਼ ਆ ਰਹੀ ਸੀ।" ਜਸਕੀਰਤ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਮੋਟਰ ਦਾ ਕਮਰਾ ਛੋਟਾ ਸੀ, ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਬਲਬ ਜਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਭਾਬੀ ਮੋਟਰ ਤੇ ਝੁਕੀ। ਕੁੜਤਾ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਖਿਸਕ ਗਿਆ, ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾੜਾ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਸਕੀਰਤ ਸਾਹ ਰੋਕ ਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਰਿਹਾ। "ਮੋਟਰ ਤਾਂ ਠੀਕ ਆ ਭਾਬੀ," ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ।

"ਮੋਟਰ ਠੀਕ ਆ," ਭਾਬੀ ਨੇ ਮੁੜ ਕੇ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ, "ਪਰ ਮੈਂ ਠੀਕ ਨੀ।" ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਕਦਮ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ। ਜਸਕੀਰਤ ਦੀ ਪਿੱਠ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲੱਗ ਗਈ। ਭਾਬੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸੀਨੇ ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ, ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਫਰੋਲਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ। "ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ ਜਸਕੀਰਤ। ਤਿੰਨ ਸਾਲ। ਤੂੰ ਸਮਝਦੈਂ ਨਾ, ਇੱਕ ਔਰਤ ਨੂੰ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੁੰਦੈ?"

ਜਸਕੀਰਤ ਨੇ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਭਾਬੀ ਨੇ ਉਂਗਲ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ। "ਚੁੱਪ। ਅੱਜ ਤੂੰ ਕੁਝ ਨੀ ਬੋਲੇਂਗਾ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਬੋਲਾਂਗੀ, ਤੂੰ ਸੁਣੇਂਗਾ।" ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਜਸਕੀਰਤ ਦਾ ਸੀਨਾ ਨੰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਭਾਬੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਸੀਨੇ ਤੇ ਫੇਰਿਆ, ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਨਿੱਪਲਾਂ ਨੂੰ ਮਰੋੜਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ।

"ਭਾਬੀ..." ਜਸਕੀਰਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ।

"ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਨਾ, ਚੁੱਪ।" ਭਾਬੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਇਹ ਚੁੰਮਣ ਨਰਮ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਹ ਭੁੱਖ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਭੁੱਖ। ਉਸਨੇ ਉਸਦਾ ਹੇਠਲਾ ਬੁੱਲ੍ਹ ਦੰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ, ਚੂਸਿਆ, ਫੇਰ ਜੀਭ ਅੰਦਰ ਧੱਕ ਦਿੱਤੀ। ਜਸਕੀਰਤ ਦੇ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਕੁੜਤੇ ਨੂੰ ਮੁੱਠੀਆਂ ਵਿੱਚ ਭੀੰਚ ਲਿਆ।

ਭਾਬੀ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਮੋਢਿਆਂ ਤੋਂ ਲਾਹ ਸੁੱਟੀ। ਫੇਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਕੁੜਤਾ ਸਿਰ ਤੋਂ ਲਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਅੰਦਰ ਉਸਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਭਰਵੇਂ, ਗੋਲ, ਪਸੀਨੇ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਨਿੱਪਲ ਕਾਲੇ, ਤਣੇ ਹੋਏ। ਜਸਕੀਰਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਫੈਲ ਗਈਆਂ। "ਭਾਬੀ, ਤੁਸੀਂ..."

"ਮੈਂ ਕੀ?" ਉਸਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮੰਮੇ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। "ਦੱਬ। ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦੱਬ। ਮੈਨੂੰ ਨਰਮ ਹੱਥ ਨੀ ਚਾਹੀਦੇ।" ਜਸਕੀਰਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਨੂੰ ਮੁੱਠੀ ਵਿੱਚ ਭਰ ਲਿਆ, ਦੱਬਿਆ, ਮਰੋੜਿਆ। ਭਾਬੀ ਨੇ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਗਲੇ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਗੂੜ੍ਹੀ ਆਹ ਨਿਕਲੀ। "ਹਾਂ... ਐਂਵੇਂ... ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ।"

ਜਸਕੀਰਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਉਸਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੱਬ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਨਿੱਪਲ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਚੂਸਿਆ, ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕੱਟਿਆ। ਭਾਬੀ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਧੱਸ ਗਈਆਂ, ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦੱਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। "ਹਾਂ ਜਸਕੀਰਤ, ਚੂਸ... ਮੇਰੇ ਦੁੱਧ ਪੀ ਜਾ..." ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਹੁਕਮ ਨਹੀਂ, ਭੀਖ ਸੀ।

