ગુજરાતી ભાભી ની ચુદાઈ: દિવાળી સફાઈ વાળી બપોર

"બારણું બંધ કરવું ભૂલી ગઈ... કે તું જોતો રહે એટલે ખુલ્લું રાખ્યું?" પૂજા ભાભીનો અવાજ મારી પીઠ પાછળથી આવ્યો. હું થીજી ગયો. મારો હાથ હજી બારણાની તિરાડ પર હતો. આ કોઈ સામાન્ય બપોર નહોતી. આ એક સાચી ગુજરાતી ભાભી ની ચુદાઈની શરૂઆત હતી, અને મને ત્યારે ખબર નહોતી કે આખું અઠવાડિયું મારી જિંદગી બદલી નાખશે.

મારું નામ જિજ્ઞેશ. ઉંમર બાવીસ. અમદાવાદમાં કોલેજમાં ભણું છું. દિવાળીની રજાઓમાં સુરત ઘરે આવ્યો હતો. અમારું સંયુક્ત કુટુંબ છે. મમ્મી, પપ્પા, મોટા ભાઈ હિતેશ, અને છ મહિના પહેલા પરણેલી ભાભી પૂજા. ભાભીની ઉંમર સત્તાવીસ. હિતેશ ભાઈ તો મોટા ભાગે કામે બહાર હોય. ઘરમાં દિવાળીની સફાઈ ચાલતી હતી. બધા વ્યસ્ત હતા. બધા સિવાય અમે બે.

તે બપોરે હું પાણી પીવા રસોડા તરફ જતો હતો. ભાભીનો રૂમનો દરવાજો થોડો ખુલ્લો હતો. અંદર નજર ગઈ, અને હું અટકી ગયો. પૂજા ભાભી કબાટ સામે ઊભા હતા. સાડી કમર સુધી ઊંચી ચડાવેલી. બ્લાઉઝના બટન ખુલ્લા. તે કંઈક શોધતા હતા, નમેલા. મારા ગળામાં થૂંક અટકી ગયું. મારી નજર હટતી નહોતી.

મને ખબર ન પડી કે તે ક્યારે ફર્યા. "જિજ્ઞેશ?" હું ઝડપથી પાછો ફર્યો. પણ મોડું થઈ ગયું હતું. તે દરવાજા પાસે આવી ગયા હતા. હાથ કમર પર. ચહેરા પર ગુસ્સો નહોતો. કંઈક બીજું હતું. કુતૂહલ. "કેટલી વારથી ઊભો છે?" મારું મોઢું સુકાઈ ગયું. "ભાભી, હું... પાણી..." "પાણી રસોડામાં છે. તું અહીં શું કરતો હતો?"

હું જવાબ શોધતો હતો ત્યારે તેણે દરવાજો થોડો વધારે ખોલ્યો. "અંદર આવ." મારા પગ ધ્રૂજતા હતા. હું અંદર ગયો. તેણે દરવાજો બંધ કર્યો. સ્ટોપર ન લગાવી, પણ બંધ કર્યો. રૂમમાં સફાઈનું સામાન પડ્યું હતું. ડોલ, પોતું, ઝાડુ. બપોરનો તડકો બારીમાંથી આવતો હતો.

"બેસ." તેણે પલંગ તરફ ઈશારો કર્યો. હું બેઠો. તે મારી સામે ઊભા રહ્યા. સાડી હજી કમર સુધી ઊંચી. "તને શરમ નથી આવતી? ભાભીને જોતા?" "સોરી ભાભી..." મારો અવાજ ધ્રૂજતો હતો. તે હસ્યા. "સોરી? બસ?" તે નજીક આવ્યા. મારી સામે ઊભા રહીને સાડીનો છેડો નીચે નાખ્યો નહીં. ઊલટું થોડો વધારે ઊંચો કર્યો.

"જોવું છે ને? બરાબર જો." મારું હૃદય ધબકતું હતું. તે મારી સામે ફર્યા. ધીમે ધીમે. બ્લાઉઝના બાકીના બટન પણ ખોલ્યા. બ્લાઉઝ ખભા પરથી સરકી ગયું. અંદર બ્રા નહોતી. તેના સ્તન મારી સામે ખુલ્લા. ગોળ, ભરેલા, ટટ્ટાર ડીંટડી સાથે. મારો લંડ પેન્ટમાં તંગ થઈ ગયો.

"ભાભી..." "ચૂપ." તે મારી પાસે આવીને મારા ખોળામાં બેઠા. સાડી વચ્ચે હતી, પણ તેનું ગરમ શરીર મારા પર દબાયું. તેના સ્તન મારા ચહેરા સામે. મેં આપમેળે મોઢું આગળ કર્યું. એક ડીંટડી મોઢામાં લીધી. ચૂસવા લાગ્યો. તેના હાથ મારા વાળમાં. "આહ... ધીમે..."

