ગુજરાતી રંડી વાર્તા: વડોદરાના ટિફિન ડબ્બાનો મસાલેદાર કિસ્સો

"ત્રીજી વાર, કુણાલ! આ અઠવાડિયામાં ત્રીજી વાર ડબ્બા અદલાબદલી થયા!" જિગ્નાનો અવાજ બપોરના સૂના રસોડામાં ગુંજી ઊઠ્યો, અને તેના હાથમાંનો સ્ટીલનો ડબ્બો ધડામ દઈને સ્લેબ પર પછડાયો. બહાર ગલીમાં કૂતરું ભસ્યું, અંદર પંખાનો ઘરઘરાટ ચાલુ હતો, પણ જિગ્નાની આંખોમાંનો ગુસ્સો કંઈ થંભવાનું નામ લેતો નહોતો. જે થવાનું હતું તે કોઈ સામાન્ય બપોર નહોતી, તે એક પૂરી ગુજરાતી રંડી વાર્તા બનવાની હતી.

કુણાલ દરવાજા પાસે ઊભો હતો, હાથમાં થેલો, કપાળે પરસેવો. "જિગ્નાબેન, મારી વાત તો સાંભળો," તે બોલ્યો, "ત્રણેય ડબ્બા એક જેવા જ દેખાય છે. તમે ઉપર નામ લખો છો એવું ઝીણું કે ચશ્મા વગર વંચાતું જ નથી." જિગ્નાએ આંખો ઝીણી કરી. "તો ચશ્મા પહેરને! ગ્રાહક ફોન કરીને ગાળો દે છે, મારું નામ ખરાબ થાય છે!"

"ગાળો તો મને પણ પડી," કુણાલે ખભા ઉછાળ્યા, "પેલો શર્મા અંકલ તો ડબ્બો પાછો ફેંકવા આવ્યા હતા. કહે, આમાં શાક મારું નથી." તે બે ડગલાં આગળ આવ્યો, સ્લેબ પર પડેલા ડબ્બા તરફ આંગળી ચીંધી. "જુઓ, આ ડબ્બો અને આ ડબ્બો. ફરક બતાવો મને."

જિગ્નાએ ડબ્બા ઉપાડીને જોયા. બંને સ્ટીલના, બંને પર ઢાંકણા, બંનેના તળિયે તેના જ હાથે લખેલું ઝીણું નામ. તેનું મોં કંઈક બોલવા ગયું, પણ શબ્દો અટકી ગયા. "તો... તો તું ધ્યાન રાખ," તે બોલી, અવાજ થોડો નરમ પડ્યો, "આમ દર વખતે ભૂલ થશે તો હું પગાર કાપીશ."

કુણાલ હસ્યો. એવું હાસ્ય જે જિગ્નાના પેટમાં કંઈક હલાવી ગયું. "પગાર કાપશો? જિગ્નાબેન, આખો દિવસ સાયકલ પર ડબ્બા ફેરવું છું, તડકામાં. પગારમાંથી કાપશો તો ચા ક્યાંથી પીશ?" તે સ્લેબની બીજી બાજુ આવીને ઊભો રહ્યો, એટલો નજીક કે જિગ્નાને તેના શર્ટમાંથી આવતી પરસેવા અને સાબુની મિશ્ર વાસ આવી.

"દૂર ઊભો રહે," જિગ્નાએ કહ્યું, પણ તે પોતે ખસી નહીં. તેના હાથ હજુ ડબ્બા પર હતા, કુણાલના હાથ પણ ડબ્બા પર આવી ગયા હતા. બે જોડ હાથ એક જ સ્ટીલના ડબ્બા પર. "તને શરમ નથી આવતી? બેન કહે છે મને, અને આમ ચોંટીને ઊભો છે?"

"બેન તો મોંએ કહું છું," કુણાલનો અવાજ એકદમ ધીમો થઈ ગયો, "બાકી તમે બેન જેવા ક્યાં લાગો છો." જિગ્નાનું હૃદય એક ધબકારો ચૂકી ગયું. તેણે તેની સામે જોયું. છવ્વીસ વરસનો છોકરો, પહોળા ખભા, દાઢીના હળવા ખૂંપરા, અને આંખોમાં એવી હિંમત જે તેણે વરસોથી કોઈ પુરુષમાં જોઈ નહોતી.