ਅਚਾਨਕ ਬਾਹਰ ਕੁਝ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ। ਲਾਲਟੈਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਕਮਰੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਪਈ। "ਕੌਣ ਆ? ਮੋਟਰ ਵਾਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਆ?" ਚੌਕੀਦਾਰ ਚਾਚੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਠਠਕ ਗਏ। ਭਾਬੀ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਜਸਕੀਰਤ ਦਾ ਮੂੰਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਮੋਟਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਹਨੇਰੇ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਸਾਹ ਰੋਕ ਕੇ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹੇ, ਉਸਦਾ ਨੰਗਾ ਸੀਨਾ ਉਸਦੇ ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਚਾਚਾ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਆਇਆ, ਅੰਦਰ ਝਾਕਿਆ। "ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਬੀਬੀ? ਤੁਸੀਂ ਓ?" ਭਾਬੀ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਕੁੜਤਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸੀਨੇ ਤੇ ਲਾ ਲਿਆ। "ਹਾਂ ਚਾਚਾ, ਮੈਂ ਆਂ। ਮੋਟਰ ਚੈੱਕ ਕਰਨ ਆਈ ਸੀ।" "ਇੰਨੀ ਰਾਤ ਨੂੰ? ਚਲੋ ਠੀਕ ਆ, ਮੈਂ ਚੱਕਰ ਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।" ਚਾਚਾ ਮੁੜ ਗਿਆ, ਲਾਲਟੈਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੂਰ ਹੁੰਦੀ ਗਈ। ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਅੱਧਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਰਹਿ ਗਿਆ।

ਖਤਰਾ ਟਲਦੇ ਸਾਰ ਭਾਬੀ ਨੇ ਜਸਕੀਰਤ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਜੰਗਲੀ ਚਮਕ ਸੀ। "ਵੇਖਿਆ? ਮੌਤ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲੇ ਆਂ।" ਉਸਨੇ ਕੁੜਤਾ ਫੇਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਜਸਕੀਰਤ ਦੀ ਪੈਂਟ ਦਾ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। "ਹੁਣ ਜਲਦੀ ਕਰ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਸਬਰ ਨੀ।"

ਜਸਕੀਰਤ ਦੀ ਪੈਂਟ ਗੋਡਿਆਂ ਤੱਕ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਪੂਰਾ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨਾੜਾਂ ਫੁੱਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਭਾਬੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਸੀਟੀ ਵਜਾਈ। "ਵਾਹ... ਦੁਬਈ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਜਵਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।" ਉਸਨੇ ਗੋਡੇ ਟੇਕ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਮੁੱਠੀ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਦੇ ਟੋਪੇ ਤੇ ਜੀਭ ਫੇਰੀ, ਫੇਰ ਪੂਰਾ ਲੁੰਨ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ।

ਜਸਕੀਰਤ ਨੇ ਕੰਧ ਫੜ ਲਈ। ਭਾਬੀ ਦਾ ਮੂੰਹ ਗਰਮ ਸੀ, ਜੀਭ ਤੇਜ਼ ਸੀ। ਉਹ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਹੱਥ ਨਾਲ ਹੇਠਲਾ ਹਿੱਸਾ ਮਰੋੜ ਰਹੀ ਸੀ। "ਭਾਬੀ... ਮੈਂ ਝੜ ਜਾਵਾਂਗਾ..." ਜਸਕੀਰਤ ਨੇ ਹਾਂਫਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ ਕਿਹਾ। ਭਾਬੀ ਨੇ ਮੂੰਹ ਕੱਢਿਆ, ਲੁੰਨ ਤੇ ਥੁੱਕ ਲਾਇਆ। "ਅਜੇ ਨੀ। ਅਜੇ ਤੇਰੀ ਵਾਰੀ ਨੀ ਆਈ। ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰੀ।" ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾੜਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ।