મેં બીજા સ્તનને હાથથી દબાવ્યું. મસળ્યું. તેના શ્વાસ ઝડપી થયા. "તારા ભાઈને ખબર પડશે તો?" મેં પૂછ્યું, મોઢું હટાવ્યા વિના. તે હસ્યા. "તારો ભાઈ તો સાંજે સાત પહેલા આવતો નથી. અને મમ્મી બજાર ગયા છે. આપણી પાસે ત્રણ કલાક છે." ત્રણ કલાક. મારા કાનમાં એ શબ્દો ગુંજ્યા.

તેણે મારો હાથ લઈને પોતાના પેટ પર મૂક્યો. "અહીં... હાથ ફેરવ..." હું ફેરવવા લાગ્યો. તેની ત્વચા ગરમ અને મુલાયમ હતી. તેનો હાથ મારા હાથ પર. તે મને શીખવતા હતા ક્યાં દબાવવું, ક્યાં હળવે સ્પર્શ કરવો. "સ્ત્રીના શરીરને ઉતાવળ ન ગમે. ધીમે... એ જ મજા છે." તેની આંખો બંધ હતી. તેના હોઠ ખુલ્લા. હું તેના પેટથી ઉપર, સ્તનની નીચે, ફરી પેટ પર હાથ ફેરવતો રહ્યો. તે ધ્રૂજતા હતા.

તેણે મારો શર્ટ ખોલ્યો. બટન એક પછી એક. તેની આંગળીઓ મારી છાતી પર ફરી. "કોલેજમાં કોઈ ગર્લફ્રેન્ડ?" "ના..." "તો તું કુંવારો છે. બધું." તેનો હાથ નીચે સરક્યો. મારા પેન્ટનું બટન ખોલ્યું. ઝિપ નીચે કરી. મારો લંડ બહાર આવ્યો. તંગ, લાલ. તેણે તેને હાથમાં લીધો. "ઓહો... મોટો છે."

તેણે ધીમે ધીમે હલાવવા લાગી. ઉપર નીચે. મારી કમર આપમેળે હલવા લાગી. "ભાભી... આ..." "શું? ગમે છે ને?" તેણે નમીને મારા લંડની ટોચને જીભથી સ્પર્શ કર્યો. મારું આખું શરીર ધ્રૂજ્યું. પછી તેને મોઢામાં લીધો. ધીમે ધીમે અંદર લીધો. તેની જીભ ફરતી હતી. હું પલંગની ચાદર પકડી રહ્યો.

"બસ કરો ભાભી... નીકળી જશે..." "નીકળવા દે." તેણે ઝડપ વધારી. હું રોકી શક્યો નહીં. મારું વીર્ય તેના મોઢામાં છૂટ્યું. તેણે બધું ગળી ગયા. પછી મારી સામે જોઈને હસ્યા. તેના હોઠ પર સફેદ ટીપું હતું. તેણે આંગળીથી લૂછીને ચાટી લીધું.

તે ઉપર આવીને મારા હોઠ પર ચુંબન કર્યું. મારા પોતાના વીર્યનો ખારો સ્વાદ તેના મોઢામાં હતો. મને સૂગ ન ચડી. ઊલટું મારામાં ફરી ગરમી દોડી. મેં તેના નીચલા હોઠને દાંતથી હળવે કરડ્યો. તે હસ્યા. "સબૂર કર... હજી ઘણું બાકી છે." તેનો હાથ મારી છાતી પરથી સરકીને પેટ પર ફરતો હતો. મારો લંડ ફરી ધબકવા લાગ્યો હતો.

"હવે મારો વારો." તે ઊભા થયા. સાડી સંપૂર્ણ કાઢી નાખી. પેટીકોટ પણ. તે સંપૂર્ણ નગ્ન મારી સામે ઊભા હતા. તડકામાં તેનું શરીર ચમકતું હતું. ભરેલા સ્તન. પહોળા હિપ્સ. જાંઘ વચ્ચે કાળા વાળ. તે પલંગ પર સૂતા. પગ પહોળા કર્યા. "આવ."

હું તેના પગ વચ્ચે ઘૂંટણ પર બેઠો. પહેલા તેની જાંઘના અંદરના ભાગને ચૂમ્યો. ધીમે ધીમે ઉપર સરક્યો. તેની ત્વચા પર મારા હોઠની છાપ. તેના શ્વાસમાં ધ્રુજારી. "જિજ્ઞેશ... ત્યાં..." હું તેની ચૂતના હોઠને ચૂમ્યો. પછી જીભ અંદર નાખી. તેના હાથ મારા વાળમાં ખૂંપ્યા. "હા... એ જ... એ જ જગ્યા..."