"જીભ સંભાળીને વાત કર, કુણાલ," જિગ્ના બોલી, પણ તેના અવાજમાં હવે ધમકી કરતાં કંઈક બીજું હતું. "હું તારાથી આઠ વરસ મોટી છું. મારો ધણી બહારગામ છે એનો મતલબ એ નથી કે..." "એનો મતલબ એ છે કે તમે એકલા છો," કુણાલે તેનું વાક્ય વચ્ચેથી કાપ્યું. "અને એકલા માણસને ગુસ્સો ઝાઝો આવે."

જિગ્નાએ હાથ ઊંચો કર્યો, જાણે તમાચો મારવા જતી હોય, પણ કુણાલે તેનું કાંડું હવામાં જ પકડી લીધું. તેની પકડ મજબૂત હતી, પણ દુખે એવી નહીં. "છોડ," જિગ્ના બોલી. "ના છોડું તો?" કુણાલે પૂછ્યું, અને તેના હોઠ પર તોફાની હાસ્ય હતું. રસોડામાં પંખાનો અવાજ, બહાર ગલીમાં કોઈકનું સ્કૂટર, અને બંને વચ્ચે એકદમ સન્નાટો.

"તું બહુ આગળ વધી રહ્યો છે," જિગ્નાના શ્વાસ ઝડપી થઈ ગયા હતા. કુણાલે તેનું કાંડું છોડ્યું નહીં, ઊલટું તેને હળવેથી પોતાની તરફ ખેંચી. "જિગ્ના," તેણે પહેલી વાર તેનું નામ બેન વગર લીધું, "તમે જ્યારે ગુસ્સે થાવ છો ને, ત્યારે તમારા ગાલ લાલ થઈ જાય છે. બહુ... સારા લાગો છો."

"બસ કર," જિગ્ના બોલી, પણ તેના પગ જાણે જમીન સાથે ચોંટી ગયા હતા. કુણાલનો બીજો હાથ તેની કમર પર આવ્યો, એપ્રનની ઉપરથી. ગરમ હથેળી. જિગ્નાએ એપ્રન તો પહેર્યું હતું, પણ નીચે માત્ર પાતળો કુર્તો હતો, અને તેને લાગ્યું કે તેની કમર પરનો હાથ સીધો તેની ચામડીને અડી રહ્યો છે.

"બારણું..." જિગ્નાએ માંડ માંડ કહ્યું. "સ્ટોપર લગાવેલું છે," કુણાલ બોલ્યો, "મેં આવતી વખતે જ લગાવી દીધું હતું." જિગ્નાની આંખો પહોળી થઈ. "એટલે તું... તું પહેલેથી..." "હું કંઈ વિચારીને નથી આવ્યો," કુણાલે કહ્યું, "પણ તમે જ્યારે ડબ્બો પછાડ્યો ને, ત્યારે મને થયું કે આ બાઈને ગુસ્સો નથી, આને કંઈક બીજું જોઈએ છે."

"બેશરમ!" જિગ્નાએ તેની છાતી પર હાથ માર્યો, પણ ધક્કો મારવાને બદલે તેનો હાથ ત્યાં જ રહી ગયો. કુણાલના શર્ટ નીચે કડક છાતી, ધબકતું હૃદય. કુણાલે તેનો હાથ પકડીને પોતાના હોઠ પાસે લઈ જઈને આંગળીઓને હળવું ચૂમ્યું. જિગ્નાના શરીરમાંથી એક ધ્રુજારી પસાર થઈ ગઈ.

"આ... આ ખોટું છે," જિગ્ના બબડી. "તો રોકી દો મને," કુણાલ બોલ્યો, અને તેના હોઠ જિગ્નાના હોઠથી માંડ એક આંગળ જેટલા દૂર રહી ગયા. જિગ્ના તેના ગરમ શ્વાસને પોતાના ચહેરા પર અનુભવી શકતી હતી. તેણે આંખો બંધ કરી દીધી. અને પછી કુણાલે તેને ચૂમી લીધી.

પહેલું ચુંબન ધીમું હતું, અજમાવતું, જાણે પૂછતું હોય કે રોકાવું કે આગળ વધવું. જિગ્નાના હોઠ પહેલા કડક રહ્યા, પછી ધીમે ધીમે ખૂલ્યા. કુણાલની જીભ અંદર આવી, અને જિગ્નાને લાગ્યું કે વરસો પછી પહેલી વાર કોઈ તેને આમ ચૂમી રહ્યું છે. તેના હાથ કુણાલના વાળમાં ખૂંપી ગયા.