ਸਲਵਾਰ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਭਾਬੀ ਪੂਰੀ ਨੰਗੀ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ, ਬਲਬ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਗਿੱਲੀ ਸੀ, ਬੁੱਲ੍ਹ ਸੁੱਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਮੋਟਰ ਦੇ ਕੋਲ ਪਈ ਬੋਰੀ ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ, ਅੱਗੇ ਝੁਕ ਗਈ, ਅਤੇ ਪਿੱਛਾ ਉੱਚਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। "ਆ ਜਾ। ਪਿੱਛੋਂ ਆ। ਮੈਨੂੰ ਕੁੱਤੀ ਬਣਾ ਕੇ ਚੋਦ।"

ਜਸਕੀਰਤ ਨੇ ਇੱਕ ਪਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਗਵਾਇਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕੋ ਝਟਕੇ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ। ਭਾਬੀ ਚੀਖ ਪਈ, ਪਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਬੋਰੀ ਵਿੱਚ ਦੱਬ ਲਿਆ। "ਹਾਂ... ਹਾਂ... ਹੋਰ ਅੰਦਰ... ਪੂਰਾ ਪਾ ਦੇ..." ਜਸਕੀਰਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਫੜੀ ਅਤੇ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਮੋਟਰ ਦਾ ਕਮਰਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਚਮੜੀ ਤੇ ਚਮੜੀ ਦੀ ਥਪ ਥਪ।

"ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ... ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੋਦ ਮੈਨੂੰ... ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਦੀ ਭੁੱਖ ਆ..." ਭਾਬੀ ਬੋਰੀ ਤੇ ਮੂੰਹ ਦੱਬੀ ਬੋਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਸਕੀਰਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ, ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਖਿੱਚਿਆ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਮਾਰੇ। ਉਸਦਾ ਲੁੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਗਿੱਲੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਭਾਬੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ। "ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਆਂ... ਮੈਂ ਝੜ ਰਹੀ ਆਂ..." ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਜਕੜ ਲਿਆ, ਅੰਦਰੋਂ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲਿਆ। ਉਹ ਚੀਖਦੀ ਰਹੀ, ਕੰਬਦੀ ਰਹੀ, ਫੇਰ ਬੋਰੀ ਤੇ ਢਹਿ ਪਈ। ਜਸਕੀਰਤ ਨੇ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ। ਉਹ ਅਜੇ ਨਹੀਂ ਝੜਿਆ ਸੀ।

ਭਾਬੀ ਨੇ ਸਾਹ ਲੈਂਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ। "ਤੂੰ ਅਜੇ ਬਾਕੀ ਐਂ।" ਉਸਨੇ ਕੱਪੜੇ ਚੁੱਕੇ। "ਚੱਲ, ਟਰਾਲੀ ਤੇ। ਅੱਜ ਰਾਤ ਲੰਮੀ ਆ।" ਦੋਵੇਂ ਕਮਰੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੇ। ਚੰਦਨੀ ਵਿੱਚ ਟਰਾਲੀ ਖੇਤ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ। ਭਾਬੀ ਟਰਾਲੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ, ਕੁੜਤਾ ਫੇਰ ਲਾਹ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਲੇਟ ਗਈ। "ਆ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ।"

ਜਸਕੀਰਤ ਉਸਦੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਇਸ ਵਾਰ ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ। ਉਸਨੇ ਭਾਬੀ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਚੁੰਮੇ, ਗਰਦਨ ਚੁੰਮੀ, ਮੰਮੇ ਚੂਸੇ, ਫੇਰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਲੁੰਨ ਅੰਦਰ ਪਾਇਆ। ਭਾਬੀ ਨੇ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਨਹੁੰ ਗੱਡ ਦਿੱਤੇ। "ਹਾਂ... ਐਂਵੇਂ... ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ... ਮੈਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਾ..." ਚੰਦਨੀ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਏ। ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਕਣਕ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ, ਦੂਰ ਕਿਤੇ ਕੁੱਤੇ ਦੇ ਭੌਂਕਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਅਤੇ ਟਰਾਲੀ ਦੀ ਹਲਕੀ ਚਰਚਰਾਹਟ।

ਜਸਕੀਰਤ ਨੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾਈ। ਭਾਬੀ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਿਪਟ ਗਈਆਂ। "ਹਾਂ ਜਸਕੀਰਤ... ਮੇਰੇ ਰਾਜਿਆ... ਚੋਦ ਮੈਨੂੰ... ਆਪਣੀ ਭਾਬੀ ਨੂੰ ਚੋਦ..." ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਸਨ, ਮੂੰਹ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਸੀ। ਜਸਕੀਰਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਫੜੇ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਧੱਕੇ ਮਾਰੇ। ਟਰਾਲੀ ਹਿੱਲ ਰਹੀ ਸੀ।