હું તેના પગ વચ્ચે ગયો. તેની ચૂત મારી સામે. ભીની, ફૂલેલી. મેં ચહેરો દબાવ્યો. જીભથી ચાટવા લાગ્યો. ખાટો મીઠો સ્વાદ. તે ચીસ પાડી ઊઠ્યા. "આહ! જિજ્ઞેશ!" તેની કમર ઊંચી થઈ. મેં તેના દાણાને જીભથી ગોળ ગોળ ફેરવ્યો. તેના હાથ મારા માથાને દબાવતા હતા.

મેં બે આંગળીઓ અંદર નાખી. તે તડપ્યા. "આહ... અંદર... હલાવ..." મેં આંગળીઓ હલાવી. અંદર બહાર. તેની ચૂતમાંથી અવાજ આવતો હતો. ભીનો અવાજ. તેની જાંઘ મારા માથાને ભીંસતી હતી. "આવું છું... આવું છું..." તેનું શરીર ધ્રૂજ્યું. ગરમ પાણી મારા ચહેરા પર. મેં ચાટીને પી લીધું.

હું ઉપર આવ્યો. મારો લંડ ફરી તંગ હતો. તેની ચૂતના મોઢા પર મૂક્યો. તેણે મારી સામે જોયું. "ધીમે... પહેલી વાર નથી, પણ તું મોટો છે..." મેં ધીમે ધક્કો માર્યો. અંદર ગયો. ગરમ. ચુસ્ત. ભીનું. તેનું મોઢું ખુલ્લું રહી ગયું. પછી આંખો બંધ કરી. "આહ..."

"હવે સાંભળ," તેણે મારા કાનમાં કહ્યું. "અંદર જઈને રોકા. પછી ધીમે બહાર આવ. ફરી અંદર. લય પકડ." મેં એમ જ કર્યું. તેની આંખો બંધ. તેના હોઠ પર સ્મિત. "હા... બસ એમ જ... તું ઝડપી શીખે છે." તેની ચૂતની દીવાલો મારા લંડને દરેક ધક્કે ભીંસતી હતી. તેના નખ મારા ખભામાં ખૂંપતા હતા. "વધુ ઊંડે... હા..."

હું સંપૂર્ણ અંદર ગયો. થોડી સેકન્ડ રોકાયો. પછી હલવા લાગ્યો. બહાર. અંદર. બહાર. અંદર. તેના હાથ મારી પીઠ પર. નખ ખૂંપતા હતા. "ઝડપી... ઝડપી કર..." મેં ઝડપ વધારી. પલંગ ખખડતો હતો. તેના સ્તન ઉછળતા હતા. હું નમીને એકને મોઢામાં લઈને ચોદતો રહ્યો.

"ભાભી... તમે..." "ચોદ મને... જોરથી ચોદ..." તેના શબ્દોએ મને પાગલ કર્યો. મેં તેના પગ ખભા પર લઈને ઊંડે સુધી ધક્કા માર્યા. તે બૂમો પાડતા હતા. પાડોશી સાંભળશે એની પરવા નહોતી. "આહ! આહ! આવે છે! મને આવે છે!" તેની ચૂતે મારા લંડને ભીંસ્યો. તે ધ્રૂજ્યા.

મેં તેને ઊંધા ફેરવ્યા. તે ઘૂંટણ પર આવ્યા. કમર ઊંચી. હું પાછળથી અંદર ગયો. તેના હિપ્સ પકડીને જોરથી ચોદવા લાગ્યો. "આહ... કૂતરીની જેમ ચોદ..." તેના વાળ પકડીને ખેંચ્યા. તે વધુ જોરથી બૂમો પાડતા હતા. મારો હાથ તેના હિપ્સ પર પડ્યો. લાલ થઈ ગયું. તે ધ્રૂજ્યા.

મારો અંત નજીક હતો. "ભાભી... હું..." "મારા પેટ પર... કાઢ..." હું બહાર આવ્યો. તેણે મારા લંડને હાથથી હલાવ્યો. ઝડપથી. મારું વીર્ય તેના પેટ અને સ્તન પર છૂટ્યું. ગરમ ટીપાં તેની ત્વચા પર. તેણે આંગળીથી એક ટીપું લઈને ચાટ્યું. "તારું પહેલું... મારા પર..." તે હસ્યા. હું તેની બાજુમાં ઢળી પડ્યો. બંને હાંફતા હતા.