ચુંબન વધુ ઊંડું થતું ગયું. કુણાલના હાથ તેની પીઠ પર ફરતા હતા, એપ્રનની દોરી ખેંચાઈ, ગાંઠ છૂટી. એપ્રન જમીન પર સરકી પડ્યું. જિગ્નાએ કુણાલનો શર્ટ પકડીને ખેંચ્યો. "કાઢી નાખ આ," તે હાંફતી બોલી. કુણાલે એક ઝાટકે શર્ટ કાઢીને ફેંકી દીધો.

તેની છાતી પર પરસેવાની ઝીણી બુંદો હતી, ખભા પહોળા, પેટ કડક. જિગ્નાએ હાથ લંબાવીને તેની છાતીને સ્પર્શ કર્યો, આંગળીઓથી તેના સ્તનાગ્રોને હળવેથી મસળ્યા. કુણાલે એક ઊંડો શ્વાસ લીધો. "જિગ્ના..." તે બબડ્યો. જિગ્નાએ તેને ફરી ચૂમ્યો, આ વખતે વધુ ભૂખ સાથે.

કુણાલના હાથ તેના કુર્તાના બટન પર આવ્યા. એક, બે, ત્રણ... બટન ખૂલતા ગયા, અને જિગ્નાની છાતી પરની બ્રા દેખાવા લાગી. કાળી બ્રા, પરસેવાથી ભીની થઈ ગયેલી. કુણાલે બ્રાનો હૂક પાછળથી ખોલવાનો પ્રયત્ન કર્યો, નિષ્ફળ ગયો, તો જિગ્નાએ હસીને જાતે જ ખોલી નાખ્યો. "આટલો ઉતાવળો?" તેણે તોફાનથી પૂછ્યું.

"ત્રણ વરસથી તમારા હાથનું ખાવાનું ખાઉં છું," કુણાલ બોલ્યો, તેના દૂધને હાથમાં લઈને હળવેથી દબાવતા, "આજે પહેલી વાર તમને... ખાઈશ." જિગ્નાએ એક તીવ્ર શ્વાસ લીધો. કુણાલના હાથ તેના દૂધ પર હતા, અંગૂઠા તેના સ્તનાગ્રોને ગોળ ગોળ ફેરવતા હતા. તેના સ્તનાગ્રો કડક થઈ ગયા હતા.

કુણાલે માથું નમાવીને એક સ્તનાગ્રને મોંમાં લીધું. જિગ્નાની પીઠ ધનુષ્યની જેમ પાછળ વળી ગઈ. "ઓહ..." તેના મોંમાંથી સિસકારો નીકળી ગયો. કુણાલ ચૂસતો હતો, ક્યારેક હળવેથી કરડતો હતો, અને તેનો બીજો હાથ બીજા દૂધને મસળતો હતો. રસોડામાં હવે માત્ર શ્વાસોના અવાજો હતા.

જિગ્નાના હાથ કુણાલના પેન્ટના બેલ્ટ પર આવ્યા. તેણે બેલ્ટ ખોલ્યો, બટન ખોલ્યું, ઝિપ નીચે કરી. કુણાલનો લંડ અંડરવેરમાંથી બહાર આવવા તલપાપડ હતો. જિગ્નાએ હાથ નાખીને તેને પકડ્યો. ગરમ, કડક, ધબકતો. "બાપ રે," તે બબડી, "આ તો..."

"ડબ્બા કરતાં મોટો છે," કુણાલે તોફાનથી કહ્યું, અને જિગ્ના હસી પડી. હાસ્યની વચ્ચે જ તેનો હાથ લંડ પર ઉપર નીચે થવા લાગ્યો. કુણાલે માથું પાછળ ઢાળ્યું. "ધીમે... હા... એમ જ." જિગ્નાએ તેની સામે જોયું, પછી ધીમે ધીમે ઘૂંટણિયે બેસી ગઈ. રસોડાની ઠંડી ફર્શ તેના ઘૂંટણને અડી.

તેણે કુણાલનો લંડ મોંમાં લીધો. પહેલા માત્ર ટોચ, જીભથી ગોળ ફેરવીને, પછી ધીમે ધીમે વધુ અંદર. કુણાલના હાથ તેના વાળમાં આવ્યા. "જિગ્ના... ઓહ..." જિગ્ના ચૂસતી હતી, તેના હોઠ લંડની આસપાસ કડક, જીભ નીચેથી સહેલાતી. તેને પોતાને નવાઈ લાગતી હતી કે તે આટલી ભૂખથી આ કરી રહી છે.