"ਮੈਂ ਝੜਨ ਵਾਲਾ ਆਂ ਭਾਬੀ..." "ਅੰਦਰ ਹੀ ਝੜ ਜਾ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸਭ ਕੁਝ ਲਵਾਂਗੀ।" ਜਸਕੀਰਤ ਨੇ ਆਖਰੀ ਧੱਕਾ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਝੜ ਗਿਆ। ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਅੰਦਰ ਡੁੱਲ੍ਹ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਹਾਂਫਦੇ ਰਹੇ, ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਲਿੱਥੜੇ, ਚੰਦ ਵੱਲ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ। ਭਾਬੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਚੁੰਮੀ ਦਿੱਤੀ। "ਮੇਰਾ ਸ਼ੇਰ।"

ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਦੋਵੇਂ ਐਂਵੇਂ ਹੀ ਲੇਟੇ ਰਹੇ। ਫੇਰ ਭਾਬੀ ਉੱਠੀ, ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ। "ਚੱਲ, ਘਰ ਚੱਲੀਏ। ਸਵੇਰੇ ਚਾਰ ਵੱਜੇ ਖਲਿਹਾਨ ਵਿੱਚ ਕਣਕ ਤੋਲਣੀ ਆ।" ਜਸਕੀਰਤ ਨੇ ਟਰੈਕਟਰ ਸਟਾਰਟ ਕੀਤਾ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਚੁੱਪ ਸਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਸੀਟ ਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਹੇ ਸਨ।

ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਭਾਬੀ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ। ਜਸਕੀਰਤ ਬੈਠਕ ਵਿੱਚ ਲੇਟ ਗਿਆ, ਪਰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਬੀ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਰਾਤ ਦੇ ਤਿੰਨ ਵੱਜੇ ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਉਸਨੇ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ। ਭਾਬੀ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪਤਲੀ ਨਾਈਟੀ ਵਿੱਚ।

"ਨੀਂਦ ਨੀ ਆ ਰਹੀ?" ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਪੁੱਛਿਆ। ਜਸਕੀਰਤ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। ਭਾਬੀ ਨੇ ਨਾਈਟੀ ਦੇ ਸਟ੍ਰੈਪ ਹੇਠਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਫੇਰ ਨੰਗੇ ਸਨ। "ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਨੀ ਆ ਰਹੀ।" ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ।

ਬੈਠਕ ਦੇ ਮੰਜੇ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਫੇਰ ਇੱਕ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਵਾਰ ਭਾਬੀ ਉੱਪਰ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਜਸਕੀਰਤ ਦਾ ਲੁੰਨ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗੀ। ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਝੂਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਸਕੀਰਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜਿਆ, ਚੂਸਿਆ। "ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲਵੇਂਗੀ ਭਾਬੀ..." "ਤੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਲੈ ਲਈ ਆ।" ਉਸਨੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ।

ਮੰਜਾ ਚਰਚਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਭਾਬੀ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ। "ਹਾਂ... ਹਾਂ... ਮੈਂ ਫੇਰ ਆ ਰਹੀ ਆਂ..." ਉਹ ਉਸਦੇ ਉੱਤੇ ਝੜ ਗਈ, ਸਰੀਰ ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ ਉਸਦੇ ਸੀਨੇ ਤੇ ਢਹਿ ਪਿਆ। ਜਸਕੀਰਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਘੁੱਟ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਫੇਰ ਝੜ ਗਿਆ।

ਸਵੇਰੇ ਚਾਰ ਵੱਜੇ ਦਾ ਅਲਾਰਮ ਵੱਜਿਆ। ਭਾਬੀ ਉੱਠੀ, ਨਾਈਟੀ ਠੀਕ ਕੀਤੀ, ਵਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ। ਜਾਂਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ ਉਹ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਰੁਕੀ, ਮੁੜੀ, ਅਤੇ ਮੁਸਕਰਾਈ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਾਰਤ ਸੀ। "ਸੁਣ ਜਸਕੀਰਤ," ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, "ਅੱਜ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਖੇਤ ਆ ਜਾਵੀਂ। ਮੋਟਰ ਫੇਰ ਗਰਮ ਹੋਈ ਪਈ ਸੀ।"