ત્રણ કલાક કેવી રીતે ગયા ખબર ન પડી. અમે બે વાર કર્યું. બીજી વાર બાથરૂમમાં, શાવર નીચે. પાણી અમારા પર પડતું હતું. તે દીવાલને અઢેલીને ઊભા હતા. એક પગ મારી કમર પર. હું અંદર હતો. તેના હોઠ મારા ખભા પર. "કાલે પણ... આ જ સમયે..."

શાવરનું પાણી અમારા શરીર પર વહેતું હતું. તેના ભીના વાળ મારા ચહેરા પર ચોંટ્યા હતા. હું ધીમે ધીમે અંદર બહાર થતો હતો. તેના હોઠ મારા કાન પાસે. "તું જાણે છે... તારા ભાઈએ મને ક્યારેય આમ નથી ચોદી..." તેના શબ્દોએ મને વધુ ગરમ કર્યો. મેં તેને દીવાલ સાથે દબાવીને જોરથી ધક્કા માર્યા. પાણી અને અમારા શ્વાસનો અવાજ બાથરૂમમાં ગુંજતો હતો.

આખું અઠવાડિયું એવું જ ચાલ્યું. દરરોજ બપોરે. ક્યારેક તેના રૂમમાં. ક્યારેક ધાબા પરના સ્ટોર રૂમમાં, જ્યારે બધા નીચે સફાઈમાં વ્યસ્ત હોય. ક્યારેક રસોડામાં, ઝડપી. દરેક વાર નવું. દરેક વાર વધુ હિંમતવાન. તે મને શીખવતા ગયા. હું શીખતો ગયો.

સ્ટોર રૂમવાળો દિવસ મને સૌથી વધુ યાદ છે. ધાબા પર જૂના ડબ્બા વચ્ચે. બારણું અંદરથી બંધ. તે સાડી ઊંચી કરીને ડબ્બા પર બેઠા હતા. હું ઊભો રહીને અંદર ગયો. તેના હાથ મારી ગરદન પર. નીચેથી સફાઈના અવાજો આવતા હતા. મમ્મીનો અવાજ. પપ્પાનો. અમે બંને શ્વાસ રોકીને, ધીમે ધીમે. તેના હોઠ મારા હોઠ પર દબાયેલા, જેથી અવાજ ન નીકળે. એ દસ મિનિટ મારી જિંદગીની સૌથી લાંબી દસ મિનિટ હતી.

રસોડાવાળી બપોર પણ ભૂલાતી નથી. મમ્મી પાડોશમાં ગયા હતા. તે શાક સમારતા હતા. હું પાછળથી ગયો. સાડી ઊંચી કરી. પેટીકોટ નીચે કર્યો. સીધો અંદર. તેના હાથમાં છરી હતી. "ધીમે... શાક બગડશે..." તે હસતા હતા. હું ધીમે ધીમે કરતો રહ્યો. તે શાક સમારતા રહ્યા. બંનેના શ્વાસ ઝડપી. પાંચ મિનિટમાં અમે બંને આવી ગયા. તે પાછા ફરીને મને ચૂમ્યા. "શાકમાં મીઠું નાખવાનું ભૂલી ગઈ..."

એક બપોરે મમ્મી વહેલા આવી ગયા. અમે ધાબા પર હતા. માંડ માંડ બચ્યા. તે હસતા હતા. "ડર લાગ્યો?" "હા." "મને પણ. પણ એ ડર જ મજા છે." તેણે મારા ગાલ પર ચુંબન કર્યું. તે દિવસે અમે કંઈ ન કર્યું. બસ એકબીજાને જોઈ રહ્યા. તે જોવું પણ પૂરતું હતું.

દિવાળીના બે દિવસ પહેલા હિતેશ ભાઈ વહેલા આવી ગયા. અમારો છેલ્લો બપોર હતો. તે રડતા હતા. "કોલેજ પૂરી થાય એટલે તું જતો રહીશ." "ભાભી..." "ના, રડતી નથી. હસું છું. આ અઠવાડિયું મારી જિંદગીનું સૌથી સારું અઠવાડિયું હતું." અમે ધીમે ધીમે કર્યું તે દિવસે. કોઈ ઉતાવળ નહીં. બસ એકબીજામાં ખોવાયેલા.

દિવાળીની રાતે આખું ઘર દીવાથી ઝગમગતું હતું. બધા ફટાકડા ફોડતા હતા. ભીડમાં તેણે મારો હાથ દબાવ્યો. કોઈએ જોયું નહીં. મારા કાનમાં ધીમેથી કહ્યું, "હોળી પર પાછો આવજે. બે અઠવાડિયા. બધા બહારગામ જશે." મારું હૃદય ધબક્યું. મેં તેનો હાથ દબાવ્યો. દીવાઓ વચ્ચે અમે એકબીજાને જોઈ રહ્યા. આગામી હોળી દૂર નહોતી.