થોડી વાર પછી કુણાલે તેને ઊભી કરી. "મારો વારો," તે બોલ્યો, અને જિગ્નાને સ્લેબ પાસે લઈ ગયો. તેણે તેનો કુર્તો ઉપર ચઢાવ્યો, નાડું ખોલીને સલવાર નીચે સરકાવી દીધી. જિગ્ના હવે સ્લેબને અડીને ઊભી હતી, નીચેથી નગ્ન. કુણાલ તેની સામે ઘૂંટણિયે બેઠો.

"કુણાલ, અહીં... સ્લેબ પર?" જિગ્ના બોલી, પણ કુણાલે જવાબ આપવાને બદલે તેની જાંઘોને પહોળી કરી. તેની ચૂત સામે હતી, ભીની, ફૂલેલી. કુણાલે એક આંગળી અંદર નાખી, અને જિગ્નાએ સ્લેબને જોરથી પકડી લીધો. "ઓ મા..." તે બબડી.

કુણાલે તેની ચૂતને ચાટવાનું શરૂ કર્યું. જીભ ઉપર નીચે, ક્યારેક અંદર, ક્યારેક તેના દાણા પર ગોળ ગોળ. જિગ્નાના પગ ધ્રૂજતા હતા. તેણે એક હાથ કુણાલના માથા પર મૂક્યો, બીજા હાથે સ્લેબ પકડ્યો. "હા... ત્યાં... ઓહ કુણાલ..." તેના સિસકારા રસોડામાં ગુંજતા હતા.

"બસ, હવે નહીં થાય," જિગ્ના હાંફતી બોલી, "અંદર... અંદર નાખ." કુણાલ ઊભો થયો, તેના લંડને પકડીને જિગ્નાની ચૂતના મોં પર ઘસ્યો. ભીનાશ, ગરમાવો. પછી એક જોરદાર ધક્કા સાથે તે અંદર ઊતરી ગયો. જિગ્નાએ ચીસ પાડી, પણ કુણાલે તેના મોંને હાથથી દાબી દીધું. "ધીમે, બેન... આખી ગલી સાંભળશે."

"બેન ના કહે હવે," જિગ્ના તેના હાથ નીચેથી બબડી. કુણાલ હસ્યો અને ધક્કા મારવાનું શરૂ કર્યું. સ્લેબ પર ઝૂકેલી જિગ્ના, પાછળથી કુણાલ. દરેક ધક્કા સાથે સ્લેબ પર પડેલા ડબ્બા ખખડતા હતા. ટન... ટન... ટન... જાણે તેમના તાલે તાલ મિલાવતા હોય.

"આ ડબ્બા..." જિગ્ના હાંફતી બોલી, "આજે તો... બરાબર વાગે છે." કુણાલે તેના વાળ પકડીને માથું પાછળ ખેંચ્યું, તેની ગરદનને ચૂમી. "તમારી ચૂત..." તે બબડ્યો, "આટલી ગરમ... આટલી ભીની... હું પાગલ થઈ જઈશ." તેના ધક્કા વધુ જોરદાર થતા ગયા.

થોડી વાર પછી કુણાલે તેને ફેરવી. હવે જિગ્ના સ્લેબ પર બેઠી હતી, પગ કુણાલના ખભા પર. કુણાલ સામે ઊભો હતો, તેનો લંડ ફરી તેની ચૂતમાં. આ સ્થિતિમાં દરેક ધક્કો વધુ ઊંડો લાગતો હતો. જિગ્નાએ તેના ખભા પકડી લીધા, નખ ખૂંપી ગયા.

"ઓહ... ઓહ... કુણાલ..." જિગ્નાની આંખોમાં પાણી આવી ગયું હતું, સુખનું. તેની ચૂત કુણાલના લંડને અંદરથી જકડી રહી હતી. કુણાલનો ચહેરો પરસેવે રેબઝેબ હતો, તેના હોઠ ભીંસાયેલા હતા. "હું... હું આવું છું..." જિગ્ના ચીસી.

તેનું શરીર કંપ્યું, એક જોરદાર ધ્રુજારી તેના પગથી માથા સુધી દોડી ગઈ. તેની ચૂતમાંથી પાણી છૂટ્યું, કુણાલના લંડને ભીંજવી દીધું. "હા... હા..." તે બબડતી રહી. કુણાલે ધક્કા ચાલુ રાખ્યા, તેને તેના ચરમસીમાના દરેક સ્પંદનને માણવા દીધું.

"હજુ બાકી છે," કુણાલ બોલ્યો, તેનો અવાજ ભારે હતો. તેણે જિગ્નાને સ્લેબ પરથી ઉતારી, તેનો હાથ પકડીને રસોડાની બાજુના સ્ટોરરૂમ તરફ લઈ ગયો. અંદર ઘઉંના કોથળા, તેલના ડબ્બા, મસાલાની બરણીઓ. કુણાલે બારણું અંદરથી બંધ કર્યું.

સ્ટોરરૂમમાં અંધારું હતું, માત્ર બારણાની તિરાડમાંથી આવતો પ્રકાશ. કુણાલે એક કોથળા પર જાડું કપડું પાથર્યું અને જિગ્નાને તેના પર સુવડાવી. તે તેના પર ચઢ્યો, તેના પગ પહોળા કર્યા. "અહીં કોઈ અવાજ નહીં સાંભળે," તે બબડ્યો.

તેણે ફરી પોતાનો લંડ તેની ચૂતમાં નાખ્યો, આ વખતે ધીમે ધીમે, ઊંડે સુધી. જિગ્નાએ તેની પીઠને પકડી લીધી. એકબીજાની આંખોમાં જોતા, દરેક ધક્કો લાંબો અને ઊંડો. કુણાલ ક્યારેક તેના દૂધને ચૂસતો, ક્યારેક તેના હોઠને ચૂમતો.

"તું... તું ક્યાંથી શીખ્યો આ બધું?" જિગ્નાએ હાંફતા પૂછ્યું. કુણાલ હસ્યો. "ફિલ્મો જોઈને. પણ સાચું કહું? તમારી સાથે... આ પહેલી વાર સાચું લાગે છે." જિગ્નાએ તેને જોરથી ભેટી પડી. "બદમાશ," તે બોલી, "ડબ્બા ભૂલી જાય છે, પણ આ નથી ભૂલતો."

કુણાલના ધક્કા હવે ઝડપી થઈ ગયા હતા. તેનું શરીર તંગ થઈ ગયું હતું. "જિગ્ના... હું... હું ઝડવાનો છું..." "અંદર જ," જિગ્ના બબડી, તેના પગ તેની કમરે વીંટાળીને, "અંદર જ ઝડ." કુણાલે એક છેલ્લો જોરદાર ધક્કો માર્યો અને તેના શરીરમાંથી ગરમ પાણી તેની ચૂતમાં છૂટ્યું.

બંને હાંફતા પડ્યા રહ્યા, કોથળા પર, પરસેવે રેબઝેબ. કુણાલ જિગ્નાની ઉપર જ ઢળી પડ્યો હતો, તેનું માથું તેની છાતી પર. જિગ્ના તેના વાળમાં આંગળીઓ ફેરવતી હતી. સ્ટોરરૂમમાં મસાલાની વાસ, પરસેવાની વાસ, અને બંનેના શરીરની ગરમી.

થોડી વાર પછી જિગ્ના બોલી, "ઊઠ, કોઈ આવી જશે." કુણાલે માથું ઊંચું કર્યું. "કોણ આવશે? બપોરના ત્રણ વાગ્યા છે, આખી ગલી સૂતી છે." "તોય," જિગ્નાએ તેને ધક્કો માર્યો, પણ ચહેરા પર હાસ્ય હતું. બંને ઊભા થયા, કપડાં શોધવા લાગ્યા.

રસોડામાં પાછા આવીને જિગ્નાએ કુર્તો પહેર્યો, બટન બંધ કર્યા. કુણાલ શર્ટ પહેરતો હતો. સ્લેબ પર ડબ્બા હજુ એમ જ પડ્યા હતા, થોડા ખસેલા. જિગ્નાએ એક ડબ્બો ઉપાડીને તેના તળિયે જોયું. ઝીણું નામ. તેણે કુણાલ સામે જોયું.

"સાંભળ," તે બોલી, અવાજમાં હવે કડકાઈ નહોતી, પણ એક નવી જ નરમાશ હતી, "કાલથી ડબ્બા પર મોટા અક્ષરે નામ લખીશ. અને તું..." તે અટકી. કુણાલે ભમર ઉછાળી. "અને હું?" "અને તું બપોરે જલ્દી આવજે," જિગ્ના બોલી, "ડબ્બા ગણવા માટે... બીજું કંઈ સમજતો નહીં."

કુણાલ હસ્યો, થેલો ઉપાડ્યો, બારણા તરફ ગયો. સ્ટોપર ખોલતા પહેલા તે પાછો ફર્યો. "જિગ્ના," તે બોલ્યો, "ડબ્બા ભૂલાશે તો રોજ આવું થશે." જિગ્નાએ તેની સામે જોયું, હોઠ પર તોફાની હાસ્ય સાથે. "તો ભૂલતો રહેજે."